ΑΠΡΙΛΗΣ και ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑ

ΑΠΡΙΛΗΣ και ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑ

Καλό Μήνα αναγνώστες μου

Πρωταπριλιά σήμερα και προσέξτε μη και σας κοροϊδέψουν.

Βλέπετε το έθιμο το καλεί την σημερινή μέρα να λένε ψέματα όλοι, από τον μικρότερο μέχρι και τον μεγαλύτερο. Ακόμα και οι εφημερίδες, οι τηλεοπτικοί σταθμοί, τα ραδιόφωνα και τα πρακτορεία ειδήσεων έχουν αυτή την "κακή" συνήθεια.

Ο Απρίλιος ή Απρίλης είναι ο τέταρτος μήνας του έτους κατά το Γρηγοριανό Ημερολόγιο και έχει 30 ημέρες. Η λέξη "Απρίλιος" ετυμολογείται από το λατινικό ρήμα aperio, που σημαίνει «ανοίγω». Είναι ο μήνας κατά τον οποίο ο καιρός «ανοίγει» και έρχεται η Άνοιξη.

Από το λατινικό aperio =ανοίγω, λοιπόν γιατί τότε ανοίγουν-ανθίζουν τα λουλούδια. Είναι ο 4ος μήνας του Γρηγοριανού (νέου) και του Ιουλιανού (παλαιού) ημερολόγιου και ο 2ος του ρωμαϊκού, κοινώς Απρίλης. Ήταν αφιερωμένος στην Αφροδίτη. Θεωρείται ο μήνας της άνοιξης. Τότε οι βοσκοί αφήνουν τα χειμαδιά και ανεβαίνουν στα βουνά. Οι βροχές του θεωρούνται ευεργετικές. Μερικά παρατσούκλια του είναι: Γρίλλης (=γκρινιάρης), Τιναχτοκοφινίδης (τίναζαν τα κοφίνια, δηλ. τέλειωναν οι προμήθειες), Αηγιωργίτης ή Αηγιωργάτης, Λαμπριάτης και Τριανταφυλλάς.

ΕΘΙΜΑ-ΠΡΟΛΗΨΕΙΣ:

«ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑ». Αρχαίο έθιμο της δύσης, που ήρθε στην Ελλάδα την εποχή των Σταυροφοριών, από τη Γαλλία. Κατά το έθιμο αυτό συνηθίζουμε να λέμε μικρά αθώα ψέματα, για να πειράξουμε τους φίλους μας με σκοπό το γέλιο.

Στη ΣΎΜΗ τον Απρίλη ανάβουν φωτιές και πηδώντας λένε: «Έξω ψύλλοι και κοριοί και μεγάλοι ποντικοί». Στη ΘΡΑΚΗ το πρωταπριλιάτικο νερό της βροχής θεωρείται ευεργετικό για τις «θερμές» (πυρετούς). Στη ΚΎΠΡΟ δεν απλώνουν ρούχα την 1η Πέμπτη του Απρίλη («πρωτόπεφτο»), ούτε βγάζουν έξω από το σπίτι εργαλεία, γιατί καταστρέφεται η καλή τύχη του σπιτιού, «αναθεμελιώνεται». Την ημέρα αυτή δεν κάνει να σκάψει κάποιος, γιατί «σκάφτει το λάκκο του».

ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΤΟΥ ΑΠΡΙΛΗ

«O Απρίλης με τα λουλούδια και ο Μάης με τα ρόδα».

«Ο Μάης έχει το όνομα και ο Απρίλης τα λουλούδια».

«Ο Απρίλης έχει την δροσιά και ο Μάης τα λουλούδια».

«Αν κάνει ο Μάρτης δυο νερά κι ο Απρίλης άλλο ένα, χαρά σε κείνο το ζευγά που 'χει πολλά σπαρμένα».

«Και τ' Απριλιού τις δεκαχτώ, πέρδικα ψόφησε στ' αβγό».

«Των καλών ναυτών οι γυναίκες, τον Απριλομά χηρεύουν».

«Αν ρίξει Απρίλης τρεις βροχές κι ο Μάης άλλες δύο, να δεις σταφύλια σαν παιδιά και πίτες σαν αλώνια».

Πρωταπριλιά - 1η Απριλίου

   ψέματα και φάρσες με ιστορία και  γνώση 

Το πρωταπριλιάτικο ψέμα, έχει τις ρίζες του στον 15ο αιώνα και είναι κάτι που τελικά επιβίωσε μέχρι τις μέρες μας και έχει γίνει πλέον έθιμο. Το πρωταπριλιάτικο ψέμα ξεκίνησε αρχικά από την Γαλλία, στην οποία για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα η πρώτη του Απρίλη είχε καθιερωθεί ως πρωτοχρονιά. Έτσι ενώ όλη η άλλη Ευρώπη την πρωτοχρονιά την γιόρταζε την 1 Ιανουαρίου, οι Γάλλοι, ήταν οι μοναδικοί που ξεχώριζαν, και την γιόρταζαν την 1 Απρίλη. Όταν το 1564 ο βασιλιάς Κάρολος θ' αποφάσιζε να αλλάξει αυτή την παράδοση, καθιερώνοντας ως πρώτη του έτους την 1 Ιανουαρίου, συνάντησε έντονες αντιδράσεις από ορισμένους ένθερμους οπαδούς του εθίμου, οι οποίοι επέμεναν σε πείσμα όλων των άλλων να γιορτάζουν σαν πρωτοχρονιά την Πρωταπριλιά. Οι άλλοι που δέχτηκαν την αλλαγή πείραζαν τους «παραδοσιακούς» με κάλπικα πρωτοχρονιάτικα δώρα και πιπεράτα ψέματα.

Άλλη εκδοχή είναι η εξής: Οι Γάλλοι πάλι ονόμαζαν το πρωταπριλιάτικο ψέμα «ψάρι του Απρίλη» και η εξήγηση είναι, ότι οι Κέλτες λόγω του καλού καιρού άρχιζαν το ψάρεμα την πρώτη Απριλίου. Όμως συχνά η φτωχή ψαριά διέψευδε τις ικανότητες τους, και οι ψαράδες γύριζαν στα σπίτια τους μ' άδεια τα χέρια, αλλά με την φαντασία να οργιάζει άρχιζαν να διηγούνται πολλά ψεύτικα συμβάντα κατά τις ημέρες που ψάρευαν.

Για κάποιους πάλι, οι πρωταπριλιάτικες φάρσες οφείλουν την ύπαρξή τους στη γιορτή της «Kοροϊδίας και του Ξεγελάσματος» της ρωμαϊκής Θεάς «Bένους Aπρίλις», δηλαδή της Aπριλίου Aφροδίτης, που έδινε το έναυσμα για απελευθέρωση του πνεύματος ταυτόχρονα με την οργιώδη απελευθέρωση της φύσης...

Διάσημα ψέματα

ΕΛΛΑΔΑ 1995: «Δηλητηριώδη» γκάφα έκαναν οι συντάκτες του Γαλλικού Πρακτορείου Eιδήσεων, όταν το 1995 μετέδωσαν σε ολόκληρο τον κόσμο την πρωταπριλιάτικη φάρσα του ελληνικού υπουργείου Πολιτισμού. Σύμφωνα με το δελτίο Tύπου του υπουργείου, αρχαιολόγοι ανακάλυψαν τον τάφο του Σωκράτη σε τοποθεσία κοντά στην Aκρόπολη. Μέσα στον τάφο υποτίθεται ότι βρέθηκε βάζο που περιείχε ίχνη κώνειου, καθώς και ένα κομμάτι δέρματος χρονολογούμενο από το 400 π.X.

ΗΠΑ 1878: Mηχανή του Eντισον κάνει το χώμα... τροφή. Eναν χρόνο μετά την ανακάλυψη του φωνογράφου από τον Tόμας Eντισον η εφημερίδα «Graphic» της Nέας Yόρκης ανακοινώνει πανηγυρικά πως ο εφευρέτης «έκανε και πάλι το θαύμα του»! «Mια μηχανή που μετατρέπει το χώμα σε δημητριακά και το νερό σε κρασί με μία μόνο κίνηση. Το πρόβλημα της παγκόσμιας πείνας λύθηκε», γράφει η είδηση, την οποία αναπαράγουν έντυπα σε ολόκληρη την Αμερική, «ευλογώντας» τον Έντισον για την πολύτιμη προσφορά του στην ανθρωπότητα. H απογοήτευση αλλά και η ντροπή των συντηρητικών εφημερίδων που είχαν αφιερώσει εκτενείς εγκωμιαστικές στήλες στη νέα «εφεύρεση» είναι μεγάλη, όταν διαπιστώνουν πως δεν επρόκειτο παρά για ένα πρωταπριλιάτικο ψέμα της «Graphic»...

ΓEPMANIA: Eφεύρεση για ιπτάμενους ανθρώπους . Tην Πρωταπριλιά του 1934 η γερμανική εφημερίδα «Berliner Illustrirte Zeitung» δημοσίευσε ρεπορτάζ για μια θαυματουργή νέα εφεύρεση η οποία έδινε τη δυνατότητα στον άνθρωπο να πετάξει χρησιμοποιώντας μόνο τη δύναμη των πνευμόνων του. Tο μόνο που θα έπρεπε να κάνει όποιος ήθελε να πετάξει ήταν να φυσήξει σε ένα τοποθετημένο στο στήθος του κουτί και να ενεργοποιήσει τον μηχανισμό που θα του επέτρεπε να σηκωθεί στον αέρα. Tο σετ συμπληρωνόταν από ένα ζευγάρι πέδιλα του σκι τα οποία υποτίθεται ότι χρησίμευαν για ασφαλή προσγείωση. Tο ρεπορτάζ συνοδευόταν από σχετική φωτογραφία που έκανε τον γύρο του κόσμου μέσω των διεθνών πρακτορείων.

EΛBETIA: Μακαρονόδεντρα με πλούσια σοδειά . Oι Iταλοί μπορεί να θεωρούνται οι βασιλιάδες των ζυμαρικών αλλά τα... μακαρονόδεντρα φύτρωσαν στην Eλβετία. Tην 1η Aπριλίου 1957 η έγκυρη ειδησεογραφική εκπομπή του BBC «Πανόραμα» παρουσίασε ρεπορτάζ το οποίο έδειχνε Eλβετούς αγρότες να μαζεύουν από τα δέντρα τη σοδειά του σπαγγέτι. O ρεπόρτερ ανέφερε ότι χάρη στον ήπιο χειμώνα και την εξαφάνιση της σιταρόψειρας η σοδειά των Eλβετών ήταν καλύτερη από ποτέ. O σταθμός έλαβε χιλιάδες τηλεφωνήματα απορημένων τηλεθεατών που ζητούσαν πληροφορίες για το πώς θα καλλιεργήσουν σπαγγέτι. H διπλωματική απάντηση του BBC ήταν «να βάλετε το μακαρόνι σε ένα κουτί τοματοπολτέ και να ελπίζετε για το καλύτερο».

ΣOYHΔIA: Έγχρωμη TV μόνο με μία κάλτσα! Tο 1962 η έγχρωμη τηλεόραση αποτελούσε «όνειρο θερινής νυκτός» για τη Σουηδία. O μοναδικός τηλεοπτικός σταθμός της αποφάσισε να την κάνει και πρωταπριλιάτικο αστείο. Tο μεσημέρι της 1ης Aπριλίου, το δελτίο ειδήσεων ξεκινά και στις οθόνες των τηλεθεατών εμφανίζεται ο τεχνικός του καναλιού Kjell Stensson. Tο κοινό, καθηλωμένο στους δέκτες του, περιμένει να ακούσει. Eκείνος τους ενημερώνει πως χάρη στην ανάπτυξη της τεχνολογίας μπορούν πλέον να βλέπουν τα αγαπημένα τους προγράμματα λουσμένα με τα πιο ζωηρά χρώματα. «Tο μόνο που χρειάζεται να κάνετε είναι να τοποθετήσετε μια νάιλον κάλτσα στην οθόνη της τηλεόρασής σας», λέει ο Stensson, σπεύδοντας, μάλιστα, να αναπαραστήσει το εγχείρημα σε απευθείας σύνδεση.

AΓΓΛIA 1992: Διελύθη το Bέλγιο. Tον γεωγραφικό χάρτη της Eυρώπης επιχείρησαν να αλλάξουν οι «Times» του Λονδίνου, αναστατώνοντας για μια ημέρα τους κατοίκους μιας ολόκληρης χώρας. Tην Πρωταπριλιά του 1992 η εφημερίδα δημοσίευσε θέμα για τις διαπραγματεύσεις που θα οδηγούσαν στη διάλυση του Bελγίου. Oι γαλλόφωνες περιοχές θα ενώνονταν με τη Γαλλία, ενώ η Oλλανδία θα προσαρτούσε τις υπόλοιπες. Στο κύριο άρθρο της εφημερίδας, μάλιστα, έγινε το εξής καυστικό σχόλιο: «Tο αγαπημένο ανέκδοτο ονομάστε πέντε διάσημους Bέλγους θα πάψει να έχει πλάκα». Aκόμα και ο τότε υπουργός Eξωτερικών της Mεγάλης Bρετανίας πίστεψε το αστείο και λίγο έλειψε να δώσει τηλεοπτική συνέντευξη για να σχολιάσει το γεγονός.

HΠA 1998: Ουρά για... σεντούκι με χρυσά νομίσματα . Tο 1998, εκατοντάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στο λιμάνι της Bαλτιμόρης ελπίζοντας να αποκτήσουν ένα παλιό χρυσό νόμισμα και έπεσαν θύματα της φάρσας τοπικού ραδιοσταθμού. Oι παρουσιαστές ανακοίνωσαν ότι στο κατάστρωμα του παλιού ιστιοπλοϊκού «Constellation», το οποίο ήταν αγκυροβολημένο για χρόνια στο λιμάνι, βρέθηκε ένα σεντούκι με χρυσά νομίσματα. H Eπιτροπή Aποκατάστασης του «Constellation» είχε αποφασίσει να μοιράσει τα νομίσματα στους κατοίκους της πόλης τηρώντας αυστηρή σειρά προτεραιότητας. Αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί μια άνευ προηγουμένου ουρά από πολίτες που περίμεναν υπομονετικά. Kανένας από αυτούς δεν ήξερε ότι η Eπιτροπή Aποκατάστασης του «Constellation» είχε καταργηθεί 20 χρόνια πριν...

AΓΓΛIA 1980: «Πούλησαν» τους δείκτες. Tο Big Ben είναι το διασημότερο ρολόι του κόσμου και για τον λόγο αυτό θα πρέπει να δείχνει με ακρίβεια την ώρα. Aυτό ισχυρίστηκε το βρετανικό δίκτυο BBC όταν, το 1980, ανακοίνωσε πως το ιστορικό ρολόι θα λειτουργούσε πλέον με ψηφιακό μηχανισμό. Mάλιστα το ιαπωνικό BBC, μεταδίδοντας την είδηση, ανέφερε ότι οι δείκτες του ρολογιού θα πωλούνταν στους τέσσερις πρώτους ακροατές που θα επικοινωνούσαν με τον σταθμό και οι προσφορές που δέχτηκε «έσπασαν τα ταμεία»...

ΡΩΣΙΑ: Η Βαρσοβία αναστήθηκε. Σύμφωνα με το ειδησεογραφικό πρακτορείο Itar-Tass, η ρωσική Δούμα διαβουλεύτηκε το 1996 προκειμένου να αποφασίσει αν θα θέσει ξανά σε ισχύ το σύμφωνο της Bαρσοβίας. H είδηση -που δεν αποτελούσε παρά μια πρωταπριλιάτικη δημοσιογραφική «σκανταλιά»- μεταδόθηκε με αστραπιαίους ρυθμούς στην Tσεχία και τη Bουλγαρία προκαλώντας έντονες αντιδράσεις. Λίγες ώρες αργότερα το Itar-Tass αποκάλυψε ότι επρόκειτο για φάρσα.

AΓΓΛIA 1976: Χάθηκε η... βαρύτητα.Tο 1976 ο Bρετανός αστρονόμος Patrick Moore ανακοίνωσε στο ραδιόφωνο του BBC ότι στις 09.47 εκείνης της ημέρας θα συνέβαινε ένα γεγονός το οποίο κάθε άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να ζήσει μόνο μια φορά στη ζωή του. O πλανήτης Πλούτωνας θα διερχόταν δίπλα από τον Kρόνο, προκαλώντας μια στιγμιαία ευθυγράμμιση της βαρύτητας. O Moore είπε στους ακροατές πως αν χοροπηδούσαν στον αέρα στις 22.47 ακριβώς θα αιωρούνταν για μερικά δευτερόλεπτα. Tο BBC δέχτηκε στη συνέχεια εκατοντάδες τηλεφωνήματα από ακροατές οι οποίοι παραδέχονταν ενθουσιασμένοι ότι βίωσαν στ αλήθεια τη μοναδική εμπειρία!

ΙΡΑΚ 2003 : Πυρηνικά στο Ιράκ. Λάθος ώρα για να αστειευτεί διάλεξε την 1η Aπριλίου 2003 ο πρέσβης του Iράκ στη Pωσία. Kατά τη διάρκεια συνέντευξης Tύπου στη Mόσχα και ενώ οι αμερικανικές δυνάμεις προέλαυναν στο ιρακινό έδαφος, ο Aμπάς Kαλάφ Kουνφούτ διάβασε ένα έκτακτο ανακοινωθέν του Pόιτερς το οποίο έλεγε: «Oι Aμερικανοί έριξαν κατά λάθος πυρηνικό πύραυλο σε Bρετανικές δυνάμεις προκαλώντας τον θάνατο επτά στρατιωτών». Oι πάντες πάγωσαν, αλλά η έκπληξή τους έγινε μεγαλύτερη όταν άκουσαν τον πρέσβη να φωνάζει: «Πρωταπριλιά!». Ήταν η τελευταία συνέντευξη του πρέσβη, αφού λίγες μέρες μετά το καθεστώς του Σαντάμ κατέρρευσε.

ΗΠΑ 1940: Θα πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μας. Στις 31 Mαρτίου 1940 το Iνστιτούτο Φράνκλιν στις HΠA ανακοίνωσε ότι την επόμενη μέρα θα ερχόταν το τέλος του κόσμου και ένας τοπικός ραδιοσταθμός μετέδωσε την είδηση ως εξής: «Oι χειρότεροι φόβοι σας ότι έρχεται το τέλος του κόσμου επιβεβαιώνονται από τους αστρονόμους του Iνστιτούτου Φράνκλιν. Oι επιστήμονες προβλέπουν ότι το τέλος έρχεται αύριο στις 3 το απόγευμα. Δεν είναι πρωταπριλιάτικο αστείο». O πανικός ήταν τόσο μεγάλος, ώστε οι αρχές δεν προλάβαιναν να απαντούν στα απελπισμένα τηλέφωνα των πολιτών. Tο θέμα έληξε με την αποκάλυψη ότι η φάρσα ήταν έργο του υπεύθυνου Tύπου του Iνστιτούτου, ο οποίος ήθελε να διαφημίσει ομιλία με θέμα «Πώς θα τελειώσει ο κόσμος;» προγραμματισμένη για την 1η Aπριλίου.

ΑΓΓΛΙΑ 1993 : Independent: Bρέθηκε το χωριό του Aστερίξ . Tο μαγικό φίλτρο της έμπνευσης φαίνεται ότι ήπιαν οι συντάκτες του «Independent» οι οποίοι το 1993 δημοσίευσαν ρεπορτάζ για την ανακάλυψη του χωριού του Aστερίξ από επιστήμονες της Oξφόρδης και του Mπρεστ. Tο χωριό υποτίθεται ότι ανακαλύφθηκε ακριβώς στην περιοχή που το τοποθετούσαν οι ιστορίες του Pενέ Γκοσινί. Oι ανασκαφές έβγαλαν στην επιφάνεια νομίσματα τα οποία απεικόνιζαν αγριογούρουνα καθώς και πολλά μενίρ, ενώ δεν ανακαλύφθηκε ούτε ίχνος ρωμαϊκής εισβολής.

Το ψέμα (της πρωταπριλιάς) στην Ελλάδα

Στην Ελλάδα διαφοροποιήθηκε το έθιμο και πήρε την γνωστή ελληνική χροιά. Η βασική ιδέα βέβαια παρέμεινε ίδια. Λέμε αθώα ψέματα με σκοπό να ξεγελάσουμε το «θύμα» μας. Σε κάποιες περιοχές της πατρίδας μας, θεωρούν ότι όποιος καταφέρει να ξεγελάσει τον άλλο, θα έχει την τύχη με το μέρος του όλη την υπόλοιπη χρονιά. Σε κάποιες άλλες πιστεύουν ότι ο «θύτης» θα έχει καλή σοδειά στις καλλιέργειες του. Όσο για το «θύμα», πιστεύεται ότι, σε αντίθεση με τον «θύτη», θα έχει γρουσουζιά τον υπόλοιπο χρόνο και πιθανότατα αν είναι παντρεμένος θα χηρέψει γρήγορα. Στη Θράκη το βρόχινο νερό της Πρωταπριλιάς θεωρείται θεραπευτικό και γι’ αυτό το μαζεύουν σε μπουκάλια και πίνει απ’ αυτό ο άρρωστος.

Στην Κομοτηνή, (παλαιότερα και Γκιουμουλτζίνα, τουρκικά: Gümülcine, μεσαιωνικά ελληνικά: Κουμουτζηνά, Κομοτηναί ή Κομοτηνά), λέγανε πως την πρωταπριλιά το είχαν σε καλό να γελούν, «για να γίνουν τα κουκούλια τους», όταν, βέβαια, είχαν σηροτροφία (εκτροφή μεταξοσκωλήκων). Στην Τζαντώ της Ανατολικής Θράκης, είχανε, λέει, σε καλό να γελάσουν τον άλλον, για να κάνουν τα δέντρα καρπό. Μα κείνος που ξεγελιόταν το είχε σε κακό γιατί όλο το χρόνο θα ήτανε γελασμένος, κι αν ήταν παντρεμένος, θα χήρευέ. Στην Άνδρο, πάλι, λένε ψέματα την 1η του Μάρτη κι όχι την Πρωταπριλιά.

Η Πρωταπριλιά στις ελληνικές εφημερίδες

Το έθιμο της Πρωταπριλιάς στις εφημερίδες, ανεξαρτήτως του πότε άρχισε και από πού, φαίνεται να φθίνει τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας. Η τήρηση της Πρωταπριλιάς στις εφημερίδες είναι ταυτόσημη με την ύπαρξη του ελληνικού Τύπου, μια και συναντάμε πολλά τέτοια «ψέματα» στα έντυπα όλων των εποχών.

Την άνοιξη του 1920 οι βενιζελικές εφημερίδες έκαναν πλάκα στην αντιπολίτευση δημοσιεύοντας σχόλια που την παρουσίαζαν σαν απογοητευμένη και απελπισμένη, κάνοντας την επόμενη ημέρα την «Καθημερινή» να σχολιάζει μέχρι και τη δική της πλάκα, που έλεγε ότι ο Βενιζέλος θα ιδρύσει υπουργείο για τη διενέργεια εκλογών: «Αι εφημερίδες της κυβερνήσεως εδημοσίευσαν χθες πρώτην Απριλίου διάφορα φαιδρολογήματα εις βάρος της Αντιπολιτεύσεως. Αλλη ότι “εορτάζει”, άλλη ότι “δέχεται επισκέψεις” και λοιπά. (…) Είναι τρομακτικόν, τη αληθεία, να θέτη κανείς δηλώσεις τοσαύτης πολιτικής χρηστότητας εις το στόμα ενός πολιτικού αρχηγού, προκειμένου να εορτάσει ένα φαιδρό έθιμον».

Το έθιμο γνώρισε ιδιαίτερη άνθηση μετά το 1974, όταν υπήρχε πλέον άπλετη ελευθερία στον Τύπο, ο οποίος είχε ξεμπερδέψει και με τη βασιλεία, που ήταν από τη βάση της ένας θεσμός λογοκρισίας. Κάτι ήξερε άλλωστε γι’ αυτό ο ηγέτης της Αριστεράς, Πασαλίδης, όταν την Πρωταπριλιά του 1967 απαντούσε με τον ίδιο τρόπο στο χιούμορ των δημοσιογράφων που τον ρωτούσαν αν είχε ζητήσει από τον τότε βασιλιά Κωνσταντίνο εντολή σχηματισμού κυβέρνησης της... ΕΔΑ: «Δεν εζήτησα από τον βασιλιά την εντολήν. Θα το έπαιρνε για πρωταπριλιάτικον αστείον».

Το 1982 η «Καθημερινή» δημοσίευσε ένα ενδιαφέρον ψέμα όταν «αποκάλυπτε» φιλοβασιλική γιάφκα μέσα στην τότε ΕΡΤ 1: «Ομολόγησαν ότι ανήκαν σε αντικαθεστωτική οργάνωση και ότι ασκούσαν φιλοβασιλική προπαγάνδα οι δύο γυναίκες υπάλληλοι της ΕΡΤ που είχαν τεθεί εκτός υπηρεσίας από την περασμένη Τρίτη λόγω μεταδόσεως του δημοτικού τραγουδιού “Γρίβα μ’ σε θέλει ο βασιλιάς”. Αυτό ανακοίνωσε χθες σε ειδική συνάντησή του με τους δημοσιογράφους ο υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου Σάκης Πεπονής, ο οποίος πρόσθεσε ότι, εκτός των δύο υπαλλήλων που ομολόγησαν ήδη τη συμμετοχή τους στην παράνομη οργάνωση, υπάρχουν και άλλοι οκτώ υπάλληλοι της ΕΡΤ 1, εναντίον των οποίων έχουν προκύψει υποψίες και ανακρίνονται συνεχώς».

Την ίδια χρονιά ο «Μικροπολιτικός» στα «Νέα» ανέφερε ότι ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής θα έγραφε βιβλίο για τον εαυτό του, το οποίο θα προλόγιζε ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου: «Tην επιμέλεια του βιβλίου, που πέρα από το πολιτικό ενδιαφέρον θα αναφέρεται και σε πολλές άγνωστες λεπτομέρειες από την καθημερινή ζωή του Προέδρου, όπως την αδυναμία του σε μερικά πρόσωπα (π.χ. Θόδωρος) ή σε μερικά πράγματα (γκολφ, σπανακόπιτες κ.λπ.) έκανε και... συνεχίζει (μια και στο αρχικό κείμενο όλο και κάτι προστίθεται κάθε τόσο) ο Πέτρος Μολυβιάτης. Το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται μόνο στο περιεχόμενο του βιβλίου, αλλά και στον πρόλογό του. Γιατί θα τον γράψει – εκτός απροόπτου – ο Ανδρέας Παπανδρέου! Η πρώτη κρούση έγινε πριν δύο μήνες περίπου, όταν το κείμενο καθαρογράφτηκε, αλλά η “κατ’ αρχήν συμφωνία” έκλεισε κατά την προχθεσινή δίωρη συνάντηση Προέδρου και Πρωθυπουργού. Όπως ακούστηκε, ο Ανδρέας δέχτηκε, εφ’ όσον όλα πάνε καλά και ο Κων. Καραμανλής ξαναβάλει υποψηφιότητα σαν Πρόεδρος το ’85. Θ’ αποτελεί άλλωστε το γεγονός και μια έμπρακτη απόδειξη ότι το ΠΑΣΟΚ θα ψηφίσει Καραμανλή για Πρόεδρο...».

Το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’80, ο απατεώνας τραπεζίτης Κοσκωτάς πρωταγωνιστούσε συχνά στις ειδήσεις αυτής της ημέρας. Εκείνη την περίοδο ο Κοσκωτάς είχε αγοράσει τα πάντα, εκτός από τις εφημερίδες που γραφόταν την πρωταπριλιά ότι αγόρασε. Δηλαδή τον «Ριζοσπάστη» κατά τη «Βραδυνή», τον «Δημοκρατικό Λόγο» κατά τον «Ελεύθερο Τύπο» και το «Ποντίκι» .

Πιο κοντά στην αλήθεια είχε βρεθεί η «Ελεύθερη Ωρα», που είχε γράψει ότι ο Κοσκωτάς είχε πτωχεύσει, κάτι που έγινε λίγα χρόνια μετά. Την ίδια χρονιά η «Αυριανή» έγραφε για τον αφορισμό του Τρίτση από την Ιερά Σύνοδο, η «Ελευθεροτυπία» βούλιαζε το «Σισμίκ» στην Τένεδο, η «Πρώτη» το έφερνε στο Τουρκολίμανο, ενώ για τη «Μεσημβρινή» η κυβέρνηση έβγαζε – επιτέλους – τη χώρα μας από το ΝΑΤΟ.

Το 1987 είχαμε ένα περιστατικό στην κρατική τηλεόραση που θυμίζει τη ιστορία με τη φραπελιά της Δρούζα. Τότε, στην εκπομπή «Κυριακάτικα», που παρουσίαζε η Έλενα Ακρίτα, παρουσιάστηκε ένας τύπος ο οποίος έλεγε ότι είχε ανακαλύψει ένα φάρμακο το οποίο θεράπευε τα πάντα – και φυσικά και τον καρκίνο. Όπως είναι κατανοητό, προκλήθηκε σάλος που οδήγησε τους υπεύθυνους της εκπομπής να ζητήσουν συγγνώμη για τον πανικό που προκάλεσαν. Την ίδια ημέρα η Γενική Γραμματεία Τύπου είχε αναγκαστεί να εκδώσει ανακοίνωση για να διαψεύσει ένα χαρτί που είχε φτάσει σε όλες τις εφημερίδες, το οποίο έλεγε ότι ο Παπανδρέου σε συνάντησή του με τον Σαρτζετάκη είχε ζητήσει από τον τελευταίο τη διενέργεια εκλογών.

Το 1988 η «Ελεύθερη Ώρα»... δολοφονούσε τον εκδότη της με 32 σφαίρες σε μακάβριο πρωτοσέλιδό της, αλλά δεν φανταζόταν ότι μερικά χρόνια μετά ο Γρηγόρης Μιχαλόπουλος θα περνούσε για μεγάλο διάστημα την πόρτα της φυλακής.

ΑΠΡΙΛΗΣ

Στίχοι, Μουσική:  Μίκης Θεοδωράκης

 Τραγούδι Γρηγόρης Μπιθικώτσης  

                

Απρίλη μου, Απρίλη μου ξανθέ

και Μάη μυρωδάτε, καρδιά μου πώς αντέ

Καρδιά μου πώς, καρδιά μου πώς αντέχεις

μέσα στην τόση αγάπη και στις τόσες ομορφιές

Γιομίζ’ η γειτονιά τραγούδια και φιλιά

Την κοπελιά μου τη λένε Λενιώ

Την κοπελιά μου τη λένε Λενιώ

Την κοπελιά μου τη λένε Λενιώ, μα το `χω μυστικό

Αστέρι μου, αστέρι μου χλωμό

του φεγγαριού αχτίδα στο γαϊτανόφρυδο

Στο γαϊτανο , στο γαϊτανοφρυδό σου

κρεμάστηκε η καρδιά μου σαν το πουλάκι στο ξόβεργο

Γιομίζ’ η γειτονιά...

Λουλούδι μου, λουλούδι μυριστό

και ρόδο μυρωδάτο, στη μάνα σου θα `ρθω

στη μάνα σου, στη μάνα σου θα `ρθω

να πάρω την ευχή της και το ταίρι που αγαπώ

Γιομίζ’ η γειτονιά...

http://boraeinai.blogspot.com/2009/04/blog-post.html

Σατανισμός και εγκληματικές συμπεριφορές

Σατανισμός και εγκληματικές συμπεριφορές

 

«Θάνατος - μυστήριο με υπόνοιες σατανισμού για 22χρονη φοιτήτρια» γράφει ο Χρήστος Χατζησπύρου σε ρεπορτάζ του για την εφημερίδα Πρώτο Θέμα 

και συνεχίζει:

 

«Στον άμεσο κοινωνικό περίγυρο της 22χρονης που βρέθηκε νεκρή στο σπίτι της στο Αιγάλεω και στις σχέσεις του με τον σατανισμό στρέφονται οι υποψίες της οικογένειας και προβληματίζει ο χρόνος του θανάτου της που επήλθε τη νύχτα της ισημερίας που συνέπεσε με υπερπανσέληνο.  Η σύμπτωση πανσελήνου - ισημερίας θεωρείται σημαντική ημερομηνία στους κύκλους των σατανιστών και η μέρα γιορτάζεται με τελετές και σεξουαλικά όργια. Μάλιστα στον άμεσο κοινωνικό περίγυρο της κοπέλας σύμφωνα με πληροφορίες, περιλαμβάνονται πρόσωπα που «φλέρταραν» με τον σατανισμό και έτσι εκφράζονται φόβοι ότι ενδεχομένως να έγινε απόπειρα κάποιου είδους μύησης.

 

Ο πατέρας της σπουδάστριας δηλώνει :  «Η αστυνομία έχει ξεκινήσει έρευνες γιατί υπάρχουν πολύ σοβαρά θέματα. Πρέπει να τελειώσουν οι έρευνες και μετά θα τα πούμε όλα. Θα βγουν πράγματα στην φόρα που είναι πολύ σοβαρά και ο κόσμος θα καταλάβει ότι πρέπει να είναι προσεκτικός μαζί με τα παιδιά του. Να βγαίνει να μιλάει και να ψάχνεται λίγο ώστε να μην θάβονται κάποιες καταστάσεις και κοιμάται στον ύπνο του δικαίου. Η υπόθεση της κόρης μου είναι πολύ εύκολη, απλά να θέλει ο κόσμος να μην κρύβεται και να βγαίνει μπροστά και να μιλάει σε τέτοιες περιπτώσεις.»» 

 

Τι συμβαίνει λοιπόν με τους Σατανιστές;

 

 

Ας δούμε δύο άρθρα που είδαν το φως της δημοσιότητας στα 1995:

  

  Οι αρχαίοι σατανιστές

 

Αρχαία κέντρα μαγείας στο κέντρο της Αθήνας! Ο Αμερικανός φιλόλογος Ντέιβιντ Τζόρνταν, πρώην διευθυντής της Γενναδείου Βιβλιοθήκης (1993-1995), αποκάλυψε σε διάλεξη του τον Μάρτιο του 1995, ότι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έπαιρναν μέρος μαζικά σε ...σατανιστικές τελετές κάνοντας μάγια όχι μόνο σε ανθρώπους αλλά και σε ...ζώα! Ευρήματα από τέτοιες αρχαίες τελετές μαύρης μαγείας έχουν βρεθεί κατά καιρούς στον Κεραμεικό, στην Αρχαία Αγορά αλλά και σε άλλα κεντρικά σημεία της Αθήνας!!! Τα σατανιστικά αρχαία ευρήματα είναι κυρίως μικρές κούκλες από μολύβι με καρφωμένες πάνω τους ταμπέλες στις οποίες ήταν γραμμένες κατάρες! Οι περισσότερες τελετές μαύρης μαγείας γίνονταν πριν από δημόσιους αγώνες και αρματοδρομίες από αντιπάλους αθλητών που είχαν τη νίκη στο... τσεπάκι τους!

Στις αρματοδρομίες δεν «καρφώνονταν» στις σατανιστικές τελετές μόνο οι αρματοδρόμοι αλλά και τα... άλογα τους! Οι σατανιστές στις τελετές τους επικαλούνταν τους θεούς του Κάτω Κόσμου, την Περσεφόνη και τον Πλούτωνα αλλά και τον... Ερμή ο οποίος ήταν επιφορτισμένος με τη μεταφορά των ψυχών στον Άδη! Επικαλούνταν και τα... «φαντάσματα» πεθαμένων συγγενών και φίλων τους, ιδιαίτερα εκείνων που είχαν πεθάνει σε νεαρή ηλικία και τους ζητούσαν «να ρίξουν την οργή τους για τον πρόωρο θάνατο τους» στους ανθρώπους   στους   οποίους ήθελαν να κάνουν κακό!!

 

Τι γίνεται όμως στη σύγχρονη εποχή;

 

 

Ο σατανισμός είναι ένα θέμα που δυστυχώς τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να αποκτά τεράστιες διαστάσεις, όχι μόνο στις χώρες της Δύσεως αλλά και στη δική μας. Ο Σατανισμός δεν είναι απλώς μία αίρεση που απομακρύνει τον άνθρωπο από το Θεό, αλλά ένα κίνημα και ένας τρόπος ζωής πού διαστρέφει τελείως την ανθρώπινη φύση και δαιμονοποιεί τον άνθρωπο. Ήδη στις χώρες της Δύσεως οι τόποι λατρείας πού είναι αφιερωμένοι στη λατρεία τού Σατανά ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια. Τραγικά θύματα της πραγματικής αυτής μάστιγας είναι οι νέοι άνθρωποι, πού πελαγωμένοι σ’ έναν κόσμο, στον οποίο η εμπιστοσύνη στους άλλους είναι δύσκολη, ο ανταγωνισμός πρώτος κανόνας της ζωής και ιδανικό το χρήμα και το βόλεμα, νομίζουν ότι βρίσκουν στο σατανισμό ασφάλεια, σιγουριά και τη δύναμη εκείνη που θα τους δώσει τα απαραίτητα εφόδια για να αντεπεξέλθουν στις δυσκολίες της ζωής. Και τελικά αντί  της ευτυχίας συναντούν τη δυστυχία, αντί της ελευθερίας τη χειρότερη υποδούλωση, αντί της ζωής το θάνατο.

 

Τα όσα ακολουθούν είναι μια προσπάθεια, πρώτον , να δοθούν με απόλυτη συντομία μερικά στοιχεία για το τι πραγματικό είναι ο σατανισμός και ποιες είναι οι ολέθριες συνέπειές του για τον άνθρωπο.

 

Ο Σατανισμός

 

Ο σατανισμός είναι λατρευτική πίστη η οποία έχει ως επίκεντρό της τον Σατανά, ή διάβολο, οντότητα που σύμφωνα με την παράδοση των ιουδαίων και των χριστιανών είναι ο έσχατος αντίπαλος του Θεού, ενσαρκώνοντας την αρχή του απόλυτου κακού.

 

Δεν λείπουν λατρείες αρνητικών δυνάμεων στο περιθώριο και των άλλων θρησκειών, όμως ο σατανισμός εντοπίζεται στο θρησκευτικό ορίζοντα του ιουδαιοχριστιανισμού, επειδή αποδέχεται κατ’ αρχήν το μονοθεϊσμό και την αντίληψη της Βίβλου για το διάβολο.

 

Σύμφωνα με στοιχεία του γραφείου παραθρησκευτικών οργανώσεων της Αστυνομίας, που υπάγεται στην Ασφάλεια Κράτους - Πολιτεύματος, στην Ελλάδα υπάρχουν πολυάριθμες ομάδες σατανιστών, που οργανώνονται και επικοινωνούν μέσω διαδικτυακών φόρουμ αλλά και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όμως σπάνια προβαίνουν σε φρικιαστικές τελετές (πόσο μάλλον σε ανθρωποθυσίες) ή παραβατικές συμπεριφορές. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος, επισημαίνουν οι αρμόδιοι, είναι οι -συνήθως μοναχικοί- μιμητές συμπεριφορών που παρατηρούνται σε χώρες του εξωτερικού, όπου πράγματι καταγράφονται ανατριχιαστικές δολοφονίες και βιασμοί για χάρη του Εωοφόρου.

 

Σαν «καμπανάκι» που πρέπει να οδηγεί τους γονείς στην αναζήτηση βοήθειας για το παιδί τους είναι, συμφωνά με τους ειδικούς, η απομόνωση, τα πολύ έντονα μαθησιακά προβλήματα και η χρήση ουσιών.

 

«Ένα παιδί που φτάνει στο σημείο να διαπράττει ένα αποτρόπαιο έγκλημα έχει προφανώς χάσει την επαφή του με την πραγματικότητα. Όμως ουδείς οδηγείται στον φόνο, στα ναρκωτικά, σε τελετές ή άλλα σκοτεινά μονοπάτια από τη μία ημέρα στην άλλη. Προηγείται μια σειρά γεγονότων και πρέπει όλοι, γονείς και εκπαιδευτικοί, να είμαστε σε εγρήγορση» λέει στην «κυριακάτικη δημοκρατία» η δρ Σμαρούλα Παντελή ιατρική ψυχολόγος - συγγραφέας.

 

Περιπτώσεις που αναπτύσσουν επιθετικές συμπεριφορές, σύμφωνα με τη δρα Παντελή, «είναι συνήθως παιδιά απομονωμένα κοινωνικά με διαταραγμένη προσωπικότητα. Όλοι οι νέοι στην εφηβεία τους προσπαθούν να δομήσουν την κοινωνική τους ταυτότητα και να γίνουν αρεστοί Όταν δεν νιώθουν αποδεκτοί από φίλους ή και την ομογένεια τους, μπορεί να παρασυρθούν σε παραβατικές συμπεριφορές» προσθέτει. Για τον λόγο αυτόν, τονίζει, «δεν αρκούν νουθεσίες, θυμός και μαλώματα. Κανένα παιδί δεν συνετίζεται με τις φωνές και με την αποκήρυξη και σίγουρα δεν αποτελεί λύση το να κρύβουμε τα προβλήματα του, ψυχολογία και όχι μόνο, κάτω από το χαλί». «Όταν το παιδί κλείνεται, δεν βγαίνει με φίλους, δεν έχει κίνητρα, είναι η ώρα να ζητήσουμε βοήθεια από ειδικούς» καταλήγει η Σμαρούλα Παντελή.

 

Από την άλλη μεριά ο συγγραφέας Αναστάσιος Βιστωνίτης με ένα άρθρο του που δημοσιεύτηκε στις 2 Ιουλίου του 1995 προσπαθεί να προστατεύσει την κοινωνία από τον φόβο και τις ακρότητες και να βάλει τα πράγματα στην θέση τους.

 

Διαβόλοι και τριβόλοι

 

 

 

Με αφορμή τη δίκη των σατανιστών της  Παλλήνης το 1995 ο Αν. Βιστωνίτης γράφει για τα όσα εξωφρενικά λέγονται στις σχετικές τηλεοπτικές συζητήσεις και τις κινδυνολογίες των ανίδεων, που έγιναν ξαφνικά ειδικοί θρησκειολόγοι κυνηγοί του Σατανά.    

 

Η κατώτερη μορφή επιβίωσης είναι ο φόνος», γράφει ο Ελίας Κανέτι στο βιβλίο του «Μάζα και εξουσία». Η δίκη των σατανιστών, η οποία θυμίζει ξανά τον κλονισμό που υπέστη η ελληνική κοινωνία πριν από δύο χρόνια (1993), όταν αποκαλύφθηκαν τα εγκλήματα, έχει μετατραπεί σε λίαν ελκυστικό εμπόρευμα από τα τηλεοπτικά δίκτυα, στα οποία παρελαύνουν ευσεβιστές (ιερωμένοι και λαϊκοί), διανοούμενοι με καλυμμαύχι, ματιασμένοι της μαζικής κουλτούρας και μαχητικοί εθναμύντορες. Ταυτοχρόνως φανατικοί ως αλαφροΐσκιωτοι «δηλώνουν» θρησκειολόγοι και αφελείς ιερείς περιδιαβάζουν τις εξοχές της Αττικής και προβαίνουν σε εξορκισμούς κυνηγώντας διαβόλους και τριβόλους. Ούτε στην Αυλή των Θαυμάτων να βρισκόμασταν. Αν κάποιος που δεν ζει σε αυτή τη χώρα παρακολουθήσει τι λέγεται στην τηλεόραση, θα σχηματίσει την εντύπωση πως το πανελλήνιο έχει καταληφθεί από «ψήλωμα του νου», λες και τα προβλήματα μας οφείλονται στα δαιμόνια, στα τελώνια και στις παντοειδείς συνωμοσίες δυνάμεων του κακού.

 

Αυτομάτως το πρώτο που σκέφτεται κανείς είναι πως, αν σε μια κοινωνία τα στοιχεία συνοχής της έχουν ικανοποιητική αντοχή, ο μέσος πολίτης αρκείται στο γεγονός ότι η δικαιοσύνη θα πράξει ανεπηρέαστη το καθήκον της, δικάζοντας ένα ειδεχθές έγκλημα με τους όρους και τις προϋποθέσεις του ποινικού δικαίου. Μια δημοκρατική και ευνομούμενη πολιτεία έχει σαφή όρια, μέσα στα οποία εκφράζεται και η ατομική ευθύνη και η ελευθερία των μελών της, και δεν σκιαμαχεί με αόρατες «δυνάμεις», γιατί τέτοιες αφαιρέσεις δεν τις αποδέχεται αφού αυτές ακριβώς συνιστούν το πνεύμα και τη νοοτροπία του Μεσαίωνα. Έτσι, η Εκκλησία αποφεύγει την ανάμειξη σε κοσμικές υποθέσεις, δεδομένου ότι οι τελευταίες είναι αρμοδιότητα της οργανωμένης κοινωνίας και όχι δική της.

 

Η παγκόσμια ιστορία μάς έχει διδάξει πως, όταν η οργανωμένη θρησκεία παίρνει στα χέρια της τις κοσμικές υποθέσεις, η ελευθερία διατρέχει σοβαρό κίνδυνο. Τέσσερις αιώνες παντοκρατορίας της Ιεράς Εξέτασης, που δεν σταμάτησε τη δράση της ούτε την περίοδο της όψιμης Αναγέννησης, δίδαξαν πολλά στις δυτικές κοινωνίες. Η χώρα μας και ο πολιτισμός μας, που δεν υπέστησαν τέτοιες βαναυσότητες, θα έπρεπε να μην ασχολούνται με παρόμοια ζητήματα ώστε και οι ανησυχίες και οι κινδυνολογίες να περιττεύουν. Παρακολουθώντας όμως κανείς το καθημερινό σχεδόν πέρασμα ιερωμένων από τα τηλεοπτικά κανάλια αναρωτιέται: Μήπως η Εκκλησία με αυτόν τον τρόπο καθρεφτίζεται, χωρίς να το θέλει, σε έναν μανιχαϊκό καθρέφτη;

 

Τα πράγματα ωστόσο δεν σταματούν εδώ. Βιβλία αποσύρονται από ράφια βιβλιοπωλείων κατόπιν πιέσεων των επονομαζόμενων «καλών χριστιανών», βιβλιοπώλες πιέζονται επίσης να μην προμηθεύονται οτιδήποτε έχει σχέση με μελέτες αποκρυφιστικών θεμάτων, εσωτερικής φιλοσοφίας και γενικώς όσων ορισμένοι χρηστοήθεις θεωρούν ασεβή, βέβηλα, βλάσφημα και αντιχριστιανικά. (Βλ. ρεπορτάζ της   Μαίρης   Παπαγιαννίδου στο «Βήμα» της 18.6.95).

 

Μετά το τέλος της προληπτικής λογοκρισίας όλοι μας πιστέψαμε πως σε τούτη τη χώρα θα εξέλιπαν και οι τελευταίες μορφές καταστολής. Το γεγονός βεβαίως ότι παραθρησκευτικές οργανώσεις κατάφεραν να σταματήσουν πριν από μερικά χρόνια την προβολή της ταινίας του Μάρτιν Σκορσέζε «Ο τελευταίος πειρασμός» κάπως μας ανησύχησε, αλλά θεωρήθηκε μεμονωμένο περιστατικό. Σήμερα κανείς δεν είναι βέβαιος αν αύριο δεν εμφανιστούν «καλοί χριστιανοί» που θα θεωρήσουν επικίνδυνη και την καφετζού της γειτονιάς ή που θα αντικρίσουν στο πρόσωπο της τσιγγάνας η οποία βλέπει τα χαρτιά μια μαύρη Εσμεράλδα.

 

Ίσως η εκτόνωση της υπόθεσης να αποδείξει υπερβολικές παρόμοιες ανησυχίες. Δεν βρισκόμαστε δα και στα 1652, όπου ο Τζον Γκολ Μισμάντια κατέγραφε 52 είδη μαντείας: από την αερομαντεία, την πυρομαντεία, τη συκομαντεία, τη θηριομαντεία και την οινομαντεία ως την ορνιθομαντεία, την καπνομαντεία, τη λογαριθμομαντεία, την τυρομαντεία και πάει λέγοντας. Τι να υποθέσει όμως κανείς όταν από τηλεοράσεως έχει απευθυνθεί η προειδοποίηση ότι οπαδοί της Μαρίας της Αιγύπτιας κυκλοφορούν ανάμεσα μας; Ο μέσος πολίτης τρομοκρατείται, γιατί δεν είναι υποχρεωμένος να γνωρίζει πως η Μαρία η Αιγύπτια υπήρξε αγία που ασκήτευσε τον 5ο μ.Χ. αιώνα στην αριστερή όχθη του Ιορδάνη και πως οι οπαδοί της αποτελούσαν τα μέλη μιας από τις πολλές χριστιανικές αιρέσεις της εποχής. Ούτε φυσικά πως την αίρεση αυτή την ανακάλυψαν οι σταυροφόροι στις αρχές του 12ου αιώνα και πως από μέλη της διδάχθηκαν τη χειρομαντεία και πήραν τα Απόκρυφα Ευαγγέλια, τα οποία και διέδωσαν στη Δύση μέσω της Ισπανίας. Δεν είναι ωστόσο περιττό να θυμίσουμε ότι από τα κείμενα των Απόκρυφων προήλθαν ορισμένα από τα ωραιότερα θρησκευτικά άσματα της Δύσης και επίσης το πνεύμα του ρομαντικού έρωτα που ενέπνευσε τα τραγούδια των τροβαδούρων, ανάμεσα στους οποίους εξέχουσα θέση κατέχει και ο βασιλιάς της Αγγλίας Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος.

 

Όλα σχεδόν τα στοιχεία σατανισμού που εμφανίζονται στην τηλεόραση προέρχονται από γοτθικές ταινίες του Χόλιγουντ και ο καλιφορνέζικος σατανισμός δεν έχει σχέση ούτε με τον αποκρυφισμό ούτε με την ιστορική αλήθεια. Η σατανισπκή μαύρη λειτουργία επίσης δεν έχει σχέση με την ορθόδοξη, αφού αποτελεί αντιστροφή της λειτουργίας των Καθολικών. Το σάμπατ (που είναι το εβραϊκό Σάββατο) επίσης δεν έχει σχέση με τη μαύρη λειτουργία. Επειδή η προέλευση της λέξης είναι εβραϊκή, αυτό υπήρξε από τις βασικές αιτίες του άγριου μεσαιωνικού αντισημιτισμού, αλλά και του αντιπαγανισμού της ίδιας περιόδου. Κατά τον Σεν Κρουά και τον Αλμπέρ Μορί, το σάμπατ προέρχεται από το όνομα του Σαβάζιου, της φρυγικής πριαπικής θεότητας που ταυτίζεται άλλοτε με τον Δία και άλλοτε με τον Διόνυσο. Οι θεολόγοι του Μεσαίωνα βρήκαν και τις αντίστοιχες παραπομπές: στη βακχική κραυγή ααβαί, στο σαβαζείν των αριστοφανικών Ορνίθων και στο ευαί ααβαί του Στράβωνα. Η λέξη ζαβός άλλωστε προέρχεται από τη λέξη Σαβός, που θα πει: βακχεύων και τρελός. Γι' αυτό άλλωστε τόσο συχνά ο διάβολος παίρνει στη μεσαιωνική εικονογραφία τη μορφή του Διονύσου. Θα πρέπει να σημειωθεί ακόμη πως οι θεολόγοι του Μεσαίωνα ανακάλυψαν πρώιμες μορφές του σάμπατ στον Πετρώνω, στον Οράτιο και στον Απουλήιο και πως οι τρελοί κατά τον Μεσαίωνα στοιβάζονταν σε πλοία τα οποία αφήνονταν να χαθούν στη θάλασσα μαζί με το θλιβερό ανθρώπινο φορτίο τους για να γλιτώσουν οι κοινωνίες από τα δαιμόνια των ψυχοπαθών. (Από το φριχτό αυτό έθιμο άλλωστε έχει μείνει ως τις μέρες μας η έκφραση: «το πλοίο των τρελών»).

 

Αντιπροσωπευτικές μορφές του σάμπατ θεωρήθηκαν επίσης οι βαλπούργιες νύχτες και οι δρυϊδικές τελετουργίες της 31ης Οκτωβρίου και της 30ής Απριλίου. Η μελέτη τους οδήγησε και στην περιγραφή των πέντε φάσεων του σάμπατ: (1) της συνάθροισης ή συναγωγής ή synaghogg, (2) της απόδοσης φόρου τιμής στον Σατανά, (3) του συμποσίου (4) του χορού και (5) της συνουσίας.

 

Η παρατεταμένη περίοδος του Διαφωτισμού δεν στάθηκε ικανή να εξαλείψει τις δεισιδαιμονίες. Η πρόληψη, το μάτιασμα, το γήτεμα, η μαγγανεία, η βασκανία και η «κακιά ώρα» εξακολουθούν να βασανίζουν τους αφελείς. Αν όμως επικρατήσει ευσεβιστική νοοτροπία και «καλβινιστικός» ζήλος, μπορεί ακόμη και οι αθωότερες μορφές φετιχισμού να θεωρηθούν επικίνδυνες, και αν αυτό φαίνεται υπερβολικό, δεν έχουμε παρά να σκεφθούμε πως μόλις πρόσφατα (1995) η Μητρόπολη Λαγκαδά κάλεσε τον εισαγγελέα να επέμβει για να σταματήσουν τα αναστενάρια.

 

Η πίστη στην ύπαρξη σκοτεινών και ανεξέλεγκτων δυνάμεων δείχνει την κόπωση μιας κοινωνίας και ως ένα βαθμό είναι και στοιχείο παρακμής. Υπάρχει χάος ανάμεσα στον φετιχιστή που λατρεύοντας το γοβάκι της ερωμένης του νιώθει να ψηλώνει και σε εκείνον που δολοφονεί το θύμα του πιστεύοντας, όπως κάποιοι πρωτόγονοι, πως έτσι θα πάρει τη δύναμη του. Το φαινόμενο ωστόσο αυτής της πνευματικής οπισθοδρόμησης, όπου διάφοροι φανατικοί βλέπουν γύρω τους σημεία και τέρατα, και όσων εμπορεύονται αυτή την τάση δεν είναι άσχετο με τη συκοφάντηση της οργανωμένης κοινωνίας και της ανθρώπινης κοινότητας ως βασικού αγαθού πολιτισμικής αξίας, του πολιτικού λόγου και - για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους - του ορθού λόγου, που συκοφαντείται ως μιασματικό προϊόν της Δύσης, η οποία, να, που μας στέλνει τώρα από το Λος Αντζελες, το Λονδίνο και τη Γενεύη και τον σατανισμό.

 

Η βιβλιογραφία η οποία αφορά αιρέσεις, κυνήγι μαγισσών, μαγεία και δαιμονολογία ξεπερνά τα δύο εκατομμύρια τόμους, που βρίσκονται στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Κορνέλ. Σατανιότικα εγκλήματα διαπράττονται ακόμη στη Δύση. Ουδείς ωστόσο διανοήθηκε ποτέ ότι εξαιτίας τους θα καταρρεύσει λ.χ. η δημοκρατία ή πως η αμερικανική δικαιοσύνη, αντί να καταδικάσει τον Μάνσον, θα έπρεπε να «καθήσει» μαζί του στο σκαμνί και τον Εωσφόρο.

 

Και αν επικρατούσε η μεσαιωνική νοοτροπία, τότε θα έπρεπε να ακολουθήσουμε τον ρωμαιοκαθολικό παπά Μόνταγκιου Σόμερς, κατά τον οποίο όλοι οι μάγοι, ακόμη και όσοι εργάζονται στο τσίρκο, είναι αιρετικοί και αναρχικοί, όπως μάγοι ήταν οι γνωστικοί (με πρώτο και καλύτερο τον Σίμωνα τον Μάγο που πρωτοεμπορεύθηκε την Θεία Χάρι), μάγοι οι Παυλικιανοί και οι Βογόμιλοι, ενώ επικίνδυνοι κομμουνιστές οι νεογνωστικοί του 19ου αιώνα.

 

Εδώ όμως με αφορμή τον σατανισμό διεξάγονται στην τηλεόραση συζητήσεις σης οποίες λέγονται εξωφρενικά πράγματα και θίγονται εθνολογικά, πολιτισμικά και νομικά ζητήματα απουσία επιστημόνων, κλασικών φιλολόγων, εθνολόγων, λαογράφων, ποινικολόγων και κοινωνιολόγων, οι οποίοι στις κινδυνολογίες των ανίδεων, όπως λ.χ. ότι στα ελληνικά χαρτονομίσματα υπάρχει ο ουροβόλος όφις ή κάποιο νεκυιομαντείο, θα απαντούσαν ότι νεκυιομαντεία υπήρχαν παντού κατά την αρχαιότητα, από τη Δωδώνη ως την Εφεσο και πως ο ουροβόλος όφις είναι αρχαιότατο σύμβολο αθανασίας που χρησιμοποιήθηκε σε πολλούς αρχαίους πολιτισμούς (και φυσικά και στον ελληνικό), για να μην αισθάνεται τουλάχιστον κανείς ότι δίνοντας ένα πεντακοσάρικο να πάρει τσιγάρα πιάνει φίδι.

 

Πηγές :

https://www.protothema.gr/greece/article/877339/thanatos-mustirio-me-aroma-satanismou-gia-22hroni-foititria/

Ελ. Τύπος 12.3.1995

ΒΗΜΑ 2.7.1995

Κυριακάτικη Δημοκρατία 22.6.2014

Espresso

http://www.pentapostagma.gr/2012/05/blog-post_9716.html#ixzz1x0EFjL00

http://geitoniamou.gr/2015/10/isovia-ston-23chrono-alexandro-papageorgiou-pou-dolofonise-tin-astegi-sti-glifada

http://www.protothema.gr/greece/article/449652/apofulakistike-o-arhisatanistis-tis-pallinis-asimakis-katsoulas/

http://boraeinai.blogspot.com/2016/07/blog-post_10.htm

Ρίτσα Μασούρα : Περί του προνομίου της Δημοκρατίας

 

Περί του προνομίου της Δημοκρατίας

Επιτέλους, ας μην επιτρέψουμε να χαθεί το προνόμιο της Δημοκρατίας

 

Γράφει η Ρίτσα Μασούρα

 

Ο άνθρωπος δεν είναι μηχανή να της αλλάξεις κάποιο ανταλλακτικό και να την κάνεις να τρέχει με χίλια. Ο άνθρωπος έχει μνήμη, ζει μέσα από παραστάσεις. Λειτουργεί συχνά με το συναίσθημα. Ωραιοποιεί καταστάσεις. Παλεύει να διατηρήσει ό,τι του δόθηκε. Επιλέγει το «σαμαράκι» της άγνοιας ή της γνώσης, αλλά σπανίως τολμά να δει την αλήθεια κατάματα. Γιατί η αλήθεια τον ανατρέπει. Τον εκθέτει στο σκληρό φως του ήλιου και τον υποχρεώνει να αντικρίσει τον δεύτερο εαυτό του και μαζί το άλλο πρόσωπο της κοινωνίας.

 

Στην προκειμένη περίπτωση, αυτός ο άνθρωπος είναι ο Έλληνας της σύγχρονης ιστορίας. Ένας Έλληνας φοβισμένος, νοσταλγικός, απατημένος, επιθετικός, έτοιμος να κατακεραυνώσει τον άλλον. Και όμως, αυτός ο Έλληνας θα δεχόταν να συνεργαστεί, στον βαθμό που του «έπεφτε» λόγος, αν εμφανιζόταν μπροστά του ένας σπουδαίος πολιτικός που θα του περιέγραφε με σαφήνεια την Ελλάδα της επόμενης δεκαετίας. Αν του εξηγούσε ότι μέσα από εκλογικευμένους κοινωνικούς μετασχηματισμούς, το μέλλον δεν θα φάνταζε τόσο ζοφερό, αλλά θα εμπεριείχε σπόρους ενός δικαιότερου τρόπου ζωής.

 

Εν αναμονή λοιπόν αυτού του πολιτικού, θα ήταν λογικότερο να διαχειριστούμε τις σχέσεις μας σ’ αυτό το ασταθές περιβάλλον, να αναπτύξουμε νέες δεξιότητες και να απελευθερώσουμε δυνητικές ικανότητες. Όπως σωστά γράφει ο Αμερικανός στοχαστής Richard Sennett «ελάτε να ανακαλύψουμε τα ταλέντα μας». Δεν μπορεί, κρύβουμε πολλά ταλέντα μέσα μας. Είναι αφύσικο να κυλήσει η ζωή μας καρφιτσώνοντας χαρτάκια στο ψυγείο.

 

Τα τελευταία χρόνια, η ζωή μας περνά καθημερινά μέσα από τις συμπληγάδες του ελληνικού παραλογισμού (χρέος, μνημόνια, μεταμνημόνια, υπερπλεονάσματα, φόροι, λαϊκισμός, φασισμός) που συγκλονίζεται από κινήσεις πολιτικής αστοχίας. Ο φαύλος κύκλος «λιτότητα -ύφεση- ημιανάπτυξη» εξάντλησε και υπονόμευσε την ισορροπία της κοινωνίας. Αποκτήσαμε ζόμπι, αποκτήσαμε και διαταραγμένες ψυχές. Άνθρωποι αυτοκαταστρέφονται εκεί που δεν το περιμένεις. Και παρ’ όλα αυτά κώφωση εν τω συνόλω.

 

Ο κοινωνιολόγος Ζακ Αταλί αναφέρεται συχνά στο δίπολο αγορά – δημοκρατία. Θεωρεί ότι η αγορά και η δημοκρατία αποτελούν τους πυλώνες της οικονομικής ανάπτυξης, στο βαθμό που η αγορά είναι ό,τι καλύτερο διαθέτουμε για την παραγωγή και αναδιανομή του πλούτου, ενώ η δημοκρατία θέτει τους κανόνες λειτουργίας αυτού του συστήματος.

 

Ως προς την έννοια της αγοράς τα πράγματα έχουν μια κάποια σαφήνεια. Ως προς τη δημοκρατία, όμως; Άραγε, η δημοκρατία συγκλονίζει συθέμελα και σήμερα το είναι του ανθρώπου; Μήπως παρεξέκλινε της αρχικής της πορείας και δεν εκδήλωσε το μέγιστο της ωριμότητάς της; Εδώ μπαίνει πλέον ο προβληματισμός.

 

Ο Καστοριάδης ψέγει τη δημοκρατία, καθώς εκτιμά ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται ερήμην του λαού. Ένας λαός ο οποίος περιορίζεται σε ασήμαντους ρόλους στις παρυφές της εξουσίας του χρήματος, της γραφειοκρατίας των κομμάτων, του κράτους και της απολυταρχίας των ΜΜΕ.

 

Με ή χωρίς Καστοριάδη και Αταλί, αυτή είναι η προβεβλημένη εικόνα και αυτήν επεξεργαζόμαστε, επιδιώκοντας να μην αποκοπούμε από το μοναδικό προνόμιο της δημοκρατίας: τη θαρραλέα διαχείριση της ήττας και την αναγκαία αναζήτηση της νίκης. Στην αντίθετη περίπτωση της αδράνειας, θα πέσουμε πάνω στη θεωρητικά ασυγκράτητη μεταδημοκρατία.

 

Μεταδημοκρατία

 

Πολλοί εκτιμούν ότι η έννοια της μεταδημοκρατίας δεν είναι αναγκαστικά κάτι μεμπτό. Μπορεί να είναι για παράδειγμα η προσαρμογή των δημοκρατικών συστημάτων στις ανάγκες της εποχής. Ο βρετανός κοινωνιολόγος Κόλιν Κράουτς, όμως, στο βιβλίο του «Μεταδημοκρατία» γράφει ότι η νέα αυτή εκδοχή θα οδηγήσει σε μια αυτοαναφορική πολιτική τάξη η οποία θα ενδιαφέρεται για την ανάπτυξη δεσμών με τα πλούσια επιχειρηματικά συμφέροντα, όχι όμως και για προγράμματα κοντά στις ανάγκες των απλών ανθρώπων.

 

Υποθέτω ότι η αλήθεια βρίσκεται στη μέση. Προ ημερών, ο θόρυβος από την ανακοίνωση των δικαστικών ενώσεων περί δημοκρατίας και δικτατορίας ήταν νομίζω εκκωφαντικός, ακόμη κι αν αυτού του είδους οι ανακοινώσεις εμφορούνται από άλλου είδους ισορροπίες. Ίσως οι δικαστές να έφτασαν εν μέρει στην υπερβολή, αλλά ούτως ή άλλως καλούμαστε πλέον όλοι να αντιμετωπίσουμε τον δημοκρατικό εκφυλισμό, προφυλάσσοντας τις ζωές μας από τις «εκπομπές» της μεταδημοκρατίας.

 

Πώς όμως;

 

Ίσως με τα γνωστά, κλασικά δημοκρατικά αντίδοτα: μεταρρύθμιση και αναζωογόνηση των κομμάτων, επινόηση νέων μορφών δημοκρατικής συμμετοχής στην πολιτική ζωή και κυρίως καταπολέμηση της απάθειας που τείνει να εδραιωθεί ως χαρακτηριστικό μας.

 

Θαύματα δεν συμβαίνουν. Τα πολιτικά συστήματα έχουν όπως όλα νομοτελειακές πορείες και οι «μεσσίες» δεν έχουν χρόνο για μας. Παρά ταύτα, αξίζει να προσπαθήσουμε. Κι αυτές μου οι σκέψεις – για να επανέλθουμε στον Ρίλκε της αρχής – δεν είναι νοσταλγικές, δεν βυθίζουν κανέναν στη θλίψη. Το αντίθετο, θα έλεγα.

 

http://www.globalview.gr/2019/03/30/epitelous-min-epitrepsoume-chathei-pronomio-tis-dimokratias

Ιστορίες πνευματικού ρατσισμού

Ιστορίες πνευματικού ρατσισμού

 

Τι συνδέει τον αμερικανό ιστορικό Μπέρναρνι Λιούις, τον ινδό συγγραφέα των «Σατανικών Στίχων» Σάλμαν Ρούσντι και τον αποβιώσαντα το 1995, «αριστοκράτη των βανδάλων», γαλλορουμάνο φιλόσοφο Εμίλ Σιοράν; Το ερώτημα μοιάζει ρητορικό αλλά δεν είναι, αφού διάφορες υποθέσεις ρατσισμού, αντισημιτισμού και ιδεολογικής τρομοκρατίας συνδέθηκαν με αυτά τα τρία ονόματα.

 

 

 

Μπέρναρντ Λιούις (1916 - 2018)

Ο Μπέρναρντ Λιούις ήταν ίσως ο σημαντικότερος ισλαμολόγος και ειδικός στη μελέτη της Τουρκίας. Η μόρφωση και η πολυμάθειά του ήταν εντυπωσιακές. Μιλούσε συγχρόνως για τα οικονομικά, τα ιδεολογικά, τα πολιτικά και τον πολιτισμό των ισλαμικών χωρών σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας τους. Αναζητώντας τη χρήση της βίας στο αραβικό παρελθόν, ο Λιούις προέβλεψε την 11η Σεπτεμβρίου 2001 λίγα χρόνια πριν συμβεί το γεγονός με ένα προφητικό του άρθρο στο «Foreign Affairs» με τίτλο «License to Kill» («Αδεια για να Σκοτώνουν»). Ο θάνατός του στέρησε τη μελέτη του Ισλάμ από τον πιο πολύπλευρο γνώστη του.

Το δικαστήριο των Παρισίων τον Μάη του 1995 απεφάνθη, έναν μήνα μετά την ακροαματική διαδικασία ότι ο αμερικανός ιστορικός Μπέρναρντ Λιούις είναι ένοχος «πλάνης» απέναντι στον αρμενικό λαό για τις θέσεις που είχε υποστηρίξει σε συνέντευξη του στην εφημερίδα Le Monde (13 Νοεμβρίου 1993) ότι η γενοκτονία των Αρμενίων από τους Τούρκους, το 1915, αποτελεί «μίαν αρμενική εκδοχή της ιστορίας».

 

Το δικαστήριο καταδίκασε τον ιστορικό να καταβάλει αποζημίωση ενός γαλλικού φράγκου (περίπου πενήντα δραχμές), συν τους τόκους, στο Φόρουμ των Αρμενικών Οργανώσεων της Γαλλίας και στη Διεθνή Λίγκα εναντίον του ρατσισμού και του αντισημιτισμού, δηλαδή τις δύο οργανώσεις που είχαν προσφύγει στη δικαιοσύνη. Το ποσό είναι συμβολικό αλλά αντιστρόφως ανάλογο προς την τεράστια ικανοποίηση των οργανώσεων.

 

Βέβαια το δικαστήριο δεν υπεισήλθε στην ουσία του θέματος, που σε τελευταία ανάλυση έχει σχέση με την θεμελιώδη ελευθερία του επιστήμονα να εκθέτει τις προσωπικές του απόψεις για τα γεγονότα. Ούτε η απόφαση του έχει σχέση με ποιοτικούς χαρακτηρισμούς του τύπου «προπαγανδιστής» ή όχι. Δικαιολόγησε όμως την καταδίκη επειδή «η αντικειμενικότητα και η σύνεση του ιστορικού αμβλύνθηκαν, αφού αυτός εκφράστηκε χωρίς αποχρώσεις για ένα θέμα τόσο λεπτό που θα αναζωπύρωνε αδίκως τον πόνο της αρμενικής κοινότητας».

 

 

 Εμίλ Σιοράν (1911 - 1995)

 

Ο θάνατος του Εμίλ Σιοράν (8 Απριλίου 1911 -20 Ιουνίου 1995) προκάλεσε μια έκρηξη (αντι)σημιτικής φιλολογίας. Οι σχολιαστές, κάθε είδους, δεν περίμεναν να συμπληρωθεί ικανό διάστημα από τους φρεσκοτυπωμένους επαινετικούς επικήδειους (κατά το νεκρός δεδικαίωται) και είχαν ήδη ερευνήσει όλο το αρχείο και τα «νεανικά παραστρατήματα» του θανόντος. Στο επίκεντρο της φιλολογίας, ένα βιβλίο του φιλοσόφου που είχε δημοσιευθεί το 1937 στο Βουκουρέστι με τίτλο «Η εξαΰλωση της Ρουμανίας», στο οποίο ο απολογητής του σκεπτικισμού διετύπωνε θέσεις αντισημιτικές και ξενοφοβικές. Το βιβλίο είχε επανεκδοθεί το 1991 στην Ρουμανία, αλλά αναθεωρημένο από τον ίδιο τον συγγραφέα και χωρίς εκείνες τις νεανικές θέσεις του 1937. Ένας Γάλλος ρουμανολόγος όμως ο Πιερ-Υβ Μπουασό, κάνοντας τον συνήγορο του διαβόλου, απεκάλυψε τη φράση του Σιοράν ότι «αν ήμουν Εβραίος θα αυτοκτονούσα επί τόπου». Βέβαια το Αουσβιτς, η γενοκτονία και όλα τα δραματικά γεγονότα του πολέμου οδήγησαν τον Σιοράν να αποκηρύξει τις θέσεις αυτές και να αναγνωρίσει το «mea culpa» στο κείμενο του «Το μαρτύριο της ύπαρξης», που δημοσιεύθηκε το 1956. Γι αυτή την αλλαγή «υπεύθυνοι» πρέπει να ήταν ο φίλος του Σιοράν Μπένγιαμιν Φοντάνε, που πέθανε στο Αουσβιτς, και ο ποιητής Πάουλ Τσε-λάν, με τον οποίον είχαν μια βαθύτατη σχέση.

 

 

 Σάλμαν Ρούσντι

 

19 Ιουνίου 1947 (ηλικία 71 έτη), 

 

Την ίδια μέρα που το παρισινό δικαστήριο καταδίκαζε τον Λιούις, στο Παρίσι προετοίμαζαν την υποδοχή του υφυπουργού Εξωτερικών του Ιράν Μαχμούντ Μαεζί, ο οποίος, κατά την κοινή προσδοκία, θα έφερνε μαζί του ένα χαρτί με τις νέες, αμβλυμένες θέσεις της ιρανικής κυβέρνησης   για   την   υπόθεση Σάλμαν Ρούσντι. Στις 22 Ιουνίου 1995, ο υφυπουργός έφθασε στη γαλλική πρωτεύουσα χωρίς όμως το επίσημο έγγραφο που θα καταργούσε το διάσημο πλέον φέτφα των μουλάδων. Γιατί αυτή η διάψευση αναρωτήθηκαν οι Ευρωπαίοι, πολύ περισσότερο που η βελτίωση των σχέσεων του Ιράν με την Ευρωπαϊκή Ένωση είχε ως προϋπόθεση αυτή την αλλαγή πλεύσης. Τι θα έλεγε αυτό το έγγραφο αν τελικά έφθανε στο Παρίσι; Τον γενικό τόνο του ανεπίδοτου έγγραφου τον έδωσε ο ίδιος ο αρχηγός της ιρανικής διπλωματίας, ο Αλί Ακμπάρ Βελαγιατί. «Το κράτος δεν μπορεί να καταργήσει ένα φέτφα που έχει εκδοθεί από εκκλησιαστική αρχή. Αντίθετα οι ιρανικές αρχές θα μπορούσαν να μη θέσουν σε εφαρμογή το θρησκευτικό φέτφα που καταδικάζει σε θάνατο για βλασφημία τον συγγραφέα των «Σατανικών στίχων». Τι θα κάνουν οι Ευρωπαίοι; (Δεν είναι ασήμαντη η αγορά των 60 εκατομμυρίων Περσών ούτε η γεωστρατηγική θέση της χώρας τους). Και τι θα κάνει ο Ρούσντι; Μέχρι να αρθεί η «φετφά» το 1998 από το Ιρανικό κράτος, ο Σαλμάν μετακόμιζε συνέχεια, κρυβόταν, άλλαξε το ονοματεπώνυμο του (αλλά αρνήθηκε να αλλάξει και τα φυσικά χαρακτηριστικά του) και η γυναίκα του απομακρύνθηκε, καθώς δεν άντεξε την πίεση. Το σίγουρο όμως είναι ότι ο Σαλμάν τελικά επιβίωσε και το 2019 εκδόθηκε το νέο βιβλίο του. Όμως ένα σημαντικός αριθμός ανθρώπων των γραμμάτων πλήρωσε με την ζωή του για το βιβλίο αυτό. Ο Ιάπωνας μεταφραστής και ο εκδότης του έπεσαν νεκροί από πυροβολισμούς, ο Ιταλός εκδότης δέχτηκε μαχαιριές στο στήθος και την καρδιά και ο Τούρκος γλίτωσε από θαύμα. Ακόμα και η σατιρική εφημερίδα «Charlie Hebdo» δέχθηκε την επίθεση των ισλαμιστών για σατυρικό δημοσίευμά της για τον Μωάμεθ με αποτέλεσμα να χάσουν την ζωή τους 12 άτομα. Ο ίδιος ο Ρούσντι, διάσημος πλέον Βρετανός συγγραφέας, αφού έζησε για κάποιο ακόμα διάστημα στη Βρετανία κατέληξε στις ΗΠΑ όπου ζει έκτοτε.

 

Από τις εφημερίδες ΒΗΜΑ και ΝΕΑ