Μια νέα μυστηριώδης απειλή για την παγκόσμια υγεία

 

Μια νέα μυστηριώδης απειλή για την παγκόσμια υγεία

Ο μυστηριώδης μύκητας που εξαπλώνεται στον κόσμο και οι κινήσεις που γίνονται στην Ελλάδα

 

«Προς το παρόν δεν έχουμε λόγο πανικού, γιατί στην Ελλάδα δεν έχει εμφανιστεί. Πρέπει όμως οι επαγγελματίες υγείας να είναι σε εγρήγορση, γιατί είναι ένα παθογόνο, το οποίο αφενός είναι πολυανθεκτικό, αφετέρου έχει προκαλέσει επιδημίες σε νοσοκομεία», δηλώνει για τον μύκητα candida auris, ο οποίος δείχνει να εξαπλώνεται σε διάφορες χώρες, και μάλιστα σε συνθήκες «περίεργης σιωπής», στο Πρακτορείο FM και στην εκπομπή της Τάνιας Η. Μαντουβάλου «104,9 ΜΥΣΤΙΚΑ ΥΓΕΙΑΣ» που θα μεταδοθεί το Σάββατο 18 Απριλίου,  η υπεύθυνη Γραφείου Νοσοκομειακών Λοιμώξεων και Μικροβιακής Αντοχής του ΕΟΔΥ (Εθνικός Οργανισμός Δημόσιας Υγείας- πρώην ΚΕΕΛΠΝΟ) Φλώρα Κοντοπίδου.

 

«Άμεσα πρόκειται να αποσταλούν από τον ΕΟΔΥ οδηγίες στα νοσοκομεία, ενώ έχουν ήδη γίνει από την Εταιρεία Βιοπαθολογίας και την Εταιρεία Μυκητολογίας ειδικά σεμινάρια στους εργαστηριακούς γιατρούς των νοσοκομείων, ώστε να ευαισθητοποιηθούν στο πότε πρέπει να υποπτεύονται ότι πρόκειται για το συγκεκριμένο μύκητα», αναφέρει η παθολόγος-λοιμωξιολόγος. Εξηγεί ότι η ταυτοποίησή του είναι το βασικό μέτρο πρόληψης, επειδή είναι δύσκολη, γιατί  εμφανίζει αντοχή σε σοβαρές κατηγορίες φαρμάκων.

 

«Αυτό που παίζει μεγάλο ρόλο είναι η σωστή θεραπευτική αντιμετώπιση του ασθενή, γιατί αν δεν υπάρχει άμεση ταυτοποίηση, μία λάθος θεραπεία μπορεί να οδηγήσει σε άσχημη έκβαση. Επίσης ο καθαρισμός του νοσοκομειακού περιβάλλοντος είναι ένα κομμάτι αυτής της πρόληψης».

 

Στο 30-40% η  θνητότητα

 

Ο candida auris όπως λέει η κα Κοντοπίδου είναι ένας μύκητας, ο οποίος μεταδίδεται όπως μεταδίδονται και τα απλά βακτήρια μέσα στα νοσοκομεία, κυρίως  με την επαφή. «Επιμολύνει επιφάνειες ή εξοπλισμό και με αυτό τον τρόπο μπορεί να μεταφερθεί από ασθενή σε ασθενή. Πολλές φορές μάλιστα επιβιώνει για αρκετό χρονικό διάστημα στις επιφάνειες και μπορεί να βρεθεί και σε απομακρυσμένα από τον ασθενή σημεία. Για αυτό και ο καθαρισμός  του νοσοκομειακού περιβάλλοντος αποτελεί σημαντικό μέρος της  πρόληψης,  για τον έλεγχο της διασποράς μέσα στο νοσοκομείο. Το πρώτο και το σημαντικό όμως είναι η ευαισθητοποίηση των μικροβιολογικών εργαστηρίων και για αυτό έχουμε προχωρήσει σε οδηγίες, οι οποίες σύντομα θα αποσταλούν στα νοσοκομεία».

 

Ο μύκητας  προκαλεί σοβαρές λοιμώξεις, όπως πχ λοιμώξεις αίματος και πλήττει κυρίως ευάλωτους ασθενείς, σοβαρά πάσχοντες όπως είναι πχ ανοσοκατεσταλμένοι σε ΜΕΘ, ασθενείς που έχουν ξένα σώματα όπως πχ καθετήρες. Δηλαδή ασθενείς που νοσηλεύονται επί μακρόν, σύμφωνα με την κα Κοντοπίδου. Όσον αφορά τη θνητότητα, σύμφωνα με τις μέχρι στιγμής καταγραφές κυμαίνεται σε 30-40% και σε βαρέως πάσχοντες ασθενείς, μπορεί να αγγίξει το 60%,  λέει η λοιμωξιολόγος του ΕΟΔΥ .

 

Περιστατικά επιδημιών σε Ισπανία, Γαλλία, Αγγλία και Γερμανία

 

«Ωστόσο αυτοί οι ασθενείς έχουν και άλλους παράγοντες κινδύνου για θνητότητα. Δεν είναι ξεκαθαρισμένο απολύτως αν οφείλεται στο  συγκεκριμένο παθογόνο ή στην προτέρα κατάσταση.  Δεν υπάρχουν μέχρι τώρα πολλά δεδομένα όσον αφορά τη λοίμωξη, την αντιμετώπιση και την πρόληψη. Και αυτός είναι και ο λόγος που και το Ευρωπαϊκό Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νόσων (ECDC)  παρόλο που έκανε την εκτίμηση κινδύνου το 2018,  ακόμα δεν έχει εκδώσει  συγκεκριμένες οδηγίες, τις  οποίες περιμέναμε κι εμείς. Εμείς ούτως  ή άλλως έχουμε βγάλει οδηγίες, στα βασικά κομμάτια, που θα πάνε όπως σας είπα στα  νοσοκομεία. Αλλά υπάρχουν ακόμα κάποια λίγο ασαφή στοιχεία, τα οποία χρειάζονται περισσότερη μελέτη».

 

Όπως δηλώνει η κα Κοντοπίδου στις ΗΠΑ μέχρι τέλος Φεβρουαρίου το Αμερικανικό Κέντρο Ελέγχου Λοιμώξεων αναφέρει 1.056 ασθενείς που  είναι φορείς του συγκεκριμένου μύκητα, εκ των οποίων οι 587 έχουν εμφανίσει επιβεβαιωμένη λοίμωξη. «Στην Ευρώπη εμφανίζονται περιστατικά επιδημιών σε Ισπανία, Γαλλία, Αγγλία και Γερμανία και σποραδικά κρούσματα σε Αυστρία, Βέλγιο, Σουηδία, Ολλανδία, καθώς επίσης και σε άλλες χώρες του κόσμου».

 

http://medicalnews.gr/mysthriodis-mykhtas-eksaplonetai/

Ρίτσα Μασούρα : Περί του προνομίου της Δημοκρατίας

 

Περί του προνομίου της Δημοκρατίας

Επιτέλους, ας μην επιτρέψουμε να χαθεί το προνόμιο της Δημοκρατίας

 

Γράφει η Ρίτσα Μασούρα

 

Ο άνθρωπος δεν είναι μηχανή να της αλλάξεις κάποιο ανταλλακτικό και να την κάνεις να τρέχει με χίλια. Ο άνθρωπος έχει μνήμη, ζει μέσα από παραστάσεις. Λειτουργεί συχνά με το συναίσθημα. Ωραιοποιεί καταστάσεις. Παλεύει να διατηρήσει ό,τι του δόθηκε. Επιλέγει το «σαμαράκι» της άγνοιας ή της γνώσης, αλλά σπανίως τολμά να δει την αλήθεια κατάματα. Γιατί η αλήθεια τον ανατρέπει. Τον εκθέτει στο σκληρό φως του ήλιου και τον υποχρεώνει να αντικρίσει τον δεύτερο εαυτό του και μαζί το άλλο πρόσωπο της κοινωνίας.

 

Στην προκειμένη περίπτωση, αυτός ο άνθρωπος είναι ο Έλληνας της σύγχρονης ιστορίας. Ένας Έλληνας φοβισμένος, νοσταλγικός, απατημένος, επιθετικός, έτοιμος να κατακεραυνώσει τον άλλον. Και όμως, αυτός ο Έλληνας θα δεχόταν να συνεργαστεί, στον βαθμό που του «έπεφτε» λόγος, αν εμφανιζόταν μπροστά του ένας σπουδαίος πολιτικός που θα του περιέγραφε με σαφήνεια την Ελλάδα της επόμενης δεκαετίας. Αν του εξηγούσε ότι μέσα από εκλογικευμένους κοινωνικούς μετασχηματισμούς, το μέλλον δεν θα φάνταζε τόσο ζοφερό, αλλά θα εμπεριείχε σπόρους ενός δικαιότερου τρόπου ζωής.

 

Εν αναμονή λοιπόν αυτού του πολιτικού, θα ήταν λογικότερο να διαχειριστούμε τις σχέσεις μας σ’ αυτό το ασταθές περιβάλλον, να αναπτύξουμε νέες δεξιότητες και να απελευθερώσουμε δυνητικές ικανότητες. Όπως σωστά γράφει ο Αμερικανός στοχαστής Richard Sennett «ελάτε να ανακαλύψουμε τα ταλέντα μας». Δεν μπορεί, κρύβουμε πολλά ταλέντα μέσα μας. Είναι αφύσικο να κυλήσει η ζωή μας καρφιτσώνοντας χαρτάκια στο ψυγείο.

 

Τα τελευταία χρόνια, η ζωή μας περνά καθημερινά μέσα από τις συμπληγάδες του ελληνικού παραλογισμού (χρέος, μνημόνια, μεταμνημόνια, υπερπλεονάσματα, φόροι, λαϊκισμός, φασισμός) που συγκλονίζεται από κινήσεις πολιτικής αστοχίας. Ο φαύλος κύκλος «λιτότητα -ύφεση- ημιανάπτυξη» εξάντλησε και υπονόμευσε την ισορροπία της κοινωνίας. Αποκτήσαμε ζόμπι, αποκτήσαμε και διαταραγμένες ψυχές. Άνθρωποι αυτοκαταστρέφονται εκεί που δεν το περιμένεις. Και παρ’ όλα αυτά κώφωση εν τω συνόλω.

 

Ο κοινωνιολόγος Ζακ Αταλί αναφέρεται συχνά στο δίπολο αγορά – δημοκρατία. Θεωρεί ότι η αγορά και η δημοκρατία αποτελούν τους πυλώνες της οικονομικής ανάπτυξης, στο βαθμό που η αγορά είναι ό,τι καλύτερο διαθέτουμε για την παραγωγή και αναδιανομή του πλούτου, ενώ η δημοκρατία θέτει τους κανόνες λειτουργίας αυτού του συστήματος.

 

Ως προς την έννοια της αγοράς τα πράγματα έχουν μια κάποια σαφήνεια. Ως προς τη δημοκρατία, όμως; Άραγε, η δημοκρατία συγκλονίζει συθέμελα και σήμερα το είναι του ανθρώπου; Μήπως παρεξέκλινε της αρχικής της πορείας και δεν εκδήλωσε το μέγιστο της ωριμότητάς της; Εδώ μπαίνει πλέον ο προβληματισμός.

 

Ο Καστοριάδης ψέγει τη δημοκρατία, καθώς εκτιμά ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται ερήμην του λαού. Ένας λαός ο οποίος περιορίζεται σε ασήμαντους ρόλους στις παρυφές της εξουσίας του χρήματος, της γραφειοκρατίας των κομμάτων, του κράτους και της απολυταρχίας των ΜΜΕ.

 

Με ή χωρίς Καστοριάδη και Αταλί, αυτή είναι η προβεβλημένη εικόνα και αυτήν επεξεργαζόμαστε, επιδιώκοντας να μην αποκοπούμε από το μοναδικό προνόμιο της δημοκρατίας: τη θαρραλέα διαχείριση της ήττας και την αναγκαία αναζήτηση της νίκης. Στην αντίθετη περίπτωση της αδράνειας, θα πέσουμε πάνω στη θεωρητικά ασυγκράτητη μεταδημοκρατία.

 

Μεταδημοκρατία

 

Πολλοί εκτιμούν ότι η έννοια της μεταδημοκρατίας δεν είναι αναγκαστικά κάτι μεμπτό. Μπορεί να είναι για παράδειγμα η προσαρμογή των δημοκρατικών συστημάτων στις ανάγκες της εποχής. Ο βρετανός κοινωνιολόγος Κόλιν Κράουτς, όμως, στο βιβλίο του «Μεταδημοκρατία» γράφει ότι η νέα αυτή εκδοχή θα οδηγήσει σε μια αυτοαναφορική πολιτική τάξη η οποία θα ενδιαφέρεται για την ανάπτυξη δεσμών με τα πλούσια επιχειρηματικά συμφέροντα, όχι όμως και για προγράμματα κοντά στις ανάγκες των απλών ανθρώπων.

 

Υποθέτω ότι η αλήθεια βρίσκεται στη μέση. Προ ημερών, ο θόρυβος από την ανακοίνωση των δικαστικών ενώσεων περί δημοκρατίας και δικτατορίας ήταν νομίζω εκκωφαντικός, ακόμη κι αν αυτού του είδους οι ανακοινώσεις εμφορούνται από άλλου είδους ισορροπίες. Ίσως οι δικαστές να έφτασαν εν μέρει στην υπερβολή, αλλά ούτως ή άλλως καλούμαστε πλέον όλοι να αντιμετωπίσουμε τον δημοκρατικό εκφυλισμό, προφυλάσσοντας τις ζωές μας από τις «εκπομπές» της μεταδημοκρατίας.

 

Πώς όμως;

 

Ίσως με τα γνωστά, κλασικά δημοκρατικά αντίδοτα: μεταρρύθμιση και αναζωογόνηση των κομμάτων, επινόηση νέων μορφών δημοκρατικής συμμετοχής στην πολιτική ζωή και κυρίως καταπολέμηση της απάθειας που τείνει να εδραιωθεί ως χαρακτηριστικό μας.

 

Θαύματα δεν συμβαίνουν. Τα πολιτικά συστήματα έχουν όπως όλα νομοτελειακές πορείες και οι «μεσσίες» δεν έχουν χρόνο για μας. Παρά ταύτα, αξίζει να προσπαθήσουμε. Κι αυτές μου οι σκέψεις – για να επανέλθουμε στον Ρίλκε της αρχής – δεν είναι νοσταλγικές, δεν βυθίζουν κανέναν στη θλίψη. Το αντίθετο, θα έλεγα.

 

http://www.globalview.gr/2019/03/30/epitelous-min-epitrepsoume-chathei-pronomio-tis-dimokratias

Θ. ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ : Οι παράλληλοι βίοι της Γαλλικής και της Ελληνικής Επανάστασης

Οι παράλληλοι βίοι της Γαλλικής και της Ελληνικής Επανάστασης

 

Οι παράλληλοι βίοι της Γαλλικής και της Ελληνικής Επανάστασης Η Επανάσταση δημιουργούσε έναν κόσμο καινούργιο που όχι μόνο δεν είχε ανάγκη το παρελθόν αλλά ερχόταν σε ρήξη με αυτό: η ιστορία του γαλλικού έθνους άρχιζε το 1789 ή μάλλον το έτος 1, όταν καταργήθηκε το τελευταίο προπύργιο της αριστοκρατίας, ο βασιλικός θεσμός 

 

Γράφει ο Θ. ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ

 

Ένα από τα κεφαλαιώδους σημασίας για την κατανόηση της Γαλλικής Επανάστασης κείμενα είναι η μπροσούρα του αβά Sieyes «Qu’est ce que le Tiers etat?» («Τι είναι η Τρίτη Τάξη;»). Κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1788, δηλαδή λίγους μήνες πριν από τη σύνοδο της Γενικής Συνέλευσης των Τάξεων, και απετέλεσε εν πολλοίς τον οδηγό των εκπροσώπων της Τρίτης Τάξης: η αυτοανακήρυξή τους σε Εθνοσυνέλευση, η Διακήρυξη των δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη (Ιούνιος 1789), τα Διατάγματα του Αυγούστου του 1789 με τα οποία καταργήθηκαν τα φεουδαλικά δικαιώματα ­ με άλλα λόγια η ουσία της «φιλελεύθερης» Επανάστασης ­ βρίσκονται εν σπέρματι στην εν λόγω μπροσούρα. Για τους λόγους αυτούς αξίζει να δούμε ποιο περιεχόμενο δίνει ο συγγραφέας στη λέξη «έθνος».

 

 

 

Η ταύτιση έθνους και Τρίτης Τάξης

 

Στο ερώτημα του τίτλου ο Sieyes απαντά ότι η Τρίτη Τάξη «είναι το παν» και παρακάτω προσθέτει: «Δηλαδή το έθνος». Το πρώτο επιχείρημα υπέρ της ταύτισης έθνους και Τρίτης Τάξης ξεκινά με την απόρριψη της παλαιάς εικόνας του βασιλείου ως συνόλου που συντίθεται από τρεις «τάξεις» ανθρώπων, εκάστη των οποίων εκτελεί μια ξεχωριστή λειτουργία ­ ο κλήρος προσεύχεται, οι ευγενείς πολεμούν, ενώ η Τρίτη Τάξη εργάζεται. Αντ’ αυτής ο Sieyes υιοθετεί μια νέα εικόνα, την εικόνα της κοινωνίας των παραγωγών: η κοινωνία είναι ένα σύνολο ανθρώπων που εργάζονται και μόνον όσοι εργάζονται έχουν θέση σε αυτήν.

 

Το συμπέρασμα είναι ότι η κοινωνία ή, κατά την ορολογία του Sieyes, το έθνος, ταυτίζεται με την Τρίτη Τάξη. Οι ευγενείς, επειδή είναι άπραγοι, αποτελούν ξένο και μάλιστα βλαβερό σώμα, ενώ οι κληρικοί μόνον ως άτομα που ασκούν κάποιο επάγγελμα και όχι ως ιδιαίτερη τάξη μπορούν να γίνουν αποδεκτοί.

 

Εν συνεχεία ο Sieyes παραθέτει ένα δεύτερο επιχείρημα εξίσου διαφωτιστικό για το περιεχόμενο του «έθνους». «Έθνος» λέει «είναι ένα σύνολο ανθρώπων που υπόκεινται στον κοινό νόμο». Το έθνος με άλλα λόγια αποτελείται από ίσους ενώπιον του νόμου πολίτες. Στο Παλαιό Καθεστώς συνεπώς δεν βασίλευε ο νόμος αλλά ο «ίδιος νόμος», το προνόμιο. Οι προνομιούχοι συνεπώς, οι ευγενείς, επειδή ακριβώς είναι προνομιούχοι, βρίσκονται εκτός έθνους.

 

Από τα παραπάνω προκύπτει αρκετά σαφώς ο στενός δεσμός της έννοιας του έθνους με τη φιλελεύθερη φιλοσοφία του Διαφωτισμού και έπειτα από όλα αυτά εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς γιατί τα εθνικά κινήματα υιοθέτησαν τις αρχές της ισότητας ενώπιον του νόμου και της κατάργησης των προνομίων ­ φεουδαλικών δικαιωμάτων, προνομίων των πόλεων, των συντεχνιών κτλ. Η έννοια του έθνους, έτσι όπως παρουσιάζεται τόσο στην μπροσούρα του Sieyes όσο και στα μεγάλα κείμενα του καλοκαιριού του 1789, είναι συνυφασμένη με τον πολιτικό φιλελευθερισμό και αποτελεί ιδεολογικό όπλο κατά της κοινωνίας των νομοκατεστημένων τάξεων.

 

Η επιχειρηματολογία του Sieyes

 

Ενδιαφέρον ωστόσο για τους σκοπούς αυτού του σημειώματος είναι και ένα άλλο σημείο της επιχειρηματολογίας του Sieyes που συχνά προσπερνούν οι αναλυτές. Ο συγγραφέας διερωτάται πώς δημιουργήθηκε αυτή η χωρισμένη σε νομικές τάξεις κοινωνία. Η απάντηση είναι ότι ο χωρισμός αποτελεί συνέπεια της κατάκτησης της ρωμαϊκής Γαλατίας από τους Φράγκους τον 5ο αιώνα. Αν, λέει, μελετήσουμε την ιστορία, θα διαπιστώσουμε ότι τα λεγόμενα «προνόμια της καταγωγής» δεν είναι παρά τα προνόμια των κατακτητών, οι οποίοι όλη αυτή την περίοδο κράτησαν «υπόδουλους» τους Γαλατορωμαίους. Ωστόσο οι Γαλατορωμαίοι, δηλαδή η σημερινή Τρίτη Τάξη, κατόρθωσαν στους αιώνες που πέρασαν να αποκτήσουν οικονομική ισχύ και τώρα είναι έτοιμοι να αποτινάξουν τον ζυγό των φράγκων ευγενών.

 

Στην μπροσούρα του Sieyes λοιπόν ­ η οποία το 1839, όταν γιορτάστηκε η πεντηκοστή επέτειος της Επανάστασης, ανακηρύχθηκε σε μανιφέστο της, ο δε συντάκτης της μπήκε στο Πάνθεον των πατέρων της πατρίδας ­ τα προδιαγραφόμενα γεγονότα έχουν εθνικοαπελευθερωτικό, θα έλεγα, χαρακτήρα: οι Γαλατορωμαίοι – Τρίτη Τάξη μάχονται κατά των φράγκων κατακτητών – ευγενών. Πρέπει να πούμε ότι τόσον ο Sieyes όσον και οι διαφωτιστές του αιώνα του στο σημείο αυτό καινοτομούσαν. Σύμφωνα με την παραδεδεγμένη αντίληψη, οι Φράγκοι είχαν απελευθερώσει τους Γαλάτες από τον ρωμαϊκό ζυγό που είχε επιβάλει ο Ιούλιος Καίσαρ, οι ρωμαϊκοί θεσμοί ήταν θεσμοί δεσποτικοί, σε αυτούς οι Φράγκοι (Francs = ελεύθεροι) είχαν υποκαταστήσει θεσμούς που εγγυώντο την «ελευθερία» ­ δηλαδή τα πολιτικά δικαιώματα των ευγενών που είχαν αρχίσει να απειλούνται από την κεντρική εξουσία. Οι διαφωτιστές και ο Sieyes ανέτρεχαν αυτή την εκδοχή της ιστορίας του Βασιλείου. Αυτόχρημα, απεμπολούσαν 13 αιώνες γαλλικής ιστορίας ως περίοδο σκλαβιάς. Εύλογα μπορεί να υποθέσει κανείς ότι το σφρίγος του λόγου των διαφωτιστών και ο ενθουσιασμός των επαναστατικών ημερών αρκούσαν για να καλύψουν το τεράστιο αυτό κενό: η Επανάσταση δημιουργούσε έναν κόσμο καινούργιο που όχι μόνο δεν είχε ανάγκη το παρελθόν αλλά ερχόταν σε ρήξη με αυτό: η ιστορία του γαλλικού έθνους άρχιζε το 1789 ή μάλλον το έτος 1, όταν καταργήθηκε το τελευταίο προπύργιο της αριστοκρατίας, ο βασιλικός θεσμός.

 

Όλα δείχνουν ότι όταν η επαναστατική περιπέτεια τελείωσε, όταν οι Βουρβόνοι και οι emigres επανήλθαν το 1814-1815, όταν, τέλος, το 1830 οι αστοί ανέλαβαν ξανά την εξουσία με στόχο να μην την ξαναχάσουν, το τεράστιο κενό της ιστορίας που είχε κληροδοτήσει ο Sieyes δημιουργούσε αμηχανία: τι σήμαινε να είναι κανείς «γάλλος», τι ήταν το έθνος; ποια ήταν τα συστατικά του στοιχεία: οι αρχαίες φυλές ή οι τάξεις; τι νόημα μπορούσε να έχει η ιστορία υπό το φως των πρόσφατων γεγονότων; ποια ήταν η ορθή περιοδολόγηση; Αυτά τα ερωτήματα, στο έργο των ιστορικών του 19ου αιώνα, του Guizot, του Thierry, ακόμη και του Toqueville, έχουν κεντρική θέση. Ας δούμε εν συντομία πώς τα αντιμετωπίζει ένας εξ αυτών, ο Augustin Thierry.

 

 

Το εθνικό ζήτημα

 

Στις Επιστολές περί της Ιστορίας της Γαλλίας, ο Thierry προσπαθεί να βρει τη χρυσή τομή. Η αριστοκρατική – φραγκική εκδοχή που τοποθετούσε την αρχή της γαλλικής ιστορίας στον 5ο αιώνα του Χλωδοβίκου ­ από το όνομα του οποίου είχε προέλθει το «Λουδοβίκος» άλλων 17 βασιλέων ­ είχε καταδικασθεί διά παντός.

 

Η επαναστατική εκδοχή του Sieyes δεν ταίριαζε με το πνεύμα των καιρών, επιπλέον στον νομικό ορισμό που είχε δώσει στο έθνος ο συντάκτης της μπροσούρας «Τι είναι η Τρίτη Τάξη;» δεν χωρούσαν ούτε οι επανακάμψαντες ευγενείς ούτε εκείνοι που είχε δημιουργήσει ο Ναπολέων. Έτσι ο Thierry προέβη σε έναν διπλό επαναπροσδιορισμό. Εν πρώτοις υιοθέτησε έναν ορισμό του έθνους με ρομαντική απόχρωση: έθνος, γράφει, είναι ένας λαός με ίδια έθιμα, θεσμούς και γλώσσα. Πώς όμως και πότε είχε δημιουργηθεί αυτή η ταυτότητα στη Γαλλία ανάμεσα σε Γαλατορωμαίους και Φράγκους; Η περίπλοκη απάντησή του μπορεί να συνοψισθεί στα εξής: Η εθνική ιστορία αρχίζει τον 12ο αιώνα. Τότε εμφανίζεται ισχυρή η Τρίτη Τάξη, που στις ελάχιστες και αναιμικές πόλεις του πρώιμου Μεσαίωνα είχε διατηρήσει κάτι από τη ρωμαϊκή παράδοση των δήμων και των δημοτικών ελευθεριών. Στον αγώνα της κατά της φεουδαρχίας για την επέκταση αυτών των ελευθεριών και την επαναξίωση της εργασίας η Τρίτη Τάξη βρήκε στήριγμα στη βασιλεία, που εν τω μεταξύ είχε περάσει από τη φραγκική δυναστεία των Καρολιδών στη «σχεδόν ιθαγενή» δυναστεία των Καπετιδών. Η εμφάνιση στο προσκήνιο της τάξης αυτής συμπίπτει με την απαλοιφή των διακρίσεων που οι βαρβαρικοί νόμοι θέσπιζαν μεταξύ νικητών και ηττημένων, με τη «σύντηξη των φυλών» των Γαλατορωμαίων και των Φράγκων και με τη δημιουργία ενός νέου λαού, του γαλλικού. Στο σχήμα αυτό ο Guizot έδωσε ένα νέο ένδυμα: ο γαλλικός πολιτισμός, γράφει, που δημιουργείται τον 12ο αιώνα, είναι σύνθεση ρωμαϊκών, γερμανικών και χριστιανικών στοιχείων.

 

Η εκδοχή αυτή της γαλλικής ιστορίας προσέφερε στην Τρίτη Τάξη των εγκατεστημένων στην εξουσία αστών το γόητρο ενός μακρινού παρελθόντος: συμμαχώντας με τη μοναρχία, πολεμώντας κατά των φεουδαρχών από τον 12ο αιώνα και μετά, οι αστοί αποκτούσαν σημαντική θέση στην ιστορία του έθνους: το 1789, γράφει ο Thierry, δεν ήταν παρά το τελευταίο επεισόδιο μιας σειράς αγώνων που είχαν διαρκέσει 600 χρόνια. Από την άλλη μεριά, το φάντασμα ενός γαλλικού έθνους του οποίου η ιστορία άρχιζε μόλις το 1789 εξορκιζόταν, ο Thierry, καθώς επίσης ο Guizot, του ξανάδωσαν ένα παρελθόν αν όχι δεκατριών, τουλάχιστον έξι αιώνων. Ταυτόχρονα η επανάσταση έχασε τον «εθνικό» χαρακτήρα που είχε στην μπροσούρα του Sieyes και έγινε αποκλειστικά πολιτική. Για τον Guizot το εθνικό ζήτημα της Γαλλίας έχει ήδη κλείσει τον 12ο αιώνα.

 

Οι επιστολές του Thierry

 

Αρκέστηκα εδώ να δείξω πώς άλλαξαν το περιεχόμενο της έννοιας του έθνους και, κατά συνέπεια, η περιοδολόγηση της γαλλικής «εθνικής» ιστορίας. Η μακρά περίοδος της σκλαβιάς, που κατά τον Sieyes είχε διαρκέσει από τον 5ο αιώνα ως το 1789, περιορίστηκε ως το 1100, δηλαδή ως την εποχή που εμφανίστηκε η Τρίτη Τάξη και άρχισε η «σύντηξη των φυλών». Τα χρόνια ωστόσο από τον 5ο αιώνα ως το 1100 παρέμειναν χρόνια σκλαβιάς. Για να βοηθήσει τους αναγνώστες του να κατανοήσουν εναργώς την περίοδο εκείνη, ο Thierry τούς καλούσε, στις Επιστολές του, να τη συγκρίνουν με σύγχρονες εμπειρίες άλλων ευρωπαϊκών λαών: «Τίποτε δεν διευκολύνει περισσότερο την κατανόηση του παρελθόντος από την σύγκριση με ανάλογες ή παρόμοιες καταστάσεις του παρόντος. Θυμηθείτε την Ελλάδα υπό τον ζυγό των Τούρκων. Φέρτε στον νου σας ό,τι έχετε διαβάσει ή ακούσει για τους ραγιάδες και τους Φαναριώτες, για την μεγάλη μάζα του ελληνικού λαού, καθώς και για την μειοψηφία στην οποία οι Τούρκοι προσέφεραν τίτλους ευγενείας και αξιώματα, αναλογισθείτε για λίγο αυτό το θέαμα της βάναυσης καταπίεσης, της διαρκούς τρομοκρατίας, των συνεχών προσπαθειών για να ξεφύγει κανείς πάση θυσία και με κάθε τρόπο από την μοίρα των ηττημένων, και θα καταλάβετε το νόημα που έχουν οι λέξεις Ρωμαίος γαιοκτήμονας, Ρωμαίος υποτελής, Ρωμαίος συνεργάτης του βασιλιά. Θα καταλάβετε πόσες όψεις είχε η σκλαβιά των Γαλατορωμαίων από τους Βαρβάρους. Υπάρχει όμως κάτι περισσότερο. Παρά τις διαφορές που οφείλονται στην χρονική απόσταση και εκείνες που προκύπτουν λόγω της διαφορετικής θρησκείας στην μία περίπτωση [Ελληνες – Τούρκοι] και της κοινής λατρείας στην άλλη [Γαλατορωμαίοι – Φράγκοι] υπάρχουν επίσης μεγάλες ομοιότητες όχι μόνον ως προς την αντικειμενική κατάσταση των ηττημένων στην αρχαία Γαλατία και στην σύγχρονη Ελλάδα αλλά και όσον αφορά την ψυχολογική στάση τους. Στις αφηγήσεις του Γρηγορίου των Τουρώνων βρίσκει κανείς όχι μόνον τις καθημερινές δυστυχίες των φτωχών ραγιάδων που προσβάλλονται, ληστεύονται και εξορίζονται κατά το δοκούν του κατακτητή αλλά και το πολυμήχανο πνεύμα του ιθαγενούς ευγενούς που αφιερώνεται στην υπηρεσία των κατακτητών, την ανηθικότητα των Φαναριωτών που είναι τόσο άμετρη ώστε θα μπορούσε κανείς να την εκλάβει ως εκδήλωση απελπισίας». Τι θα μπορούσε άραγε να σκεφθεί ένας Ελληνας της εποχής, ένας Ρωμιός, διαβάζοντας τον Thierry ή, λίγο νωρίτερα, τον Sieyes;

 

Ο κ. Θεοδόσης Νικολαΐδης είναι λέκτορας ιστορίας στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο

https://www.tovima.gr/2008/11/24/opinions/oi-paralliloi-bioi-tis-gallikis-kai-tis-ellinikis-epanastasis/

Ο ΕΡΩΣ ΣΤΟΥΣ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΛΑΟΥΣ (1937)

Την "ημέρα των ερωτευμένων" στις 14.2.1937 η εφημερίδα ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ της Νέας Υόρκης παρουσιάσε ένα άρθρο της όπου μιλά σατιρίζοντας τον έρωτα στους διάφορους λαούς.

Ο ΕΡΩΣ ΣΤΟΥΣ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΛΑΟΥΣ

• Του Γάλλου ο έρωτας είναι χαρούμενος και πνευματώδης. Της Γαλλίδας μαγευτικός, πλάνος, ονειρώδης.

• Του Άγγλου ο έρωτας είναι σταθερός, αλλά κρύος. Της Αγγλίδας  ρομαντικός κι'  αιθέριος.

• Του Ιταλού παράφορος, άλ­λα    επιπόλαιος.     Της   Ιταλίδας θερμός και γεμάτος αφοσίωση.

• Του Ισπανού αυθόρμητος, φλογερός, αλλά ζηλότυπος. Της Ισπανίδας παράφορος, γεμάτος αυτοθυσία, αλλά κι' αυτής ζηλότυπος.

• Του Αυστριακού είναι πρα­κτικός, πιστός και θετικός. Της Αυστριακής ήσυχος και νοικοκυρίστικος.

• Του Αμερικάνου παράτολ­μος και... ουρανοξυστικός! Της Αμερικανίδας τυραννικός, ιδιό­τροπος και συντομότατος!

• Τού Ρώσου θρησκευτικός, φανατικός και μυστηριώδης. Της Ρωσίδας ένα ηφαίστειο που ο κρατήρας του είναι πάντοτε εν ενεργεία.

• Του Τούρκου δεσποτικός και ηδυπαθέστατος. Της οδαλίσκης παθητικός και. . . θανατηφόρος!

• Του Γερμανού ο έρωτας είναι βαρύς και αγνός. Της Γερμανίδας βαθύς και αιθέριος.

• Του Βέλγου ειλικρινής κι' έντονος. Της Βελγίδας σοβαρός και απλός.

• Του Ελβετού δειλός κι' αγαθός. Της Ελβετίδας γλυκός και σεμνός.

• Του Σουηδού είναι αργός, σταθερός και πιστός. Της Σου­ηδής μαλακός, σεμνός και φωτεινός.

• Του Ρωμιού, τέλος, ο έρωτας είναι μπερδεμένος, άστατος και τρομερά ζηλότυπος. Της Ελληνίδας υπομονετικός, βαθύτατος , και γεμάτος αυτοθυσία.

ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ 1997

Ας προσέξουμε που δίνουμε τον πλούτο της χώρας

Ας προσέξουμε που δίνουμε τον πλούτο της χώρας

SOS! Οι αναθυμιάσεις δηλητηριάζουν την Ελλάδα

Δυστυχώς, λίγοι ενδιαφέρονται για τις πολιτικές επιπτώσεις που έχει η ασύδοτη παράδοση των ελληνικών εδαφών στις πολυεθνικές του πετρελαίου. Κανένας προβληματισμός δεν αναπτύχθηκε, καμία άμυνα δεν οργανώθηκε. Κι έτσι, τώρα, που ανοίγουν οι πύλες της κολάσεως, αμυντικά έργα δεν έχουν γίνει και είναι η χώρα ξέφραγο αμπέλι. Η τελευταία οργανωμένη γραμμή άμυνας που θα ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ αποδείχτηκε ότι στην πραγματικότητα ήταν πιο διάτρητη κι από ένα κεφάλι γραβιέρας με φαρδιές διαμπερείς τρύπες.

Εάν υπήρχε ο προβληματισμός, θα είχαμε προετοιμάσει την κοινωνία για το τι μας επιφυλάσσει η ζητούμενη «πετρελαιοποίηση». Θα επισημαίναμε μερικές σημαντικές και αναμφισβήτητες αλήθειες. Ότι καμία χώρα που δεν έχει λύσει το πολιτικό της πρόβλημα, της ανεξαρτησίας και εθνικής κυριαρχίας, δεν έχει συμφέρον να «πετρελαιοποιηθεί» άρον άρον υπό συνθήκες ευνοϊκές μόνο για τις εταιρίες. Κι όταν «πετρελαιοποιηθεί», η ελλειμματική της ανεξαρτησία και κυριαρχία περιορίζεται ακόμα περισσότερο. Και ότι τα οικονομικά της οφέλη είναι πολύ μικρότερα απ’ ό,τι φαντάζονται οι ευκολόπιστοι και ψευδώς καλλιεργούν οι κατευθυνόμενοι ντελάληδες.

Δεν χρειάζεται να πάμε στη Βενεζουέλα για να καταλάβουμε τι μας περιμένει. Η Βενεζουέλα, όσο έβγαζε άφθονο πετρέλαιο και ο λαός της ζούσε στα κατάβαθα της εξαθλίωσης, πλην μιας μερίδας προνομιούχων, με διεφθαρμένους κυβερνήτες, ήταν η αγαπημένη των αφεντικών, Αμερικάνων, Ισπανών, Γάλλων, Άγγλων κ.λπ. Όταν ο Τσάβες αποφάσισε να αποκτήσει μεγαλύτερο έλεγχο της πετρελαιοπαραγωγής και να διανείμει τα έσοδα με πιο δίκαιο τρόπο, έπεσαν όλες οι μητροπόλεις να ξεσχίσουν την κυβέρνηση, το κίνημα και τη χώρα. Όπως είχε γίνει με τον Μοσαντέκ που όταν απαίτησε να αυξηθεί το ποσοστό του Ιράν από το πωλούμενο πετρέλαιο από το 18% στο 50%, τον φάγανε και εγκαταστήσανε τον δικτάτορα Σάχη ως υποχείριό τους.

Καθολική λεηλασία

Αλλά δεν χρειάζεται να πάμε τόσο πίσω, ούτε να δούμε σε τι κατάσταση ζει ο κόσμος και πόσο μεγάλη είναι η διαφθορά σε χώρες υποτελείς που βγάζουν μπόλικο πετρέλαιο το οποίο διαχειρίζεται η Δύση κατά το συμφέρον της, όπως η Νιγηρία, το Κονγκό, το Αζερμπαϊτζάν, η Σαουδική Αραβία, το Μπαχρέιν και άλλες προσφιλείς στους Δυτικούς «δημοκρατίες». Κάποιες χώρες, που δεν ήταν δημοκρατικές, αλλά ήταν συγκροτημένες, πιο εξισωτικές και είχαν κατακτήσει ένα μεγαλύτερο βαθμό αυτονομίας και αυτοδιαχείρισης, όπως η Λιβύη και το Ιράκ, σε περιοχές με σπουδαία πολιτισμική παράδοση, οι Δυτικοί εκπολιτιστές δεν άφησαν πέτρα πάνω στην πέτρα. Και τα πετρέλαια είναι ένας από τους πιο βαρύνοντες λόγους που η αμερικανοεβραϊκή συμμαχία καταπιέζει και εξολοθρεύει τους Παλαιστίνιους, αφού τα πετρέλαια στη θάλασσα είναι και των κατοίκων της Γάζας και της αποκομμένης βίαια από τα παράλια Δυτικής Όχθης.

Ακόμα και η Ρωσία δυσκολεύεται να διαχειριστεί τα προβλήματα που της δημιουργούν οι Δυτικοί. Η διεθνής χαμηλή τιμή δεν έχει να κάνει με τη ζήτηση και τις αγορές. Επιλέχτηκε από τα «βαθιά κέντρα» με τις αποφάσεις των οποίων ευθυγραμμίζονται οι πολυεθνικές για χάρη του στρατηγικού τους συμφέροντος. Επίσης, δεν έχει να κάνει με την ποιότητα του προϊόντος η παρεμπόδιση μεταφοράς του ρώσικου πετρελαίου στην Ευρώπη δια της αναγκαστικής ματαίωσης της κατασκευής αγωγών, όπως έγινε στην Ελλάδα. Στο πλαίσιο αυτού του καθεστώτος που αποτελεί μόνιμη επιλογή των ΗΠΑ, απλά ο Τραμπ κάνει τη γραμμή πιο ξεκάθαρη.

Το πλούσιο σε πετρέλαια, αλλά απείθαρχο και ανεξάρτητο Ιράν είναι ένας κεντρικός τους στόχος. Το ίδιο και η πιο ευάλωτη Βενεζουέλα. Αλλά και όλες οι χώρες της Αφρικής, της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής και της Ασίας που έχουν πετρέλαια και αέρια τελούν υπό ειδικό καθεστώς κηδεμονίας ή επιτήρησης. Ουσιαστικά είναι χώρες δεσμευμένες από τις πολυεθνικές.

Η Κύπρος, τιθασευμένη μετά από το σοκ της τεχνητής κρίσης που της φορτώσανε, ακέφαλη από εθνικά και ταξικά σφυρηλατημένη ηγεσία, εφαρμόζει πρόθυμα τα σχέδια τους. Θα παίζει το ρόλο του νάνου που με τις πλάτες των «μεγάλων» θα ενοχλεί την Τουρκία που φέρεται αυθάδικα, αλλά πέρα από κάτι ψίχουλα παρηγοριάς, τίποτα άλλο δεν θα πάρει από τις ΑΟΖ. Κι έχουν, μ’ αυτά και με κείνα, περάσει κιόλας 43 χρόνια από τη διχοτόμηση του νησιού. Η άρχουσα τάξη της Κύπρου μια χαρά ζει όλα αυτά τα χρόνια με χλιδή και ατιμωρησία καταφέρνοντας με φανφάρες και κροκοδείλια δάκρυα να κρατάει παθητικούς τους πολίτες της, με την Αριστερά ως συνένοχο χαμηλών απαιτήσεων.

Το βλέπουμε τώρα κι εδώ, στα μέρη μας. Έπρεπε να απαξιωθεί εντελώς το άχρωμο πλέον πολιτικό προσωπικό, με έξωθεν μεθοδεύσεις πάσης φύσεως, αλλά και με πολύ αυξημένη εθελοδουλεία και αυτοακύρωση, ένα χαρμάνι αεριτζήδων, οικογενειών και σογιών της Δεξιάς, σοσιαλκαταλοίπων και αυτομόλων εκ της Αριστεράς, για να εφαρμοστεί απρόσκοπτα το σχέδιο της μεγάλης πτώχευσης, εκτεταμένης απαλλοτρίωσης και καθολικής λεηλασίας της Ελλάδας.

Στις διεθνείς μυλόπετρες

Όποια χώρα μπήκε για να κερδίσει στο πλατό του ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων και συμφερόντων, καταστράφηκε ή τραυματίστηκε πολύ σοβαρά έως και ανίατα.

Ένα πολιτικό προσωπικό που υπακούει τυφλά σε έξωθεν εντολές και ηγείται μιας κοινωνίας σε κατάθλιψη και πτώχευση, με πεσμένο ηθικό και απελπισμένη, δεν είναι σίγουρα σε θέση να οδηγήσει με ασφάλεια τη χώρα σε τέτοια κακοτράχαλα τοπία. Σύρουν ξυπόλυτη την Ελλάδα στ’ αγκάθια.

Από τις μικρότερες χώρες, μόνο όσες ανήκουν στο στενό πυρήνα των μητροπόλεων, όπως η Νορβηγία, ή έχουν καλά ενημερωμένη και συνειδητοποιημένη κοινωνία με εμπιστοσύνη στον εαυτό της και την ηγεσία της, συγκροτημένη πολιτική διοίκηση και εθνική κυριαρχία, μπορούν να διαπραγματευτούν συμφωνίες συμφέρουσες από κάθε άποψη, οικονομική περιβαλλοντική, κοινωνική κ.λπ., για την αξιοποίηση του φυσικού τους πλούτου. Τέτοιες συμφωνίες προϋποθέτουν δυναμική, υγιή και ενωμένη κοινωνία και ισχυρή και ανεξάρτητη εθνική διοίκηση που θα έχει τη βούληση και τη δυνατότητα να μην υποκύπτει σε απειλές και εκβιασμούς, ούτε να κάνει παραχωρήσεις για να επιβιώσει σε βάρος της χώρας και του λαού της.

Όπως υποστηρίζουν τεκμηριωμένα οι πιο σοβαροί αναλυτές, υπό τις παρούσες συνθήκες, δεν διασφαλίζεται ούτε το προσδοκώμενο οικονομικό όφελος ούτε η εθνική κυριαρχία. Αντιθέτως, η μικρή μας χώρα εισερχόμενη στο επίκεντρο των ανταγωνισμών των μεγάλων κρατών και των πολυεθνικών, μπορεί να προκαλέσει και να υποστεί καταστροφικές επιπτώσεις στην ύπαρξή της όπως συνέβη με άλλες χώρες που επιπόλαια και εγκληματικά οδηγήθηκαν από διεφθαρμένους ηγέτες μέσα σε παρόμοια ναρκοπέδια.

Εξαρτήματα μηχανισμών

Αυτή η κατάσταση δεν είναι νέα. Η εξάρτηση, με ό,τι αυτό συνεπάγεται κάθε φορά, είναι διαχρονικό καθεστώς στην Ελλάδα. Οι μηχανισμοί και το προσωπικό διοίκησης έχουν φορμαριστεί να υπηρετούν τις μητροπόλεις και να αντλούν την ισχύ τους από την εξάρτησή τους από τους ξένους, σε σημείο που η ιδεολογία της εξαρτημένης διακυβέρνησης να έχει ενσωματωθεί στην εθνική ιδεολογία. Απόρροια αυτού του υπαρκτού και βαθιά ριζωμένου καθεστώτος είναι, μεταξύ άλλων δεινών, η ευκολία με την οποία οδηγήθηκε η Ελλάδα στην αποβιομηχάνιση, την εξτρεμιστική συρρίκνωση του αγροτικού τομέα και την απώλεια της διατροφικής της αυτάρκειας. Τα μνημόνια, η καθολική χρεοκοπία και αφαίμαξη, ήταν το προσχεδιασμένο τους επακόλουθο. Στην τρέχουσα φάση, η χώρα, το πολιτειακό σύστημα, ο δημόσιος και ιδιωτικός πλούτος, η Ελλάδα στο σύνολό της υπάγεται στον αποκλειστικό έλεγχο των ξένων. Η αστική δημοκρατία καθίσταται εντελώς εικονική.

Η υπόθεση του πετρελαίου δεν είναι μόνο περιβαλλοντική, οικονομική και πολιτισμική, όπως ξεδιπλώνεται στην Ήπειρο και σε άλλα μέρη της χώρας. Δεν βλάπτεται μόνο η απαράμιλλη ομορφιά της Ελλάδας που αποτελεί το μεγαλύτερό μας κεφάλαιο. Το ζήτημα είναι και κατ’ εξοχήν πολιτικό. Είναι θέμα εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας. Έχει να κάνει με την ύπαρξη της Ελλάδας. Τίποτα λιγότερο.

Ουσιαστικά, με την πολιτική διοίκηση γονατισμένη στα τέσσερα, η Ελλάδα κατρακυλάει με λυμένα όλα τα φρένα στην πιο σκοτεινή καταβόθρα της ιστορίας της. Ας ελπίσουμε όμως, ότι θα ακολουθήσει, κατά Μαρξ ή κατά Χριστόν, πριν να είναι πολύ αργά, άγνωστο μέχρι στιγμής πώς, η Ανάσταση του πνεύματος των μαρτύρων αυτού του τόπου.

Από άρθρο του Στέλιου Ελληνιάδη στο https://www.e-dromos.gr/sos-oi-anathymiaseis-dilitiriazoun-tin-ellada/

JOHN GALT : Αριστερή κοινωνική πολιτική

Αριστερή κοινωνική πολιτική

Υπό JOHN GALT

Ας αρχίσουμε με μια απλή ευχή. Κάθε καλό σε όλους για το 2018, περιμένοντας ότι φέτος όλοι θα βρούμε τον προσωπικό κίνδυνο του πεπρωμένου μας.

Είχα πάντοτε την εντύπωση ότι η κοινωνική πολιτική αποβλέπει στην προστασία των αδυνάμων. Με τον τρόπο αυτό προσθέτει αξία στην κοινωνία και βελτιώνει αξιόπιστα την προστασία τους, όχι μόνο με λόγια αλλά και με έργα. Νόμιζα ότι η κοινωνική πολιτική δεν έχει πολιτική απόχρωση, στον βαθμό που καλύπτει τους δύο αυτούς στόχους.

Έπρεπε να περάσουν τρία χρόνια αριστερής διακυβέρνησης για να αντιληφθούμε πως η αριστερή κοινωνική πολιτική, αν και αξιόπιστη, δεν δημιουργεί κοινωνική αξία, αφού δεν προστατεύει τους αδύναμους. Είναι ειλικρινά αξιοπερίεργο πώς η αριστερή μας κυβέρνηση κατόρθωσε το πολιτικά ακατόρθωτο. Θεσμοθέτησε κανόνες που είχαν ως στόχο τη βελτίωση της κοινωνικής ανισορροπίας που προέκυψε μετά την κρίση, αυξάνοντας την εκμετάλλευση των αδυνάμων. Εκεί που ακόμη και οι πλέον αυταρχικές κυβερνήσεις προσπαθούν να δικαιολογηθούν με κάποια μορφή κοινωνικής προστασίας, η δική μας πέτυχε να άρει την προστασία των αδυνάμων όσο καλύτερα μπορούσε.

Η οικονομική κρίση που εδώ και χρόνια μαστίζει τη χώρα μας δημιούργησε τρεις μεγάλες κατηγορίες κοινωνικά αδυνάμων: Τους ανέργους, τους φορολογούμενους, και τους αφερέγγυους. Οι άνεργοι, καθώς η ύφεση έστειλε τη μείωση της απασχόλησης στα ύψη και όντας στην εξάρτηση του εργοδότη, έχασαν την εργασία τους χωρίς κοινωνική προστασία. Οι φορολογούμενοι γιατί τα μεγάλα δημόσια ελλείμματα και η δημοσιονομική πειθαρχία που μας επέβαλε η Συνθήκη του Μάαστριχτ, και όχι μόνο, οδήγησαν στην υπέρμετρη αύξηση των φορολογικών εσόδων σε σχέση με τα ατομικά εισοδήματα. Οι αδύναμοι πολίτες ήρθαν να καλύψουν την ανικανότητα του κράτους να περιορίσει δαπάνες και να συλλέξει έσοδα από τους ισχυρούς. Και οι αφερέγγυοι διότι η πτώση της οικονομικής δραστηριότητας κατά 30% εξαφάνισε εισοδήματα, περιουσίες και οδήγησε σε οικονομική αφερεγγυότητα. Καμιά εγγυοδοτική αξία δεν κρατήθηκε στα προ της κρίσης επίπεδα.

Ποια θα ήταν μια φορολογική πολιτική με κοινωνικό πρόσωπο; Πώς η αξιόπιστη φορολογική πολιτική θα μείωνε την εξάρτηση των αδυνάμων από τον εξουσιαστή; Πώς μια δίκαιη φορολογική πολιτική θα δημιουργούσε, μεσούσης της κρίσης, μείωση της κοινωνικής αδικίας;

Πολύ απλά, αν άλλαζε δραστικά την κατανομή των φορολογικών βαρών μεταξύ των μετά την κρίση φορολογουμένων. Με τον φόβο των Ιουδαίων έγινε το αντίθετο. Ως αφέντης, το Δημόσιο δεν περιόρισε τις δαπάνες. Δεν περιόρισε τα κίνητρα για φοροαποφυγή και φοροδιαφυγή. Επέβαλε τοκογλυφικά πρόστιμα και πανωτόκια, συνεχίζοντας να τα κεφαλαιοποιεί, τιμωρώντας τους νόμιμα αδύναμους ασφαλισμένους και φορολογούμενους. Έφερε αντίδραση στη μείωση του αφορολόγητου, όταν κάλλιστα ο συντελεστής θα μπορούσε να είναι μηδενικός. Αντί να μειώνει φορολογικούς συντελεστές για να δημιουργήσει ισοπολιτεία μεταξύ των αδυνάμων με φορολογική ιστορία και των ισχυρών με ανύπαρκτο φορολογικό παρελθόν, αντί να καθαρίσει άμεσα και εξωδικαστικά τις απαιτήσεις του από τους φορολογούμενους που βρίσκονται σε καθυστέρηση, βούλιαξε τους αδύναμους στις δόσεις. Όμως, όσο κι αν αυξάνει τις δόσεις, τόσο λιγότεροι έρχονται σε συμβιβασμό, γιατί απλά δεν έχουν να πληρώσουν.

Η πολιτική αυτή που όλοι ζήσαμε τα χρόνια της κρίσης και ζούμε ακόμη και σήμερα είναι αριστερή. Διαφορετικά η κυβέρνηση θα είχε βρει τρόπους να την αλλάξει. Όταν είσαι ιδεολογικά αριστερός, δεν βολεύεσαι, ούτε κρύβεσαι πίσω από τη λογική του «θέλω πλεονάσματα». Επιδιώκεις να έχεις πλεονάσματα (αν τα έχεις), χωρίς να αυξάνεις την κοινωνική αδικία με πρόστιμα σε όσους δεν μπορούν να φοραποφύγουν. Στη σχέση κράτος-φορολογούμενος η εξουσία ανήκει στο κράτος. Η αριστερή κοινωνική πολιτική πέτυχε να υπερασπίζεται τα δικαιώματα του αφέντη.

Αφερέγγυοι πολίτες και σχέση τράπεζας και οφειλέτη. Εκεί η αριστερή πολιτική διέπρεψε. Χάρισε δισ. των έντιμων φορολογούμενων σε άνευ αξίας κεφαλαιοποιήσεις. Επέτρεψε να συσσωρευτούν οι απαιτήσεις σε λίγους και ισχυρούς τραπεζικούς ομίλους δήθεν για να εξασφαλίσει το τραπεζικό σύστημα, χωρίς να δεχτεί την ισόρροπη ελάφρυνση των απαιτήσεων. Και τώρα, αντί να διαγράφει χρέη, κλείνει επιχειρήσεις όπως λιπάσματα, ζάχαρη, κλωστήρια κ.ά. Στήριξε, με δικαιολογία την προστασία των μικροοφειλετών, τη δυνατότητα των τραπεζών να αγοράζουν οι ίδιες τις εξασφαλίσεις για να μην αναγκαστούν να γράψουν ζημίες. Επέβαλε έμμεσα τη λογική «κάθε σπίτι στα χέρια τραπεζίτη».

Τους φώναξε στο Μαξίμου για να ακούσει τις προτάσεις τους σχετικά με την προστασία του μικροκαταθέτη. Λες και έχουμε καταθέσεις ρώσων ολιγαρχών. Οι μεγάλες καταθέσεις φύγανε επί Βαρουφάκη κι όσες έχουν μείνει τις προστατεύει ο Draghi. Ως προς τα «κόκκινα» δάνεια, η αριστερή πολιτική λέει ότι κρύβουν μεγιστάνες του πλούτου. Τι εμποδίζει το τραπεζικό σύστημα και τους προστάτες του να τους βρουν και να τους αποκαλύψουν; Ποιος φοβάται την εξωδικαστική διαδικασία; Μα, βέβαια, οι τράπεζες και η αριστερή κυβέρνηση, που δεν την αξιοποιεί.

«Η σιωπή είναι κατάφαση», λέει η Magna Carta. «Η απραξία είναι αποδοχή», λέμε εμείς. Ναι, αλλά σε λίγες ημέρες έρχεται και η βασική ρύθμιση για την αγορά εργασίας. Έρχεται η τρίτη και φαρμακερή θεσμοθέτηση κανόνων υπέρ των ισχυρών, κατά των αδυνάτων, που δεν είναι άλλοι από τους ανέργους. Η αριστερή μας κυβέρνηση θα προτείνει μέτρα που είναι όλα υπέρ των ισχυρών, των εργαζομένων και των επιχειρήσεων που τους απασχολούν και όχι υπέρ των ανέργων.

Πώς προστατεύεται ο αδύναμος, ο άνεργος; Όταν οι εργοδότες που απολύουν αναλαμβάνουν το κοινωνικό κόστος της απόλυσης και δεν το μεταφέρουν στον φορολογούμενο. Όταν το κόστος της ανεργίας δεν είναι η ποινή που αναλαμβάνει ο εργοδότης, όταν απασχολεί έναν συγκεκριμένο, μη παραγωγικό εργαζόμενο. Ο εργοδότης γνωρίζει ότι πρέπει να πληρώσει το κόστος της ανεργίας και οφείλει να το αναλάβει. Δεν πρέπει όμως ο φόβος της καταβολής της αποζημίωσης να πληρώνεται από τους καταναλωτές με υψηλές τιμές μη αποτελεσματικών επιχειρήσεων. Ένα δίκαιο σύστημα προστασίας των εν δυνάμει εργαζομένων αλλά και των ανέργων προέχει να εξασφαλίζει την ίδια αρχή που ισχύει και για τη μόλυνση του περιβάλλοντος. Το κοινωνικό κόστος από την ανεργία το πληρώνει ο δυνατός, ο εργοδότης, συμβάλλοντας στο ταμείο ανεργίας και όχι στην τσέπη του απολυόμενου. Ναι στις αποζημιώσεις, αλλά σε ταμείο υπέρ της κοινωνικής αποκατάστασης των ανέργων.

Σήμερα οι επιχειρήσεις υποχρεούνται να πληρώνουν αποζημιώσεις στους απολυμένους και όχι στο ταμείο ανεργίας. Επίσης, πληρώνουν για κάθε εργαζόμενο ειδική εισφορά στο ταμείο ανεργίας. Με τον τρόπο αυτό το σύστημα προστατεύει τον εργαζόμενο, καθώς το κόστος της απόλυσης είναι μεγάλο, αφήνοντας στο έλεος του Θεού τον άνεργο… Έτσι, για να αποφευχθούν οι δικαιολογημένες μειώσεις του προσωπικού, το Δημόσιο έρχεται και πληρώνει την εργασία σε νεκρές επιχειρήσεις, καταστρέφο­ντας πόρους που χρειάζονται για τους αδύναμους ανέργους. Το τρελό θα γίνει όταν με την ισχύ των ατομικών συμβάσεων καταργηθεί στο σύνολό της η αποζημίωση. Αρχίσαμε με την ευχή να βρούμε τον κίνδυνο του πεπρωμένου μας. Τώρα ξέρουμε ότι αυτός ο κίνδυνος είναι η αριστερή κοινωνική πολιτική.

https://www.paron.gr/2018/01/08/aristeri-kinoniki-politiki/