Η Ανάσταση του Λαζάρου από την αρχαιότητα στην χριστιανική εποχή

Η Ανάσταση του Λαζάρου από την αρχαιότητα στον χριστιανισμό

Το Σάββατο του Λαζάρου κατέχει ξεχωριστή θέση στο λειτουργικό ημερολόγιο. Δεν ανήκει στις σαράντα ημέρες της μετάνοιας της Μ. Τεσσαρακοστής ούτε και στις οδυνηρές ημέρες της Μ. Εβδομάδας, αυτές που αρχίζουν από τη Μ. Δευτέρα και τελειώνουν τη Μ. Παρασκευή. Μαζί με την Κυριακή των Βαΐων συνθέτουν ένα σύντομο χαρούμενο πρελούδιο των γεμάτων πόνο ημερών που ακολουθούν. Δύο σημαντικά περιστατικά συνδέονται με τη Βηθανία: εκεί ανέστησε τον Λάζαρο και από εκεί ξεκίνησε ο Ιησούς την πορεία και άνοδο Του προς τα Ιεροσόλυμα.

Η ανάσταση του Λαζάρου είναι ένα γεγονός που, όπως θα δούμε, έχει εξαιρετικά μεγάλη σημασία. Συνδέεται μυστηριωδώς με την Ανάσταση του Κυρίου μας και παίζει, ως προς αυτή, το ρόλο μιας έμπρακτης προφητείας. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Λάζαρος μας παρουσιάζεται στο κατώφλι της Μ. Εβδομάδας αναστημένος, ως προάγγελος της νίκης του Χριστού επί του θανάτου, όπως ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, παραμονές των Θεοφανείων, προανήγγειλε τον Επιφανέντα Χριστό. Πέρα όμως από τον πρωταρχικό αυτό χαρακτήρα της, η ανάσταση του Λαζάρου έχει και κάποιες δευτερεύουσες πτυχές τις οποίες είναι χρήσιμο να εξετάσουμε:

Η ανάσταση του Λαζάρου αναγγέλλει την ανάσταση των νεκρών η οποία έρχεται ως συνέπεια της Αναστάσεως του Κυρίου: « Λάζαρον τεθνεώτα τετραήμερον ανέστησας εξ Άδου, Χριστέ, προ του σου θανάτου διασείσας του θανάτου το κράτος και δι’ ενός προσφιλούς την πάντων ανθρώπων προμηνύων εκ φθοράς ελευθερίαν».

Το Σάββατο του Λαζάρου είναι, κατά κάποιο τρόπο, η εορτή όλων των νεκρών. Μας δίνει την ευκαιρία να επιβεβαιώσουμε και να συγκεκριμενοποιήσουμε την πίστη μας στην Ανάσταση. Ο Κύριός μας, τονώνοντας το ηθικό της Μάρθας, μας δίνει σχετικά με τους κεκοιμημένους μας μια πολύτιμη διδασκαλία. Είπε στη Μάρθα: « Αναστήσεται ο αδελφός σου». Η Μάρθα απάντησε: « Γνωρίζω ότι ο αδελφός μου θα αναστηθεί κατά τη γενική ανάσταση της εσχάτης ημέρας». Και ο Ιησούς ανταπάντησε: « Εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή». 

Η πίστη της Μάρθας ήταν ανεπαρκής σε δύο σημεία. Προέβαλε στο μέλλον, και μόνο στο μέλλον, την ανάσταση του αδελφού της και, δεύτερον, δεν αντιλαμβανόταν αυτή την ανάσταση παρά μόνο σε σχέση με ένα γενικό νόμο. Ο Ιησούς όμως της δείχνει ότι η ανάσταση είναι ένα γεγονός ήδη παρόν, επειδή Αυτός δεν προξενεί απλώς, αλλά είναι η ανάσταση και η ζωή. Οι κεκοιμημένοι μας ζουν διά και εν Χριστώ. Η ζωή τους συνδέεται με την προσωπική παρουσία του Χριστού και εκδηλώνεται εν αυτή. Εάν θελήσουμε να ενωθούμε πνευματικά με ένα κεκοιμημένο αδελφό μας που αγαπούσαμε πολύ, δεν θα προσπαθήσουμε να τον ζωντανέψουμε στη φαντασία μας, αλλά θα έρθουμε σε επικοινωνία με τον Ιησού και εν Αυτώ θα τον βρούμε.

Η ανάσταση του Λαζάρου είναι μια θαυμάσια επεξήγηση του χριστολογικού δόγματος. Μας δείχνει πώς, στο πρόσωπο του Ιησού, η θεία και η ανθρώπινη φύση ενώνονται χωρίς να συγχέονται: «Ανάστασις και ζωή των ανθρώπων υπάρχων, Χριστέ, εν τω μνήματι Λαζάρου επέστης, πιστούμενος ημίν τας δύο ουσίας σου». Αφενός, στον Ιησού ο άνθρωπος μπορεί να λυγίσει μπροστά στη συγκίνηση και να θλιβεί για την απώλεια ενός φίλου: « Εδάκρυσεν ο Ιησούς. Έλεγον δε οι Ιουδαίοι, ίδε πως εφίλει αυτόν». Αφετέρου, ο Θεός, εν Χριστώ, μπορεί να διατάξει τον θάνατο ως έχων εξουσία: « Φωνή μεγάλη εκραύγασε· Λάζαρε, δεύρο έξω. Και εξήλθεν ο τεθνηκώς…».

Τέλος, η ανάσταση του Λαζάρου παρακινεί τον αμαρτωλό να ελπίζει ότι, ακόμη και αν είναι πνευματικά νεκρός, μπορεί να ξαναζήσει: «Καμέ, φιλάνθρωπε, νεκρόν τοις πάθεσιν, ως συμπαθής εξανάστησον, δέομαι». Είναι κάποιες φορές που μια τέτοια πνευματική ανάσταση φαίνεται εξίσου αδύνατη όπως και η ανάσταση του Λαζάρου: « Κύριε, ήδη όζει, τεταρταίος γαρ εστί». Όλα όμως είναι δυνατά για τον Ιησού, από το να μεταστρέψει τον πιο σκληρόκαρδο αμαρτωλό μέχρι να αναστήσει ένα νεκρό: « Λέγει ο Ιησούς, άρατε τον λίθον…».

Να λοιπόν τι θα μάθουμε, αν πάμε το Σάββατο αυτό στη Βηθανία, στον τάφο του Λαζάρου. Εμείς όμως δεν θέλουμε να συναντήσουμε τον Λάζαρο. Θέλουμε να συναντήσουμε στη Βηθανία τον Ιησού και να ξεκινήσουμε μαζί Του τη φετινή Μ. Εβδομάδα. Μας προσκαλεί ο ίδιος και μας περιμένει. Η Μάρθα ήρθε κρυφά να πει στην αδελφή της: « Ο διδάσκαλος πάρεστι και φωνεί σοι». Και η Μαρία « ως ήκουσεν, εγείρεται ταχύ και έρχεται προς Αυτόν». Ο Κύριος με καλεί. Θέλει κατά τις ημέρες του Πάθους Του να μην τον εγκαταλείψω. Θέλει, αυτές ακριβώς τις μέρες να αποκαλυφθεί σε μένα – που μπορεί ήδη να «όζω» – με ένα τρόπο καινούριο και υπέροχο. Κύριε, έρχομαι.

( Lev Gillet,(ενός Μοναχού της Ανατολικής Εκκλησίας) Πασχαλινή κατάνυξη, Εκδ. ΑΚΡΙΤΑΣ ( Φεβρουάριος 2009) σ. 51- 55).

Πρωταρχικές και κάποιες δευτερεύουσες πτυχές

Στον Χριστιανισμό η ανάσταση του Λαζάρου είναι ένα γεγονός που έχει εξαιρετικά μεγάλη σημασία. Συνδέεται μυστηριωδώς με την Ανάσταση του Κυρίου μας και παίζει, ως προς αυτή, το ρόλο μιας έμπρακτης προφητείας. Πέρα όμως από τον πρωταρχικό αυτό χαρακτήρα της, η ανάσταση του Λαζάρου έχει και κάποιες δευτερεύουσες πτυχές. Η ανάσταση του Λαζάρου αναγγέλλει την ανάσταση των νεκρών η οποία έρχεται ως συνέπεια της Αναστάσεως του Κυρίου. Μας δίνει την ευκαιρία να επιβεβαιώσουμε και να συγκεκριμενοποιήσουμε την πίστη μας στην Ανάσταση. Η ανάσταση του Λαζάρου είναι μια θαυμάσια επεξήγηση του χριστολογικού δόγματος. Μας δείχνει πώς, στο πρόσωπο του Ιησού, η θεία και η ανθρώπινη φύση ενώνονται χωρίς να συγχέονται: «Ανάστασις και ζωή των ανθρώπων υπάρχων, Χριστέ, εν τω μνήματι Λαζάρου επέστης, πιστούμενος ημίν τας δύο ουσίας σου». Τέλος, η ανάσταση του Λαζάρου παρακινεί τον αμαρτωλό να ελπίζει ότι, ακόμη και αν είναι πνευματικά νεκρός, μπορεί να ξαναζήσει: « Καμέ, φιλάνθρωπε, νεκρόν τοις πάθεσιν, ως συμπαθής εξανάστησον, δέομαι». Είναι κάποιες φορές που μια τέτοια πνευματική ανάσταση φαίνεται εξίσου αδύνατη όπως και η ανάσταση του Λαζάρου: « Κύριε, ήδη όζει, τεταρταίος γαρ εστί». Όλα όμως είναι δυνατά για τον Ιησού, από το να μεταστρέψει τον πιο σκληρόκαρδο αμαρτωλό μέχρι να αναστήσει ένα νεκρό: « Λέγει ο Ιησούς, άρατε τον λίθον…».

Η ανάσταση του Λαζάρου και η Ελληνιστική Αίγυπτος

Η ανάσταση του Λαζάρου γινόταν στην Ελληνιστική Αίγυπτο ως μία έκδοση του Μυστηρίου της Ανάστασης που γινόταν στα Ελευσίνια Μυστήρια. Η διαφορά είναι πως οι Έλληνες δεχόνταν την Μετανσάρκωση αλλά οι Αιγύπτιοι μόνο μία ζωή, και έτσι διαφοροποιήθηκαν στην ερμηνεία της Ανάστασης και προώθησαν τα μυστήρια του Λαζάρου όπου ο Λάζαρος είναι η Αιγυπτιακή μούμια! 

Εκτός τούτου, καθώς το αντικείμενο είναι Αιγυπτιακό, είναι πιθανόν ότι το όνομα προέρχεται από τα Αιγυπτιακά. Εάν συμβαίνει αυτό, Λαζ (ισοδυναμο με το Ras) σημαίνει εγείρομαι, ενώ αρού είναι η μούμια. Και με το Ελληνικό σίγμα (ς) έχουμε Λάζαρος. Υπάρχει και μία δεύτερη άποψη: Λας=λίθος-ύλη, άρω=σηκώνομαι Στην πορεία της εξανθρωπίσεως του μύθου, η τυπική αναπαράσταση της ανάστασης που υπήρχε στους τάφους της Ρώμης και της Αιγύπτου, γίνεται η ιστορία του Λαζάρου, που αναστήθηκε εκ νεκρών.

Οι τιμημένοι νεκροί, οι οποίοι ανασταίνονται ως οπαδοί του 'Ωρου-Μακερού, του Λόγου της Αληθείας. Ma-Kheru είναι ο όρος που αποδίδεται πάντοτε στους πιστούς εκείνους οι οποίοι εκέρδισαν το στέμμα της ζωής και το φορούν στη γιορτή που ονομάζεται "Ελθετε προς εμέ" - μία πρόσκληση από τον 'Ωρο, τον Δικαιωτή, προς εκείνους που είναι οι "Ευλογημένοι του πατέρα του, του 'Οσιρι" - εκείνοι που, έχοντας κάνει τον Λόγο της Αληθείας νόμο της ζωής τους, έγιναν οι δικαιωμένοι - οι χρηστοί, πάνω στη Γη.

Η ανάσταση του Λαζάρου από την αρχαιότητα στο σήμερα

Στη Λέσβο, τη Θράκη, τη Σκύρο, την Κρήτη, την Κύπρο κ.α. υπάρχουν έθιμα που αναπαριστούν την ανάσταση του Λαζάρου, συνδεμένα με την πάλη ανάμεσα στο Χειμώνα και την Άνοιξη.

Στους Ρωμαίους συναντάμε τη θεά Φλώρα (ή Χλωρίδα). Η θεά της Άνοιξης έκανε τα λουλούδια να ανθίζουν και τους αγρούς να καρποφορούν. Στην αρχή του Μαΐου διοργάνωναν τα Φλωράλια, γιορτή προς τιμήν της Θεάς, που χάριζε στους ανθρώπους και στη φύση την άνθηση, την νιότη και τον έρωτα.

Στους Φινλανδούς υπήρχε ένα θεϊκό ζευγάρι ο Ράουμ και η Ούκκο που κάθε χρόνο την άνοιξη γιόρταζαν τον ιερό τους γάμο, μετά από τον οποίο καρποφορούσαν οι αγροί. Το χειμώνα οι σκοτεινές δυνάμεις τους χώριζαν και την άνοιξη έσμιγαν ξανά.

Στην αρχαία Ελλάδα η εναλλαγή των εποχών του χρόνου σχετιζόταν με τον μύθο της αρπαγής της Περσεφόνης. Ο Άδης έκλεψε την Περσεφόνη για να την κάνει σύζυγό του. Η Δήμητρα όμως μαράζωνε από την θλίψη της και έψαχνε παντού την κόρη της, μαζί της όμως μαράζωνε και η φύση, πενθούσε μαζί της. Όταν κατάλαβε ότι η Περσεφόνη είναι στον Άδη την διεκδίκησε, όμως ο Άδης δεν ήταν διατεθειμένος να την αφήσει. Έτσι ο Δίας αποφάσισε η Περσεφόνη μισό χρόνο να μένει με τον Άδη στον κάτω κόσμο(Φθινόπωρο – Χειμώνας) και μισό χρόνο να επιστρέφει στη μητέρα της στον επάνω κόσμο(Άνοιξη – Καλοκαίρι).

Βλέπουμε δηλαδή ότι πολλοί μύθοι της Άνοιξης σχετίζονται με τον θάνατο και την ανάσταση κάποιου θεού, γεγονός που συμβολίζει τον ερχομό της Άνοιξης που σηματοδοτεί η εαρινή ισημερία. Συμβολισμός που σχετίζεται με την εναλλαγή των εποχών, τον θάνατο και την αναγέννηση της φύσης.

Όπως η φύση «κοιμάται» κατά την διάρκεια του χειμώνα και αναγγενάται την άνοιξη έτσι και ο πνευματικός μας εαυτός, αυτός ο ιερός εσώτερος εαυτός μας πέφτει σε λίθη, σταυρώνεται στην ύλη και τα πάθη του φυσικού μας σώματος που ικανοποιούνται με τις πέντε αισθήσεις μας. Χρειάζεται λοιπόν να θυμηθούμε την ύπαρξη αυτού του άλλου μας εαυτού, και να προσπαθήσουμε να τον αναγεννήσουμε όπως ξαναζωντανεύει η φύση την Άνοιξη, αναστένεται ο Λάζαρος, ανεβαίνει στον επάνω κόσμο η Περσεφόνη. Και αυτό μπορεί να γίνει με την συνειδοτοποίηση των συναισθημάτων μας, την επίγνωση αυτών την στιγμή που γεννιούνται και τον λόγο γέννησής τους, την κρίση των πράξεων μας κάθε στιγμή και βέβαια με την προσπάθεια μας να έρθουμε σε επαφή με αυτόν το Ιερό Φίλο με Προσευχή και Διαλογισμό!

O Λάζαρος τελικά ως θνητός πεθαίνει. Ο λυτρωτικός Λόγος μένει.

από τον Ιστοχώρο: Ενορία των Αγίων Πάντων Μακεδονίτισσα

 http://ihsousxristos.blogspot.com/2010/05/blog-post_20.html

http://boraeinai.blogspot.com/2012/04/blog-post_9432.html

Επιστήμονες ξεκλείδωσαν το αίνιγμα του Μηχανισμού των Αντικυθήρων

Επιστήμονες ξεκλείδωσαν το αίνιγμα του Μηχανισμού των Αντικυθήρων

 

Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων είναι μία πολύπλοκη κατασκευή, φτιαγμένη από χαλκό, τοποθετημένη μέσα σε ξύλινο πλαίσιο, που προβληματίζει και συναρπάζει τους ιστορικούς της επιστήμης και της τεχνολογίας, από την ανακάλυψή του λίγο πριν από το Πάσχα του 1900. Βρέθηκε σε βάθος 60 μέτρων από σφουγγαράδες σ’ ένα ναυάγιο κοντά στα Αντικύθηρα, μαζί με αγάλματα, όπως ο γνωστός «Έφηβος». Αποτελούσαν πολύτιμα αντικείμενα, που μετέφερε ρωμαϊκό πλοίο από τη Ρόδο στη Ρώμη επί εποχής Ιούλιου Καίσαρα στα μέσα του 1ου αιώνα π.Χ.

 

Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων θεωρείται ένα από τα πρώτα υπολογιστικά συστήματα. Είναι ένας ωρολογιακός μηχανισμός με δεκάδες οδοντωτούς τροχούς μεγάλης ακριβείας, που περιστρέφονται γύρω από πολλούς άξονες, όπως στα μηχανικά ρολόγια. Η πιο αποδεκτή θεωρία σχετικά με τη λειτουργία του υποστηρίζει ότι ήταν ένας αναλογικός υπολογιστής, σχεδιασμένος να υπολογίζει τις κινήσεις των ουράνιων σωμάτων. Μπορούσε να εμφανίσει τις εκλείψεις ηλίου και σελήνης βασιζόμενος στον βαβυλωνιακό κύκλο του Σάρου. Τα καντράν του απεικόνιζαν επίσης τουλάχιστον δύο ημερολόγια, ένα ελληνικό βασισμένο στον Μετωνικό κύκλο και ένα αιγυπτιακό, που ήταν και το κοινό «επιστημονικό» ημερολόγιο της ελληνιστικής εποχής, ενώ σύμφωνα με τους ερευνητές προέβλεπε ακόμη και τις ημερομηνίες διεξαγωγής των Ολυμπιακών Αγώνων!

 

Οι παλαιότερες απόψεις που έχουν αναπτυχθεί, κυρίως πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, για πιθανές χρήσεις του οργάνου είναι: αστρολάβος, δρομόμετρο, αναφορικό ρολόι, πλανητάριο, αστρονομικό ναυτικό ρολόι ή πλοογνώμονας της αρχαιότητας. Όλες αυτές οι χρήσεις δεν είναι αμοιβαία αποκλειόμενες.

 

Εκτιμάται ότι φτιάχτηκε γύρω στο 87 π.Χ. από τον Ρόδιο αστρονόμο Γέμινο.

 

Ο μηχανισμός μελετήθηκε αρχικά από τον αρχαιολόγο Βαλέριο Στάη, ο οποίος στις 17 Μαΐου 1902 πρόσεξε ότι ένα από τα πέτρινα τεμάχιά του είχε ένα ενσωματωμένο οδοντωτό. Έτσι, θεωρείται η αρχαιότερη σωζόμενη διάταξη με γρανάζια.

 

Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων είναι ο πιο πολύπλοκος αρχαίος μηχανισμός που έχει βρεθεί. Ακόμη και σήμερα οι ειδικοί δεν μπορούν να πουν με ακρίβεια το ρόλο και τον τρόπο λειτουργίας του μηχανισμού.  

 

Καθοριστική στην αποκρυπτογράφηση του Μηχανισμού των Αντικυθήρων είναι η συμβολή του βρετανού καθηγητή της ιστορίας της επιστήμης Ντέρεκ Τζον Ντε Σόλλα Πράις (1922-1983), που ξεκίνησε μ’ ένα άρθρο του το 1959 στο περιοδικό «Scientific American» και ολοκληρώθηκε 15 χρόνια αργότερα με το σύγγραμμα «Gears from the Greeks: The Antikythera Mechanism – A Calendar Computer from ca. 80 BC».

 

Στην έρευνά του είχε την υποστήριξη του πυρηνικού κέντρου «Δημόκριτος» και του πυρηνικού φυσικού Χαράλαμπου Καράκαλου, με τον οποίο συνεργάστηκαν στενά επί πολλά χρόνια, τόσο στη ραδιοφωτογράφηση του μηχανισμού με ακτίνες Γ και Χ, όσο και στην ανάλυση της δομής και των συνδέσεων του. Τα συμπεράσματα του Πράις δεν έγιναν αποδεκτά από τους ειδικούς της εποχής του, οι οποίοι πίστευαν ότι οι αρχαίοι Έλληνες είχαν το θεωρητικό υπόβαθρο, αλλά όχι και την απαιτούμενη πρακτική τεχνολογία για μία τέτοια κατασκευή.

 

Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων αποτελεί σήμερα ένα από τα διακεκριμένα εκθέματα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου.

 

 

Τη μέχρι τώρα συνολική ανάλυση των επιγραφών που βρίσκονται στο εσωτερικό του Μηχανισμού των Αντικυθήρων παρουσίασε η ομάδα μελέτης αυτού του αινιγματικού για την επιστημονική κοινότητα αντικειμένου, κατά τη διάρκεια εκδήλωσης που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα στην Ιστορική Βιβλιοθήκη του Ιδρύματος Αικατερίνη Λασκαρίδη. Τα ευρήματα της μελέτης είναι το αποτέλεσμα διεθνούς ερευνητικής προσπάθειας κατά τα τελευταία περίπου 10 χρόνια.

 

Πρώτο το ελληνικό κοινό είχε την ευκαιρία να ενημερωθεί για τα νέα στοιχεία που προέκυψαν από την αποκρυπτογράφηση των επιγραφών που βρίσκονται «κρυμμένες» στις πτυχές του Μηχανισμού, αποκαλύπτοντας ένα ολόκληρο σύμπαν μέσα στα γρανάζια της αρχαίας συσκευής.

 

Όπως συμφώνησαν όλοι οι ομιλητές της εκδήλωσης, πρόκειται για τον αρχαιότερο υπολογιστή, ο οποίος παρείχε στον κάτοχό του τη δυνατότητα να βλέπει με ακρίβεια τις εκλείψεις της σελήνης και του ήλιου, καθώς και την κίνηση των ουράνιων σωμάτων.

 

Την «εξιστόρηση» των γεγονότων ξεκίνησε με την ομιλία του ο Γιάννης Μπιτσάκης, Φυσικός και Ιστορικός των Επιστημών και της Τεχνολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών κι ένα από τα βασικά μέλη της ερευνητικής ομάδας, εξηγώντας πώς ακριβώς δούλευε ο Μηχανισμός.

 

Συγκεκριμένα, στη μία πλευρά της συσκευής υπήρχε μία λαβή η οποία κινούσε όλο το σύστημα. Γυρίζοντας τη λαβή άρχιζαν να περιστρέφονται οι δείκτες που υπήρχαν στο εμπρόσθιο και στο οπίσθιο μέρος του Μηχανισμού. Επιλέγοντας μία ημερομηνία αποκαλύπτεται τα αστρονομικά φαινόμενα που συμβαίνουν γύρω από τη Γη.

 

Όπως πρόσθεσε ο ίδιος, αν μπει κανείς στην ιστοσελίδα της NASA όπου αναφέρονται όλες τις εκλείψεις του παρελθόντος και αυτές που είναι να γίνουν στο μέλλον, αναγράφεται ότι «αυτό που κάνουμε εμείς εδώ με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές είναι και αυτό που έκανε ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων πριν από περίπου 2.000 χρόνια».

 

Όπως ανέφερε ο κ. Μπιτσάκης, ο Μηχανισμός αναγνωρίστηκε ως αστρονομικό μηχανικό όργανο από την πρώτη στιγμή που ανακαλύφθηκε το 1902 από τον Σπυρίδωνα Στάη, ο οποίος την εποχή εκείνη εκτελούσε καθήκοντα υπουργού Παιδείας. Ο κ. Στάης πρόσεξε ότι σε ένα από τα ευρήματα υπήρχε ένα οδοντωτός τροχός και ήταν διακριτές οι λέξεις «ΑΦΡΟΔΙΤΗ» και «ΗΛΙΟΥ».

 

Έως το 1972 είχαν αναγνωστεί με επιτυχία περίπου 923 γράμματα και αριθμοί, ενώ πρόσφατα ο αριθμός αυτός ανήλθε στους 3.400 χαρακτήρες που υπήρχαν πάνω στα συνολικά 82 θραύσματα του Μηχανισμού. Η ερευνητική ομάδα έχει καταφέρει να αναγνωρίσει ολόκληρες προτάσεις οι οποίες βοηθούν στην κατανόηση των λειτουργικών του αντικειμένου και αποτελούν κάτι σαν «εγχειρίδιο» χρήσης του Μηχανισμού.

 

Στη συνέχεια το λόγο πήρε ο Φιλόλογος Παλαιογράφος Αγαμέμνων Τσελίκας, ο οποίος είχε αναλάβει το έργο της ανάγνωσης των κειμένων. Όπως παραδέχτηκε ο ίδιος το έργο του ήταν ιδιαίτερα δύσκολο, καθώς τα γράμματα στην πραγματική τους διάσταση είχαν μέγεθος μικρότερο των 2 χιλιοστών, ενώ υπήρχαν και ανωμαλίες στην επιφάνεια του χαλκού με αποτέλεσμα ο αξονικός τομογράφος, το ειδικό μηχάνημα που χρησιμοποιήθηκε για τη φωτογράφηση των θραυσμάτων, να μην είναι σε θέση να «δει» μονομιάς ολόκληρη την επιφάνεια.

 

 

Ο Ξενοφών Μουσσάς, καθηγητής Φυσικής Διαστήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών, αφού πήρε το λόγο εξήγησε ότι «οι σημερινοί ηλεκτρονικοί υπολογιστές και τα κινητά τηλέφωνα έχουν τις ρίζες τους στα γρανάζια του Μηχανισμού», όπως αποδεικνύεται με τις επιγραφές που υπάρχουν πάνω στις πτυχές του αντικειμένου.

 

«Το πιο σημαντικό είναι ότι βλέπουμε να υπάρχουν οι νόμοι της φυσικής ήδη μέσα στο Μηχανισμό, τόσο στις επιγραφές όσο και στους αριθμούς 76, 19, 223 και αποδεικνύουν, όχι μόνο αυτοί αλλά και όλη η δομή του Μηχανισμού, ότι εντέλει είναι και η υπογραφή αυτού που τον έφτιαξε. Μας λέει καθαρά είμαι ένας πυθαγόρειος», είπε ο κ. Μούσας χαρακτηριστικά κατά τη διάρκεια της ομιλίας του.

 

Όπως υποστήριξε ο ίδιος, αυτό το μηχάνημα αποτελεί τις ρίζες όλου του πολιτισμού και ολόκληρης της τεχνολογίας και στην ουσία πρόκειται για το αρχαιότερο «tablet».

 

Στον Μηχανισμό επίσης εμπεριέχεται και ένα αστρολογικό ημερολόγιο, οι δείκτες του οποίου φαίνεται πως περιστρέφονται γύρω από τον ζωδιακό κύκλο αποκαλύπτοντας τις κινήσεις τόσο της Σελήνης όσο και των πλανητών. Όπως αποκαλύπτεται επίσης, οι κινήσεις των πλανητών είναι άμεσα συνδεδεμένες με συγκεκριμένους τόπους παρατήρησης, κάτι που δείχνει ότι ο δημιουργός του Μηχανισμού των Αντικυθήρων είχε προβλέψει το μηχάνημα αυτό να μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε περισσότερες από μία τοποθεσίες, αφού πάνω του έχουν ανακαλυφθεί χαραγμένες οι λέξεις Δωδώνη και Αλεξάνδρεια. Επίσης συνδέονται με αθλητικά γεγονότα που πραγματοποιούνταν ανά τετραετία, όπως οι Ολυμπιακοί Αγώνες και τα Ίσθμια.

 

Όλοι οι ομιλητές που παρέθεσαν τις απόψεις τους κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης συμφώνησαν ότι το ναυάγιο όπου ανακαλύφθηκε ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων αποτελεί το σημαντικότερο ναυάγιο όλων των εποχών.

 

Επιθυμία όλων είναι να γίνουν περαιτέρω ανασκαφές με την ελπίδα να ανακαλυφθούν περισσότερα θραύσματα αυτού του αινιγματικού αλλά ταυτόχρονα συναρπαστικού μηχανισμού ώστε οι επιστημονική κοινότητα να καταφέρει εντέλει να λύσει όλους του γρίφους που κρύβονται στα γρανάζια του Μηχανισμού των Αντικυθήρων.

http://www.perfectreader.net

http://perierga.gr

Η συμμετοχή της Μακεδονίας στους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες

Ψηφιδωτό 3ου αιώνα π.Χ., ο Αλέξανδρος σε κυνήγι λιονταριού, Αρχαιολογικό Μουσείο Πέλλας

 

Η συμμετοχή της Μακεδονίας στους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες ως τεκμήριο της Ελληνικότητάς της

 

Γράφει η Κωνσταντίνας Γογγάκη,*

Επίκουρη Καθηγήτρια Φιλοσοφίας του Αθλητισμού,

Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών

 

Η συμμετοχή των βασιλέων 

Αλέξανδρου, Αρχέλαου και Φιλίππου Β΄

 

Μια από τις σημαντικές και αδιάψευστες ιστορικές μαρτυρίες περί της ελληνικότητας της Μακεδονίας είναι η συμμετοχή των βασιλέων της στους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες. 

 

Είναι γνωστή η απόφαση των αρχαίων Ελλήνων για αποκλειστική συμμετοχή των Ελλήνων στους αθλητικούς αγώνες, έχοντας μια αίσθηση ανωτερότητας έναντι των βαρβάρων – μη Ελλήνων – επισημαίνει ο Ευριπίδης.[1] Εξάλλου, είναι γνωστή και η αυστηρότητα με την οποία οι Ελλανοδίκες έκριναν την «ελληνικότητα» των υποψήφιων αθλητών και πόλεων. Έτσι, στους «Πανελλήνιους» αγώνες επέτρεπαν μόνο εκπροσώπους των ελληνικών πόλεων να συμμετάσχουν. Η παράδοση του αποκλεισμού των λεγόμενων βαρβάρων, μετά τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου και την εξάπλωση του ελληνισμού, ατόνησε, ωστόσο μέχρι τότε εξακολούθησε να τηρείται.

 

Υπάρχουν αξιόπιστες αρχαίες πηγές, που αναδεικνύουν τα παραπάνω ως δεδομένο. Η δημοτικότητα των Ολυμπιακών Αγώνων ήταν τέτοια, ώστε ευγενείς και βασιλείς έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον για τους αγώνες και επεδίωξαν με ζήλο την Ολυμπιακή νίκη. Ανάμεσα σε αυτούς, επισημαίνει ο Ηρόδοτος,[2] ήταν και ο βασιλιάς της Μακεδονίας Αλέξανδρος, πρόγονος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο οποίος πήρε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες, αποδεικνύοντας πρώτα την ελληνικότητα της καταγωγής του. Όταν ορισμένοι εξέφρασαν κάποιες επιφυλάξεις, ο Αλέξανδρος υποστήριξε ότι ως απόγονος του Περδίκκα ήταν Έλληνας, με καταγωγή από το Άργος, καταγόμενος από τον Τήμενο, τον Ηρακλείδη κατακτητή τους Άργους.[3] Το επιχείρημα για την Αργεία του καταγωγή έγινε πλήρως αποδεκτό από τους Ελλανοδίκες, και αναγνωρίστηκε ως Έλληνας. Μπόρεσε αμέσως να πάρει μέρος στον αγώνα δρόμου, κατά τον οποίο τερμάτισε πρώτος. Οι περισσότεροι συγγραφείς και ιστορικοί, στη συνέχεια, μεταξύ των οποίων και ο Θουκυδίδης[4] συμφώνησαν με αυτήν την γενεαλογία.

 

Ένας άλλος βασιλιάς των Μακεδόνων, της Δυναστείας των Αργεαδών (:Ἀργεάδαι), ο Αρχέλαος, επιδιώκοντας μέσω των αγώνων την προβολή του, διεκδίκησε την Ολυμπιακή νίκη, και ανακηρύχτηκε νικητής στους ιππικούς αγώνες της Ολυμπίας.[5] Επίσης, ο πατέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Φίλιππος Β΄, συμμετείχε στα αγωνίσματα της αρματοδρομίας σε τρεις διαδοχικούς Ολυμπιακούς Αγώνες και ανακηρύχτηκε νικητής. Συγκεκριμένα, συμμετείχε κατά τους 106ους (356 π.Χ.), 107ους (352 π.Χ.) και 108ους (348 π.Χ.) Ολυμπιακούς Αγώνες στα ιππικά αγωνίσματα του κέλητος, του τέθριππου και της συνωρίδος αντίστοιχα. Η ανακήρυξη του Φιλίππου Β΄ σε Ολυμπιονίκη αύξησε σημαντικά όπως ήταν φυσικό το γόητρο και την πολιτική ισχύ του. Μία μάλιστα από τις παραπάνω νίκες του, το 356 π.Χ., συνέπεσε με την ημέρα γέννησης του γιού του.[6] Έτσι, την ώρα που γεννήθηκε ο Αλέξανδρος, υποστηρίζει ο Πλούταρχος, ήρθε και η αγγελία στον Φίλιππο ότι νίκησε στην Ολυμπία με άλογο ιππασίας: η δε Ολυμπίασιν ίππω κέλητι νενικηκέναι.

 

Η συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Αρχέλαου, του Φιλίππου και γενικά των ευγενών και βασιλέων γινόταν συνήθως δια των εκπροσώπων τους. Οι νίκες στην αρματοδρομία επιτυγχάνονταν όχι με την προσωπική συμμετοχή τους ως αθλητών, αλλά με την εκπροσώπησή τους στους αγώνες δια των ηνιόχων τους, καθώς οι ίδιοι είχαν την οικονομική δυνατότητα της εκτροφής των ίππων στα ιπποτροφεία που διατηρούσαν.[7] Η δόξα που αποκόμιζε κανείς από τους αγώνες της Ολυμπίας έθελγε το ίδιο ιδιώτες και βασιλείς, κυρίως λόγω της μνημείωσης που εξασφάλιζε στον νικητή, καθώς του έδινε το δικαίωμα να στήσει τον ανδριάντα του εντός του χώρου της Ολυμπίας ή να κατασκευάσει εκεί το μνημείο του ή να αξιοποιήσει τη νίκη για τις πολιτικές του φιλοδοξίες. Η απόφαση, λ.χ., να κατασκευαστεί μέσα στην Άλτη το Φιλιππείον, ένα κυκλικό οικοδόμημα που αναγέρθηκε προς τιμήν του Φιλίππου μετά την ήττα των Ελλήνων στην μάχη της Χαιρωνείας,[8] θεωρήθηκε κάπως και ως δείγμα πολιτικής οικειοποίησης των αγώνων. «Στο οικοδόμημα αυτό βρίσκονται οι ανδριάντες του ίδιου του Φιλίππου, του πατέρα του Αμύντου και του γιου του Αλέξανδρου, που είναι χρυσελεφάντινοι, όπως άλλωστε είναι και της Ολυμπιάδας, της μητέρας του Αλέξανδρου», παρατηρεί ο Παυσανίας.[9] Επρόκειτο, ουσιαστικά, για το οικογενειακό τους μνημείο, το οποίο στήθηκε μέσα στον ιερό χώρο της Ολυμπίας, τακτική που ακολούθησαν και οι διάδοχοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου με τις πλούσιες οικονομικές χορηγίες και τ’ αναθήματα στο Ιερό.

 

Υπάρχουν και άλλα περιστατικά που μαρτυρούν την συμμετοχή των Μακεδόνων βασιλέων στους Πανελλήνιους ιερούς αγώνες και τη στενή σύνδεσή τους με τις άλλες ελληνικές πόλεις. Η ανάδειξη της Μακεδονίας σε πανελλήνια δύναμη επέδρασε θετικά και στην Ολυμπία, προσφέροντας μια αίσθηση μεγαλείου.[10] Η συμμετοχή των Μακεδόνων βασιλέων έδωσε νέα ώθηση στους αγώνες.

 

Γιατί ο Μέγας Αλέξανδρος δεν έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες;

 

Αλέξανδρος και Αριστοτέλης

 

 

Ο ίδιος ο Μέγας Αλέξανδρος δεν συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες.[11] Ο Αλέξανδρος, υποστηρίζει ο Πλούταρχος, σε αντίθεση με τον Φίλιππο τον πατέρα του που χάραζε στα νομίσματά του τις Ολυμπιακές νίκες των αρμάτων του, δεν αγαπούσε κάθε είδους δόξα,[12] ενώ και στον πατέρα του που του ζητούσε να τρέξει στο στάδιον στην Ολυμπία (επειδή διέθετε ταχύτητα) απάντησε: «Ναι, αν είχα βασιλείς ανταγωνιστές».[13] Κι εν γένει δεν φαινόταν ευνοϊκά διακείμενος προς τον αθλητισμό αυτό,[14] ίσως λόγω της τάσης επαγγελματισμού που είχε ήδη διαφανεί. Έτσι, ενώ καθιέρωσε τόσους αγώνες τραγωδών, αυλητών, κιθαρωδών, ραψωδών αλλά και κάθε είδους κυνηγιού και ραβδομαχίας, δεν έδειξε προθυμία να καθιερώσει είτε βραβείο πυγμαχίας, είτε παγκρατίου.[15] Ο ίδιος ο Αλέξανδρος, επιβεβαιώνει ο Πλούταρχος, διέθετε ξεχωριστά σωματικά προσόντα και αθλητικές ικανότητες,[16] και διοργάνωσε πολλούς και πλούσιους σε συμμετοχή αθλητών και σε διάθεση χρημάτων, αγώνες.[17] Τα τελευταία του λόγια πάντως, πριν πεθάνει, ήταν πως προέβλεπε ότι μεγάλοι επιτάφιοι αγώνες θα γίνουν γι’ αυτόν, από τους πρωτεύοντες (αρχηγούς) εκ των φίλων του.[18] Μια πρόρρηση, δηλαδή, για τον άμεσο αλληλοσπαραγμό πάνω από τον τάφο του για τον φιλόδοξο αγώνα της διαδοχής, ο οποίος διήρκεσε τουλάχιστον επί μια εικοσαετία.

 

Ως προς την προσωπικότητα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο Δίων Χρυσόστομος, αντίθετα από τον Πλούταρχο, υποστηρίζει ότι αυτός ήταν ‘στον υπέρτατο βαθμό εραστής της δόξας’.[19] Ο Αλέξανδρος δεν θεωρούσε κανέναν άξιο να τον συναγωνιστεί στην δόξα, ούτε τον Πέρση βασιλιά, ούτε τον Σκύθη, ούτε τον Ινδό, και κανέναν ανάμεσα στους Έλληνες – ούτε άνθρωπο ούτε πόλη.[20] Η αρνητική στάση που τηρεί ο Αλέξανδρος ως προς την συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες ίσως οφείλεται, επομένως, και στην μεγάλη εμπιστοσύνη που είχε στον εαυτό του. Εξάλλου, μπορεί να μην ήθελε να ριψοκινδυνεύσει μια τρώση της φήμης του ‘αήττητου’ που από μικρός είχε, όπως συμπεραίνεται από τα ίδια του τα λόγια: ποδωκέστατος γάρ των εφ‘ ηλικίας νέων γενόμενος καί των εταίρων αυτόν επ’ Ολύμπια παρορμώντων, ηρώτησεν, ει βασιλεις αγωνίζονται. Των δ’ ου φαμένων, άδικον ειπεν ειναι τήν άμιλλαν, εν η νικήσει μέν ιδιώτας, νικηθήσεται δέ βασιλεύς.[21]

Ο Μέγας Αλέξανδρος δεν έλαβε προσωπικά μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Είναι γνωστή, ωστόσο, η εκτίμηση που έτρεφε προς τους αγώνες της Ολυμπίας αλλά και προς τους νικητές της, όπως λ.χ. προς τον Ολυμπιονίκη Διονυσόδωρο από την Θήβα, τον οποίο και απελευθέρωσε από αιχμάλωτό του από σεβασμό προς τη νίκη του. Εξάλλου, στις νέες πόλεις που ο ίδιος ίδρυε στα βάθη της Ασίας, ίδρυε και στάδιο, για την τέλεση αγώνων. Έτσι, στα μέρη που κατέκτησε, με τα γυμναστήρια, τα θέατρα και τους ναούς που έχτιζε, κατ’ ουσίαν μεταλαμπάδευε τα κατ’ εξοχήν χαρακτηριστικά γνωρίσματα του ελληνικού πολιτισμού.

 

*Εισήγηση της Κωνσταντίνας Γογγάκη, Επίκουρης Καθηγήτριας Φιλοσοφίας του Αθλητισμού, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών

 

[1] Ευριπίδου, Ιφιγένεια η εν Αυλίδι, στ. 1400: βαρβάρων δ᾽ Ἕλληνας ἄρχειν εἰκός.

[2] Ηροδότου, 5.22.

[3] Αυτόθι, 8.137.

[4] Θουκυδίδου, 2.99, 5.80.

[5] Δίωνος Χρυσοστόμου, 39.2.2, 46.17.16, Αρριανού, Αλεξάνδρου Ανάβασις 1.11.1.

[6] Πλουτάρχου, Αλέξανδρος, 3.

[7] Ηροδότου, Μούσαι, 6, 35.

[8] Παυσανία, 5.20.9-10.

[9] Αυτόθι, 10.

[10] Βλ. S. G. Miller (1982), The Macedonians at the Panhellenic Sanctuaries, AJA, 86: 276-277.

[11] Βλ. Κ. Γογγάκη (2003), Οι αντιλήψεις των αρχαίων Ελλήνων για τον αθλητισμό, Αθήνα: Τυπωθήτω-Γ. Δαρδανός, σσ. 258-261.

[12] Πλουτάρχου, Αλέξ. 4. Πβ. Δίωνος Χρυσοστόμου, Λόγος Δ΄, 4, 52 και 60.

[13] Πλουτάρχου, Ηθικά 179D.

[14] Πλουτάρχου, Αλέξ. 4: Φαίνεται δέ καί καθόλου πρός τό των αθλητων γένος αλλοτρίως έχων. Πβ. Του Αυτού, Ηθικά 179D.

[15] Πλουτάρχου, Αλέξ. 4.

[16] Αυτόθι, 4 και 39, Του Αυτού, Ηθικά 179D, Διόδωρου Σικελιώτου (Βιβλιοθήκη Ιστορική) 17.97.2, Αρριανού, Αλεξ. Ανάβ. 7.23.5, 2.6.8, 2.25.6, 3.16.9.

[17] Αρριανού, Αλεξ. Ανάβ. 1.11.1: Ο Αλέξανδρος διοργάνωσε στην Έδεσσα τους τοπικούς Μακεδονικούς αγώνες, και αγώνες προς τιμήν των Μουσών. Στα Εκβάτανα οργάνωσε αγώνα γυμνικό και μουσικό (7.14.1) και λαμπαδηφορίας (3.16.9). Αλλά έγιναν και προς χάριν του αγώνες (7.23.5).

[18] Διόδωρου Σικελιώτη, 17.117.4, Αρριανού, Αλεξ. Ανάβ. 7.26.3.

[19] Δίωνος Χρυσοστόμου, Λόγος Δ΄, 4.

[20] Αυτόθι, 5.

[21] Πλουτάρχου, Ηθικά 331B, πβ. 179D.

 

http://www.enikos.gr/society/582605/i-symmetoxi-tis-makedonias-stous-arxaious-olympiakous-agones-os-t

Σατανισμός και εγκληματικές συμπεριφορές

Σατανισμός και εγκληματικές συμπεριφορές

 

«Θάνατος - μυστήριο με υπόνοιες σατανισμού για 22χρονη φοιτήτρια» γράφει ο Χρήστος Χατζησπύρου σε ρεπορτάζ του για την εφημερίδα Πρώτο Θέμα 

και συνεχίζει:

 

«Στον άμεσο κοινωνικό περίγυρο της 22χρονης που βρέθηκε νεκρή στο σπίτι της στο Αιγάλεω και στις σχέσεις του με τον σατανισμό στρέφονται οι υποψίες της οικογένειας και προβληματίζει ο χρόνος του θανάτου της που επήλθε τη νύχτα της ισημερίας που συνέπεσε με υπερπανσέληνο.  Η σύμπτωση πανσελήνου - ισημερίας θεωρείται σημαντική ημερομηνία στους κύκλους των σατανιστών και η μέρα γιορτάζεται με τελετές και σεξουαλικά όργια. Μάλιστα στον άμεσο κοινωνικό περίγυρο της κοπέλας σύμφωνα με πληροφορίες, περιλαμβάνονται πρόσωπα που «φλέρταραν» με τον σατανισμό και έτσι εκφράζονται φόβοι ότι ενδεχομένως να έγινε απόπειρα κάποιου είδους μύησης.

 

Ο πατέρας της σπουδάστριας δηλώνει :  «Η αστυνομία έχει ξεκινήσει έρευνες γιατί υπάρχουν πολύ σοβαρά θέματα. Πρέπει να τελειώσουν οι έρευνες και μετά θα τα πούμε όλα. Θα βγουν πράγματα στην φόρα που είναι πολύ σοβαρά και ο κόσμος θα καταλάβει ότι πρέπει να είναι προσεκτικός μαζί με τα παιδιά του. Να βγαίνει να μιλάει και να ψάχνεται λίγο ώστε να μην θάβονται κάποιες καταστάσεις και κοιμάται στον ύπνο του δικαίου. Η υπόθεση της κόρης μου είναι πολύ εύκολη, απλά να θέλει ο κόσμος να μην κρύβεται και να βγαίνει μπροστά και να μιλάει σε τέτοιες περιπτώσεις.»» 

 

Τι συμβαίνει λοιπόν με τους Σατανιστές;

 

 

Ας δούμε δύο άρθρα που είδαν το φως της δημοσιότητας στα 1995:

  

  Οι αρχαίοι σατανιστές

 

Αρχαία κέντρα μαγείας στο κέντρο της Αθήνας! Ο Αμερικανός φιλόλογος Ντέιβιντ Τζόρνταν, πρώην διευθυντής της Γενναδείου Βιβλιοθήκης (1993-1995), αποκάλυψε σε διάλεξη του τον Μάρτιο του 1995, ότι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έπαιρναν μέρος μαζικά σε ...σατανιστικές τελετές κάνοντας μάγια όχι μόνο σε ανθρώπους αλλά και σε ...ζώα! Ευρήματα από τέτοιες αρχαίες τελετές μαύρης μαγείας έχουν βρεθεί κατά καιρούς στον Κεραμεικό, στην Αρχαία Αγορά αλλά και σε άλλα κεντρικά σημεία της Αθήνας!!! Τα σατανιστικά αρχαία ευρήματα είναι κυρίως μικρές κούκλες από μολύβι με καρφωμένες πάνω τους ταμπέλες στις οποίες ήταν γραμμένες κατάρες! Οι περισσότερες τελετές μαύρης μαγείας γίνονταν πριν από δημόσιους αγώνες και αρματοδρομίες από αντιπάλους αθλητών που είχαν τη νίκη στο... τσεπάκι τους!

Στις αρματοδρομίες δεν «καρφώνονταν» στις σατανιστικές τελετές μόνο οι αρματοδρόμοι αλλά και τα... άλογα τους! Οι σατανιστές στις τελετές τους επικαλούνταν τους θεούς του Κάτω Κόσμου, την Περσεφόνη και τον Πλούτωνα αλλά και τον... Ερμή ο οποίος ήταν επιφορτισμένος με τη μεταφορά των ψυχών στον Άδη! Επικαλούνταν και τα... «φαντάσματα» πεθαμένων συγγενών και φίλων τους, ιδιαίτερα εκείνων που είχαν πεθάνει σε νεαρή ηλικία και τους ζητούσαν «να ρίξουν την οργή τους για τον πρόωρο θάνατο τους» στους ανθρώπους   στους   οποίους ήθελαν να κάνουν κακό!!

 

Τι γίνεται όμως στη σύγχρονη εποχή;

 

 

Ο σατανισμός είναι ένα θέμα που δυστυχώς τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να αποκτά τεράστιες διαστάσεις, όχι μόνο στις χώρες της Δύσεως αλλά και στη δική μας. Ο Σατανισμός δεν είναι απλώς μία αίρεση που απομακρύνει τον άνθρωπο από το Θεό, αλλά ένα κίνημα και ένας τρόπος ζωής πού διαστρέφει τελείως την ανθρώπινη φύση και δαιμονοποιεί τον άνθρωπο. Ήδη στις χώρες της Δύσεως οι τόποι λατρείας πού είναι αφιερωμένοι στη λατρεία τού Σατανά ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια. Τραγικά θύματα της πραγματικής αυτής μάστιγας είναι οι νέοι άνθρωποι, πού πελαγωμένοι σ’ έναν κόσμο, στον οποίο η εμπιστοσύνη στους άλλους είναι δύσκολη, ο ανταγωνισμός πρώτος κανόνας της ζωής και ιδανικό το χρήμα και το βόλεμα, νομίζουν ότι βρίσκουν στο σατανισμό ασφάλεια, σιγουριά και τη δύναμη εκείνη που θα τους δώσει τα απαραίτητα εφόδια για να αντεπεξέλθουν στις δυσκολίες της ζωής. Και τελικά αντί  της ευτυχίας συναντούν τη δυστυχία, αντί της ελευθερίας τη χειρότερη υποδούλωση, αντί της ζωής το θάνατο.

 

Τα όσα ακολουθούν είναι μια προσπάθεια, πρώτον , να δοθούν με απόλυτη συντομία μερικά στοιχεία για το τι πραγματικό είναι ο σατανισμός και ποιες είναι οι ολέθριες συνέπειές του για τον άνθρωπο.

 

Ο Σατανισμός

 

Ο σατανισμός είναι λατρευτική πίστη η οποία έχει ως επίκεντρό της τον Σατανά, ή διάβολο, οντότητα που σύμφωνα με την παράδοση των ιουδαίων και των χριστιανών είναι ο έσχατος αντίπαλος του Θεού, ενσαρκώνοντας την αρχή του απόλυτου κακού.

 

Δεν λείπουν λατρείες αρνητικών δυνάμεων στο περιθώριο και των άλλων θρησκειών, όμως ο σατανισμός εντοπίζεται στο θρησκευτικό ορίζοντα του ιουδαιοχριστιανισμού, επειδή αποδέχεται κατ’ αρχήν το μονοθεϊσμό και την αντίληψη της Βίβλου για το διάβολο.

 

Σύμφωνα με στοιχεία του γραφείου παραθρησκευτικών οργανώσεων της Αστυνομίας, που υπάγεται στην Ασφάλεια Κράτους - Πολιτεύματος, στην Ελλάδα υπάρχουν πολυάριθμες ομάδες σατανιστών, που οργανώνονται και επικοινωνούν μέσω διαδικτυακών φόρουμ αλλά και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όμως σπάνια προβαίνουν σε φρικιαστικές τελετές (πόσο μάλλον σε ανθρωποθυσίες) ή παραβατικές συμπεριφορές. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος, επισημαίνουν οι αρμόδιοι, είναι οι -συνήθως μοναχικοί- μιμητές συμπεριφορών που παρατηρούνται σε χώρες του εξωτερικού, όπου πράγματι καταγράφονται ανατριχιαστικές δολοφονίες και βιασμοί για χάρη του Εωοφόρου.

 

Σαν «καμπανάκι» που πρέπει να οδηγεί τους γονείς στην αναζήτηση βοήθειας για το παιδί τους είναι, συμφωνά με τους ειδικούς, η απομόνωση, τα πολύ έντονα μαθησιακά προβλήματα και η χρήση ουσιών.

 

«Ένα παιδί που φτάνει στο σημείο να διαπράττει ένα αποτρόπαιο έγκλημα έχει προφανώς χάσει την επαφή του με την πραγματικότητα. Όμως ουδείς οδηγείται στον φόνο, στα ναρκωτικά, σε τελετές ή άλλα σκοτεινά μονοπάτια από τη μία ημέρα στην άλλη. Προηγείται μια σειρά γεγονότων και πρέπει όλοι, γονείς και εκπαιδευτικοί, να είμαστε σε εγρήγορση» λέει στην «κυριακάτικη δημοκρατία» η δρ Σμαρούλα Παντελή ιατρική ψυχολόγος - συγγραφέας.

 

Περιπτώσεις που αναπτύσσουν επιθετικές συμπεριφορές, σύμφωνα με τη δρα Παντελή, «είναι συνήθως παιδιά απομονωμένα κοινωνικά με διαταραγμένη προσωπικότητα. Όλοι οι νέοι στην εφηβεία τους προσπαθούν να δομήσουν την κοινωνική τους ταυτότητα και να γίνουν αρεστοί Όταν δεν νιώθουν αποδεκτοί από φίλους ή και την ομογένεια τους, μπορεί να παρασυρθούν σε παραβατικές συμπεριφορές» προσθέτει. Για τον λόγο αυτόν, τονίζει, «δεν αρκούν νουθεσίες, θυμός και μαλώματα. Κανένα παιδί δεν συνετίζεται με τις φωνές και με την αποκήρυξη και σίγουρα δεν αποτελεί λύση το να κρύβουμε τα προβλήματα του, ψυχολογία και όχι μόνο, κάτω από το χαλί». «Όταν το παιδί κλείνεται, δεν βγαίνει με φίλους, δεν έχει κίνητρα, είναι η ώρα να ζητήσουμε βοήθεια από ειδικούς» καταλήγει η Σμαρούλα Παντελή.

 

Από την άλλη μεριά ο συγγραφέας Αναστάσιος Βιστωνίτης με ένα άρθρο του που δημοσιεύτηκε στις 2 Ιουλίου του 1995 προσπαθεί να προστατεύσει την κοινωνία από τον φόβο και τις ακρότητες και να βάλει τα πράγματα στην θέση τους.

 

Διαβόλοι και τριβόλοι

 

 

 

Με αφορμή τη δίκη των σατανιστών της  Παλλήνης το 1995 ο Αν. Βιστωνίτης γράφει για τα όσα εξωφρενικά λέγονται στις σχετικές τηλεοπτικές συζητήσεις και τις κινδυνολογίες των ανίδεων, που έγιναν ξαφνικά ειδικοί θρησκειολόγοι κυνηγοί του Σατανά.    

 

Η κατώτερη μορφή επιβίωσης είναι ο φόνος», γράφει ο Ελίας Κανέτι στο βιβλίο του «Μάζα και εξουσία». Η δίκη των σατανιστών, η οποία θυμίζει ξανά τον κλονισμό που υπέστη η ελληνική κοινωνία πριν από δύο χρόνια (1993), όταν αποκαλύφθηκαν τα εγκλήματα, έχει μετατραπεί σε λίαν ελκυστικό εμπόρευμα από τα τηλεοπτικά δίκτυα, στα οποία παρελαύνουν ευσεβιστές (ιερωμένοι και λαϊκοί), διανοούμενοι με καλυμμαύχι, ματιασμένοι της μαζικής κουλτούρας και μαχητικοί εθναμύντορες. Ταυτοχρόνως φανατικοί ως αλαφροΐσκιωτοι «δηλώνουν» θρησκειολόγοι και αφελείς ιερείς περιδιαβάζουν τις εξοχές της Αττικής και προβαίνουν σε εξορκισμούς κυνηγώντας διαβόλους και τριβόλους. Ούτε στην Αυλή των Θαυμάτων να βρισκόμασταν. Αν κάποιος που δεν ζει σε αυτή τη χώρα παρακολουθήσει τι λέγεται στην τηλεόραση, θα σχηματίσει την εντύπωση πως το πανελλήνιο έχει καταληφθεί από «ψήλωμα του νου», λες και τα προβλήματα μας οφείλονται στα δαιμόνια, στα τελώνια και στις παντοειδείς συνωμοσίες δυνάμεων του κακού.

 

Αυτομάτως το πρώτο που σκέφτεται κανείς είναι πως, αν σε μια κοινωνία τα στοιχεία συνοχής της έχουν ικανοποιητική αντοχή, ο μέσος πολίτης αρκείται στο γεγονός ότι η δικαιοσύνη θα πράξει ανεπηρέαστη το καθήκον της, δικάζοντας ένα ειδεχθές έγκλημα με τους όρους και τις προϋποθέσεις του ποινικού δικαίου. Μια δημοκρατική και ευνομούμενη πολιτεία έχει σαφή όρια, μέσα στα οποία εκφράζεται και η ατομική ευθύνη και η ελευθερία των μελών της, και δεν σκιαμαχεί με αόρατες «δυνάμεις», γιατί τέτοιες αφαιρέσεις δεν τις αποδέχεται αφού αυτές ακριβώς συνιστούν το πνεύμα και τη νοοτροπία του Μεσαίωνα. Έτσι, η Εκκλησία αποφεύγει την ανάμειξη σε κοσμικές υποθέσεις, δεδομένου ότι οι τελευταίες είναι αρμοδιότητα της οργανωμένης κοινωνίας και όχι δική της.

 

Η παγκόσμια ιστορία μάς έχει διδάξει πως, όταν η οργανωμένη θρησκεία παίρνει στα χέρια της τις κοσμικές υποθέσεις, η ελευθερία διατρέχει σοβαρό κίνδυνο. Τέσσερις αιώνες παντοκρατορίας της Ιεράς Εξέτασης, που δεν σταμάτησε τη δράση της ούτε την περίοδο της όψιμης Αναγέννησης, δίδαξαν πολλά στις δυτικές κοινωνίες. Η χώρα μας και ο πολιτισμός μας, που δεν υπέστησαν τέτοιες βαναυσότητες, θα έπρεπε να μην ασχολούνται με παρόμοια ζητήματα ώστε και οι ανησυχίες και οι κινδυνολογίες να περιττεύουν. Παρακολουθώντας όμως κανείς το καθημερινό σχεδόν πέρασμα ιερωμένων από τα τηλεοπτικά κανάλια αναρωτιέται: Μήπως η Εκκλησία με αυτόν τον τρόπο καθρεφτίζεται, χωρίς να το θέλει, σε έναν μανιχαϊκό καθρέφτη;

 

Τα πράγματα ωστόσο δεν σταματούν εδώ. Βιβλία αποσύρονται από ράφια βιβλιοπωλείων κατόπιν πιέσεων των επονομαζόμενων «καλών χριστιανών», βιβλιοπώλες πιέζονται επίσης να μην προμηθεύονται οτιδήποτε έχει σχέση με μελέτες αποκρυφιστικών θεμάτων, εσωτερικής φιλοσοφίας και γενικώς όσων ορισμένοι χρηστοήθεις θεωρούν ασεβή, βέβηλα, βλάσφημα και αντιχριστιανικά. (Βλ. ρεπορτάζ της   Μαίρης   Παπαγιαννίδου στο «Βήμα» της 18.6.95).

 

Μετά το τέλος της προληπτικής λογοκρισίας όλοι μας πιστέψαμε πως σε τούτη τη χώρα θα εξέλιπαν και οι τελευταίες μορφές καταστολής. Το γεγονός βεβαίως ότι παραθρησκευτικές οργανώσεις κατάφεραν να σταματήσουν πριν από μερικά χρόνια την προβολή της ταινίας του Μάρτιν Σκορσέζε «Ο τελευταίος πειρασμός» κάπως μας ανησύχησε, αλλά θεωρήθηκε μεμονωμένο περιστατικό. Σήμερα κανείς δεν είναι βέβαιος αν αύριο δεν εμφανιστούν «καλοί χριστιανοί» που θα θεωρήσουν επικίνδυνη και την καφετζού της γειτονιάς ή που θα αντικρίσουν στο πρόσωπο της τσιγγάνας η οποία βλέπει τα χαρτιά μια μαύρη Εσμεράλδα.

 

Ίσως η εκτόνωση της υπόθεσης να αποδείξει υπερβολικές παρόμοιες ανησυχίες. Δεν βρισκόμαστε δα και στα 1652, όπου ο Τζον Γκολ Μισμάντια κατέγραφε 52 είδη μαντείας: από την αερομαντεία, την πυρομαντεία, τη συκομαντεία, τη θηριομαντεία και την οινομαντεία ως την ορνιθομαντεία, την καπνομαντεία, τη λογαριθμομαντεία, την τυρομαντεία και πάει λέγοντας. Τι να υποθέσει όμως κανείς όταν από τηλεοράσεως έχει απευθυνθεί η προειδοποίηση ότι οπαδοί της Μαρίας της Αιγύπτιας κυκλοφορούν ανάμεσα μας; Ο μέσος πολίτης τρομοκρατείται, γιατί δεν είναι υποχρεωμένος να γνωρίζει πως η Μαρία η Αιγύπτια υπήρξε αγία που ασκήτευσε τον 5ο μ.Χ. αιώνα στην αριστερή όχθη του Ιορδάνη και πως οι οπαδοί της αποτελούσαν τα μέλη μιας από τις πολλές χριστιανικές αιρέσεις της εποχής. Ούτε φυσικά πως την αίρεση αυτή την ανακάλυψαν οι σταυροφόροι στις αρχές του 12ου αιώνα και πως από μέλη της διδάχθηκαν τη χειρομαντεία και πήραν τα Απόκρυφα Ευαγγέλια, τα οποία και διέδωσαν στη Δύση μέσω της Ισπανίας. Δεν είναι ωστόσο περιττό να θυμίσουμε ότι από τα κείμενα των Απόκρυφων προήλθαν ορισμένα από τα ωραιότερα θρησκευτικά άσματα της Δύσης και επίσης το πνεύμα του ρομαντικού έρωτα που ενέπνευσε τα τραγούδια των τροβαδούρων, ανάμεσα στους οποίους εξέχουσα θέση κατέχει και ο βασιλιάς της Αγγλίας Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος.

 

Όλα σχεδόν τα στοιχεία σατανισμού που εμφανίζονται στην τηλεόραση προέρχονται από γοτθικές ταινίες του Χόλιγουντ και ο καλιφορνέζικος σατανισμός δεν έχει σχέση ούτε με τον αποκρυφισμό ούτε με την ιστορική αλήθεια. Η σατανισπκή μαύρη λειτουργία επίσης δεν έχει σχέση με την ορθόδοξη, αφού αποτελεί αντιστροφή της λειτουργίας των Καθολικών. Το σάμπατ (που είναι το εβραϊκό Σάββατο) επίσης δεν έχει σχέση με τη μαύρη λειτουργία. Επειδή η προέλευση της λέξης είναι εβραϊκή, αυτό υπήρξε από τις βασικές αιτίες του άγριου μεσαιωνικού αντισημιτισμού, αλλά και του αντιπαγανισμού της ίδιας περιόδου. Κατά τον Σεν Κρουά και τον Αλμπέρ Μορί, το σάμπατ προέρχεται από το όνομα του Σαβάζιου, της φρυγικής πριαπικής θεότητας που ταυτίζεται άλλοτε με τον Δία και άλλοτε με τον Διόνυσο. Οι θεολόγοι του Μεσαίωνα βρήκαν και τις αντίστοιχες παραπομπές: στη βακχική κραυγή ααβαί, στο σαβαζείν των αριστοφανικών Ορνίθων και στο ευαί ααβαί του Στράβωνα. Η λέξη ζαβός άλλωστε προέρχεται από τη λέξη Σαβός, που θα πει: βακχεύων και τρελός. Γι' αυτό άλλωστε τόσο συχνά ο διάβολος παίρνει στη μεσαιωνική εικονογραφία τη μορφή του Διονύσου. Θα πρέπει να σημειωθεί ακόμη πως οι θεολόγοι του Μεσαίωνα ανακάλυψαν πρώιμες μορφές του σάμπατ στον Πετρώνω, στον Οράτιο και στον Απουλήιο και πως οι τρελοί κατά τον Μεσαίωνα στοιβάζονταν σε πλοία τα οποία αφήνονταν να χαθούν στη θάλασσα μαζί με το θλιβερό ανθρώπινο φορτίο τους για να γλιτώσουν οι κοινωνίες από τα δαιμόνια των ψυχοπαθών. (Από το φριχτό αυτό έθιμο άλλωστε έχει μείνει ως τις μέρες μας η έκφραση: «το πλοίο των τρελών»).

 

Αντιπροσωπευτικές μορφές του σάμπατ θεωρήθηκαν επίσης οι βαλπούργιες νύχτες και οι δρυϊδικές τελετουργίες της 31ης Οκτωβρίου και της 30ής Απριλίου. Η μελέτη τους οδήγησε και στην περιγραφή των πέντε φάσεων του σάμπατ: (1) της συνάθροισης ή συναγωγής ή synaghogg, (2) της απόδοσης φόρου τιμής στον Σατανά, (3) του συμποσίου (4) του χορού και (5) της συνουσίας.

 

Η παρατεταμένη περίοδος του Διαφωτισμού δεν στάθηκε ικανή να εξαλείψει τις δεισιδαιμονίες. Η πρόληψη, το μάτιασμα, το γήτεμα, η μαγγανεία, η βασκανία και η «κακιά ώρα» εξακολουθούν να βασανίζουν τους αφελείς. Αν όμως επικρατήσει ευσεβιστική νοοτροπία και «καλβινιστικός» ζήλος, μπορεί ακόμη και οι αθωότερες μορφές φετιχισμού να θεωρηθούν επικίνδυνες, και αν αυτό φαίνεται υπερβολικό, δεν έχουμε παρά να σκεφθούμε πως μόλις πρόσφατα (1995) η Μητρόπολη Λαγκαδά κάλεσε τον εισαγγελέα να επέμβει για να σταματήσουν τα αναστενάρια.

 

Η πίστη στην ύπαρξη σκοτεινών και ανεξέλεγκτων δυνάμεων δείχνει την κόπωση μιας κοινωνίας και ως ένα βαθμό είναι και στοιχείο παρακμής. Υπάρχει χάος ανάμεσα στον φετιχιστή που λατρεύοντας το γοβάκι της ερωμένης του νιώθει να ψηλώνει και σε εκείνον που δολοφονεί το θύμα του πιστεύοντας, όπως κάποιοι πρωτόγονοι, πως έτσι θα πάρει τη δύναμη του. Το φαινόμενο ωστόσο αυτής της πνευματικής οπισθοδρόμησης, όπου διάφοροι φανατικοί βλέπουν γύρω τους σημεία και τέρατα, και όσων εμπορεύονται αυτή την τάση δεν είναι άσχετο με τη συκοφάντηση της οργανωμένης κοινωνίας και της ανθρώπινης κοινότητας ως βασικού αγαθού πολιτισμικής αξίας, του πολιτικού λόγου και - για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους - του ορθού λόγου, που συκοφαντείται ως μιασματικό προϊόν της Δύσης, η οποία, να, που μας στέλνει τώρα από το Λος Αντζελες, το Λονδίνο και τη Γενεύη και τον σατανισμό.

 

Η βιβλιογραφία η οποία αφορά αιρέσεις, κυνήγι μαγισσών, μαγεία και δαιμονολογία ξεπερνά τα δύο εκατομμύρια τόμους, που βρίσκονται στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Κορνέλ. Σατανιότικα εγκλήματα διαπράττονται ακόμη στη Δύση. Ουδείς ωστόσο διανοήθηκε ποτέ ότι εξαιτίας τους θα καταρρεύσει λ.χ. η δημοκρατία ή πως η αμερικανική δικαιοσύνη, αντί να καταδικάσει τον Μάνσον, θα έπρεπε να «καθήσει» μαζί του στο σκαμνί και τον Εωσφόρο.

 

Και αν επικρατούσε η μεσαιωνική νοοτροπία, τότε θα έπρεπε να ακολουθήσουμε τον ρωμαιοκαθολικό παπά Μόνταγκιου Σόμερς, κατά τον οποίο όλοι οι μάγοι, ακόμη και όσοι εργάζονται στο τσίρκο, είναι αιρετικοί και αναρχικοί, όπως μάγοι ήταν οι γνωστικοί (με πρώτο και καλύτερο τον Σίμωνα τον Μάγο που πρωτοεμπορεύθηκε την Θεία Χάρι), μάγοι οι Παυλικιανοί και οι Βογόμιλοι, ενώ επικίνδυνοι κομμουνιστές οι νεογνωστικοί του 19ου αιώνα.

 

Εδώ όμως με αφορμή τον σατανισμό διεξάγονται στην τηλεόραση συζητήσεις σης οποίες λέγονται εξωφρενικά πράγματα και θίγονται εθνολογικά, πολιτισμικά και νομικά ζητήματα απουσία επιστημόνων, κλασικών φιλολόγων, εθνολόγων, λαογράφων, ποινικολόγων και κοινωνιολόγων, οι οποίοι στις κινδυνολογίες των ανίδεων, όπως λ.χ. ότι στα ελληνικά χαρτονομίσματα υπάρχει ο ουροβόλος όφις ή κάποιο νεκυιομαντείο, θα απαντούσαν ότι νεκυιομαντεία υπήρχαν παντού κατά την αρχαιότητα, από τη Δωδώνη ως την Εφεσο και πως ο ουροβόλος όφις είναι αρχαιότατο σύμβολο αθανασίας που χρησιμοποιήθηκε σε πολλούς αρχαίους πολιτισμούς (και φυσικά και στον ελληνικό), για να μην αισθάνεται τουλάχιστον κανείς ότι δίνοντας ένα πεντακοσάρικο να πάρει τσιγάρα πιάνει φίδι.

 

Πηγές :

https://www.protothema.gr/greece/article/877339/thanatos-mustirio-me-aroma-satanismou-gia-22hroni-foititria/

Ελ. Τύπος 12.3.1995

ΒΗΜΑ 2.7.1995

Κυριακάτικη Δημοκρατία 22.6.2014

Espresso

http://www.pentapostagma.gr/2012/05/blog-post_9716.html#ixzz1x0EFjL00

http://geitoniamou.gr/2015/10/isovia-ston-23chrono-alexandro-papageorgiou-pou-dolofonise-tin-astegi-sti-glifada

http://www.protothema.gr/greece/article/449652/apofulakistike-o-arhisatanistis-tis-pallinis-asimakis-katsoulas/

http://boraeinai.blogspot.com/2016/07/blog-post_10.htm