Σατανισμός και εγκληματικές συμπεριφορές

Σατανισμός και εγκληματικές συμπεριφορές

 

«Θάνατος - μυστήριο με υπόνοιες σατανισμού για 22χρονη φοιτήτρια» γράφει ο Χρήστος Χατζησπύρου σε ρεπορτάζ του για την εφημερίδα Πρώτο Θέμα 

και συνεχίζει:

 

«Στον άμεσο κοινωνικό περίγυρο της 22χρονης που βρέθηκε νεκρή στο σπίτι της στο Αιγάλεω και στις σχέσεις του με τον σατανισμό στρέφονται οι υποψίες της οικογένειας και προβληματίζει ο χρόνος του θανάτου της που επήλθε τη νύχτα της ισημερίας που συνέπεσε με υπερπανσέληνο.  Η σύμπτωση πανσελήνου - ισημερίας θεωρείται σημαντική ημερομηνία στους κύκλους των σατανιστών και η μέρα γιορτάζεται με τελετές και σεξουαλικά όργια. Μάλιστα στον άμεσο κοινωνικό περίγυρο της κοπέλας σύμφωνα με πληροφορίες, περιλαμβάνονται πρόσωπα που «φλέρταραν» με τον σατανισμό και έτσι εκφράζονται φόβοι ότι ενδεχομένως να έγινε απόπειρα κάποιου είδους μύησης.

 

Ο πατέρας της σπουδάστριας δηλώνει :  «Η αστυνομία έχει ξεκινήσει έρευνες γιατί υπάρχουν πολύ σοβαρά θέματα. Πρέπει να τελειώσουν οι έρευνες και μετά θα τα πούμε όλα. Θα βγουν πράγματα στην φόρα που είναι πολύ σοβαρά και ο κόσμος θα καταλάβει ότι πρέπει να είναι προσεκτικός μαζί με τα παιδιά του. Να βγαίνει να μιλάει και να ψάχνεται λίγο ώστε να μην θάβονται κάποιες καταστάσεις και κοιμάται στον ύπνο του δικαίου. Η υπόθεση της κόρης μου είναι πολύ εύκολη, απλά να θέλει ο κόσμος να μην κρύβεται και να βγαίνει μπροστά και να μιλάει σε τέτοιες περιπτώσεις.»» 

 

Τι συμβαίνει λοιπόν με τους Σατανιστές;

 

 

Ας δούμε δύο άρθρα που είδαν το φως της δημοσιότητας στα 1995:

  

  Οι αρχαίοι σατανιστές

 

Αρχαία κέντρα μαγείας στο κέντρο της Αθήνας! Ο Αμερικανός φιλόλογος Ντέιβιντ Τζόρνταν, πρώην διευθυντής της Γενναδείου Βιβλιοθήκης (1993-1995), αποκάλυψε σε διάλεξη του τον Μάρτιο του 1995, ότι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έπαιρναν μέρος μαζικά σε ...σατανιστικές τελετές κάνοντας μάγια όχι μόνο σε ανθρώπους αλλά και σε ...ζώα! Ευρήματα από τέτοιες αρχαίες τελετές μαύρης μαγείας έχουν βρεθεί κατά καιρούς στον Κεραμεικό, στην Αρχαία Αγορά αλλά και σε άλλα κεντρικά σημεία της Αθήνας!!! Τα σατανιστικά αρχαία ευρήματα είναι κυρίως μικρές κούκλες από μολύβι με καρφωμένες πάνω τους ταμπέλες στις οποίες ήταν γραμμένες κατάρες! Οι περισσότερες τελετές μαύρης μαγείας γίνονταν πριν από δημόσιους αγώνες και αρματοδρομίες από αντιπάλους αθλητών που είχαν τη νίκη στο... τσεπάκι τους!

Στις αρματοδρομίες δεν «καρφώνονταν» στις σατανιστικές τελετές μόνο οι αρματοδρόμοι αλλά και τα... άλογα τους! Οι σατανιστές στις τελετές τους επικαλούνταν τους θεούς του Κάτω Κόσμου, την Περσεφόνη και τον Πλούτωνα αλλά και τον... Ερμή ο οποίος ήταν επιφορτισμένος με τη μεταφορά των ψυχών στον Άδη! Επικαλούνταν και τα... «φαντάσματα» πεθαμένων συγγενών και φίλων τους, ιδιαίτερα εκείνων που είχαν πεθάνει σε νεαρή ηλικία και τους ζητούσαν «να ρίξουν την οργή τους για τον πρόωρο θάνατο τους» στους ανθρώπους   στους   οποίους ήθελαν να κάνουν κακό!!

 

Τι γίνεται όμως στη σύγχρονη εποχή;

 

 

Ο σατανισμός είναι ένα θέμα που δυστυχώς τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να αποκτά τεράστιες διαστάσεις, όχι μόνο στις χώρες της Δύσεως αλλά και στη δική μας. Ο Σατανισμός δεν είναι απλώς μία αίρεση που απομακρύνει τον άνθρωπο από το Θεό, αλλά ένα κίνημα και ένας τρόπος ζωής πού διαστρέφει τελείως την ανθρώπινη φύση και δαιμονοποιεί τον άνθρωπο. Ήδη στις χώρες της Δύσεως οι τόποι λατρείας πού είναι αφιερωμένοι στη λατρεία τού Σατανά ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια. Τραγικά θύματα της πραγματικής αυτής μάστιγας είναι οι νέοι άνθρωποι, πού πελαγωμένοι σ’ έναν κόσμο, στον οποίο η εμπιστοσύνη στους άλλους είναι δύσκολη, ο ανταγωνισμός πρώτος κανόνας της ζωής και ιδανικό το χρήμα και το βόλεμα, νομίζουν ότι βρίσκουν στο σατανισμό ασφάλεια, σιγουριά και τη δύναμη εκείνη που θα τους δώσει τα απαραίτητα εφόδια για να αντεπεξέλθουν στις δυσκολίες της ζωής. Και τελικά αντί  της ευτυχίας συναντούν τη δυστυχία, αντί της ελευθερίας τη χειρότερη υποδούλωση, αντί της ζωής το θάνατο.

 

Τα όσα ακολουθούν είναι μια προσπάθεια, πρώτον , να δοθούν με απόλυτη συντομία μερικά στοιχεία για το τι πραγματικό είναι ο σατανισμός και ποιες είναι οι ολέθριες συνέπειές του για τον άνθρωπο.

 

Ο Σατανισμός

 

Ο σατανισμός είναι λατρευτική πίστη η οποία έχει ως επίκεντρό της τον Σατανά, ή διάβολο, οντότητα που σύμφωνα με την παράδοση των ιουδαίων και των χριστιανών είναι ο έσχατος αντίπαλος του Θεού, ενσαρκώνοντας την αρχή του απόλυτου κακού.

 

Δεν λείπουν λατρείες αρνητικών δυνάμεων στο περιθώριο και των άλλων θρησκειών, όμως ο σατανισμός εντοπίζεται στο θρησκευτικό ορίζοντα του ιουδαιοχριστιανισμού, επειδή αποδέχεται κατ’ αρχήν το μονοθεϊσμό και την αντίληψη της Βίβλου για το διάβολο.

 

Σύμφωνα με στοιχεία του γραφείου παραθρησκευτικών οργανώσεων της Αστυνομίας, που υπάγεται στην Ασφάλεια Κράτους - Πολιτεύματος, στην Ελλάδα υπάρχουν πολυάριθμες ομάδες σατανιστών, που οργανώνονται και επικοινωνούν μέσω διαδικτυακών φόρουμ αλλά και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όμως σπάνια προβαίνουν σε φρικιαστικές τελετές (πόσο μάλλον σε ανθρωποθυσίες) ή παραβατικές συμπεριφορές. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος, επισημαίνουν οι αρμόδιοι, είναι οι -συνήθως μοναχικοί- μιμητές συμπεριφορών που παρατηρούνται σε χώρες του εξωτερικού, όπου πράγματι καταγράφονται ανατριχιαστικές δολοφονίες και βιασμοί για χάρη του Εωοφόρου.

 

Σαν «καμπανάκι» που πρέπει να οδηγεί τους γονείς στην αναζήτηση βοήθειας για το παιδί τους είναι, συμφωνά με τους ειδικούς, η απομόνωση, τα πολύ έντονα μαθησιακά προβλήματα και η χρήση ουσιών.

 

«Ένα παιδί που φτάνει στο σημείο να διαπράττει ένα αποτρόπαιο έγκλημα έχει προφανώς χάσει την επαφή του με την πραγματικότητα. Όμως ουδείς οδηγείται στον φόνο, στα ναρκωτικά, σε τελετές ή άλλα σκοτεινά μονοπάτια από τη μία ημέρα στην άλλη. Προηγείται μια σειρά γεγονότων και πρέπει όλοι, γονείς και εκπαιδευτικοί, να είμαστε σε εγρήγορση» λέει στην «κυριακάτικη δημοκρατία» η δρ Σμαρούλα Παντελή ιατρική ψυχολόγος - συγγραφέας.

 

Περιπτώσεις που αναπτύσσουν επιθετικές συμπεριφορές, σύμφωνα με τη δρα Παντελή, «είναι συνήθως παιδιά απομονωμένα κοινωνικά με διαταραγμένη προσωπικότητα. Όλοι οι νέοι στην εφηβεία τους προσπαθούν να δομήσουν την κοινωνική τους ταυτότητα και να γίνουν αρεστοί Όταν δεν νιώθουν αποδεκτοί από φίλους ή και την ομογένεια τους, μπορεί να παρασυρθούν σε παραβατικές συμπεριφορές» προσθέτει. Για τον λόγο αυτόν, τονίζει, «δεν αρκούν νουθεσίες, θυμός και μαλώματα. Κανένα παιδί δεν συνετίζεται με τις φωνές και με την αποκήρυξη και σίγουρα δεν αποτελεί λύση το να κρύβουμε τα προβλήματα του, ψυχολογία και όχι μόνο, κάτω από το χαλί». «Όταν το παιδί κλείνεται, δεν βγαίνει με φίλους, δεν έχει κίνητρα, είναι η ώρα να ζητήσουμε βοήθεια από ειδικούς» καταλήγει η Σμαρούλα Παντελή.

 

Από την άλλη μεριά ο συγγραφέας Αναστάσιος Βιστωνίτης με ένα άρθρο του που δημοσιεύτηκε στις 2 Ιουλίου του 1995 προσπαθεί να προστατεύσει την κοινωνία από τον φόβο και τις ακρότητες και να βάλει τα πράγματα στην θέση τους.

 

Διαβόλοι και τριβόλοι

 

 

 

Με αφορμή τη δίκη των σατανιστών της  Παλλήνης το 1995 ο Αν. Βιστωνίτης γράφει για τα όσα εξωφρενικά λέγονται στις σχετικές τηλεοπτικές συζητήσεις και τις κινδυνολογίες των ανίδεων, που έγιναν ξαφνικά ειδικοί θρησκειολόγοι κυνηγοί του Σατανά.    

 

Η κατώτερη μορφή επιβίωσης είναι ο φόνος», γράφει ο Ελίας Κανέτι στο βιβλίο του «Μάζα και εξουσία». Η δίκη των σατανιστών, η οποία θυμίζει ξανά τον κλονισμό που υπέστη η ελληνική κοινωνία πριν από δύο χρόνια (1993), όταν αποκαλύφθηκαν τα εγκλήματα, έχει μετατραπεί σε λίαν ελκυστικό εμπόρευμα από τα τηλεοπτικά δίκτυα, στα οποία παρελαύνουν ευσεβιστές (ιερωμένοι και λαϊκοί), διανοούμενοι με καλυμμαύχι, ματιασμένοι της μαζικής κουλτούρας και μαχητικοί εθναμύντορες. Ταυτοχρόνως φανατικοί ως αλαφροΐσκιωτοι «δηλώνουν» θρησκειολόγοι και αφελείς ιερείς περιδιαβάζουν τις εξοχές της Αττικής και προβαίνουν σε εξορκισμούς κυνηγώντας διαβόλους και τριβόλους. Ούτε στην Αυλή των Θαυμάτων να βρισκόμασταν. Αν κάποιος που δεν ζει σε αυτή τη χώρα παρακολουθήσει τι λέγεται στην τηλεόραση, θα σχηματίσει την εντύπωση πως το πανελλήνιο έχει καταληφθεί από «ψήλωμα του νου», λες και τα προβλήματα μας οφείλονται στα δαιμόνια, στα τελώνια και στις παντοειδείς συνωμοσίες δυνάμεων του κακού.

 

Αυτομάτως το πρώτο που σκέφτεται κανείς είναι πως, αν σε μια κοινωνία τα στοιχεία συνοχής της έχουν ικανοποιητική αντοχή, ο μέσος πολίτης αρκείται στο γεγονός ότι η δικαιοσύνη θα πράξει ανεπηρέαστη το καθήκον της, δικάζοντας ένα ειδεχθές έγκλημα με τους όρους και τις προϋποθέσεις του ποινικού δικαίου. Μια δημοκρατική και ευνομούμενη πολιτεία έχει σαφή όρια, μέσα στα οποία εκφράζεται και η ατομική ευθύνη και η ελευθερία των μελών της, και δεν σκιαμαχεί με αόρατες «δυνάμεις», γιατί τέτοιες αφαιρέσεις δεν τις αποδέχεται αφού αυτές ακριβώς συνιστούν το πνεύμα και τη νοοτροπία του Μεσαίωνα. Έτσι, η Εκκλησία αποφεύγει την ανάμειξη σε κοσμικές υποθέσεις, δεδομένου ότι οι τελευταίες είναι αρμοδιότητα της οργανωμένης κοινωνίας και όχι δική της.

 

Η παγκόσμια ιστορία μάς έχει διδάξει πως, όταν η οργανωμένη θρησκεία παίρνει στα χέρια της τις κοσμικές υποθέσεις, η ελευθερία διατρέχει σοβαρό κίνδυνο. Τέσσερις αιώνες παντοκρατορίας της Ιεράς Εξέτασης, που δεν σταμάτησε τη δράση της ούτε την περίοδο της όψιμης Αναγέννησης, δίδαξαν πολλά στις δυτικές κοινωνίες. Η χώρα μας και ο πολιτισμός μας, που δεν υπέστησαν τέτοιες βαναυσότητες, θα έπρεπε να μην ασχολούνται με παρόμοια ζητήματα ώστε και οι ανησυχίες και οι κινδυνολογίες να περιττεύουν. Παρακολουθώντας όμως κανείς το καθημερινό σχεδόν πέρασμα ιερωμένων από τα τηλεοπτικά κανάλια αναρωτιέται: Μήπως η Εκκλησία με αυτόν τον τρόπο καθρεφτίζεται, χωρίς να το θέλει, σε έναν μανιχαϊκό καθρέφτη;

 

Τα πράγματα ωστόσο δεν σταματούν εδώ. Βιβλία αποσύρονται από ράφια βιβλιοπωλείων κατόπιν πιέσεων των επονομαζόμενων «καλών χριστιανών», βιβλιοπώλες πιέζονται επίσης να μην προμηθεύονται οτιδήποτε έχει σχέση με μελέτες αποκρυφιστικών θεμάτων, εσωτερικής φιλοσοφίας και γενικώς όσων ορισμένοι χρηστοήθεις θεωρούν ασεβή, βέβηλα, βλάσφημα και αντιχριστιανικά. (Βλ. ρεπορτάζ της   Μαίρης   Παπαγιαννίδου στο «Βήμα» της 18.6.95).

 

Μετά το τέλος της προληπτικής λογοκρισίας όλοι μας πιστέψαμε πως σε τούτη τη χώρα θα εξέλιπαν και οι τελευταίες μορφές καταστολής. Το γεγονός βεβαίως ότι παραθρησκευτικές οργανώσεις κατάφεραν να σταματήσουν πριν από μερικά χρόνια την προβολή της ταινίας του Μάρτιν Σκορσέζε «Ο τελευταίος πειρασμός» κάπως μας ανησύχησε, αλλά θεωρήθηκε μεμονωμένο περιστατικό. Σήμερα κανείς δεν είναι βέβαιος αν αύριο δεν εμφανιστούν «καλοί χριστιανοί» που θα θεωρήσουν επικίνδυνη και την καφετζού της γειτονιάς ή που θα αντικρίσουν στο πρόσωπο της τσιγγάνας η οποία βλέπει τα χαρτιά μια μαύρη Εσμεράλδα.

 

Ίσως η εκτόνωση της υπόθεσης να αποδείξει υπερβολικές παρόμοιες ανησυχίες. Δεν βρισκόμαστε δα και στα 1652, όπου ο Τζον Γκολ Μισμάντια κατέγραφε 52 είδη μαντείας: από την αερομαντεία, την πυρομαντεία, τη συκομαντεία, τη θηριομαντεία και την οινομαντεία ως την ορνιθομαντεία, την καπνομαντεία, τη λογαριθμομαντεία, την τυρομαντεία και πάει λέγοντας. Τι να υποθέσει όμως κανείς όταν από τηλεοράσεως έχει απευθυνθεί η προειδοποίηση ότι οπαδοί της Μαρίας της Αιγύπτιας κυκλοφορούν ανάμεσα μας; Ο μέσος πολίτης τρομοκρατείται, γιατί δεν είναι υποχρεωμένος να γνωρίζει πως η Μαρία η Αιγύπτια υπήρξε αγία που ασκήτευσε τον 5ο μ.Χ. αιώνα στην αριστερή όχθη του Ιορδάνη και πως οι οπαδοί της αποτελούσαν τα μέλη μιας από τις πολλές χριστιανικές αιρέσεις της εποχής. Ούτε φυσικά πως την αίρεση αυτή την ανακάλυψαν οι σταυροφόροι στις αρχές του 12ου αιώνα και πως από μέλη της διδάχθηκαν τη χειρομαντεία και πήραν τα Απόκρυφα Ευαγγέλια, τα οποία και διέδωσαν στη Δύση μέσω της Ισπανίας. Δεν είναι ωστόσο περιττό να θυμίσουμε ότι από τα κείμενα των Απόκρυφων προήλθαν ορισμένα από τα ωραιότερα θρησκευτικά άσματα της Δύσης και επίσης το πνεύμα του ρομαντικού έρωτα που ενέπνευσε τα τραγούδια των τροβαδούρων, ανάμεσα στους οποίους εξέχουσα θέση κατέχει και ο βασιλιάς της Αγγλίας Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος.

 

Όλα σχεδόν τα στοιχεία σατανισμού που εμφανίζονται στην τηλεόραση προέρχονται από γοτθικές ταινίες του Χόλιγουντ και ο καλιφορνέζικος σατανισμός δεν έχει σχέση ούτε με τον αποκρυφισμό ούτε με την ιστορική αλήθεια. Η σατανισπκή μαύρη λειτουργία επίσης δεν έχει σχέση με την ορθόδοξη, αφού αποτελεί αντιστροφή της λειτουργίας των Καθολικών. Το σάμπατ (που είναι το εβραϊκό Σάββατο) επίσης δεν έχει σχέση με τη μαύρη λειτουργία. Επειδή η προέλευση της λέξης είναι εβραϊκή, αυτό υπήρξε από τις βασικές αιτίες του άγριου μεσαιωνικού αντισημιτισμού, αλλά και του αντιπαγανισμού της ίδιας περιόδου. Κατά τον Σεν Κρουά και τον Αλμπέρ Μορί, το σάμπατ προέρχεται από το όνομα του Σαβάζιου, της φρυγικής πριαπικής θεότητας που ταυτίζεται άλλοτε με τον Δία και άλλοτε με τον Διόνυσο. Οι θεολόγοι του Μεσαίωνα βρήκαν και τις αντίστοιχες παραπομπές: στη βακχική κραυγή ααβαί, στο σαβαζείν των αριστοφανικών Ορνίθων και στο ευαί ααβαί του Στράβωνα. Η λέξη ζαβός άλλωστε προέρχεται από τη λέξη Σαβός, που θα πει: βακχεύων και τρελός. Γι' αυτό άλλωστε τόσο συχνά ο διάβολος παίρνει στη μεσαιωνική εικονογραφία τη μορφή του Διονύσου. Θα πρέπει να σημειωθεί ακόμη πως οι θεολόγοι του Μεσαίωνα ανακάλυψαν πρώιμες μορφές του σάμπατ στον Πετρώνω, στον Οράτιο και στον Απουλήιο και πως οι τρελοί κατά τον Μεσαίωνα στοιβάζονταν σε πλοία τα οποία αφήνονταν να χαθούν στη θάλασσα μαζί με το θλιβερό ανθρώπινο φορτίο τους για να γλιτώσουν οι κοινωνίες από τα δαιμόνια των ψυχοπαθών. (Από το φριχτό αυτό έθιμο άλλωστε έχει μείνει ως τις μέρες μας η έκφραση: «το πλοίο των τρελών»).

 

Αντιπροσωπευτικές μορφές του σάμπατ θεωρήθηκαν επίσης οι βαλπούργιες νύχτες και οι δρυϊδικές τελετουργίες της 31ης Οκτωβρίου και της 30ής Απριλίου. Η μελέτη τους οδήγησε και στην περιγραφή των πέντε φάσεων του σάμπατ: (1) της συνάθροισης ή συναγωγής ή synaghogg, (2) της απόδοσης φόρου τιμής στον Σατανά, (3) του συμποσίου (4) του χορού και (5) της συνουσίας.

 

Η παρατεταμένη περίοδος του Διαφωτισμού δεν στάθηκε ικανή να εξαλείψει τις δεισιδαιμονίες. Η πρόληψη, το μάτιασμα, το γήτεμα, η μαγγανεία, η βασκανία και η «κακιά ώρα» εξακολουθούν να βασανίζουν τους αφελείς. Αν όμως επικρατήσει ευσεβιστική νοοτροπία και «καλβινιστικός» ζήλος, μπορεί ακόμη και οι αθωότερες μορφές φετιχισμού να θεωρηθούν επικίνδυνες, και αν αυτό φαίνεται υπερβολικό, δεν έχουμε παρά να σκεφθούμε πως μόλις πρόσφατα (1995) η Μητρόπολη Λαγκαδά κάλεσε τον εισαγγελέα να επέμβει για να σταματήσουν τα αναστενάρια.

 

Η πίστη στην ύπαρξη σκοτεινών και ανεξέλεγκτων δυνάμεων δείχνει την κόπωση μιας κοινωνίας και ως ένα βαθμό είναι και στοιχείο παρακμής. Υπάρχει χάος ανάμεσα στον φετιχιστή που λατρεύοντας το γοβάκι της ερωμένης του νιώθει να ψηλώνει και σε εκείνον που δολοφονεί το θύμα του πιστεύοντας, όπως κάποιοι πρωτόγονοι, πως έτσι θα πάρει τη δύναμη του. Το φαινόμενο ωστόσο αυτής της πνευματικής οπισθοδρόμησης, όπου διάφοροι φανατικοί βλέπουν γύρω τους σημεία και τέρατα, και όσων εμπορεύονται αυτή την τάση δεν είναι άσχετο με τη συκοφάντηση της οργανωμένης κοινωνίας και της ανθρώπινης κοινότητας ως βασικού αγαθού πολιτισμικής αξίας, του πολιτικού λόγου και - για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους - του ορθού λόγου, που συκοφαντείται ως μιασματικό προϊόν της Δύσης, η οποία, να, που μας στέλνει τώρα από το Λος Αντζελες, το Λονδίνο και τη Γενεύη και τον σατανισμό.

 

Η βιβλιογραφία η οποία αφορά αιρέσεις, κυνήγι μαγισσών, μαγεία και δαιμονολογία ξεπερνά τα δύο εκατομμύρια τόμους, που βρίσκονται στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Κορνέλ. Σατανιότικα εγκλήματα διαπράττονται ακόμη στη Δύση. Ουδείς ωστόσο διανοήθηκε ποτέ ότι εξαιτίας τους θα καταρρεύσει λ.χ. η δημοκρατία ή πως η αμερικανική δικαιοσύνη, αντί να καταδικάσει τον Μάνσον, θα έπρεπε να «καθήσει» μαζί του στο σκαμνί και τον Εωσφόρο.

 

Και αν επικρατούσε η μεσαιωνική νοοτροπία, τότε θα έπρεπε να ακολουθήσουμε τον ρωμαιοκαθολικό παπά Μόνταγκιου Σόμερς, κατά τον οποίο όλοι οι μάγοι, ακόμη και όσοι εργάζονται στο τσίρκο, είναι αιρετικοί και αναρχικοί, όπως μάγοι ήταν οι γνωστικοί (με πρώτο και καλύτερο τον Σίμωνα τον Μάγο που πρωτοεμπορεύθηκε την Θεία Χάρι), μάγοι οι Παυλικιανοί και οι Βογόμιλοι, ενώ επικίνδυνοι κομμουνιστές οι νεογνωστικοί του 19ου αιώνα.

 

Εδώ όμως με αφορμή τον σατανισμό διεξάγονται στην τηλεόραση συζητήσεις σης οποίες λέγονται εξωφρενικά πράγματα και θίγονται εθνολογικά, πολιτισμικά και νομικά ζητήματα απουσία επιστημόνων, κλασικών φιλολόγων, εθνολόγων, λαογράφων, ποινικολόγων και κοινωνιολόγων, οι οποίοι στις κινδυνολογίες των ανίδεων, όπως λ.χ. ότι στα ελληνικά χαρτονομίσματα υπάρχει ο ουροβόλος όφις ή κάποιο νεκυιομαντείο, θα απαντούσαν ότι νεκυιομαντεία υπήρχαν παντού κατά την αρχαιότητα, από τη Δωδώνη ως την Εφεσο και πως ο ουροβόλος όφις είναι αρχαιότατο σύμβολο αθανασίας που χρησιμοποιήθηκε σε πολλούς αρχαίους πολιτισμούς (και φυσικά και στον ελληνικό), για να μην αισθάνεται τουλάχιστον κανείς ότι δίνοντας ένα πεντακοσάρικο να πάρει τσιγάρα πιάνει φίδι.

 

Πηγές :

https://www.protothema.gr/greece/article/877339/thanatos-mustirio-me-aroma-satanismou-gia-22hroni-foititria/

Ελ. Τύπος 12.3.1995

ΒΗΜΑ 2.7.1995

Κυριακάτικη Δημοκρατία 22.6.2014

Espresso

http://www.pentapostagma.gr/2012/05/blog-post_9716.html#ixzz1x0EFjL00

http://geitoniamou.gr/2015/10/isovia-ston-23chrono-alexandro-papageorgiou-pou-dolofonise-tin-astegi-sti-glifada

http://www.protothema.gr/greece/article/449652/apofulakistike-o-arhisatanistis-tis-pallinis-asimakis-katsoulas/

http://boraeinai.blogspot.com/2016/07/blog-post_10.htm

Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου : Ο Πνευματισμός

Ο Πνευματισμός

 

Του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου – συγγραφέα

 

Πνευματισμός ονομάζεται το σύνολο πρακτικών και μέσων που χρησιμοποιούνται για την επικοινωνία με το λεγόμενο “πνευματικό βασίλειο” ή με τις ψυχές των νεκρών, μέσω ενδιάμεσου (μέντιουμ). Ο πνευματισμός σχετίζεται με τον ανιμισμό, ενώ θεωρείται ένα μονοθεϊστικό σύστημα πίστης με κύριο χαρακτηριστικό την πίστη στο ότι τα πνεύματα των νεκρών μπορούν να επικοινωνούν με τους ζωντανούς. Οποιοσδήποτε μπορεί να λάβει “μηνύματα” από πνεύματα, μα η "επίσημη" συνάντηση γίνεται μέσω "μέντιουμ", που πιστεύεται πως παρέχουν και πληροφορίες για την μεταθανάτια ζωή. Ο Πνευματισμός είναι «αποκάλυψη» και θρησκεία, αναγόμενη στα αρχαία μαντεία, συγγενής της μαγείας και της νεκρομαντείας (νεκρομαντείας).

 

 

ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ:

 

Μητέρα της μαγείας και των “πνευματιστικών αναζητήσεων” στην αρχαιότητα θεωρείται η Μήδεια. Αυτή και άλλοι “μάντεις” κατέβαιναν στον κάτω κόσμο και επικοινωνούσαν, υποτίθεται, με πνεύματα νεκρών. [Δες Οδύσσεια ραψ. Ν, Νεκυομαντείο Αχέροντα, κ.ά.] 

 

Μια από τις γνωστότερες μάγισσες της αρχαιότητας ήταν η Θεσσαλή Εριχθώ. Στo επικό ποίημα του, ο Μάρκος Λουκάνος, που αναφέρεται στον εμφύλιο πόλεμο Πομπηίου και Ιουλίου Καίσαρα, έναν πόλεμο που η κρισιμότερη φάση του διεξήχθη στην πεδιάδα της Φαρσάλου, γράφει πως ο γιος του Πομπήιου, την παραμονή της κρίσιμης μάχης (48 π.Χ.) συμβουλεύτηκε την Εριχθώ. Η Εριχθώ, αντίθετα με άλλους μάντεις, που οδηγούσαν τους ενδιαφερόμενους στον κάτω Κόσμο για να πληροφορηθούν ό,τι ζητούσαν, φέρνει στον πάνω κόσμο, ανάμεσα στους ζωντανούς, ένα πτώμα που μέσω της νεκρομαντείας το … εμψυχώνει και εκείνο με τη σειρά του προφητεύει για το αποτέλεσμα της μάχης.

 

ΙΣΤΟΡΙΚΟ:

 

Ο Πνευματισμός αναπτύχθηκε από το 1850 μέχρι και το 1920, σε αγγλόφωνες χώρες. Το έναυσμα δόθηκε από δραστηριότητες «πνευμάτων» που «έπαιζαν» με τις θυγατέρες της οικογενείας Φόξ στην οικία τους, στο Hydesville της Nέας Υόρκης (1847 και εξής). Το 1897, ο πνευματισμός είχε εκατομμύρια υποστηρικτές σε Η.Π.Α και Ευρώπη, κυρίως μεσαίων και ανωτέρων τάξεων. 

 

Η θρησκεία άνθισε για μισό αιώνα χωρίς οργάνωση, μόνο μέσω υπνωτιστών, συναντήσεων και ενημερωτικής δράσης μέντιουμ. Μεγάλο μέρος των πνευματιστών ήταν γυναίκες. 

 

Ο Πνευματισμός, σήμερα, ασκείται κυρίως σε πνευματιστικές εκκλησίες των Η.Π.Α και της Βρετανίας, ενώ συστηματοποιήθηκε από τον Γάλλο Allan Kardec και σήμερα, εντοπίζεται κυρίως στη Βραζιλία, χώρα που δέχθηκε θρησκευτικές επιρροές από την αφρικανική κουλτούρα, των πρωην σκλάβων (Umbanda καί Macumba). Μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα οι περισσότεροι πνευματιστές ήταν αδιάφοροι ως προς το ινδουιστικής επιρροής δόγμα της μετενσάρκωσης, πράγμα που άλλαξε με την πάροδο του χρόνου. Σήμερα οι περισσότεροι πνευματιστές πιστεύουν στη μεταμψύχωση ή μετενσάρκωση, πραγματοποιώντας συχνά “αναδρομές ζωής”!

 

 

ΤΑ “ΠΙΣΤΕΥΩ”:

 

Κύριες θέσεις του πνευματισμού είναι οι εξής: Η πίστη στη δυνατότητα επικοινωνίας με τα πνεύματα. Η πίστη πως η ψυχή και μετά θάνατον είναι δυνατό να μάθει και να βελτιωθεί. Πίστη στο Θεό, "Απέραντη Νοημοσύνη"! Ο φυσικός κόσμος θεωρείται έκφραση της παραπάνω νοημοσύνης. Πιστεύουν πως τα μέντιουμ είναι προικισμένα να επικοινωνούν με πνεύματα μέσω συναθροίσεων πνευματιστών. Ακόμη πιστεύεται πως τα πνεύματα παρέχουν γνώση για ηθικά ζητήματα, το Θεό και τη μεταθανάτιο ζωή. 

 

Σταδιακά ο πνευματισμός εμφάνισε δική του θεολογία, ανθρωπολογία και ηθική, βάσει διδασκαλιών των δήθεν «πνευμάτων», που απέχουν έτη φωτός από την εν Χριστώ Αλήθεια. Μεταξύ των διδασκαλιών είναι η «συναιωνιότης» Θεού και ύλης, ο πανθεϊσμός (ο άνθρωπος και η ύλη είναι τμήμα της ουσίας του Θεού), η υιοθέτηση της μετενσαρκώσεως, ο εξελικτισμός (“evolutionism”), η παρουσία στον κόσμο «παγκοσμίου ρεύματος» (στοιχείου ανάμεσα στο πνεύμα και την ύλη), που στον άνθρωπο γίνεται «περίπνευμα» (αύρα) ή λαμβάνει άλλες μορφές (μαγνητισμός, αιθέριο σώμα, ζωϊκό ρεύμα, «ψυχή του κόσμου»)! 

 

Ο Πνευματισμός χρησιμοποιεί τον υπνωτισμό («μεσμερισμό») του «διαμέσου» για να ομιλήσουν μέσω αυτού τα «πνεύματα». Οι πνευματιστές κατατάσσουν τα μέντιουμ σε δύο κατηγορίες: στα «παραψυχολογικά διάμεσα», που αλιεύουν πληροφορίες από το φυσικό κόσμο, μαντεύοντας σκέψεις και συναισθήματα, και στα «διαλογιστικά διάμεσα», που είναι “μύστες, φωτισμένοι, διδάσκαλοι της σοφίας.”(!) Οι τελευταίοι,  “μεταφέρουν σοφία των ανώτερων κόσμων στο κατώτατο φυσικό πεδίο, επικοινωνούν με νεκρούς και αλιεύουν πληροφορίες από τον αστρικό κόσμο”(!). Κατά τους σύγχρονους πνευματιστές [Κόλινς, Χάτσον], ο άνθρωπος έχει διπλό νου. Ο "αντικειμενικός" νους ασχολείται με τον έξω κόσμο μέσω αισθήσεων, ενώ ο "υποκειμενικός" χρησιμοποιεί την "έκτη αίσθηση", ή διαίσθηση και «βλέπει μακριά, επικοινωνώντας με κόσμους και με καταστάσεις ασύλληπτες από τις πέντε αισθήσεις”. 

 

Κάποιοι επιστήμονες προσπάθησαν να δώσουν ερμηνείες στα φαινόμενα αυτά, που κατατάσσονται στη λεγόμενη «Παραψυχολογία». Μάλιστα στις ΗΠΑ, η παραψυχολογία έχει μπει σε προγράμματα πανεπιστημίων! Σύμφωνα με περιγραφές παραψυχολόγων, στις συγκεντρώσεις πνευματιστών, ακολουθείται ένα τελετουργικό (περισυλλογή, μουσική, προσευχές), ανάλογα με τις δοξασίες και τις συνήθειες κάθε ομάδας. Το μέντιουμ είναι ξύπνιο, ή σε έκσταση (αυτοϋπνωση). Όταν το μέντιουμ μιλά στην κατάσταση της έκστασης, πιστεύεται ότι η ομιλία προέρχεται από τον «μέντορα» του μέντιουμ, που αντιπροσωπεύει «πνεύμα» του άλλου κόσμου. Μετά την εκστατική ομιλία, το μέντιουμ περιγράφει οπτικές και ακουστικές εντυπώσεις των ψυχών με τις οποίες έρχεται σε επαφή. Οι εντυπώσεις αυτές, οι εικόνες και τα ακούσματα, λέγεται ότι γίνονται αντιληπτές μέσω της έκτης αίσθησης των μέντιουμ που είναι η διόραση και η διακοή(!)

 

 

ΣΤΗ ΝΕΩΤΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ: 

 

Πρώτες πληροφορίες για την ύπαρξη μίας πειραματικής πνευματιστικής ομάδος υπάρχουν στα «Απομνημονεύματα» του Αλέξανδρου Ραγκαβή [1853]. Την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα ο Ραγκαβής μύησε στον πνευματισμό το Σουρή και άλλους λογοτέχνες της εποχής. Χώρος συγκέντρωσης ήταν το σαλόνι του Σουρή όπου γίνονταν πνευματιστικές συνεδριάσεις (seances). Το 1937 ιδρύθηκε η Ελληνική Εταιρία Μεταψυχικών Σπουδών και το 1946 ο Πνευματιστικός Σύνδεσμος Αθηνών. Το 1956 δημιουργήθηκε η Μεταψυχική Εταιρία Αθηνών. 

 

Ορισμένα πνευματιστικά σωματεία έχουν (ψευδο)χριστιανική επωνυμία, όπως: «Θείον Φως», «Ένωσις Ερευνητών Μεταψυχικών Φαινομένων "Ο Άγιος Νεκτάριος"(!)», «Αδελφότης Πνευματιστών Καλλιθέας, "χριστιανική Αγάπη"», «Όμιλος μεταψυχιστών "Χριστιανικόν Φως"» (Μυτιλήνη). Κατά τον πατέρα Αντώνιο Αλεβιζόπουλο ο Πνευματισμός χωρίζεται σε κατηγορίες:

 

1. ο συνηθισμένος πνευματισμός: ασχολείται με την “επικοινωνία” με τον άλλο κόσμο. 

 

2. ο θρησκευτικός πνευματισμός: “επικαλείται την επικοινωνία με ανώτερα πνεύματα και τη διαμόρφωση δογματικής διδασκαλίας, βασιζόμενης σε αποκαλύψεις.” (π. Αντ. Αλεβιζόπουλος), ενώ οραματίζεται την νεοεποχίτικης έμπνευσης έλευση της Πανθρησκείας. Οι “Δάσκαλοι” των ομάδων αυτών ανήκουν στη «Μεγάλη Λευκή Αδελφότητα» και μεταδίδουν μηνύματα μέσω «καναλιών». Μάλιστα, ο Εωσφόρος λαμβάνει τιμές «Δασκάλου», σε ανάλογες ομάδες. 

 

3. ο πνευματισμός των αποκαλύψεων: Τα μέντιουμ υποστηρίζουν πως παίρνουν αποκαλύψεις από τον Θεό Πατέρα, τον Ιησού Χριστό, Αγίους(;) αυτοπροβαλλόμενοι ως «προφήτες» («Οικουμενική Ζωή», τάγμα «Orden Lux», κ. α.). Νεότερο είδος πνευματισμού είναι το Channeling: δηλώνει ανθρώπους που πιστεύουν πως αποτελούν κανάλι για όντα άλλων επιπέδων ύπαρξης (!) και είναι διάμεσα για “συμπαντικά μηνύματα”!

 

ΠΝΕΥΜΑΤΙΣΜΟΣ Ή ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΟΣ: 

 

Είναι φοβερές οι καταγραφές φαινομένων που παρατηρούνται στις επικλήσεις των «πνευμάτων», φαινόμενα που η Εκκλησία γνωρίζει, από πατερικά συγγράμματα, ως δαιμονικά, μαγικά και επικίνδυνα (μετακινήσεις αντικειμένων, μεταβολή θερμοκρασίας, μουσική, κρότοι, στοιχειωμένοι τόποι, τηλεπάθεια, πυροβασία). Τέτοια δαιμονικά φαινόμενα παρατηρούνται και σε συναντήσεις ανθρώπων με όντα που νεοεποχίτες και ουφολάτρες θεωρούν «εξωγήινα». Για την Εκκλησία τα υποτιθέμενα πνεύματα είναι απλώς δαίμονες. [Σεραφείμ Ρόουζ, «Η Ορθοδοξία και η θρησκεία του μέλλοντος»]. 

 

Διάδοση του Πνευματισμού στη Δύση επιτεύχθηκε με τους πίνακες «Ουΐγια» μέσῳ των οποίων “επιτυγχάνεται” απάντηση των «πνευμάτων» (!) σε ειδικό αλφαβητικό πίνακα απαντήσεων. Ο Πνευματιστής Cardec, επισημαίνει τον κίνδυνο να γίνει το μέντιουμ θύμα «κακεντρεχών πνευμάτων» και να δαιμονισθεί. Ο “ιδεολόγος” του σύγχρονου πνευματισμού Léon Denis έγραψε: «Φθάσαμε στην ώρα που οι γηρασμένες θρησκείες καταρρίπτονται (...) Η σωτηρία, το φως, η ανόρθωση δεν θα προέλθουν από την Εκκλησία. Είναι ανίσχυρη. Η διδασκαλία που μας δίνουν οι νεκροί συνδιαλλάζει όλα τα συστήματα τα εχθρικά, και από την τέφρα του παρελθόντος θα αναπηδήσει νέα φλόγα». Πολλοί που έμπλεξαν στα πλοκάμια του πνευματισμού βλέπουν και “αγίους” που τους ... καθοδηγούν, μη γνωρίζοντας πως αυτές οι μορφές είναι απλώς μετασχηματισμένοι δαίμονες. (Μοναχ. Θεοδόσιος Αγιοπαυλίτης).

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

 

Αντωνίου Αλεβιζοπούλου, Ο αποκρυφισμός στο φως της Ορθοδοξίας, Νεοαποκρυφισμός.

Μον. Θεοδόσιος Αγιοπαυλίτης, Ο Πνευματισμός, το βδέλυγμα της ερημώσεως.

http://aktines.blogspot.com/2018/03/blog-post_212.html

Κατευθυντήριοι λίθοι του Elbert County Hill

 

Οἴτε οί λίθοι την ὀδών δεικνύντων οἰῶνοι σωφροσύνης

Σε έναν από τους ψηλότερους λόφους του Elbert County, στην Georgia των ΗΠΑ στέκει ένα αινιγματικό μνημείο.

Το κατασκεύασμα έχει σχεδόν έξι μετρά ύψος (είκοσι πόδια) και είναι κατασκευασμένο από έξι πλάκες γρανίτη, που ζυγίζουν πάνω από 100 τόνους συνολικά. Μία πλάκα βρίσκεται στο κέντρο, με τις άλλες τέσσερις διατεταγμένες γύρω απ’ αυτήν. Στην κορυφή βρίσκεται η έκτη πλάκα, ως κορωνίδα του κατασκευάσματος. Αξιοσημείωτο είναι ότι οι πλάκες είναι ευθυγραμμισμένες αστρονομικά. Μια πρόσθετη πέτρινη πλάκα, είναι τοποθετημένη στο έδαφος και σε μικρή απόσταση προς τα δυτικά της κατασκευή, η οποία παρέχει ορισμένες διευκρινίσεις σχετικά με την ιστορία και τον σκοπό των "Κατευθυντηρίων Λίθων". 

Χαραγμένες σε 8 διαφορετικές γλώσσες (Αγγλικά, Ισπανικά, Ρωσικά, Αραβικά, Κινεζικά, Ινδικά, Σουαχίλι και Εβραϊκά) βρίσκονται 10 οδηγίες ή εντολές, επάνω στις τέσσερις γιγάντιες λιθόπλακες οι οποίες συγκρατούν έναν κοινό κορυφαίο οριζόντιο λίθο. 

 

 

Είναι ένα μήνυμα αποτελούμενο από δέκα οδηγίες, οι οποίες είναι χαραγμένες σε οκτώ σύγχρονες γλώσσες, επίσης υπάρχει ένα μικρότερο μήνυμα γραμμένο σε τέσσερις αρχαίες γλώσσες :Αρχαία Ελληνικά με μικρογράμματη Ελληνική γραφή, Βαβυλωνιακά με σφηνοειδή γραφή, Αρχαία Αιγυπτιακά με ιερογλυφική και Σανσκριτικά με γραφή devanagari. 

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί την μετάφραση του μηνύματος από τα Αγγλικά:

* Διατηρήστε την ανθρωπότητα κάτω από 500.000.000, σε συνεχή ισορροπία με τη φύση.

* Κατευθύνετε σοφά την αναπαραγωγή, βελτιώνοντας την φυσική κατάσταση και την πολυμορφία.

* Ενώστε την ανθρωπότητα μέσω μιας ζωντανής νέας γλώσσας.

* Τιθασεύστε το πάθος, την πίστη, την παράδοση και όλα τα πράγματα με ψύχραιμη λογική.

* Προστατεύστε τους ανθρώπους και τα έθνη με δίκαιους νόμους και δίκαια δικαστήρια.

* Αφήστε όλα τα έθνη να κυβερνούν εσωτερικά, επιλύοντας τις εξωτερικές διαφορές σ' ένα παγκόσμιο δικαστήριο.

* Αποφύγετε ασήμαντους νόμους και άχρηστους αξιωματούχους.

* Εξισορροπήστε τα προσωπικά δικαιώματα με τα κοινωνικά καθήκοντα.

* Να εκτιμάτε την αλήθεια, την ομορφιά, την αγάπη, αναζητώντας την αρμονία με το άπειρο.

* Να μην είστε καρκίνος για τον πλανήτη - Αφήστε χώρο για τη φύση - Αφήστε χώρο για τη φύση. 

 

 

Tο αντίστοιχο Ελληνικό κείμενο αναγράφεται: "Οἴτε οί λίθοι την ὀδών δεικνύντων οἰῶνοι σωφροσύνης". Αν και δεν είναι απόλυτα αναγνωρίσιμο από την φωτογραφία, το νόημα που προφανώς ήθελαν να δώσουν με αυτό είναι: «ας είναι αυτοί οι λίθοι οδηγοί στην οδό μιας εποχής σωφροσύνης».

Η κατασκευή του καλύπτεται από μυστήριο γιατί κανένας δεν γνωρίζει την πραγματική ταυτότητα των ανθρώπων που ανέλαβαν την ανέγερση του. Το μόνο βέβαιο είναι ότι τον Ιούνιο του 1979, ένας καλοντυμένος ξένος επισκέφθηκε τα γραφεία της τοπικής εταιρείας Elberton Granite Finishing Company και ανακοίνωσε ότι ήθελε να κτίσει ένα οικοδόμημα για να αποστείλει ένα μήνυμα στην ανθρωπότητα. Παρουσιάστηκε ως R. C. Christian, αλλά σύντομα έγινε αντιληπτό ότι αυτό δεν ήταν το πραγματικό του όνομα, καθώς και ο ίδιος το παραδέχθηκε αργότερα. Δήλωσε ότι αντιπροσωπεύει μια ομάδα ανθρώπων που ήθελαν να προσφέρουν μια κατεύθυνση στην Ανθρωπότητα. 

 

 

Σήμερα αν και έχουν περάσει σχεδον 4 δεκαετίες από τότε, κανένας δεν γνωρίζει το πραγματικό του όνομα ή αυτών που αντιπροσώπευε, ενώ βρίσκεται κτισμένο επάνω σε έδαφος αμφιβόλου ιδιοκτησίας. Βρίσκεται πολύ κοντά σε μια περιοχή που οι ινδιάνοι Τσερόκι ονομάζουν Al-yeh-li A lo-Hee δηλαδή ‘το κέντρο του κόσμου'. 

Η έλλειψη πληροφοριών πάντως δημιουργεί μια ατμόσφαιρα μυστήριου η οποία αφήνει χώρο σε πολλές εκδοχές. Ομάδες όπως οι Ροδόσταυροι και οι Μασόνοι θεωρούνται κατά πολλούς οι πιθανοί κατασκευαστές του. Το RC στο ψευδώνυμο του μυστηριώδη κυρίου “Christian RC” από πολλούς εξηγείται σαν «Rosicrucian”, δηλαδή «Ροδόσταυρος». Επίσης αυτό το οποίο προκαλεί τρομερή εντύπωση, είναι η αναφορά στον έλεγχο του πληθυσμού και συγκεκριμένα στην μείωση του σε κάτω από 500.000.000, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι περίπου το 99% του πληθυσμού θα πρέπει να πεθάνει.

ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Stille Hilfe

Η οργάνωση που βοηθούσε τους Ναζί εγκληματίες πολέμου

Η μοναδική στον κόσμο οργάνωση για την υποστήριξη δολοφόνων υπεύθυνων για μαζικές σφαγές είναι μικρή, όμως έχει εκατοντάδες ανώνυμους υποστηρικτές στη Γερμανία. Η ονομασία της είναι Stille Hilfe (Σιωπηλή Βοήθεια) και στον πυρήνα της βρίσκεται η «ναζί πριγκίπισσα» και η Γκούντρουν Μπούρβιτς, κόρη του Χάινριχ Χίµλερ, του αρχηγού των Ες Ες. Η οργάνωση Stille Hilfe (Στίλε Χίλφε - Σιωπηλή Βοήθεια) ήρθε στην επικαιρότητα µε τον θάνατο στη Γερμανία ενός πρώην µέλους των Ες Ες και µε το ένταλμα για τη σύλληψη ενός άλλου.

Μετά το τέλος του Δεύτερου Παγκόσμιου Πόλεμου, πολλοί ήθελαν να τιμωρηθούν εκείνοι που είχαν υποστηρίξει το ναζιστικό καθεστώς. Η συγκλονιστική αποκάλυψη ότι ο Χίτλερ είχε επιβάλει τη δολοφονία εκατομμυρίων αθώων οδήγησε στις δίκες των εγκληματιών πολέμου και στη θανάτωση εκείνων που είχαν βοηθήσει σε αυτές τις αγριότητες.

Αλλά μια μικρή μειοψηφία των Γερμανών είχε μια διαφορετική άποψη. Είτε επιθυμώντας να διατηρήσουν τη στρατιωτική ατζέντα του Χίτλερ είτε επειδή δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τη φρίκη του τι έκανε ο ηγέτης τους, άρχισαν να ανασκευάζουν την ιστορία και να υπερασπίζονται όσους είχαν κάνει τα απαράδεκτα.

Από αυτή την κίνηση προήλθε η Stille Hilfe, μια οργάνωση που δεσμεύτηκε να στηρίξει τα μέλη των SS που αντιμετώπιζαν τις συνέπειες για τα εγκλήματά τους.

Τα SS

Τα Schutzstaffel, γνωστά ως SS, ήταν ένα από τα πιο σημαντικά εργαλεία καταδυνάστευσης του Χίτλερ. Μια παραστρατιωτική πτέρυγα του ναζιστικού κόμματος που για είκοσι χρόνια παρακολουθούσε τον γερμανικό λαό και επέβαλε τον τρόμο όχι μόνο στο γερμανικό λαό αλλά και σε εκείνους τους λαούς που είχαν σκλαβωθεί από τις ναζστικές ορδές. Η βία και ο εκφοβισμός που επέβαλαν τα  SS διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στην άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία και στην καταπίεση τόσο των αντιπάλων του όσο και των ομάδων που επέλεξε αυτός ως αποδιοπομπαίους τράγους. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης που έκαναν εκατομμύρια ζωές να χαθούν επιτηρούνταν και διοικούντο από τα SS.

Στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, τα SS κατέρρευσαν. Πολλά μέλη τους βρέθηκαν να κρύβονται, προσπαθώντας να αποφύγουν τις συνέπειες των εγκλημάτων τους. Άλλοι συλληφθήκανε. Πολλοί αντιμετώπισαν βασανιστήρια, ξυλοδαρμούς και εξωδικαστικές εκτελέσεις στα χέρια των πρώην κρατουμένων τους ή των εξοργισμένων συμμαχικών δυνάμεων. Αυτοί που επέζησαν αντιμετώπισαν τις περίφημες δίκες της Νυρεμβέργης και σε πολλές περιπτώσεις την εκτέλεση.

Ναζιστική Προπαγάνδα

Το μυστικό δίκτυο

Μερικοί από εκείνους που εξακολουθούσαν να συμπορεύονται με την ναζιστική ιδεολογία βοήθησαν τα μέλη των SS να αποφύγουν τη δικαιοσύνη. Αν και η διαμάχη συνεχίζεται για το αν υπήρχε πραγματικά ένα οργανωμένο δίκτυο που ονομαζόταν ODESSA που προωθούσε φυγόδικους ναζιστές στην Αργεντινή, είναι σαφές ότι υπήρχαν άτυπα δίκτυα υποστήριξης. Παρείχαν στα μέλη της SS μέρη να κρυφθούν και συγχρόνως τους βοηθούσαν να δραπετεύσουν από την Ευρώπη.

Τυπική ίδρυση

Αρκετές οργανώσεις ξεφύτρωσαν μέσα από αυτό το κίνημα υποστήριξης, με στόχο  είτε την υποστήριξη των φυγόδικων Ναζί ή με το ξαναγράψιμο της ιστορίας προκειμένου να κρύψουν τα φρικώδη εγκλήματά των Ναζιστών. Η οργάνωση Die Stille Hilfe für Kriegsgefangene und Internierte , (Γερμανοί για την "Αθόρυβη βοήθεια για τους αιχμαλώτους πολέμου και τους φυγάδες", επικεντρώθηκε ειδικά στη βοήθεια των SS. Το όνομά της οργάνωσης σε συντομογραφία ήταν Stille Hilfe.

Η πρώτη συνάντηση του Stille Hilfe πραγματοποιήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 1951 και καταχωρήθηκε στις αρχές της Γερμανίας στις 15 Νοεμβρίου. Αυτός ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός δημιουργήθηκε έτσι ώστε να μπορούν τα μέλη του να διεξάγουν εκστρατείες για τηνσυγκέντρωση χρημάτων, χρησιμοποιώντας τα χρήματα αυτά για την υποστήριξη πρώην αξιωματικών SS.

Ο πρώτος πρόεδρος της οργάνωσης ήταν η αριστοκράτισα Ελένη Ελισάβετ, πριγκίπισσα von Isenburg. Άλλα μέλη της ιδρυτικής επιτροπής ήσαν ανώτεροι εκκλησιαστικοί παράγοντες που ήλπιζαν να επιτύχουν τη μεταπολεμική συμφιλίωση και πρώην αξιωματικοί των SS που προσπαθούσαν να υποστηρίξουν τους παλιούς συντρόφους τους. Ο πιο αξιοσημείωτος ήταν ο Λουθηρανός επίσκοπος Johannes Neuhäusler, ο οποίος ήταν αιχμάλωτος στο στρατόπεδο του Νταχάου, και η παρουσία του έδειξε ότι κάποιοι μέσα στην οργάνωση ασχολούνταν πραγματικά με τη συμφιλίωση αντί να βοηθούν τα τέρατα να ξεφύγουν από τη δικαιοσύνη.

Στόχοι

Ο δηλωμένος στόχος της Stille Hilfe ήταν να υποστηρίξει τους αξιωματικούς των SS που συνελήφθησαν για εγκλήματα πολέμου. Παροχή νομικής συνδρομής σε όσους υπόκεινται σε δίκη για τέτοιου είδους αδικήματα και οικονομική στήριξη προς τους κρατούμενους και τις οικογένειές τους, καθώς αναμένονταν η δίκη τους ή εκτελούσαν την ποινή φυλάκισης που τους είχε επιβληθει.

Η αλλαγή της γνώμης του κοινού για το ναζιστικό παρελθόν της Γερμανίας ήταν ένα σημαντικό μέρος του έργου της Stille Hilfe. Οι εκστρατείες τύπου, οι αναφορές και οι επιστολές που χρησιμοποιούντο έτειναν στο να πείσουν τους ανθρώπους ότι οι άνδρες που οδηγούντο  σε δίκες δεν έκαναν τίποτα περισσότερο από το να εκτελέσουν το καθήκον τους προς την πατρίδα και να  ακολουθούσαν μόνο τις εντολές των ανωτέρων τους  και  ως εκ τούτου έπρεπε να θεωρούνται αθώοι. Καταβλήθηκαν μάλιστα μεγάλες προσπάθειες για την αποφύγουν πολλοί κατηγορούμενοι την θανατική ποινή.

Αυτή η εκστρατεία δημοσίων σχέσεων έγινε η αρχή μιας ευρύτερης ατζέντας ιστορικού ρεβιζιονισμού.

Gudrun Burwitz (8 Αυγούστου 1929 - 24 Μαΐου 2018)

Ο Heinrich Himmler με την κόρη του Gudrun και τη σύζυγο του Margarete. (Bundesarchiv - CC BY-SA 3,0 de)

Μεγάλο μέρος της υποστήριξης της Stille Hilfe από το εκκλησιαστικό κατεστημένο αποσύρθηκε μετά την ολοκλήρωση των δικών για τα εγκλημάτα πολέμου και γιατί οι φυλακισμένοι απελευθερώθηκαν μετά έκτιση των ποινών τους έως το 1958. Όμως η οργάνωση συνέχισε να λαμβάνει υποστήριξη από άλλες πηγές. Οι δωρεές και οι κληρονομιές που της κληροδοτούντο της άφηναν σημαντικά έσοδα.

Η Gudrun Burwitz, κόρη του Heinrich Himmler, έγινε εξέχον μέλος-σύμβολο της Stille Hilfe. Στο πλαίσιο της οργάνωσης ήταν ένα αστέρι στις συναντήσεις της οργάνωσης, πηγή έμπνευση και μιας εξουσιαστικής προοπτικήσ για τα SS. Έγινε επίσης μια υψηλού προφίλ υποστηρίκτρια στις εκστρατείες που γινόντουσαν για την προάσπιση εκείνων που οδηγούντο σε δίκες.

Στη διάρκεια της θητείας της στον πυρήνα της οργάνωσης, η Στίλε Χίλφε διευκόλυνε την «κοινωνική ένταξη» πολλών ναζί εγκληματιών πολέμου. Ο Κλάους Μπάρμπι, ο «Χασάπης της Λυών», ο Εριχ Πρίμπκε, φονιάς 335 ιταλών αμάχων στην σφαγή των Αρδεατικών Σπηλαίων, και ο Αντον Μάλοτ, φρουρός του στρατοπέδου συγκέντρωσης Τερέζιενστατ στην πρώην Τσεχοσλοβακία, είναι μερικοί από τους πολλούς.

Καθώς περάσαν τα χρόνια, οι αρνητές του Ολοκαυτώματος όπως οι Thies Christophersen και Manfred Roeder προσπάθησαν να ξαναγράψουν την ιστορία υποστηρίζοντας ότι τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν ψέμα. Ο Stille Hilfe έγινε ο μυστικοπαθής υποστηρικτής αυτού του έργου, επεκτείνοντας την προηγούμενη προπαγανδιστική του ατζέντα.

Αμφισβήτηση

Ως υπερασπιστής αυτών που ο περισσότερος κόσμος θεωρούσε και θεωρεί  ως απαράδεκτα, η Stille Hilfe προκάλεσε αναπόφευκτα αντιπαραθέσεις. Με απόρρητες και ύποπτες κινήσεις, διατηρούν την εσωτερική τους λειτουργία κρυμμένη και αποφεύγουν να δημοσιεύουν λεπτομέρειες των οικονομικών τους. Ακόμη και η Gudrun Burwitz, το κορυφαίο αστέρι τους, δεν κάνει πλέον δημόσιες εμφανίσεις στο ρόλο της ως σύμβολο για την Stille Hilfe.

Οι προσπάθειες της οργάνωσης να ξαναγράψει την ιστορία υπέρ εκείνων που υποστηρίζει έχει προκαλέσει οργή. Δεδομένης της φύσης της, η οργάνωση αντλεί μέρος της υποστήριξής της από τους νεοναζί. Αυτή όμως η ανεπίσημη συσχέτιση προσφέρει ελάχιστα στη δημόσια εικόνα της.  Η οργάνωση πάντως έχει παράσχει νομική βοήθεια στους νεοναζί που αντιμετωπίζουν διώξεις.

Η φιλανθρωπική δράση της Stille Hilfe έχει προκαλεσει επίσης διαμάχη με τις δημόσιες αρχές. Το 1993-4, το Bundestag, ένα όργανο παρόμοιο με τη Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ, συζήτησε το μη κερδοσκοπικό καθεστώς της οργάνωσης, οδηγώντας σε έρευνα για τα οικονομικά της Stille Hilfe. Τον Νοέμβριο του 1999, ανακλήθηκε το επίσημα αναγνωρισμένο μη κερδοσκοπικό καθεστώς της οργάνωσης, το οποίο της έδινε την ίδια νομική ισχύ με άλλες φιλανθρωπικές οργανώσεις.

Μια φυλή που πεθαίνει;

Η Stille Hilfe βρίσκεται σήμερα σε παρακμή. Εβδομηνταδύο χρόνια από το τέλος του Δεύτερου Παγκόσμιου Πόλεμο, υπάρχουν λίγοι αξιωματικοί των SS ακόμα ζωντανοί και έτσι ο αρχικός σκοπός της οργάνωσης έγινε σε μεγάλο βαθμό περιττός. Οι πρόσφατες αναφορές δείχνουν ότι τώρα έχουν μόνο περίπου 40 μέλη και ότι η συμμετοχή εξακολουθεί να μειώνεται.

Για εβδομήνταδύο χρόνια, η Stille Hilfe είχε σταθεί στο πλευρό των ανδρών που κατηγορούντο για τις χειρότερες φρικαλεότητες του κόσμου. Καθώς όμως πλησιάζει στο τέλος της, λίγοι θα την θρηνήσουν.

https://www.warhistoryonline.com/world-war-ii/stille-hilfe.html

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artid=4607031

Στην αγκαλιά μιας μυστικής οργάνωσης οι ηγέτες των ΗΠΑ

Αποκαλύψεις για τα μέλη της και τους σκοπούς της

Στην οδό C της Ουάσιγκτον, τη C Street, έχει την έδρα της μια μυστηριώδης οργάνωση θρησκευτικών καταβολών. Ονομάζεται Τhe Fellowship (Η Συντροφιά) και από τη δεκαετία του 1930 επηρεάζει την πολιτική των ΗΠΑ, ωθώντας την προς την πιο αντιδραστική κατεύθυνση. Σήμερα για πρώτη φορά ένας δημοσιογράφος κατάφερε να αποκαλύψει ποια είναι, τι πιστεύουν και πώς δραστηριοποιούνται τα μέλη της πιο ισχυρής «οικογένειας» της Αμερικής.

«O πρώτος κανόνας της C Street», λέει ο Μπαρτ Στάπακ, «είναι πως δεν πρέπει να μιλάς για τη C Street». Ο Στάπακ είναι ο δημοκρατικός βουλευτής του Μίσιγκαν που έγινε διάσημος όταν εμπόδισε να ψηφιστεί από το Κογκρέσο η μεταρρύθμιση του συστήματος υγείας που πρότεινε ο Ομπάμα, μέχρι να περιληφθεί στο νομοσχέδιο η απαγόρευση της χρηματοδότησης με ομοσπονδιακά κονδύλια των νοσοκομείων στα οποία γίνονται αμβλώσεις. «Είναι θέμα αποτελεσματικότητας», λέει ο μέγας διδάσκαλος της C Street, ο Νταγκ Κόου. «Οσο πιο αόρατη είναι η οργάνωση τόσο ισχυρότερη είναι η επιρροή της».

C Street είναι το όνομα του δρόμου της Ουάσιγκτον στον οποίο στεγάζεται η Fellowship, (η Συντροφιά). Η μυστηριώδης οργάνωση επηρεάζει τους ηγέτες των ΗΠΑ για να επιβάλλει το αντιδραστικό όραμά της. Στην έδρα της C Street, η Συντροφιά διαχειρίζεται έναν ξενώνα. Πρόκειται για την πανσιόν μιας αυστηρά επιλεγμένης ελίτ γερουσιαστών και βουλευτών. Έναντι λίγων εκατοντάδων δολαρίων τον μήνα, αποκτούν το δικαίωμα να τρώνε και να μένουν εκεί, να παρακολουθούν μαθήματα, να προσεύχονται, να ζητούν και να δέχονται πνευματική βοήθεια. Και, βέβαια, έχουν προστασία από τους αντιπάλους τους.

Τα μυστικά τους αποκάλυψε για πρώτη φορά ένας δημοσιογράφος των «Νιου Γιορκ Τάιμς», ο Τζεφ Σάρλετ, ειδικός στις φονταμενταλιστικές αιρέσεις. Ο Σάρλετ είναι ο μοναδικός «ξένος» που κατάφερε να διεισδύσει στην πιο αποκλειστική λέσχη της αμερικανικής πρωτεύουσας. Αυτό είναι το θέμα του βιβλίου του με τον τίτλο «C Street» (Εκδ. Little, Βrown and Company), που μόλις κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ. Αποκαλύπτει μια εντυπωσιακή πραγματικότητα, η οποία υπερβαίνει τις πιο παρανοϊκές «θεωρίες συνωμοσίας». Το σύστημα που έστησε η Fellowship δεν ταυτίζεται με φαινόμενα όπως ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός, που αφορά τις μάζες. Βρίσκεται πολύ πιο ψηλά και επιδιώκει να κατευθύνει τον φονταμενταλισμό του λαού προς τους δικούς του σκοπούς. Οι ρίζες του είναι πολύ παλαιότερες από τους νεοσυντηρητικούς, τους θεοσυντηρητικούς, το Τea Ρarty.

Η γέννηση της Fellowship ανάγεται στη δεκαετία του 1930. Την ίδρυσε ο Εϊμπραχαμ Βεράιντε, θεωρητικός του «βιβλικού καπιταλισμού» και με μεγάλη συμπάθεια για τον φασισμό. Πρόσωπα που συνδέονται με το σύστημα της Fellowship βρίσκονται παντού, σε θέσεις διοίκησης. Η Συντροφιά έχει έντονη τη σφραγίδα της Δεξιάς, αν και περιλαμβάνει στις τάξεις της και Δημοκρατικούς. Στις Πρωινές Προσευχές της συμμετείχε ακόμη και η Χίλαρι Κλίντον. Ο προσηλυτισμός της Συντροφιάς έχει διαβρώσει τις ένοπλες δυνάμεις: η οργάνωση επηρεάζει τον στρατηγό Ντέιβιντ Πετρέους, ανώτατο διοικητή στο Αφγανιστάν. Η προστασία που προσφέρει είναι πολύτιμη. Δύο μέλη της, υπερσυντηρητικά και μισαλλόδοξα, βρέθηκαν πρόσφατα στο κέντρο σεξουαλικών σκανδάλων που θα είχαν καταστρέψει οποιονδήποτε άλλο αμερικανό πολιτικό. Ο Μαρκ Σάνφορντ, κυβερνήτης της Νότιας Καρολίνας, ο οποίος είχε εξαφανιστεί επισήμως «για ένα προσκύνημα πνευματικού διαλογισμού στα Απαλάχια», στην πραγματικότητα βρισκόταν με την ερωμένη του στο Μπουένος Αϊρες. Ο Τζον Ενσαϊν, ρεπουμπλικανός γερουσιαστής της Νεβάδας, είχε εξωσυζυγική σχέση με τη σύζυγο του πιο έμπιστου συνεργάτη του. Για αμφότερους κινητοποιήθηκε το δίκτυο άμυνας της Fellowship και αμφότεροι βρίσκονται ακόμη στις θέσεις τους. Για τους φιλοξενουμένους της C Street δεν ισχύουν οι συνηθισμένοι κανόνες. «Ακόμη και ο βασιλιάς Δαυίδ στη Βίβλο είναι ένας μεγάλος αμαρτωλός», εξηγεί ο Νταγκ Κόου, «αλλά είναι ένας εκλεκτός του Κυρίου. Η θέληση του Θεού υπερβαίνει την ηθική».

Έχει και παρακλάδια.

Ο Τζεφ Σάρλετ έπεσε σχεδόν κατά τύχη πάνω στη Συντροφιά. Συγγραφέας ήδη, το 2004, ενός βιβλίου με τον τίτλο «Σκοτώνοντας τον Βούδα» και θέμα ένα «ταξίδι» του στις πιο εκκεντρικές αιρέσεις των ΗΠΑ, ο Σάρλετ κατάφερε να διεισδύσει σε μια χριστιανική κοινότητα με την ονομασία Ιβανγουολντ, ένα κοσμικό μοναστήρι σε ένα προάστιο της Ουάσιγκτον. Συμμετέχοντας στις πνευματικές ασκήσεις, ανακάλυψε πως πίσω από το Ιβανγουολντ υπάρχει μια άλλη οργάνωση. Οι μυημένοι την αποκαλούσαν Η Οικογένεια. Το Ιβανγουολντ είναι ένα από τα πολλά κέντρα-δορυφόρους που χρησιμεύουν για να επιλέγονται νέοι στρατεύσιμοι, αυτοί οι οποίοι θα εισχωρήσουν στην «πιο απόρρητη δομή της αμερικανικής συντηρητικής εξουσίας».

Μόνον οι καλύτεροι, επιτυχημένοι στην πολιτική καριέρα, μπαίνουν στην κεντρική έδρα στη C Street. Στην πανσιόν της C Street φιλοξενούνται τακτικά μέλη του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, όπως οι γερουσιαστές Τομ Κόμπερν και Τζιμ Ινχοφ της Οκλαχόμας. «Διαγκωνίζονται ποιος θα πάρει την πιο ακροδεξιά θέση», γράφει ο Σάρλετ. «Ο Κόμπερν πρότεινε την ποινή του θανάτου για τους γιατρούς που κάνουν αμβλώσεις. Ο Ινχοφ υπεράσπισε τους βασανιστές της φυλακής Αμπου Γράιμπ.

Επίσης, ο πιο αντιδραστικός δικαστής του Ανώτατου Δικαστηρίου, ο Κλάρενς Τόμας, εμπνέεται από τις θέσεις της Συντροφιάς. Στην έδρα της C Street γίνονται σεμινάρια στα οποία προετοιμάζονται η νομοθεσία στον ενεργειακό τομέα, οι ψηφοφορίες στο Κογκρέσο για την εξωτερική πολιτική, οι στρατηγικές που θα εφαρμοστούν σε παγκόσμιο επίπεδο κατά του Ισλάμ.

Οργάνωση στον στρατό.

Η αδελφή οργάνωση στον στρατό ονομάζεται Οfficers΄ Christian Fellowship (Χριστιανική Συντροφιά Αξιωματικών). Το εγχειρίδιό της φέρει τον τίτλο «Υπό τις διαταγές» (Under Οrders: Α Spiritual Ηandbook for Μilitary Ρersonnel). Εχει γραφτεί από τον συνταγματάρχη Ουίλιαμ Μακόι και ο στρατηγός Πετρέους γράφει στο εξώφυλλό του πως «πρέπει να βρίσκεται στον σάκο κάθε στρατιώτη».

Η Fellowship έχει χαρακτηριστικά που τη διακρίνουν από άλλες συναθροίσεις ισχυρών. Δεν αναγνωρίζει θρησκευτική αρχή ανώτερη από την ίδια. Δεν επιδιώκει την πλήρη μυστικότητα ορισμένων μασονικών στοών, προτιμά να είναι «διακριτική». «Εργαζόμαστε όχι για να αφυπνίσουμε τις μάζες αλλά μέσω προσωπικών σχέσεων με τους βασιλείς, τους ηγέτες του κόσμου μας» αναφέρεται σε πρόσφατο έγγραφό της. Ο αρχηγός της Fellowship Νταγκ Κόου αναφέρει μεταξύ των προτύπων του τον Αδόλφο Χίτλερ και τον Μάο Τσετούνγκ. «Ο Ιησούς διδάσκει ότι πρέπει να Τον βάλουμε πάνω από τη μητέρα μας και τον αδελφό μας», λέει ο Κόου, «και είναι αυτό που ο Χίτλερ, ο Λένιν, ο Μάο, δίδασκαν στα παιδιά. Ο Μάο κατάφερε να πείσει τους νέους Ερυθροφρουρούς να εκτελούν τους γονείς τους. Δεν ήταν φόνος, ήταν η οικοδόμηση ενός νέου έθνους. Το νέο βασίλειο».

Τώρα η Ένωση Εκκλησιών των Μεθοδιστών έκανε μια καταγγελία. «Στην καρδιά της πρωτεύουσας», γράφει στο κείμενό της, «μια κατοικία για ισχυρούς πολιτικούς περνιέται για Εκκλησία και καταχράται τις φορολογικές εξαιρέσεις που έχουν οι πραγματικοί χώροι λατρείας». Η Ομοσπονδιακή Εφορία (ΙRS) άνοιξε έρευνα. Άραγε, έπειτα από 70 χρόνια ανεμπόδιστης λειτουργίας, μπορεί τώρα αυτό το δίκτυο των ισχυρών να σκοντάψει σε μια μπανάλ υπόθεση φοροδιαφυγής; Δύσκολο... Με τον πολιτικό άνεμο να πνέει και πάλι προς τα δεξιά και με το Τea Ρarty σε πόλεμο κατά της φορολογίας, μπορεί κανείς να υποθέσει πως η Fellowship έχει ακόμη μέλλον μπροστά της.

Πηγή:

http://www.tanea.gr/default.asp?artid=4606374&ct=2&pid=2