Θεοφάνης Γραικιώτης : Ο άγνωστος φίλος

Ο άγνωστος φίλος

Γράφει ο Θεοφάνης Γραικιώτης

Ρε που τον ξέρω, πού τον ξέρω

Τον κοίταζα

Με κοίταζε κι αυτός

Δηλαδή εκείνο το βλέμμα

Γνώριμο

Κι εκείνα τα μάτια

Που ταχω ξαναδεί, που ταχω ξαναδεί;;;;;;;;

Έσπαγα το μυαλό μου

Δεν μπορούσα να θυμηθώ

Έτσι που με κοίταζε.....

Σαν να μου ‘λεγε.

-Για θυμήσου ντε

Πού με ξέρεις;;;;;;;;;;

Τον κοίταζα

Το χαμόγελό του. Ναι ναι

Αυτό το πικρό χαμόγελό του

Ναι τόξερα καλά

Δεν μου ήταν άγνωστο

Αλλά τούτος εδώ. Αγνώριστος

Πλησίασα πιο κοντά

Πλησίασε κι αυτός

Στο στέρνο μία περίεργη κοκκινίλα

Δεν είμαστε στα καλά μας

Μία τριγωνική κοκκινίλα

-Το ‘κανε ο ήλιος

Έτσι μου ‘πε

Φορώντας πουκάμισο στον καυτό ήλιο

το μέρος εκείνο είναι γυμνό

Το ροδοκοκκίνισε ο ήλιος

Ύστερα χαμογέλασε.

-Καυτός ο ήλιος του Ιούλη

αφήνει το σημάδι του

Νάτο πάλι το χαμόγελο

Κι όμως αυτόν τον τύπο τον ξέρω καλά

Πολύ καλά

Βέβαια. Ο τύπος έχει τα χάλια του

Κοντό μαλλί

Γουλί θα έλεγα

Τον κοιτάζω που με κοιτάζει

Ξύνω το κεφάλι μου, να τον θυμηθώ

Κάνει το ίδιο

Κρύος ιδρώτας

Τον βλέπω που αισθάνεται το ίδιο

-Τα μαλλιά μου μωρέ

Που πήγαν τα μαλλιά μου;;;;;;;;;;

Απλώνω το χέρι να τον αγγίξω

Κάνει κι αυτός την ίδια κίνηση

Κάποιος μας σκουντάει

-Τι θα γίνει ρε σειρά

Τον ακούω να μας φωνάζει

-Θα ξεκολλήσεις απ’ τον καθρέπτη

ή από δω θα πάρεις......απολυτήριο;;;;;;;;;;;

Συνέρχομαι

Είναι και άγρια χαράματα

Είμαι και αγουροξυπνημένος

Με τις σαγιονάρες

Ούτε τα’ άρβυλά μου δεν έχω βάλει

-Άντε στο διάολο, λέω στο είδωλο μου

Εσύ είσαι ρε;;;;;;;;;;

Τρόμαξα να σε γνωρίσω

έτσι που σ’ έχουν κάνει.........αγνώριστο

ΝΙΚΟΣ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΣ : Το σπίτι πίσω από τις φυλλωσιές στην Καλλιθέα

Το σπίτι πίσω από τις φυλλωσιές στην Καλλιθέα

Στην οδό Αθ. Διάκου 18, στην Καλλιθέα. Ένα παραμυθόσπιτο από τα χρόνια του Μεσοπολέμου

 

Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΣ

 

Σ​​αν μια μεγάλη ορθογώνια φωλιά πουλιών, το σπίτι στην οδό Διάκου 18, στην Καλλιθέα, έμοιαζε ξεχασμένο από τον χρόνο. Με ξάφνιασε η θέα του. Το είδα από μακριά καθώς περπατούσα γύρω από το Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο, σε ήρεμα στενά της Καλλιθέας, κάτω από τη Λασκαρίδου. Ήταν απόγευμα με σιγανή βροχή, και ο καιρός ταίριαζε στο θέαμα αυτού του σπιτιού. Έμοιαζε σαν σπίτι παραμυθιού, παντελώς αθέατο πίσω από τον θηριώδη αμπέλωπα, κοκκινοπράσινο, διεκδικητικό, καταρρακτώδη και αναρριχόμενο ταυτόχρονα. Ήταν μια ολική επικάλυψη επιδερμίδας, σαν ένα δάσος να έχει παντελώς υποτάξει ένα σπίτι.

 

Δεν είχα δει ποτέ κάτι παρόμοιο. Το πλησίασα με απορία, σχεδόν με δέος. Ένιωθα ότι, παρά την εγκατάλειψή του, το σπίτι αυτό, που υπολόγισα ότι θα πρέπει να είχε χτιστεί γύρω στο 1935, δεν ήταν κενό ζωής. Ένιωθα ανάσες, φτερουγίσματα και σουρσίματα, κλαδάκια να λυγάνε και βοστρύχους πρασινάδας να σείονται. Ήταν ένα ασάλευτο σπίτι, κλειστό από χρόνια, συμπαγές μέσα στη σιωπή του, αλλά ανοικτό προφανώς σε πουλιά, ερπετά, τρωκτικά, έντομα και αιλουροειδή. Σε αυτόν τον κόσμο της αστικής πανίδας, η οργιώδης βλάστηση κάλυπτε κραδασμούς και γεννούσε νέους. Παρατηρούσα ώρα πολλή κάθε λεπτομέρεια αλλά ήταν αδύνατον να προσδιορίσω την ακριβή μορφή του σπιτιού.

 

Έβλεπα, φυσικά, ότι ήταν ένα διώροφο σπίτι του Μεσοπολέμου και από όσα καταλάβαινα, βλέποντας τον φράκτη και την πλαϊνή είσοδο, την εξώπορτα –που μόλις διαφαινόταν– στην κορφή της εξωτερικής σκάλας, αλλά και τον χτιστό εξώστη ανάμεσα στα πράσινα πλοκάμια, ήξερα ότι είχα μπροστά μου ένα άλλοτε ευτυχισμένο σπίτι.

 

Θα χτίστηκε την εποχή που η Καλλιθέα ήταν ακόμη προάστιο. Έφερα στον νου την «Κερένια κούκλα» και τη χλόη με τις παπαρούνες κοντά στην Καλλιθέα. Και εμφανίστηκε μπροστά μου ο ρομαντικός πύργος «Ηλύσιον» όπου ο Γεώργιος Φιλάρετος, από τους πρώτους οικιστές του «προαστίου», διατηρούσε τη βιβλιοθήκη του, όπως είχα διαβάσει στο πρόσφατο βιβλίο του Σταύρου Αρβανιτόπουλου. Ένας κόσμος σε αποκυήματα, αλλά αυτό το σπίτι που είχα μπροστά μου, στην οδό Διάκου (με τη διεύθυνση γραμμένη και στο διαλυμένο γραμματοκιβώτιο στην αυλόθυρα), ήταν χτισμένο όταν η Καλλιθέα είχε πλέον «δέσει» και είχε κόσμο και σπίτια πολλά. Στην Κατοχή θα ήταν από τα καινούργια σπίτια, τα μοντέρνα, και είδα ολόγυρα ότι θα είχε γείτονες. Το διπλανό, επίσης μεσοπολεμικό, στέκει σε καλή κατάσταση. Αλλά στο νούμερο 18, ο κόσμος της όποιας πραγματικότητας έχει υποσταλεί και εκεί υψώνεται η αόρατη σημαία μιας ουτοπίας.

 

Δύσκολα μπορούσα να απομακρυνθώ από αυτό το θέαμα, καθώς το σπίτι ήταν επίμονα κρυπτικό. Η μορφή του δεν μου αποκαλύφθηκε στην ολότητά της. Έφερα στον νου το εσωτερικό του σπιτιού, με ξυλεία, πιθανώς, στα δάπεδα και μωσαϊκά μεσοπολεμικά, με δωμάτιο υπηρεσίας και ένα λουτρό με μπανιέρα γεμάτη ίσως με άχρηστα αντικείμενα. Στο σαλόνι μπορεί να είχαν μείνει καρφιά στους τοίχους από τα οποία κάποτε κρέμονταν νεκρές φύσεις, που θα είχε ζωγραφίσει ένας θείος Μανώλης, ή η φωτογραφία της γιαγιάς Χαρίκλειας, σε οβάλ κορνίζα, αυτή, με κορδονέτο.

 

Αναμφίβολα, υπήρχαν ατμοί της μνήμης. Το σπίτι πίσω από τον πράσινο μανδύα του, ανάκατο με τα ξερά κλαδιά του χειμώνα και τα καφεκόκκινα φύλλα του φθινοπώρου, τυλιγόταν σε γάζες μυστηρίου. Πόσο σημαντικές οι πηγές μυστηρίου σε μια πόλη... Ξεχαρβαλώνονται ή σιωπούν. Εδώ άκουγα έναν ψίθυρο. Εφερα στον νου στίχους του ποιητή Δημήτρη Λεοντζάκου: 

 

«Η λήθη ως φάρμακο

το όνειρο ως ήχος

Και η Νύχτα ως λίθος».

 

http://www.kathimerini.gr/1000101/gallery/politismos/polh/to-spiti-pisw-apo-tis-fyllwsies-sthn-kalli8ea

Θεοφάνης Γραικιώτης : Μια σουηδέζα στη βροχερή Αθήνα

Μια σουηδέζα στη βροχερή Αθήνα

Γράφει ο Θεοφάνης Γραικιώτης

-Μπροχή Μπροχή Μπροχή

Που ‘ ναι το Άνοιξη;;;;;;;;;;;

Το μόνο άνοιξη είναι οι....ουρανοί

Άνοιξη ...οι ουρανοί και μπρέχει μπρέχει μπρέχει

Που ‘ναι το Αττικό ουρανό;;;;;;;;;;;

Που ‘ναι το γκαλάζιο ουρανό;;;;;;;;

Μόνο μπροχή μπροχή μπροχή

Την είχε πιάσει το παράπονο Νώντα.

Την φιλοξενώ σπίτι μου και αντί για κανονική τουρίστρια έχει γίνει κανονική ....σπιτόγατα. Δίπλα στο τζάκι την βγάζει Απρίλιο μήνα. Αγκαλιά με το τζάκι. Αυτή και το τζάκι....ένα.

-Και ‘σύ τι της λές;;;;;;;;

-Τι να της πω Νώντα;;;;;;

Δεν βλέπεις την κατάντια μας, της λέω

Όλα μας τα πήρανε οι ξένοι. Ακόμα και τον Ήλιο και την Άνοιξη

Με κοιτάζει Νώντα με τα γαλάζια μάτια της και τι μου λέει

-Τι σου λέει;;;;;;

-Και τι σας αφήσανε;;;;;;;;

-Τον κακό μας τον καιρό. Αυτό…

-Μην παραπονιέσαι μου λέει έκετε πολύ απ αυτό.

-Κατάλαβες Νώντα και η Ίνγκε μας πήρε στο ψιλό.

Η Ίνγκε από το Μάλμε.

-Απ το ΜΑΛΕΜΕ ειναι;;;;; Κρητηκάτσι;;; Κρητηκάτσι;;;;;;;;

-Ποιό Μάλεμε μωρέ;;;;;;;; Απ το Μάλμε της Σουηδίας

-Που είναι αυτό;;;;;;

-Στη Σουηδία αγεωγράφητε. Στη Σουηδία.

-Και μαζί τι γλώσσα μιλάτε;;;;;;;

-Σπασμένα Ελληνικά

-Σπασμένα;;;;;;;;;;;;

Σπασμένα βέβαια ...που τα κολάμε

-Και που τάμαθε τα Ελληνικά η Ίνγκε;;;;;;;

Στη Ρόδο. Εκεί που είναι και το πήδημα.

Ίνγκε, της λέω, ξεκόλλα απ το τζάκι

Πρέπει να δεις την Αθήνα, να πας στην ΑΚΡΟΠΟΛΗ

στον ΑΓΝΩΣΤΟ Στρατιώτη. Από το σπίτι δεν θα δεις την Αθήνα;

-Και πήγε;;;;;;;;

-Πήγε Νώντα. Και είδε την ΑΚΡΟΠΟΛΗ...... σε πέντε λεπτά

-Σε πέντε λεπτά;;;;; Τι λες μωρέ;;;; Πως την είδε σε πέντε λεπτά;;;;;;;

-Γιατί γλίστρησε Νώντα. Ξέρεις πως γλιστρούν τα μάρμαρα στην Ακρόπολη;;;;;;; Έτσι την είδε στο πί και φί. Πέρασε αστραπιαία μπροστά απ τις Καρυάτιδες. Χαιρέτησε βιαστικά τον Παρθενώνα. Πήρε σβάρνα τρεις Γιαπωνέζους, μια Γερμανίδα και μία Αυστραλή και βρέθηκε φαρδιά πλατιά στην Αρεοπαγίτου.

-Είδε όμως την Ακρόπολη…  Απέκτησε εμπειρία…

-Το μόνο που απέκτησε Νωντα ήταν τρεις εκχυμώσεις, ένα κάταγμα, και ένα μαυρισμένο μάτι

-Μαυρισμένο μάτι;;;;; Γιατί;;;;;;;;;.

-Της το μαύρισε ο φύλακας γιατί πέρασε στο πιτς φυτίλι χωρίς να του δείξει το εισιτήριο.

-Και μετά από αυτά τι έκανε;;;;;;;;;

-Τίποτα. Πηγε να δει αλλαγή φρουράς στον Άγνωστο Στρατιώτη

και γύρισε ....αγανακτισμένη.

-Γιατί μωρέ;;;;;;

-Γιατί λέει πως την κορόιδεψα. Γύρισε και μου ‘πε

Ντεν το λένε άγνωστο. Βαγκέλη το λένε έχει και μουστάκι...

-Βλέπω ότι το Σουηδεζάκι έχει πλάκα.

-Ναι αλλά τώρα φεύγει Νώντα. Ετοιμάζει τις βαλίτσες της…

Να πάω στο SVERIGE μου λέει........να ντω λίγκο ήλιο.......

Θεοφάνης Γραικιώτης : Έτσα δά

Ετσά δα

 

Γράφει ο Θεοφάνης Γραικιώτης

 

Σήκωνε πολύ σκόνη το παλιό λεωφορείο κινούμενο στο χωματόδρομο.

 

Καλοκαιράκι. Ανυπομονούσα να ρίξω βουτιά στα καθαρά γαλάζια νερά.

 

Το παλιό λεωφορείο ήταν της ΕΛΑΦΟΝΗΣΟΣ ΤΟΥΡΣ. Προορισμός μας το Ελαφονήσι στη Νότιο Κρήτη. Ξερό το τοπίο. Η θάλασσα διακρινόταν στο βάθος.

 

Η Γερμανίδα tour leader στο μικρόφωνο έδινε τουριστικές πληροφορίες.

 

-Σε λίγο φτάνουμε στη Χρυσοσκαλίτισσα. Λέγεται έτσι γιατί ένα από τα σκαλοπάτια είναι χρυσό. Μην περιμένετε να το δείτε. Το βλέπουν μόνο οι καλοί ανθρώποι. Αυτοί που δεν έχουν εχθρούς.

 

Ο Γιγαντόσωμος Κρητικός, με τις μουστάκες του, με τα στιβάνια του, με τα σαρίκια του στριφογύριζε νευρικά στο κάθισμά του.

 

-Μα γιάντα να μην το δουμε;;;; με ρώτησε απότομα και συνέχισε

-Μα ίντα λέει η κοπελιά;;;;

 

Τον κοίταξα στα μάτια και του απήντησα.

 

-Λέει μόνο οι καλοί αθρώποι θα το δουν. Εμείς δεν θα το δούμε λέει γιατί είμαστε κακοί αθρώποι, γιατί έχουμε εχθρούς.

 

Ο κρητικός ταραγμένος τινάχτηκε από το κάθισμα. Γύρισε και μου ‘πε.

 

- Όϊδα. Πέ της μωρέ ότι εγώ να το δω  θέλει..

 

Η Γερμανίδα που παρακολουθούσε μη καταλαβαίνοντας τα Κρητικά με ρώτησε..

 

-Μα τι λέει;;;

-Λέει ότι αυτός θα το δει το σκαλί της απήντησα

-Με κοίταξε περίεργα και απορημένα και με ρώτησε

-Πως γίνεται; Αυτός δεν έχει εχθρούς;;;;;;;

 

Ο Κρητίκαρος που άκουσε την ερώτηση κινήθηκε εξαγριωμένος προς το μέρος της λέγοντας

 

-  Όϊ τσι ξέκανα ούλους

 

Και για τους μη κρητικομαθείς αυτό σε απλά Ελληνικά σημαίνει

 

«OXI ΤΟΥΣ ΚΑΘΑΡΙΣΑ ΟΛΟΥΣ»

 

Άφωνη η Γερμανίδα έκατσε στο κάθισμα της και δεν ξαναμίλησε πια......

 

 

Νίκου Αμμανίτη : Εκείνη τη μέρα...

ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ & ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ

 

μέσα στον χρόνο

 

Εκείνη τη μέρα...

 

Tου Νίκου Αμμανίτη

 

Ήταν μια ωραία και ζεστή απριλιάτικη Κυριακή μετά το Πάσχα του '41, η Κυριακή του Θωμά. Ο άπιστος Θωμάς βρισκόταν στην αποθέωσή του, μιας και στο βάθος όλοι οι Αθηναίοι, και ειδικά οι κάτοικοι των κεντρικών δρόμων, είχαν μεταβληθεί σε άπιστους Θωμάδες, μη μπορώντας να πιστέψουν πως κυκλοφορούν πάνω σε αυτούς τους δρόμους, που έως χθες και επί έξι ολόκληρους μήνες βάδιζαν αιχμάλωτοι οι ηττημένοι στα αλβανικά βουνά ρωμαίοι λεγεωνάριοι του Μουσολίνι, πάνω στους ίδιους αυτούς δρόμους που κυκλοφορούσαν ετοιμοπόλεμα τα καμιόνια που μας έστελναν οι Εγγλέζοι για στρατιωτική βοήθεια, ενώ εμείς θαυμάζαμε τα Μπέντφορντ και τα Όστεν της Γηραιάς Αλβιόνος, που μας έκαναν να νιώθουμε πανίσχυροι.

 

Ο αδιόρθωτος όμως άπιστος Θωμάς πήρε το χεράκι μας και το τοποθέτησε «επί τον τύπον των ήλων» για να μην εφησυχάζουμε. Και ήσαν οι ήλοι, δηλαδή τα καρφιά, που προορίζονταν για τον σταυρό του μαρτυρίου μας. Ήταν συνταρακτική εκείνη η μεταπασχαλινή εβδομάδα που προηγήθηκε, αφού με χίλια στανιά κατάφερε ο Γεώργιος και σχημάτισε κυβέρνηση με τον τραπεζίτη Εμμανουήλ Τσουδερό, ενώ τρεις ημέρες αργότερα, συγκεκριμένα την Τετάρτη 23 Απριλίου, ο βασιλεύς, ο διάδοχος με την πριγκίπισσα Φρειδερίκη και τα δύο μικρά παιδιά τους, μαζί με τον πρωθυπουργό Τσουδερό, εγκατέλειπαν την Αθήνα για την Κρήτη, όπου μεταφέρανε την έδρα της κυβερνήσεως, συνεχίζοντας από εκεί τον πόλεμο εναντίον των Γερμανών «μέχρι τελικής νίκης»…

 

Οι μέρες ήσαν ζοφερές. Η αστυνομία αγωνιζόταν να διατηρήσει την ασφάλεια και την τάξη. Μερικά κρούσματα λεηλασιών ήσαν περιορισμένα και συνέβησαν σε στρατιωτικές αποθήκες και ειδικά στον ιππόδρομο του Φαλήρου, όπου οι Εγγλέζοι που έφευγαν αποθήκευαν τρόφιμα και υλικά.

 

Παρά τους κινδύνους των βομβαρδισμών, μιας και ο ιππόδρομος γειτόνευε με τη βάση των υδροπλάνων, πλήθος κόσμου διαπραγματευόταν με τους… άρπαγες για να αγοράσει κονσέρβες κορν μπιφ και άλλα φαγώσιμα. Φαντάροι ταλαιπωρημένοι, ελεεινοί και αξύριστοι περιφέρονταν αδέσποτοι ζητώντας βοήθεια και προκαλούσαν οδύνη με την κατάντια να βλέπεις τους ήρωες να τριγυρνούν σαν λιποτάκτες.

 

Οι φήμες ήσαν ανεξέλεγκτες. Οι Γερμανοί βρίσκονταν στη Θήβα. Αλεξιπτωτιστές κατέλαβαν την Κόρινθο και τον Ισθμό. Μέτωπο δεν υπήρχε, οι σύμμαχοι έφευγαν με κάθε πλωτό μέσον και οι φοβισμένοι Αθηναίοι έκρυβαν τρόφιμα, τσιγάρα, τιμαλφή…

 

Και ξημέρωσε η Κυριακή της 27ης Απριλίου. Η Αθήνα έμοιαζε ακατοίκητη πόλη. Ψυχή δεν κυκλοφορούσε στους δρόμους. Τα παράθυρα των σπιτιών κατάκλειστα. Στο ραδιόφωνο, η σπαραχτική φωνή του εκφωνητή Κώστα Σταυρόπουλου έδινε το «ίστατο χαίρε στην ελευθερία», συνιστώντας στους Έλληνες να κρατήσουν ψηλά το κεφάλι, με την υπόμνηση πως «ο πόλεμος συνεχίζεται και θα συνεχισθεί ως τη τελική νίκη» και τη σύσταση «να μην πιστεύουν το ραδιόφωνο, που θα μεταδίδει ψέματα, επειδή σε λίγο ο σταθμός θα είναι γερμανικός…». Καθώς ο Σταυρόπουλος ενεργούσε αυτοβούλως και το κείμενο εκείνος το συνέγραψε, χωρίς κανένας να τον υποχρεώσει, τα λεχθέντα μπορούν να χαρακτηρισθούν ως η πρώτη αντίσταση στην υπό κατάληψη πρωτεύουσα.

 

Γύρω στις 10, σε ένα ασήμαντο καφενεδάκι στο τέρμα Αμπελοκήπων, οι δήμαρχοι Αθηνών και Πειραιώς και ο στρατιωτικός διοικητής στρατηγός Καβράκος, παρέδιδαν την ανοχύρωτη πόλη Αθήνας στους πρώτους εισελθόντας Γερμανούς.

 

 

Μια μονάδα μετέβη στην Ακρόπολη, όπου ύψωσε την πολεμική σημαία τους με τη σβάστικα δίπλα στην ελληνική. Άλλο τμήμα κατέλαβε στην οδό Αθηνάς το δημαρχείο και μια φάλαγγα, με επικεφαλής οπερατέρ όρθιο πάνω σ’ ένα βαν, που κινηματογραφούσε συνέχεια, πήρε τη Λεωφόρο Συγγρού για να καταλάβει τα νότια. Ταλαιπωρημένοι και τρισάθλιοι οι Γερμανοί στρατοπέδευσαν στην πλατεία Συντάγματος, όπου έστησαν μια κουζίνα εκστρατείας και έβαλαν μπουγάδα, ενώ φαντάροι και βαθμοφόροι πλάκωσαν τα νεράντζια από το κηπάριο των παλαιών ανακτόρων και του πανεπιστημίου και πανευτυχείς τα καταβρόχθιζαν σαν τρελοί με τα ζουμιά να τρέχουν. Οι Αθηναίοι, που δειλά δειλά άρχισαν να κυκλοφορούν, τους έβλεπαν να τρώνε τα νεράντζια και ξίνιζαν τα μούτρα τους. Τα πρώτα παραρτήματα των εφημερίδων άρχισαν να πουλούν οι εφημεριδοπώλες, ενώ εκδίδονταν και οι πρώτες διαταγές των κατακτητών για τη ζωή της πόλεως.

 

Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Αθηνών άρχισε να μεταδίδει βαλς και οπερέτες, δημιουργώντας μια καθαρά βιεννέζικη ατμόσφαιρα, ενώ καθώς η ώρα περνούσε όλο και κατέφθαναν τα βαρέα τους όπλα, τανκς, τεθωρακισμένα, πυροβολικό. Τα κοίταζαν συνεσταλμένα οι Αθηναίοι και τους προκαλούσαν δέος. Απορούσαν δε με την αποκοτιά εκείνων που τα αντιμετώπισαν. Πηγαινοέρχονταν σμήνη οι μηχανές με τους μοτοσικλετιστές, που φορούσαν κάτι περίεργα αδιάβροχα μακριά έως τους αστραγάλους. Το απογευματάκι ολοκληρώθηκε η εγκατάσταση των αρχών Κατοχής. Έβαλαν και δύο γρεναδιέρους τιμητικά πλάι στους τσολιάδες στον Άγνωστο Στρατιώτη και το χωνέψαμε ότι πια ήμασταν σκλάβοι…

 

ΤΟ ΠΑΡΟΝ

Θεοφάνης Γραικιώτης : Του καιρού τα γυρίσματα

Του καιρού τα γυρίσματα

 Γράφει ο Θεοφάνης Γραικιώτης

Κουστουμάκι στην τρίχα.
Παπουτσάκι χιλιογυαλισμένο.
Γραβατούλα. Χρώματος μπλού.
Υφάκι. Χιλίων καρδιναλίων και βάλε..
Αποπνέει αισιοδοξία.
Απλώνει τις χερούκλες του.
Αριστερά και Δεξιά
Χαμόγελα να φαν' και οι κότες.
Χαμόγελα. Χειραψία
Χειραψία Χαμόγελα.
Από πάγκο σε πάγκο
Από παραγωγό σε παραγωγό
Από πολίτη σε πολίτη.
ΝΑΙ..... Καλά καταλάβατε.
Σουλάτσο πολιτικού σε Λαϊκή αγορά.

-Ξεθαρρέψανε πάλι παρατηρεί μια ηλικιωμένη
-Με κλειστές Λαϊκές που θα κάνανε το σουλάτσο τους;;;;;;;
παρατηρεί κάποιος με τριμμένο παντελόνι.
-Γι αυτό τις ανοίξανε, συμπληρώνει μια νοικοκυρά.
-Μας θυμηθήκανε πάλι. Α ρε εκλογές παρατηρεί κάποιος παραγωγός.
-Δεν μας αφήνουν στον πόνο μας λέει κάποιος απογοητευμένος.

Το πηγαδάκι έχει στηθεί.
Ατέλειωτος σχολιασμός
-Τη Λαϊκή τη βλέπουν σαν ...ψηφοσυλλέκτη
Ο Πολιτικός μας όμως συνεχίζει
Συνεχίζει απτόητος.
Χαμόγελα και χειραψίες.
Χειραψίες και Χαμόγελα.
Αντιμέτωπος με τις θυσίες του Λαού
Γι αυτόν πέρα βρέχει.

Ξεχειλίζει από ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ εγκαρδιότητα
-Πως πάμε ρωτά τον ένα
-Τι κάμνωμεν ρωτά τον άλλο
-Όλα καλά;;;;; ....ρωτά τον τρίτο
Απαντήσεις ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ
Μοιράζει την προεκλογική του χαρτούρα
Απομακρύνεται μετά πανευτυχής.

Ύστερα σε άλλο πάγκο
Πάλι. Χαμόγελα. Χειραψίες
Χειραψίες και Χαμόγελα.

Με πλησιάζει
Τον περιμένω. Εγώ και το άδειο καρότσι μου.
Μου χαμογελά. Δεν του χαμογελώ
Υποκριτής εγώ δεν είμαι...
Απλώνει την χερούκλα του
Βάζει προεκλογική χαρτούρα στο καρότσι μου.
Τον καρφώνω με το βλέμμα μου. Του λέω
-Κύριε μου σκουπίδια δεν μαζεύω
Καρότσι της Λαϊκής είναι . Όχι  σκουπιδοτενεκές.
Τα σκουπίδια σας στο σκουπιδοτενεκέ παρακαλώ.

Δεν λέει τίποτα.
Απομακρύνεται. Πάει παρακάτω
Αρχίζει το ίδιο τροπάριο
-Τι κάνετε ;;;Πως πάτε;;;; Όλα καλά;;;;;;
Ερωτά χωρίς να περιμένει απάντηση μας.
 

EMEIΣ ΘΑ ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ