Το παράδειγμα Μοσκώφ

Το βαθύτερο πρόβλημα της γενιάς των 700 ευρώ δεν είναι τα 700 ευρώ, αλλά το ότι δεν έχουν έναν δικό τους Μάνο Χατζιδάκι. Το ότι δεν έχουν έναν δικό τους Σαββόπουλο, έναν Μανόλη Αναγνωστάκη , έναν Μίλτο Σαχτούρη, έναν δικό τους Μίκη Θεοδωράκη, έναν Εγγονόπουλο, έναν Σεφέρη, έναν Εμπειρίκο, κι από έναν δικό τους Κωστή Μοσκώφ σ΄ όλες τις μεγάλες πρωτεύουσες του εξωτερικού.

Κατ΄ αρχήν να πω ότι δύο είναι, πάντα, τα πιο σημαντικά υπουργεία στην Ελλάδα: το Πολιτισμού και το Ναυτιλίας- αφού εκείνα που συνιστούν κατ΄ εξοχήν το υπερεγώ του Ελληνισμού είναι: η Τέχνη, ο Πολιτισμός και η αναχώρηση, η θάλασσα. Αλλά τις τελευταίες δεκαετίες τα δύο αυτά υπουργεία θεωρούνταν δεύτερης διαλογής και έστελναν εκεί ανθρώπους που δεν το κατείχαν το άθλημα. Ελπίζω ότι τώρα τα πράγματα θα είναι αλλιώς.

Και επειδή το ζήτημα είναι εξόχως σημαντικό και η κουβέντα απέραντη, να μιλήσουμε τηλεγραφικά και γρήγορα: το υπουργείο Πολιτισμού δεν έχει ως πρώτιστο σκοπό την καλλιέργεια της ελληνικής Τέχνης εντός, αφού αυτό συμβαίνει αυτοφυώς, αλλά τη συστηματική, στρατηγική και επίμονη προβολή της στο εξωτερικό. Είτε πρόκειται για λογοτεχνία, μουσική, εικαστικά, κινηματογράφο, χορό, θέατρο, design είτε για βυζαντινά και αρχαιολογικά μνημεία και έργα.

Αυτό είναι το πιο καίριο: πώς, μακροπρόθεσμα, αλλά και αμέσως, να στηθεί ένα συντονισμένο δίκτυο, προώθησης, προβολής, σταθερής αναφοράς, των διαφόρων μορφών ελληνικής Τέχνης, σημερινής, πρόσφατης αλλά και απώτερης στις πιο σημαντικές πρωτεύουσες του εξωτερικού: Παρίσι, Λονδίνο, Μόσχα, Ρώμη, Νέα Υόρκη, Τόκιο, Βερολίνο, Κάιρο- Αλεξάνδρεια,Βιέννη και όπου αλλού χρειάζεται.

Αυτά τα κέντρα να μην επανδρωθούν με κομματικούς φίλους και άγευστους του χώρου, αλλά με ανθρώπους που ξέρουν, έχουν και σχετικές ικανότητες και θα υπακούουν σε έναν κεντρικό σχεδιασμό, έχοντας ταυτόχρονα και τη σχετική δημιουργική αυτονομία τους. Δεν ξέρω αν θα είναι τα ήδη υφιστάμενα κέντρα στα οποία θα κρατηθούν οι ικανοί που υπάρχουν και θα αντικατασταθούν άλλοι, όμως να ελέγχονται όλοι σταθερά, βάσει κάποιων ελάχιστων πλάνων, να χρηματοδοτούνται ανεμπόδιστα (και όχι όποτε προκύψει, ως γίνεται), πράγμα που είναι βέβαια δύσκολο στη σημερινή συγκυρία. Αλλά πρέπει.

Πρότυπο παντοτινό θα είναι η τεράστια προσφορά (παρά τον πόλεμο που είχε) η εργασία που πρόσφερε και η λάμψη που δημιούργησε σε ελάχιστα χρόνια ο Κωστής Μοσκώφ στην Αίγυπτο και σε όλη τη Μέση Ανατολή: βραβεία Καβάφη, διάσωση της οικίας του ποιητή, προσπάθεια για την αναστήλωση της οικίας Τσίρκα, μεταφράσεις Αράβων και Ισραηλινών στα ελληνικά και τούμπαλιν, δυναμική παρουσία και δραστηριότητα που τάραξε τα νερά και επανέφερε κάτι από την παλαιά δόξα του Ελληνισμού σ΄ όλη αυτή την κρίσιμη περιοχή.

Πρότυπο να είναι η δουλειά ενός άλλου Κωστή, του Μπαστιά (ασχέτως ιδεολογίας και καθεστώτος), στο ζήτημα της προβολής του ελληνικού θεάτρου στο εξωτερικό, η προώθηση της Μαρίας Κάλλας και η επιτυχία ανάδειξής της σε παγκόσμια ντίβα- όπως και πολλά άλλα που κατάφερε ο κύριος.

Μιλάω ενδεικτικά. Και μιας και λέμε συνέχεια, όλοι, ότι ο Πολιτισμός είναι το μόνο σημαντικό προϊόν που διαθέτουμε προς εξαγωγή (ο καπνός μάς τελείωσε τη δεκαετία του ΄50), είναι φανερό προς τα πού πρέπει κυρίως να κινηθεί το υπουργείο Πολιτισμού. Καλό και δημιουργικό το ΕΚΕΒΙ και το Κέντρο Κινηματογράφου και η νεότευκτη σχετική Ακαδημία, αλλά η πολιτεία πρέπει να τα εντάξει όλα, και σε σχέση με όλες τις Τέχνες, σε ένα ευρύτερο και οραματικό σχέδιο αρωγής, μόνο που, φυσικά, ποτέ δεν θα πετύχει στο ελάχιστο, όσα χρήματα και να δοθούν, αν δεν εργαστούν γι΄ αυτό άξιοι άνθρωποι, απροκατάληπτοι, με έμπνευση, ικανότητες και πάθος, διαθέτοντας βέβαια και όλες τις σχετικές προϋποθέσεις. Χρήμα και συνεργάτες.

Από τους δύο άξονες, εκείνον της απαραίτητης βοηθητικής εργασίας στο εσωτερικό και εκείνον της προβολής στο εξωτερικό, προκρίνω κυρίως τον δεύτερο. Και επειδή υπάρχουν κάποια κακά προηγούμενα, αλλά και φωτεινά, ας μελετηθούν όλαπροέχει η σθεναρή, αμετακίνητη και τολμηρή πολιτική βούληση για έναν οικουμενικό ανασχεδιασμό. Ο Μοσκώφ δείχνει τον δρόμο.

Σκεφθείτε: ποτέ δεν ήρθαν τόσοι ηγέτες όσοι στα εγκαίνια του Μουσείου της Ακρόπολης. Προέχει ο Πολιτισμός. Ο Ντε Γκωλ, όταν άνοιξε ένα Lyc e στην Κωνσταντινούπολη, έσπευσε και παρέστη αυτοπροσώπως στα εγκαίνια. Γιατί ήξερε- πέρα από τα οικονομικά και τα στρατιωτικά- πού και πώς παίζεται τον πραγματικό παιχνίδι της έμμεσης επιρροής, της δόξας και της όντως ισχύος.

Γιώργος Σκαμπαρδώνης,

Πηγή:
http://www.vimaideon.gr//Article.aspx?d=20100101&nid=14538432&sn=%CE%9A%CE%A5%CE%A1%CE%99%CE%9F%20%CE%A4%CE%95%CE%A5%CE%A7%CE%9F%CE%A3&spid=1478

Βιογραφικό

Μοσκώφ Κωστής (1939 - 1998)

Ο Κωστής Μοσκώφ γεννήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1939 στη Θεσσαλονίκη, απ' τον εκ Πόντου καπνέμπορο Ηρακλή Μοσκώφ και την εξ Ιταλίας Αμίνα Αριγκόνι. Οι σπουδές του στ' αμερικανικά κολλέγια Αθηνών και Θεσσαλονίκης, στη Νομική Σχολή του Α.Π.Θ. και στην Ecole des Hautes Etudes της Σορβόνης θα συνοδευτούν απ' τη συμμετοχή του στον χώρο της αριστερής διανόησης.

Διετέλεσε επί τρεις τετραετίες ο πλειοψηφών δημοτικός σύμβουλος και για ένα διάστημα (την άνοιξη του 1981) δήμαρχος Θεσσαλονίκης. Από το 1989 υπηρέτησε ως μορφωτικός σύμβουλος της ελληνικής πρεσβείας στην Αίγυπτο. Με παρεμβάσεις του λειτούργησε ως μουσείο το σπίτι του ποιητή Κ. Π. Καβάφη στην Αλεξάνδρεια, όπου και πραγματοποιούνταν επί επτά χρόνια το ετήσιο λογοτεχνικό συνέδριο για το έργο του Αλεξανδρινού ποιητή. Εξάλλου, το Ίδρυμα Ελληνικού Πολιτισμού στη Μέση Ανατολή, του οποίου προΐστατο, πραγματοποίησε σειρά εκδόσεων (μεταφράσεις Ελλήνων λογοτεχνών στην αραβική γλώσσα, αλλά και αραβική ποίηση στα ελληνικά) και εκδηλώσεων με στόχο τη σύσφιγξη των σχέσεων των Ελλήνων με την κατά την προσφιλή του έκφραση "καθ' ημάς Ανατολή". Αν και μαρξιστής θ' αναζητήσει τον Ορθόδοξο λόγο, συγγράφοντας ιστορία, γεωγραφία, πολιτική ιδεολογία, κι εν τέλει λογοτεχνία.

Ως δημοτικός σύμβουλος, υποψήφιος βουλευτής Κ.Κ.Ε., δήμαρχος, σύμβουλος Υπουργείου Πολιτισμού, διευθυντής του Κέντρου Μαρξιστικών Ερευνών, δημοσιογράφος, μορφωτικός ακόλουθος πρεσβείας στην Αίγυπτο κι εκπρόσωπος του Ιδρύματος Ελληνικού Πολιτισμού στη Μέση Ανατολή, ο Κωστής Μοσκώφ θα σφραγίσει την εποχή του.

Ιστορικός, ποιητής και δοκιμιογράφος έχει δημοσιεύσει σειρά εργασιών του σε περιοδικά και ημερήσιες εφημερίδες, ενώ έγραψε πλειάδα βιβλίων μεταξύ των οποίων "Η εθνική και κοινωνική συνείδηση στην Ελλάδα" (1972), "Η κοινωνική συνείδηση στην ποίηση της Θεσσαλονίκης" (1978), "Εισαγωγικά στο κίνημα της εργατικής τάξης στην Ελλάδα" (1978), "Η πράξη και η σιωπή - Τα όρια του έρωτα και της ιστορίας. Δοκίμια" (1983), "Για τον έρωτα και την επανάσταση - Ποιήματα" (1989). Το 1994 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις "Καστανιώτη" η επιλογή και μετάφραση που έκανε ο ίδιος σε έργα Αράβων ποιητών.

Πηγή:
http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=462&t=1494

Θανάσης Στεργίου ο ΕΛΛΗΝΑΣ

Τρομοκρατούν τον Έλληνα δάσκαλο στα Σκόπια

Κλίμα τρομοκρατίας στα Σκόπια, για όσους τολμούν να δηλώσουν ανοιχτά την ελληνικότητα τους.

Ο δάσκαλος Θανάσης Στεργίου από το Μοναστήρι, παρουσιάζεται ως «κατάσκοπος» της Ελλάδας σε δημοσίευμα του περιοδικού «Φόκους» των Σκοπίων, που κάνει λόγο για προσπάθεια της Αθήνας να δημιουργήσει μέσω μυστικών καναλιών ελληνική μειονότητα στα Σκόπια

Το δημοσίευμα κατηγορεί τον Έλληνα δάσκαλο, πως αποκαλεί τη χώρα ΦΥΡΟΜ, πως πήγε τους Έλληνες μαθητές του εκδρομή στην Ελλάδα, πως υποστηρίζει πως ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν Έλληνας κλπ

Αναφέρει επίσης σε εκτιμήσεις πως η ελληνική μειονότητα στην ΦΥΡΟΜ φτάνει τις 200.000 άτομα.

Στηρίξτε την προσπάθεια του Έλληνα δασκάλου στο Μοναστήρι, επικοινωνώντας μαζί του στο mail
stjulema@yahoo.co.uk

Θανάσης Στεργίου ο ΕΛΛΗΝΑΣ

Κάθε μέρα στη Μπίτολα ή Μοναστήρι, όπως ονομάζεται στα ελληνικά η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη των Σκοπίων, μερικές δεκάδες παιδιά ανοίγουν τα τετράδιά τους για να γράψουν τις ελληνικές λέξεις που θα τους διδάξει ο δάσκαλός τους Θανάσης Στεργίου.

«Oύτε κρυφό σχολειό είμαστε, αλλά ούτε και φανερό. Το κράτος της ΠΓΔΜ δεν αφήνει να μπαίνουν στη χώρα βιβλία Ιστορίας από την Ελλάδα και χρησιμοποιούμε πολλούς τρόπους για να καταφέρουμε να έχουμε κάποια βιβλία που χρειάζονται σε όσους θέλουν να μάθουν Ελληνικά εδώ στη FΥRΟΜ», λέει ο 75χρονος σήμερα Θανάσης Στεργίου, ο οποίος εδώ και 20 χρόνια διδάσκει τα ελληνικά στα Σκόπια.

«Τα τελευταία χρόνια ο αριθμός των μαθητών αυξάνεται και ήδη έχω πρόβλημα με τον αριθμό τους και αναγκάζομαι να διώχνω μαθητές», λέει ο κ. Στεργίου. Από τα χέρια του, όπως εκτιμάει, έχουν περάσει περισσότεροι από 1.000 μαθητές, ενώ το Ανοικτό Πανεπιστήμιο των Σκοπίων, λόγω αυξημένης ζήτησης για την εκμάθηση των ελληνικών, του ζήτησε να αναλάβει τη διδασκαλία τους. Φέτος οι μαθητές του ξεπερνούν τους 40. Η ηλικία τους είναι από 6 έως 40 ετών. Οι περισσότεροι κάνουν μαθήματα Ελληνικών δύο φορές την εβδομάδα, για τα οποία πληρώνουν ένα ευρώ την ημέρα, αλλά υπάρχουν και ορισμένοι που θέλουν ακόμη περισσότερες φορές την εβδομάδα. «Το πρόβλημά μου είναι η έλλειψη χώρου. Η κυβέρνηση της ΠΓΔΜ δεν μου παραχωρεί χώρο ενώ το προξενείο στο Μοναστήρι μόλις τα τελευταία 3- 4 χρόνια άρχισε να βλέπει πιο ζεστά την υπόθεση της διδασκαλίας των Ελληνικών στα Σκόπια. Έτσι γίνεται εφικτό το να έρχονται στα χέρια μας βιβλία από την Ελλάδα που μιλάνε για τη γλώσσα, τον πολιτισμό, την ιστορία μας», λέει ο «δάσκαλος Θανάσης», όπως τον φωνάζουν οι μαθητές του.

Από το παιδομάζωμα. Στα Σκόπια ο κ. Στεργίου βρέθηκε ύστερα από ένα μακρύ ταξίδι που συμπεριελάμβανε στάσεις στην πρώην Γιουγκοσλαβία, τη Ρουμανία, την Τασκένδη στην πρώην Σοβιετική Ένωση και τέλος στο Μοναστήρι.

«Είμαι ένα από τα παιδιά του παιδομαζώματος από τον Δημοκρατικό Στρατό. Ο πατέρας μου ήταν μετανάστης στην Αμερική αλλά είχε πιστέψει στις αξίες του κομμουνισμού και είχε έρθει στην Ελλάδα για να βοηθήσει στην Αντίσταση. Τελικά το πλήρωσε με τη ζωή του, όπως και τα αδέλφια του. Οι ρίζες της οικογένειάς μου είναι από τις Μηλιές του Πηλίου, όμως στον πόλεμο είχαμε εγκατασταθεί στο Πισοδέρι της Φλώρινας. Τον Μάρτιο του 1948 οι αντάρτες μάς μάζεψαν εμάς τα παιδιά και περάσαμε τα σύνορα με πρώτο μας σταθμό τη Γιουγκοσλαβία», θυμάται ο κ. Στεργίου, ο οποίος τότε ήταν 14 ετών. Χρειάστηκε να περιμένει 50 χρόνια για να του επιτραπεί να ξαναδεί το σπίτι του. Ρωσική φιλολογία. «Στην Τασκένδη σπούδασα Ρωσική Φιλολογία, αλλά επειδή δεν ήθελα να ξεχάσω την πατρίδα έκανα και μαθήματα Ελληνικών. Κάποια στιγμή από τον Ερυθρό Σταυρό έπαθα πως η μικρή μου αδελφή, την οποία είχα χάσει στο παιδομάζωμα, βρισκόταν στο Μοναστήρι. Έτσι ήρθα να τη βρω, και μέχρι να βγω στη σύνταξη ήμουν καθηγητής Ρωσικών σε γιουγκοσλαβικό σχολείο», αναφέρει ο Θανάσης Στεργίου.

Μιλώντας με άλλους Έλληνες που βρίσκονταν από την άλλη πλευρά των συνόρων και δεν μπορούσαν να επιστρέψουν στην Ελλάδα, κατάλαβε πως πολλοί ήθελαν να μάθουν στα παιδιά τους Ελληνικά ή να τα ξαναθυμηθούν οι ίδιοι αλλά κάτι τέτοιο ήταν απαγορευμένη σκέψη.

Έκανα... ιδιαίτερα. «Τότε ήταν που σκέφτηκα να αρχίσω ιδιαίτερα στο σπίτι μου. Οι πέντε μαθητές έγιναν δέκα, οι δέκα είκοσι και ούτω καθεξής». Οι περισσότεροι από τους μαθητές του προέρχονται από οικογένειες που έχουν ελληνικές ρίζες και θέλουν τα παιδιά τους να γνωρίσουν τη γλώσσα των παππούδων τους. «Οι Έλληνες δεν αναγνωριζόμαστε ως εθνική μειονότητα στα Σκόπια, όπως για παράδειγμα οι Βούλγαροι και οι Αλβανοί, αν και είμαστε πολλοί. Κάθε χρόνο όμως που περνάει, ολοένα και περισσότεροι θέλουν να μάθουν τη γλώσσα γιατί ξέρουν πως η Ελλάδα είναι μια καλή ευκαιρία για το μέλλον. Όταν λυθεί και το θέμα της ονομασίας, το μάθημα των Ελληνικών θα το παρακολουθούν χιλιάδες μαθητές γιατί στους Σκοπιανούς αρέσει η χώρα μας», πιστεύει ο κ. Στεργίου. Με τα όσα θυμόταν από τα ελληνικά που είχε διδαχθεί στην Τασκένδη, έφτιαξε το πρώτο εγχειρίδιο για την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας. Το 1998, όταν βρέθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, αγόρασε βιβλία Γραμματικής και Ιστορίας για να εμπλουτίσει τα μαθήματά του.

Κατασκήνωση στην Ελλάδα. «Υπάρχει μια έκρηξη στην επιθυμία των Σκοπιανών να μάθουν ελληνικά. Μάλιστα κυκλοφορεί στα Σκόπια μέθοδος εκμάθησης, την οποία και χρησιμοποιούν άλλοι συνάδελφοι. Σε αυτή όμως έχουν γίνει παρεμβάσεις από την κυβέρνηση και δεν μαθαίνεις για την Ελλάδα ό,τι πρέπει», λέει ο κ. Στεργίου, που δεν μπορούσε να κρύψει τη χαρά του για τις δύο εγκυκλοπαίδειες που ήρθαν με χίλια βάσανα στα χέρια του από τον Οργανισμό για τη Διάδοση της Ελληνικής Γλώσσας (ΟΔΕΓ). «Είναι οι βίοι ηρώων της μυθολογίας, της Αρχαίας Ελλάδας και του 1821, τους οποίους μας τους είχαν ζητήσει και οι μαθητές του κ. Στεργίου όταν βρέθηκαν το περασμένο καλοκαίρι σε κατασκήνωση στην Ελλάδα», λέει ο πρόεδρος του ΟΔΕΓ Γιώργος Παυλάκος. Για να περάσουν όμως τα ελληνοσκοπιανά σύνορα τα συγκεκριμένα βιβλία στήθηκε μια ολόκληρη επιχείρηση για να μην αποκαλυφθούν.

«Η Ιστορία είναι το πιο δύσκολο κομμάτι της υπόθεσης, αλλά μάθημα Ελληνικών χωρίς Ιστορία δεν υπάρχει», σημειώνει ο κ. Στεργίου ο οποίος εξηγεί τις δυσκολίες που συναντάει. «Στην ΠΓΔΜ τα παιδιά μαθαίνουν άλλη Ιστορία από αυτή που μαθαίνουν τα παιδιά στην Ελλάδα. Για παράδειγμα ο Μέγας Αλέξανδρος. Εγώ είμαι υποχρεωμένος να τους πω πως για τους Έλληνες κατάγεται από την Ελλάδα και όχι από τη Μακεδονία, όπως μαθαίνουν οι μαθητές μου στο σχολείο».

Αναφορές στην Αστυνομία. Πολλές φορές, όπως παραδέχεται, ήρθε σε σύγκρουση με μαθητές του για το θέμα της Ιστορίας, ενώ η επιμονή του να διδάσκει και την ελληνική εκδοχή τού στοίχισε αρκετές αναφορές στην Αστυνομία.

Λέει χαρακτηριστικά ο Θ. Στεργίου: «Υπάρχουν μαθητές μου Σκοπιανοί στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο ή στα μαθήματα που κάνω εδώ, να μην αναφέρομαι στην Ιστορία. Αυτοί θέλουν να μάθουν απλά τη γλώσσα, μου λένε, και όχι την “προπαγάνδα”, όπως την αποκαλούν. Αν κάποιος δεν θέλει να μάθει και την άλλη άποψη είναι δικό του πρόβλημα».

Στα Σκόπια κάθε χρόνο, ολοένα και περισσότεροι θέλουν να μάθουν τη γλώσσα, γιατί ξέρουν πως η Ελλάδα είναι μια καλή ευκαιρία για το μέλλον

«Το ελληνικό προξενείο στο Μοναστήρι μόλις τα τελευταία 3-4 χρόνια άρχισε να βλέπει πιο ζεστά την υπόθεση της διδασκαλίας των Ελληνικών και έρχονται στα χέρια μας βιβλία από την Ελλάδα»

Πηγή: http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=4502107

Μιά συνέντευξη

Ο 75χρονος Θανάσης Στεργίου διδάσκει ελληνικά στην Μπίτολα της ΠΓΔΜ

3 Μαρτίου 2009 (12:52 UTC+2)

της Διαμαντένιας Ριμπά

Σε όλη του τη ζωή αισθανόταν σαν να ακροβατεί πάνω σε τεντωμένο σχοινί, ισορροπώντας συναισθηματικά ανάμεσα σε κάθε χώρα υποδοχής, που έμελλε να ζήσει και την Ελλάδα. Και η "πλάστιγγα" της ψυχής του έγερνε πάντα στην πατρίδα, αυτή που αγάπησε όσο τίποτα άλλο, αν και τη στερήθηκε μόλις στα δεκατέσσερά του χρόνια.

Τα όσα πέρασε στη ζωή του ο 75χρονος σήμερα καθηγητής, Θανάσης Στεργίου, τον "ατσάλωσαν", τον έμαθαν να μη φοβάται να διδάσκει την αλήθεια, με όποιο κόστος. Το δικό του ταξίδι προς το άγνωστο, ξεκίνησε στα χρόνια του Εμφυλίου Πολέμου. Οι μνήμες, χαραγμένες ανεξίτηλα, ζωντάνεψαν στην τηλεφωνική μας συνομιλία από την πόλη Μπίτολα (Μοναστήρι), τη δεύτερη μεγαλύτερη της ΠΓΔΜ, όπου ζει από τη δεκαετία του ΄60.

Έφυγε νύχτα από το Πισοδέρι της Φλώρινας, μαζί με τις τέσσερις αδελφές του, το 1948, όπως αφηγείται στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο ίδιος ο Θανάσης Στεργίου. Ήταν το θέλημα του πατέρα του Θεόφιλου, αντάρτης ο ίδιος, ο οποίος τους ξεπροβόδισε λέγοντάς τους πως ό,τι κάνει είναι για καλό τους. Την εικόνα αυτή την έχει κλείσει μέσα του για πάντα. Δεν ήξερε τότε πως αυτή ήταν και η τελευταία φορά που έβλεπε το γονιό του, πως θα στερηθεί για πάντα το χάδι της μητέρας του Στεφανίας, πως θα επέστρεφε στην Ελλάδα έπειτα από πενήντα ολόκληρα χρόνια...

Πέρασαν στην τότε Γιουγκοσλαβία, όπου έχασε τις αδελφές του. Οδηγήθηκε, μαζί με εκατοντάδες άλλα παιδιά του λεγόμενου "παιδομαζώματος", στην Πολωνία, για να καταλήξει τελικά στη μακρινή Τασκένδη. Μαζί με άλλα περίπου 250 παιδιά από την Ελλάδα έζησε σε ένα ορφανοτροφείο μέχρι να τελειώσει το λύκειο. Έμαθε τελικά να κρύβει τον πόνο και την εγκατάλειψη που ένιωθε μέσα του. Έπρεπε να προχωρήσει.

"Είναι δύσκολο- λέει- να εξηγήσω το πώς αισθανόμουν, έχοντας μείνει ολομόναχος, χωρίς κανένα δικό μου πρόσωπο. Άνοιξε πολλές πληγές ο Εμφύλιος και κάποιες δεν έχουν κλείσει ακόμα. Η αλήθεια είναι ότι μας αγκάλιασαν σαν παιδιά τους, μας μόρφωσαν. Έτσι σπούδασα και εγώ ρωσική φιλολογία. Θυμάμαι όμως και σήμερα με ευγνωμοσύνη τους μεγαλύτερους Έλληνες που μας ορμήνευαν και φρόντισαν να μάθουμε καλά και τα ελληνικά, γιατί μία ημέρα, όπως μας έλεγαν, θα γυρίζαμε ξανά στην πατρίδα".

Όλα αυτά τα χρόνια αναζητούσε να βρει τις αδελφές του, μέσω του Ερυθρού Σταυρού. Τελικά, το 1960 ανακάλυψε τα ίχνη της μικρότερης, η οποία ζούσε στην Μπίτολα. Δεύτερη σκέψη δεν υπήρξε, τα μάζεψε και έφυγε για να έχει κάποιον δικό του κοντά του. Εκεί, διορίστηκε καθηγητής ρωσικής γλώσσας σε γυμνάσιο. Αργότερα έγινε και διευθυντής.

Εν τω μεταξύ, γνώρισε τη σύζυγό του Αλεξάνδρα, ελληνικής καταγωγής, με την οποία έχει και μία κόρη, την Ιουλία, η οποία τον συνδράμει στο έργο που έχει αναλάβει εδώ και μία δεκαετία.

· "Φίλοι της Ελληνικής Γλώσσας και Πολιτισμού - ΤΟ ΜΑΤΙ", ένας σύλλογος "φυτώριο" αδελφοσύνης

Το 1998, με δική του πρωτοβουλία, όπως μας είπε ο κ. Στεργίου, ιδρύθηκε στην Μπίτολα ο Σύλλογος "Φίλοι της Ελληνικής Γλώσσας και Πολιτισμού - ΤΟ ΜΑΤΙ". Επέλεξε αυτή την ονομασία για να θυμίζει σε όλους ότι, όποιος γνωρίζει πολλές γλώσσες, έχει "μάτια τέσσερα και μάλιστα ορθάνοιχτα". Ένα ακόμα βήμα να δει κανείς την αλήθεια κατάματα και να την αντιμετωπίσει.

"Στην αρχή, στήριξη δεν υπήρχε από πουθενά. Ήμασταν τότε περίπου εβδομήντα άτομα, που μας ένωσε η αγάπη για την Ελλάδα. Στόχος μου ήταν να μάθουνε τη γλώσσα μας όσο το δυνατόν περισσότεροι, κυρίως τα παιδιά που έχουν ρίζες ελληνικές", σημειώνει ο Έλληνας δάσκαλος, όπως τον αποκαλούν οι μαθητές του, παιδιά και ενήλικες, στους οποίους διδάσκει τη γλώσσα και την ιστορία μας, όπως είναι. Όλα αυτά με την ελπίδα ότι μία μέρα θα ξεπεραστούν οι δύσκολες ημέρες…

"Στην αρχή ήταν λίγα τα παιδιά που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα. Οι γονείς φοβόντουσαν να φανούνε ότι έχουν ελληνική καταγωγή, αν και είχαν ελληνική συνείδηση. Τελικά, το πρώτο βήμα το έκαναν οι παππούδες και οι γιαγιάδες τους", σημειώνει ο κ. Στεργίου.

"Είχα πολλά προβλήματα και με τις Αρχές, που δεν με έβλεπαν με καλό μάτι. Τι να πω; Γι΄ αυτούς ήμουν στιγματισμένος ήδη ως 'μεγάλος Έλληνας' ", ενώ δεκαετίες ήμουν ανεπιθύμητος για την πατρίδα μου", σημειώνει.

"Με στενοχωρεί πολύ και η εξέλιξη με το όνομα. Μιλούν ενάντια στην Ελλάδα και είναι δύσκολο να καταλάβουν κάποιοι ότι πρέπει να ζήσουμε μονιασμένοι. Γι΄αυτό και ιδρύσαμε το σύλλογο, να γίνει ένα πραγματικό φυτώριο αδελφοσύνης", τονίζει.

Όλα τα μαθήματα γίνονται στο σπίτι του κ. Θανάση, αφού δεν του παραχωρείται κάποιος χώρος. Φέτος, έχει σαράντα μαθητές, μικρούς και μεγάλους, τους οποίους έχει χωρίσει σε μικρές ομάδες.

Ένα μεγάλο "ευχαριστώ" απευθύνει στο "Ταμείον Θράκης", που τα τελευταία τρία χρόνια φιλοξενεί μαθητές του συλλόγου στα Άβδηρα της Ξάνθης, όπως και στον Οργανισμό για τη Διεθνοποίηση της Ελληνικής Γλώσσας, που τον προμήθευσε με πολύτιμα για τον ίδιο βιβλία, καθώς είναι δύσκολο να βρει στη γειτονική χώρα τα κατάλληλα εγχειρίδια να διδάξει επισταμένα την ιστορία μας.

Μαθητές του φιλοξενήθηκαν, επίσης, σε κατασκηνώσεις στο Σούνιο και στον Αγ. Ανδρέα, Αττικής.

Ευχαριστίες απευθύνει και στον πρόξενο της Ελλάδας (στην Μπίτολα) Μάρκο Τριπολιτάκη για την πολύτιμη ηθική συμπαράσταση. Η πρόσκληση να παραβρεθεί στη γιορτή του προξενείου για την 28η Οκτωβρίου ήταν ένα μεγάλο "δώρο" για τον ίδιο, όπως μεγάλη ήταν και η χαρά των μαθητών του, που έψαλαν τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα στον πρόξενό μας, στα ελληνικά.

Έχοντας διδάξει όλα αυτά τα χρόνια περισσότερο από 1.000 μαθητές, παρά τα 75 του χρόνια, ο κ. Στεργίου δηλώνει έτοιμος να συνεχίσει το έργο του μέχρι την τελευταία του πνοή.

Αν κάτι επιθυμεί διακαώς σήμερα είναι να νιώσει στο κόρφο του τη ζεστασιά ενός διαβατηρίου με το όνομά του, που θα γράφει "Υπηκοότητα Ελληνική".

Πηγή: http://omogeneia.ana-mpa.gr/press.php?id=5418

Ο ΣΥΝΗΓΟΡΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ

Διάβασα τυχαία σήμερα ένα (πάντα επίκαιρο) άρθρο του Ν. Μουζελή, σχετικά με τον θεσμό του "Συνήγορου του Πολίτη", που δημοσιεύθηκε στο ΒΗΜΑ στις 5.1.1997 (Κυβέρνηση Σημίτη) και σας το παρουσιάζω. Νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε:

ΟΠΩΣ Ο Πρωθυπουργός έχει συχνά τονίσει, η βασική προϋπόθεση για τον εκσυγχρονισμό της ελληνικής κοινωνίας είναι ο εξορθολογισμός της δημόσιας διοίκησης. Τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει σε αυτόν τον τόπο όσο η κρατική γραφειοκρατία παραμένει στα σημερινά χάλια της. Ο στόχος της διοικητικής μεταρρύθμισης είναι εξαιρετικά δύσκολος γιατί η επίτευξή του προϋποθέτει όχι μόνο τεχνικές αλλά και πολιτικές τομές. Πιο συγκεκριμένα, προϋποθέτει μια αλλαγή στην ισορροπία δύναμης μεταξύ ενός πανίσχυρου κομματικοκρατικού συστήματος και μιας καχεκτικής κοινωνίας πολιτών· προϋποθέτει η μεταρρυθμίζουσα κυβέρνηση να αποφασίσει να περιορίσει τις εξουσίες της εις όφελος ενός «τρίτου» τομέα που δεν θα λειτουργεί ούτε με βάση το κέρδος ούτε με βάση την κομματική λογική· προϋποθέτει, τέλος, ένα πλαίσιο όπου ο ουσιαστικός έλεγχος του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος ­ σε ό,τι αφορά τις σχέσεις του με τη δημόσια διοίκηση ­ δεν θα γίνεται μόνο από το ίδιο ή από την «κοινή γνώμη»· θα γίνεται από έναν οργανισμό που θα έχει και αυτονομία από τα κόμματα και (σε αντίθεση με την κοινή γνώμη) ειδικές γνώσεις και εξουσίες σε σχέση με τη λειτουργία της κρατικής μηχανής.

Οι πολυάριθμες προσπάθειες διοικητικής μεταρρύθμισης στη μεταπολεμική περίοδο ναυάγησαν όλες στο πολιτικό επίπεδο. Γιατί όταν η μεταρρυθμιστική διαδικασία άγγιζε τα συμφέροντα της ελληνικής κομματικοκρατίας (δηλαδή, τη βασική ανισορροπία δύναμης μεταξύ κράτους και κοινωνίας πολιτών), τότε διάφοροι μηχανισμοί ευνουχισμού - εξουδετέρωσης ενεργοποιούνταν. Και αφού σημαντικοί πόροι κατασπαταλούνταν στη δημιουργία διακοσμητικών μεταρρυθμιστικών οργανισμών, οι τελευταίοι αργά ή γρήγορα εκφυλίζονταν σε απλές παραφυάδες της κρατικής γραφειοκρατίας. Ετσι εξηγείται γιατί ως σήμερα, παρ' όλες τις προσπάθειες διοικητικού εκσυγχρονισμού, τα κόμματα δεν έπαψαν ποτέ να υπονομεύουν τη δημόσια διοίκηση χρησιμοποιώντας την σαν το βασικό μέσο ψηφοθηρίας. Αν λάβουμε υπόψη μας τα παραπάνω, δεν είναι περίεργο πώς το νομοσχέδιο για τον «Συνήγορο του Πολίτη» (τον περίφημο «όμπουτσμαν») κινδυνεύει να εκτροχιασθεί με τους γνωστούς «ευνουχιστικούς» τρόπους. Ετσι διαβάζουμε στον Τύπο πως «η Επιτροπή Θεσμών θα καθορίσει τελικά τις αρμοδιότητες του "Συνηγόρου του Πολίτη", καθώς διατυπώθηκαν χθες στο Υπουργικό Συμβούλιο σοβαρές αντιρρήσεις για το εύρος των "παρεμβάσεων" του νέου θεσμού στη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης. Πέντε υπουργοί, σύμφωνα με πληροφορίες (...), διαφώνησαν με τη δημιουργία ενός "παντοδύναμου αυταρχικού μοντέλου" που θα εξουσιάζει τους πάντες» («Καθημερινή», 24.12.96).

Βέβαια δεν γνωρίζω με ποια ακριβώς σημεία του νομοσχεδίου διαφώνησαν οι πέντε υπουργοί· αλλά το να αποκαλούν οι εκπρόσωποι πέντε βασικών υπουργείων της άκρως δεσποτικής κρατικής μηχανής τον «Συνήγορο του Πολίτη» «παντοδύναμο» και «αυταρχικό» είναι, για να χρησιμοποιήσω τη λαϊκή παροιμία, σαν να λέει ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα.

Νομίζω πως η Επιτροπή Θεσμών, ο υπουργός Δημόσιας Διοίκησης και ο Πρωθυπουργός ­ προτού λάβουν τις τελικές αποφάσεις τους πάνω σε αυτό το καίριο για τη δημοκρατία θέμα ­ θα πρέπει να λάβουν υπόψη τους τη μακρά και λυπηρή ιστορία των ως τώρα αποτυχημένων διοικητικών μεταρρυθμίσεων και να αντισταθούν στις με μαθηματική ακρίβεια προβλεπόμενες αντιδράσεις και προσπάθειες εξουδετέρωσης του νέου θεσμού. Πιο συγκεκριμένα, θα πρέπει να λάβουν υπόψη τους:

(α) Πως η ελληνική δημόσια διοίκηση δεν είναι ένας ουδέτερος γραφειοκρατικός μηχανισμός βεμπεριανού τύπου. Πρόκειται μάλλον για μια άκρως διεφθαρμένη «σουλτανιστική» γραφειοκρατία που κατά συστηματικό και οργανωμένο τρόπο βάζει ατιμωρητί τα δικά της συντεχνιακά συμφέροντα πάνω από αυτά των πολιτών.

(β) Πως όλες οι κυβερνήσεις και ιδίως αυτές του παπανδρεϊκού ΠαΣοΚ ευθύνονται για τη θλιβερή κατάσταση της δημόσιας διοίκησης. Ολες ανεξαιρέτως χρησιμοποίησαν τον κρατικό μηχανισμό για επιμεριστικούς, ψηφοθηρικούς σκοπούς.

(γ) Πως αν ο νέος θεσμός έχει την τύχη των προηγούμενων μεταρρυθμιστικών προσπαθειών (π.χ. του Ανωτάτου Συμβουλίου Δημόσιων Υπηρεσιών, που λειτούργησε υπό κρατικό έλεγχο από το 1951 ως το 1973), αν δηλαδή γίνει ακόμη ένας ανώδυνος, διακοσμητικός οργανισμός που θα παρέχει παρασιτική απασχόληση σε διάφορους ειδήμονες/συμβουλάτορες ως προς τα διοικητικά, θα είναι προτιμότερο να μη λειτουργήσει καθόλου. Πιο συγκεκριμένα, αν οι αποφάσεις του «όμπουτσμαν» υπέρ των αδικουμένων από το κράτος πολιτών λαμβάνονται τόσο λίγο σοβαρά όσο οι ανάλογες αποφάσεις των τακτικών δικαστηρίων, τότε είναι καλύτερα οι προβλεπόμενοι πόροι για τον νέο θεσμό να διατεθούν για κάτι πιο χρήσιμο.

(δ) Πως αν ο «όμπουτσμαν» έχει σκοπό την προστασία του πολίτη από τον γραφειοκρατικό αυταρχισμό, θα πρέπει να έχει τη δύναμη να κάνει σεβαστές τις αποφάσεις του ως προς τα διοικητικά που πηγαίνουν ενάντια στο πανίσχυρο κομματικοκρατικό κατεστημένο. Αν ο θεσμός δεν «δυσαρεστήσει» τους κομματικά και γραφειοκρατικά ισχυρούς, τότε θα αποτύχει.

(ε) Πως, σε τελική ανάλυση, ο τρόπος με τον οποίο θα θεσπισθεί και θα λειτουργήσει ο «Συνήγορος του Πολίτη» θα δείξει αν ο εκσυγχρονιστικός λόγος του Πρωθυπουργού είναι ουσιαστικός ή απλά ρητορικός.

Πηγή:

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artid=84910&dt=05/01/1997

Σημείωση kgrek

Σήμερα ο κ. Γ. Παπαπανδρέου παρουσιάζεται να δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στο θεσμό.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ - MERRY CHRISTMAS

Εύχομαι σε όλους τους αγαπητούς μου φίλους και αναγνώστες

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Με υγεία και ευτυχία

Κών/νος Γραικιώτης






Merry Christmas

to

My Dearest Readers


Konstantinos Grekiotis

ΜΝΗΜΗ ΑΛΕΞΗ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΥ

Θα ήθελα, η 6^η Δεκεμβρίου
να καθιερωθεί από την πολιτεία ως,

« ημέρα κατά της βίας»
ή
ως «ημέρα των δικαιωμάτων των νέων».

Τζίνα Τσαλικιάν

Η μητέρα του Αλέξη μιλάει στην Ελλη Στάη:

"Του έμαθα να μη φοβάται..."

"Αν είχε φοβηθεί το δολοφόνο του, τώρα θα ζούσε», λέει η κυρία Τζίνα Τσαλικιάν".

Μπαίνω στο κατάστημά της στην οδό Βουκουρεστίου, με αμηχανία, για να τη συναντήσω. Ήθελα από πέρυσι να τη δω από κοντά, αλλά το ένστικτό μου έλεγε ότι πρέπει να είναι μεταγενέστερος ο χρόνος της συνάντησης.

Την βλέπω, είναι γλυκειά, εγκάρδια, μια ήρεμη επαγγελματίας στο χώρο της δουλειάς της. Αν δεν ξέρεις τι έγινε πέρυσι αυτές τις μέρες στην Ελλάδα, δεν θα καταλάβεις ότι αυτή η γυναίκα κουβαλάει μέσα της όλο τον πόνο της απόλυτης απώλειας, που είναι ο χαμός του παιδιού σου, αλλά και όλο το φορτίο των βίαιων γεγονότων που σημάδεψαν τη χώρα, μετά την εν ψυχρώ εκτέλεση του 16χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου.

«Με βαραίνει ότι του έμαθα να μη φοβάται τίποτα στη ζωή» - μου λέει- και καταλαβαίνω αμέσως… Αν φοβόταν , ίσως να μην είχε ορθώσει την εφηβική του αντίδραση στο γνωστό σε όλους μας «βαρβαρισμό» κάποιων οργάνων της τάξης…

«Αν είχε φοβηθεί το δολοφόνο του, τώρα θα ζούσε» λέει η κα. Τζίνα Τσαλικιάν.

«Αυτό το βάρος κουβαλάω, τον έμαθα να μην φοβάται…».

Τη νιώθω, αισθάνομαι άβολα, δεν είμαι η δημοσιογράφος κι’ εκείνη η επιχειρηματίας. Είμαι η μάνα και είναι η μάνα. Το ίδιο βάρος θα ένιωθα και εγώ…

«Είμαι μια γυναίκα που πάλεψα και δούλεψα πολύ. Αυτό μάθαινα και στα παιδιά μου. Ο Αλέξης ερχόταν εδώ και με βοηθούσε – δούλευε μαζί μου – ήταν ένα καλό, καλοαναθρεμμένο παιδί- όχι αυτά που λένε βουτυρόπαιδα – ένα παιδί με ανατροφή καλή , που του την έδωσα εγώ».

«Και η δίκη; Τι θα γίνει με τη δίκη που θα ξύσει πληγές;» τη ρωτάω…

Αντιδρά πολύ, με αξιοπρέπεια μεν, αλλά πολύ. Την χτυπάει βαθειά το γεγονός ότι θα ακουστεί ξανά από τα χείλη του γνωστού δικηγόρου η φράση «το παιδί με την αποκλίνουσα συμπεριφορά». Όπως την πειράζει βαθειά ότι περιφέρεται η δίκη από χωρίου εις χωρίον. Θέλει μια δίκη για το δολοφόνο του παιδιού της. «Θέλω να ξέρω ότι το παιδί μου δεν έφυγε, όπως ένα σκυλί που το πάτησε ένα αυτοκίνητο και το άφησε στην άκρη του δρόμου».

Θέλει ακόμη να μην γίνει καμία εκμετάλλευση πολιτική στην επέτειο του ενός χρόνου από το χαμό του Αλέξη και τα βίαια γεγονότα που σάρωσαν την Ελλάδα.

«Ο κ. Χρυσοχοΐδης – μου λέει – ζήτησε η μνήμη του Αλέξη να μην σφραγιστεί φέτος με βία. Θα ήθελα, η 6^η Δεκεμβρίου να καθιερωθεί από την πολιτεία ως, « ημέρα κατά της βίας»ή ως «ημέρα των δικαιωμάτων των νέων».

«Αυτή θα ήταν και η καλύτερη τιμή για τη μνήμη του παιδιού μου».

Θα ήταν και μια λογική πρόταση – λέω εγώ – στον Υπ. Δημόσιας Τάξης (με τον οποίο μίλησα αφού είδα την Τζίνα Τσαλικιάν) ώστε οι νέοι που ξεχύθηκαν πέρυσι στους δρόμους και το ίδιο θέλουν να κάνουν και φέτος, να μην «καπελωθούν» από βίαιες αυθαιρεσίες άλλων, είτε αυτοί είναι αστυνομικοί, είτε είναι πολίτες.

Πριν φύγω από το μαγαζί της οδού Βουκουρεστίου, είμαι εγώ αυτή που δακρύζω όταν μου δείχνει τη φωτογραφία που έχει εκεί του Αλέξη, και είμαι εγώ αυτή που αισθάνομαι την ανάγκη, να την κρατήσω σφιχτά στην αγκαλιά μου, πριν φύγω.

Η μαμά του Αλέξη αντέχει , γιατί ξέρει ότι θα πρέπει να το αντέξει, μέχρι το τέλος της ζωής της.

Έλλη Στάη
05/12/2009

Πηγή: http://www.ellispoint.gr/index.php?option=com_resource&controller=article&article=477&category_id=23&Itemid=21

ΕΤΣΙ ΤΙΜΗΘΗΚΕ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΔΙΚΟΧΑΜΕΝΟΥ ΑΛΕΞΗ

Πάθος, πλήθος και αυτοσυγκράτηση

Η συγκέντρωση διαμαρτυρίας για την επέτειο του φόνου του Αλ.Γρηγορόπουλου σημαδεύτηκε μεν από επεισόδια, ωστόσο η ΕΛ.ΑΣ δεν "εμπόδισε" την ολοκλήρωσή της καταφέρνοντας παράλληλα να μην επιτρέψει την εκδήλωση εκτεταμένων επεισοδίων.

Το πρώτο «ραντεβού» των 13.00 ως συνήθως τηρήθηκε από ελάχιστους σε σύγκριση με τον τελικό όγκο της πορείας, καθώς εκείνη την ώρα στα Προπύλαια υπήρχαν περίπου 500 άτομα, με αρκετούς να βρίσκονται στην είσοδο της Πρυτανείας. Σταδιακά ο όγκος του κόσμου αυξήθηκε σε αρκετές χιλιάδες, ενώ λίγο πριν ξεκινήσει η πορεία, αντιεξουσιαστές κατέβασαν την ελληνική σημαία από την Πρυτανεία για να την αντικαταστήσουν με μία ερυθρόμαυρη. Στο διάστημα αυτό αψιμαχίες κουκουλοφόρων με άνδρες της ΕΛ.ΑΣ. σημειώθηκαν σε αρκετά σημεία, αλλά μόνο περιμετρικά και όχι από τον κύριο όγκο των συγκεντρωμένων.

Οταν ξεκίνησε η πορεία προς τη Βουλή, το πλήθος ήταν πλέον διψήφιος αριθμός χιλιάδων και χωρίς ιδιαίτερα επεισόδια διέσχισε την Πανεπιστημίου, την Αιόλου και τη Σταδίου μέχρι να φτάσει στην πλατεία Συντάγματος. Τα περιστατικά επιθέσεων κουκουλοφόρων σε βιτρίνες τραπεζών, κάμερες και προθήκες καταστημάτων ήταν σποραδικά, ενίοτε δε επιδοκιμάστηκαν ή αποδοκιμάστηκαν, από διαφορετικά μπλοκ της πορείας.

Στην πλατεία Συντάγματος υπήρξαν τα σοβαρότερα επεισόδια, καθώς αρχικά τα McDonald's της Ερμού και ακολούθως άνδρες των ΜΑΤ (στοά Ταχυδρομείου, στη συμβολή με την Μητροπόλεως) δέχτηκαν την επίθεση κουκουλοφόρων που κινούνταν στις παρυφές της πορείας. Η αντίδραση της αστυνομίας ήταν εκτεταμένη χρήση χημικών και αρκετές βίαιες συγκρούσεις, ωστόσο ο κύριος όγκος των συγκεντρωμένων είτε συνέχισε την πορεία του, είτε «έκοψε δρόμο» μπροστά από το King George και τη "Μεγάλη Βρετανία".

Τελικά ο κύριος όγκος των διαδηλωτών κατευθύνθηκε μέσω Πανεπιστημίου και Πατησίων στο χώρο του Πολυτεχνείου και την Πλατεία Εξαρχείων, όπου μερικές χιλιάδες κόσμου φαίνονται αποφασισμένες να περιμένουν το επόμενο «ραντεβού» στο σημείο που σκοτώθηκε ο Αλ.Γρηγορόπουλος.

Αξίζει να σημειωθεί ότι μετά τις συγκρούσεις στην πλατεία Συντάγματος, το μπλοκ της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ γιούχαρε τις σποραδικές επιθέσεις κουκουλοφόρων σε προθήκες και κάμερες, ενώ προσπάθησε να δημιουργήσει και αλυσίδες για να περιφρουρήσει το χώρο του, κίνηση για την οποία η Αλ.Παπαρήγα μπορεί να... αισθάνεται δικαιωμένη, αφού πολλάκις έχει τονίσει τη σημασία των περιφρουρήσεων, ώστε να αποφεύγονται επεισόδια από ξένα στοιχεία.

Η στάση της ΕΛ.ΑΣ. επέτρεψε τελικά στον κύριο όγκο των διαδηλωτών να πραγματοποιήσει την πορεία διαμαρτυρίας, χωρίς βίαιες συμπεριφορές κατά πάντων και με περιορισμένη χρήση χημικών (ανεξάρτητα φυσικά από όσα συνέβησαν στις συγκρούσεις με τους κουκουλοφόρους).

Βεβαίως, η νύχτα της Κυριακής είναι μακριά, με το Πολυτεχνείο να είναι γεμάτο με αρκετό κόσμο και την Πρυτανεία να βρίσκεται περικυκλωμένη, με μερικές εκαντοντάδες να είναι ταμπουρωμένοι μέσα, όσο ο Πρύτανης δεν δέχεται να αρθεί το άσυλο.

Διάλογος ΜΑΤ - διαδηλωτών

Εμφανώς διαφορετική είναι η στάση τόσο από τους άνδρες της ΕΛ.ΑΣ. όσο και από τους συγκεντρωμένους στην περιοχή των Εξαρχείων, μετά την επέμβαση των ΜΑΤ για να απωθηθούν ομάδες κουκουλοφόρων.

Παρά το ότι στην πλατεία Εξαρχείων υπάρχει αρκετός κόσμος και μετά τις συγκρούσεις που σημειώθηκαν στις 17.00 περίπου, εκατέρωθεν υπάρχει ένα είδος... ανεκτικότητας!

Ετσι, μέσα στους συγκεντρωμένους έφτασε όχημα της Πυροσβεστικής που έσβησε φλεγόμενους κάδους στη συμβολή των οδών Σπ.Τρικούπη και Στουρνάρη, ενώ ο επικεφαλής μάλλον των ΜΑΤ, που βρίσκονταν εκείνη την ώρα στην Σπ.Τρικούπη, δεν δίστασε να κυκλοφορεί μόνος μεταξύ των συγκεντρωμένων.

Μάλιστα, στη συνέχεια άνοιξε διάλογο με αρκετούς από αυτούς, για να απαντήσει στις αιτιάσεις τους ότι δεν υπάρχει λόγος παρουσίας των ΜΑΤ στο χώρο, αφού απλώς δυναμιτίζει την ατμόσφαιρα.

Ο ίδιος τους παρέπεμψε στην ηγεσία της ΓΑΔΑ και τους εισαγγελείς που δίνουν τις σχετικές εντολές, ενώ σημείωσε ότι οι ίδιοι συμβάλλουν στην προστασία της τάξης, όπως έχουν ορκιστεί.

Ρεπορταζ: Χρήστος Κακαβογιάννης

Πηγή:

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&pubid=8760816

ΝΤΡΟΠΗ

ΔΕΝ ΣΕΒΟΝΤΑΙ ΤΙΠΟΤΑ

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ - Ο προστάτης των απανταχού ναυτικών

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
Αρχιεπίσκοπος Μύρων της Λυκίας, ο Θαυματουργός

Ο Κύριος, στην επί του Όρους ομιλία του, είπε: «Γίνεσθε οικτίρμονες, καθώς και ο πατήρ υμών οικτίρμων εστί» (Λουκ. στ΄ 36). Να γίνεστε, δηλαδή, σπλαχνικοί προς τον πλησίον και συμπονετικοί στις δυστυχίες και στις ανάγκες του, καθώς και ο ουράνιος Πατέρας σας είναι ευσπλαχνικός προς όλους. Μια τέτοια προσωποποίηση της χριστιανικής ευσπλαχνίας υπήρξε ο Άγιος Νικόλαος, o Αρχιεπίσκοπος Μύρων και Λυκίας του οποίου την μνήμη τιμά τόσο η Ορθόδοξη όσο και η Καθολική Εκκλησία στις 6 Δεκεμβρίου.

Ο Αγιος Νικόλαος είναι ο θαυματουργός Αγιος των ναυτικών μας και δεν υπάρχει ελληνικό νησί χωρίς εκκλησιά στο όνομά Του, όπως και δεν υπάρχει και ελληνικό πλοίο χωρίς το εικόνισμά Του με το ακοίμητο καντήλι.

Ο ναυτικός λαός μας και το Ναυτικό μας, γενικά, τον καθιέρωσαν ως προστάτη τους, για τα πολλά θαύματα που έκανε σε περιπτώσεις που άνθρωποι και πλοία κινδύνευαν να καταποντιστούν από θαλασσοταραχή ή από άλλες αιτίες.

Ο Άγιος Νικόλαος δεν ήταν ναυτικός. Υπήρξε, όμως, η προσωποποίηση της χριστιανικής ευσπλαχνίας και η ενσάρκωση της ελεημοσύνης προς τους στερημένους και σε όσους κινδύνευαν, είτε στη στεριά είτε στη θάλασσα.

Γόνος διακεκριμένης οικογένειας, γεννήθηκε στα βάθη της Ανατολής. Στα Πάταρα της Λυκίας, στην αρχή σχεδόν του τρίτου, μετά Χριστόν, αιώνα και από μικρό παιδί έδειξε πόσο καλός Χριστιανός θα γινόταν. Η παράδοση, μάλιστα, αναφέρει, πως σαν ήταν βρέφος, δεν θήλαζε την Τετάρτη και την Παρασκευή.

Υπήρξε μοναχοπαίδι, μεγαλωμένο με χριστιανικές αρχές που δικαίωσε τις ελπίδες των γονιών του με το ήθος του. Ορφάνεψε σε νεαρή ηλικία και κληρονόμησε αρκετή περιουσία. Δεν την κράτησε όμως για τον εαυτό του. Τη μοίρασε στους φτωχούς και, μάλιστα, κρυφά.

Έκανε συντροφιά με μεγάλους και σοφούς ανθρώπους και συνεχώς βρισκόταν στην εκκλησία, όπου προσευχόταν. Η αγάπη των συμπολιτών του, απέναντι του, ήταν απεριόριστη και όλοι είχαν καταλάβει πως ο αθέατος φιλάνθρωπος που τους συνέτρεχε στις δύσκολες στιγμές του ήταν ο Νικόλαος.

Ο θείος του - αδελφός του πατέρα του - που κι αυτός ονομαζόταν Νικόλαος ηταν Αρχιερέας της επαρχίας του. Βλέποντας λοιπόν τη σωφροσύνη του ανιψιού του, τον χειροτόνησε ιερέα. Από τότε, η ζωή του έγινε ένα αληθινό υπόδειγμα αρετής και εγκράτειας, ενώ συνέχιζε τις φιλανθρωπίες του.

Η παράδοση λέγει ότι κάποτε, θέλησε να πάει στα Ιεροσόλυμα , για να προσκυνήσει τον Πανάγιο Τάφο. Καθώς ταξίδευε για τους Αγίους Τόπους, μ' ένα αιγυπτιακό πλοίο, έπιασε φοβερή θαλασσοταραχή. Είπε ,τότε, σε όλους να μη φοβούνται γιατί θα προσευχηθεί και θα τους γλιτώσει ο Θεός. Έτσι και έγινε. Η τρικυμία δεν βούλιαξε το πλοίο. Ο Νικόλαος, σε μια γωνιά, προσευχόταν συνεχώς στο Θεό. Την άλλη μέρα κόπασε η τρικυμία. Μόνο ένας ναύτης, την ώρα που ανέβηκε στο κατάρτι να διορθώσει τα σχοινιά, γλίστρησε στο κατάστρωμα και σκοτώθηκε. Ολοι άρχισαν τότε να κλαίνε για το χαμένο παλικάρι. Ο Άγιος Νικόλαος προσευχήθηκε θερμά στο Θεό και ο ναύτης αναστήθηκε. Τότε όλοι θαύμασαν αυτό τον άγιο άνθρωπο και συνταξιδιώτη τους και όταν έφθασαν στον τόπο τους άρχισαν να μιλούν για τα θαύματά του.

Όταν πέθανε ο Αρχιεπίσκοπος Μύρων της Λυκίας συγκεντρώθηκαν οι επίσκοποι της επαρχίας για να εκλέξουν το διάδοχο του. Η απόφαση ήταν δύσκολη και την ανέβαλαν για την άλλη μέρα. Τη νύχτα, όλοι είδαν το ίδιο όραμα: Άγγελος Κυρίου τους είπε ότι ο καταλληλότερος για την αρχιεπισκοπή ήταν ο ιερέας από τα Πάταρα, ο Νικόλαος. Οι επίσκοποι συνεμορφώθησαν με τις υποδείξεις του αγγέλου και ανέδειξαν τον Νικόλαο Μητροπολίτη Μύρων.

Μετά την εκλογή του ο Άγιος Νικόλαος συνέχισε με περισσότερη θέρμη ψυχής το φιλανθρωπικό του έργο. Έφτιαξε γηροκομεία, πτωχοκομεία, νοσοκομεία. Η πραότητά του, όμως, δεν τον εμπόδιζε να είναι αυστηρός εκεί που έπρεπε και να είναι «ο ποιμήν, ο βαστάζων ράβδον».

Όταν ο Μαξιμιανός και ο Διοκλητιανός εκήρυξαν άγριο διωγμό κατά των Χριστιανών, και, κυρίως κατά των επισκόπων, ο Νικόλαος δεν θορυβήθηκε. Συνέχιζε να διδάσκει με περισσότερο πάθος την πίστη στον ένα και μοναδικό Θεό και την αγάπη στο συνάνθρωπο. Παράλληλα, κατηγορούσε τα ψεύδη και την υποκρισία της ειδωλολατρίας.Κάποιοι τον πρόδωσαν και καταδικάστηκε σε εξορία και φυλάκιση. Ελευθερώθηκε, όταν τη βασιλεία ανέλαβε ο Χριστιανός αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος ο Μέγας, γιος της Αγίας Ελένης, ο οποίος ελευθέρωσε όλους τους φυλακισμένους και πολέμησε την ειδωλολατρία. Ο Αγιος Νικόλαος επέστρεψε και πάλι στη Μητρόπολή του.

Πολλά είναι τα θαύματά του. Πολλοί ναυτικοί, που ταξίδευαν στην περιοχή εκείνη και κινδύνευαν, έβλεπαν έναν ολόσωμο ιερέα, πάνω στη πρύμνη του πλοίου τους. Κι όταν έφθαναν στα Μύρα, για να προσκυνήσουν, έβλεπαν τον ίδιο, τον θαυματουργό ιερέα, που τους έσωσε, να λειτουργεί.

Πήρε μέρος στην Α' Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια, με 318 Πατέρες. Όλοι καταδίκαζαν τον αιρετικό Αρειο, ο οποίος αμφισβητούσε τον Υιό και Λόγο του Θεού. Λέγεται, μάλιστα, ότι ο Επίσκοπος Νικόλαος τον χαστούκισε δυνατά, μπροστά στον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο και για το λόγο αυτό φυλακίστηκε. Αλλά, το βράδυ, παρουσιάστηκε στο κελί του ο Χριστός και του έδωσε το Ευαγγέλιο, ενώ η Θεοτόκος του χάρισε αρχιερατικό ωμοφόριο. Λυμένο από τα δεσμά του και με τα ιερά αυτά κειμήλια στους ώμους και στα χέρια, τον βρήκαν όσοι τον επισκέφθηκαν το άλλο πρωί. Οταν τον ρώτησαν πού τα βρήκε , τους είπε την αλήθεια. Αμέσως, το 'μαθε ο αυτοκράτορας και διέταξε να τον αποφυλακίσουν.

Παρά τα γηρατειά του, δεν σταματούσε το φιλάνθρωπο έργο του. Πριν να παραδώσει την ψυχή του στον Κύριο, σήκωσε τα μάτια του στον ουρανό και είδε τους αγγέλους, που έρχονταν να τον παραλάβουν. Και, τότε, ψιθύρισε: «Κύριε, εις χείρας Σου παρατίθημι το πνεύμα μου» και έκλεισε για πάντα τα μάτια του. Ηταν το 330 μ. Χ.

Το λείψανο του Αγίου απόκειται στη Βάρη της Ιταλίας. Η μνήμη του γιορτάζεται στις 6 Δεκεμβρίου. Η επίκληση της μεσιτείας Του προς τον Φιλάνθρωπο Θεό εξακολουθεί και μέχρι σήμερα να συντελεί σε πολλά θαύματα, τόσο στην ξηρά όσο και στη θάλασσα.

Η κοίμησή του

Ο άγιος Νικόλαος πέθανε ειρηνικά στις 6 Δεκεμβρίου του έτους 330 μ. Χ. (Κατ’ άλλους του 345 ή 352 μ.Χ.) Μετά την κοίμησή του ονομάστηκε «μυροβλύτης», καθώς τα λείψανά του άρχισαν να αναβλύζουν άγιο Μύρο, όπως και άλλων αγίων. Τα λείψανά του διατηρήθηκαν στα Μύρα έως και τον ενδέκατο αιώνα. Το 1087 κάποιοι ναύτες τα αφαίρεσαν και τα μετέφεραν στην Ιταλία, στην πόλη Μπάρι και τοποθετήθηκαν στο Ναό του Αγίου Στεφάνου. Λέγεται ότι κατά την τέλεση της θείας λειτουργίας άρχισε να αναβλύζει τόσο πολύ μύρο από τα ιερά λείψανα, που οι πιστοί το μάζευαν σε δοχεία για θεραπεία από διάφορες αρρώστιες, ενώ αρκετοί λιποθυμούσαν από την ευωδία του μύρου αυτού.

Εξέταση λειψάνων για ανάπλαση προσώπου

Ο νέος τάφος του αγίου Νικολάου στο Μπάρι ανοίχτηκε τη νύχτα της 5ης προς την 6η Μαΐου του 1953, επειδή έπρεπε να γίνουν αναστηλωτικά και αναπαλαιωτικά έργα στηΒασιλική του Αγίου Στεφάνου. Με την ευκαιρία αυτή έγινε αναγνωριστικός έλεγχος και καταμέτρηση των οστών που βρέθηκαν στον τάφο από τον καθηγητή της Ανατομίας του Πανεπιστημίου του Μπάρι Luigi Martino, με τη βοήθεια του Δρ. Venezia Luigi. Μετά, τα λείψανα τοποθετήθηκαν σε γυάλινη κάψα και τέθηκαν σε προσκύνημα στη Βασιλική του Αγίου.

Το 1957, ο ίδιος καθηγητής, με τον ίδιο βοηθό πραγματοποίησαν μια δεύτερη εξέταση των λειψάνων, τα οποία αμέσως μετά τοποθετήθηκαν στη σαρκοφάγο από όπου τα είχαν βγάλει αρχικά. Επρόκειτο για μια «ανατομική ανθρωπολογική μελέτη, που απέβλεπε στον προσδιορισμό και την αποτύπωση της εικόνας και των χαρακτηριστικών των οστών και κυρίως στην ανασύνθεση της φυσικής εμφάνισης ή ακόμη και της εικονογραφικής μορφής του ατόμου, στο όποιο άνηκαν τα υπό εξέταση οστικά λείψανα».

Η εξέταση απέδειξε ότι πολλά τμήματα των οστών έλειπαν, και ότι η κάρα είχε διατηρηθεί καλύτερα από τα υπόλοιπα. Παράλληλα, όταν ανοίχτηκε ή σαρκοφάγος, τα οστά βρέθηκαν βουτηγμένα σ’ ένα υγρό διαυγές, άχρωμο και άοσμο, σαν νερό που βγαίνει από βράχο. Όσα οστά βρίσκονταν πάνω από τη στάθμη του υγρού, που έφτανε στα 2-3 εκ. μ. από τον πυθμένα της σαρκοφάγου, ήταν υγρά όπως και τα εσωτερικά τοιχώματα της. Επίσης από αυτό το υγρό ήταν γεμάτες οι μυελοκυψέλες των σπογγωδών οστών. Η εξέταση του υγρού στα Ινστιτούτα Χημείας και Υγιεινής του Πανεπιστημίου του Μπάρι έδειξε ότι επρόκειτο για νερό καθαρό, ελεύθερο από άλατα και στείρο από μικροοργανισμούς. Οι ρωμαιοκαθολικοί του έχουν δώσει τη χαρακτηριστική ονομασία «Manna».

Τα σχετικά Αγιολογικά κείμενα αναφέρουν ότι και όταν οι ναυτικοί από το Μπάρι έσπασαν την πλάκα, του τάφου του Αγίου στα Μύρα, για να πάρουν τα λείψανα, τα βρήκαν μέσα σε «Θείο μύρο», (άλλοι γράφουν Sanctus liguor ή oleum). Σύμφωνα με τον ερευνητή καθηγητή, η ύπαρξη του υγρού αυτού στη σαρκοφάγο επέδρασε ευεργετικά στην καλύτερη συντήρηση των οστών όλους αυτούς τους αιώνες που πέρασαν. Η μελέτη των οστών έδειξε ότι ο κάτοχός τους έπασχε από αγκυλωτική σπονδυλαρθρίτιδα και διάχυτη ενδοκρανιακή υπερόστωση. Θεωρείται ότι αυτά πρέπει να κληροδοτήθηκαν στον Άγιο από κάποια υγρή φυλακή, όπου θα πέρασε αρκετά χρόνια της ζωής του και μάλιστα σε προχωρημένη ηλικία, όπως μαρτυρούν τα σχετικά αγιολογικά κείμενα. Ο ίδιος καθηγητής εκτέλεσε ανάπλαση της μορφής του αγίου Νικολάου με βάση τα οστά της κάρας του, και το αποτέλεσμα έμοιαζε με τη μορφή του αγίου όπως εικονίζεται στο Παρεκκλήσιο του Αγίου Ισιδώρου της Βασιλικής του Αγίου Μάρκου Βενετίας.

Πηγές: Το συναξάρι των Αγίων της Αγγελικής Δαμίγου, Βικιπαιδεία, Χριστιανική Φοιτητική Ένωση

ΤΕΛΙΚΑ Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΕΙΠΕ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΑ ΤΗΝ ΩΜΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

Από το 9 της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ

ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ (1)... «Αν και είναι πολύ νωρίς για προβλέψεις είναι ορατό διά γυμνού οφθαλμού ότι το θετικό κλίμα των πρώτων ημερών αρχίζει να γυρίζει. Δεν πρόλαβε καλά καλά να βγει στην ανοικτή θάλασσα και το κυβερνητικό σκάφος εμφανίζει προβλήματα»...

Ο Σταύρος Λυγερός στην «Καθημερινή»:

— «Η ειδοποιός διαφορά με το παρελθόν είναι ότι δεν υπάρχουν πια περιθώρια. Το ποτήρι έχει ξεχειλίσει και δεν μαζεύεται με τις γνωστές μεγαλόστομες ρητορείες. Απαιτείται επεξεργασμένο και ρεαλιστικό σχέδιο και ισχυρός καθημερινός συντονισμός του κυβερνητικού σχήματος. Η κυβέρνηση δεν φαίνεται να διαθέτει ούτε σχέδιο ούτε αποτελεσματικό συντονιστή. Αλλιώς, πώς να εξηγήσουμε τα διαδοχικά κρούσματα αντιφατικών υπουργικών δηλώσεων και υπαναχωρήσεων;».

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ (2)... «Πριν από τις εκλογές το ΠΑΣΟΚ και ο κ. Παπανδρέου είχαν καλλιεργήσει πλήθος προσδοκιών σε περίπτωση κατά την οποία θα έρχονταν στην εξουσία. Οτι τα χρήματα υπήρχαν και ότι θα τα έβρισκαν, ότι οι βεβαιωμένοι και ανείσπρακτοι φόροι θα λειτουργούσαν αμέσως ως κινητήριος μοχλός, ότι υπήρχαν σχέδια για όλα τα μείζονα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας»...

Ο Νίκος Μπακουνάκης στο «Βήμα»:

— «Είχαν εκφραστεί τότε οι φόβοι πώς το ΠΑΣΟΚ και ο κ. Παπανδρέου θα μπορέσουν να διαχειρισθούν τις τεράστιες προσδοκίες που δημιούργησαν. Περίπου δύο μήνες μετά τις εκλογές, με τη δαμόκλειο σπάθη της χρεοκοπίας πάνω από τα κεφάλια μας, με τη δημόσια διοίκηση να υπολειτουργεί (ούτε οι μισές γραμματείες δεν έχουν διοριστεί ακόμη) ο φόβος αυτός έχει εγκαθιδρυθεί. Η ρητορεία και το στιλ είναι πλέον επικίνδυνα».

Από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της 28ης.11.2009