Στρατόπεδο προσφύγων Κολοκυνθού

Στρατόπεδο προσφύγων Κολοκυνθού

 

Το στρατόπεδο προσφύγων, που τίμησε το όνομα  της Ελλάδας  στο   εξωτερικό

 

Ογκώδες και επιβλητικό, χρωματισμένο εξωτερικά με έντονες αποχρώσεις, το Καπνεργοστάσιο της οδού Λένορμαν, επιβάλλεται σήμερα με την παρουσία του, παραμένοντας σημείο αναφοράς στη νέα εικόνα της περιοχής. Σήμερα στον όροφο και σε τμήμα του ισογείου του στεγάζει τη βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων, ενώ το υπόλοιπο κτήριο με το αίθριο παραμένουν κενά.

 

Ο επισκέπτης δύσκολα θα μαντέψει διαβαίνοντας τα νέα καλογυαλισμένα μαρμάρινα δάπεδα, την αρχική χρήση και την ιστορία του κτηρίου. Μια ιστορία που διαδραματίστηκε σε δύσκολες περιόδους πολέμου και οικονομικής ανέχειας, γεμάτη από τον ιδρώτα καπνεργατών, τις φωνές στρατιωτών, την οδύνη των φυλακισμένων αλλά και τον πόνο και το φόβο προσφύγων. Σ’ αυτούς τους τελευταίους είναι αφιερωμένο το παρακάτω κείμενο.

 

 

Στα 1954 απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ για την ειρήνη στην Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών που ασχολείτο με τα ζητήματα των Προσφύγων. Όταν η είδηση δημοσιεύθηκε στον καθημερινό τύπο. πολλοί διερωτήθηκαν ποια σχέση υπάρχει μεταξύ της υποθέσεως της Ειρήνης και   ενός   οργανισμού που έχει ως σκοπό την περίθαλψη των συγχρόνων προσφύγων. Δεν γνώριζαν ότι σύμφωνα με τους κανονισμούς του Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης, η απονομή γίνεται «εις το άτομο εκείνο ή τον οργανισμό εκείνο που θα έχει συμβάλει περισσότερο και καλύτερα στην προαγωγή της αδελφοσύνης μεταξύ των ανθρώπων και των εθνών». Επίσης, δεν γνώριζαν ότι η Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών για την περίθαλψη των προσφύγων επέδειξε, κατά  την δεκαετία του 1950, σημαντική δράση προς την κατεύθυνση της αδελφοσύνης μεταξύ των ανθρώπων, ανεξαρτήτως εθνικότητας, με την οργάνωση στρατοπέδων περίθαλψης και αποκατάστασης των προσφύγων, οι όποιοι, για  φυλετικούς, θρησκευτικούς ή  πολιτικούς λόγους, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους μετά την λήξη των εχθροπραξιών του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Ασφαλώς επίσης, τώρα για πρώτη φορά πολλοί θα πληροφορηθούν ότι το έργον που επιτελέσθηκε στην Ελλάδα για την περίθαλψη των προσφύγων τότε, εξύψωσε την φήμη της Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών και συνετέλεσε στην απονομή του Βραβείου Νόμπελ. 

 

Ο Ύπατος Αρμοστής των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες κ. Βάν Χώϋβεν Γκέτχαρτ, στις εκθέσεις του για την εργασία 50 περίπου στρατοπέδων περιθάλψεως σε διάφορες Ευρωπαϊκές χώρες, αναφέρει και επαναλαμβάνει ότι το μόνο  στρατόπεδο που  σημείωσε δράση εποικοδομητική ήταν το Στρατόπεδο Προσφύγων Κολοκυνθούς. Το Στρατόπεδο αυτό συντηρείτο από διάφορα αμερικανικά και ευρωπαϊκά τμήματα μιας παγκόσμιας οργάνωσης που ονομαζόταν Θεοσοφική Εταιρεία καθώς και από χορηγίες διεθνών ιδρυμάτων.  Βοήθεια πρόσφεραν επίσης το παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, Διεθνείς Κοινωνικές Υπηρεσίες, ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός και άλλες διεθνείς οργανώσεις και φυσικά και το ελληνικό υπουργείο Κοινωνικής Πρόνοιας. Ο Ύπατος Αρμοστής της Επιτροπής Ηνωμένων Εθνών συνεχώς εκθείαζε το έργο που γινόταν στο προσφυγικό στρατόπεδο της Κολοκυνθού σαν υπόδειγμα προς όλες τις οργανώσεις που ασχολούντο με στρατόπεδα προσφύγων. Και στα ξένα περιοδικά επίσης γινόταν πολύ συζήτηση για το έργο που γινόταν στο στρατόπεδο αυτό.

 

 

Η λειτουργία του στρατοπέδου είχε ξεκινήσει το 1948 στο Παλιό Δημόσιο Καπνεργοστάσιο στην Λένορμαν που λειτούργησε ως Κέντρο Περιθάλψεως Προσφύγων Κολοκυνθούς. Από τους στρατώνες του Σταθμού Λαρίσης είχαν μεταφερθεί τότε 52 οικογένειες Ελλήνων, άπορες και ανήμπορες. Μεταξύ αυτών και οικογένειες προσφύγων από τη Ρουμανία και τη Ρωσία που είχαν καταστραφεί από τον πόλεμο.

 

Τα μέλη των οργανώσεων, που προσέφεραν εθελοντικά μόνον τις υπηρεσίες τους, εξασφάλιζαν διανομή καθημερινού συσσιτίου σε όλους τους πρόσφυγες, καθώς επίσης μουρουνέλαιο και φάρμακα για τα παιδιά. Μοίραζαν δέματα ιματισμού, που στέλνονταν από το εξωτερικό. Οργάνωναν εορτές με προγράμματα ψυχαγωγικά (κινηματογράφος, κουκλοθέατρο, απαγγελίες, χριστουγεννιάτικο δένδρο κλπ). Εξασφάλιζαν παντός είδους διανομές στους πρόσφυγες, με όλως ιδιαίτερη φροντίδα για τα παιδιά μέχρι 14 ετών, των οποίων φρόντιζαν και την υγεία τους με αποτέλεσμα κάποιες δύσκολες περιπτώσεις να στέλνονται στην Ελβετία σε διάφορα εξειδικευμένα θεραπευτήρια.

 

Το σοβαρότερο όμως έργο αυτών που δρούσαν εθελοντικά στο στρατόπεδο Κολοκυνθούς ήταν αυτό που μπορεί να ονομαστεί «δράση για ψυχική και υλική αποκατάσταση». Μια δράση αναγκαία καθώς -όπως είχε αποφασίσει η Επιτροπή Πρσφύγων των Ήν. Εθνών-, σκοπός των στρατοπέδων που ιδρύονταν ήταν... να διαλυθούν, όσο γινόταν ταχύτερα και να αποκτήσουν οι πρόσφυγες μια θέση μέσα στην κοινωνία και να κερδίζουν μόνοι τη ζωή τους.

 

 Μια εικόνα από το εσωτερικό του "στρατοπέδου"

 

Δεν ήταν εύκολο να έλθει σε πέρας αυτό το θεμελιώδες καθήκον. Αν και η ζωή, παρ΄ όλες τις φροντίδες, δεν ήταν εύκολη στα στρατόπεδο πολλοί πρόσφυγες δεν ήθελαν με κανένα τρόπο να φύγουν από αυτά. Χρειάσθηκε τότε συστηματική εργασία για ν' αναπτερωθεί το ηθικό των προσφύγων και να ξαναγεννηθεί μέσα τους το αίσθημα της ασφαλείας και της αξιοπρέπειας. Η οκνηρία δεν ενθαρρύνονταν.  Σκοπός του στρατοπέδου Κολοκυνθού ήταν να μεταβάλλει τους πρόσφυγες σε χρήσιμα μέλη του κοινωνικού συνόλου. Για αυτό και κλήθηκαν όλοι να δηλώσουν τι εργαλεία είχαν ανάγκη προς εξάσκηση του επαγγέλματος των, ώστε να τους χορηγηθούν και έτσι ν' αποκατασταθούν. Όσοι ήθελαν να μάθουν μια τέχνη, κλήθηκαν να το δηλώσουν και μερικοί εισήχθησαν σε εργοστάσια ως μαθητευόμενοι με ειδική επιδότηση. Αρκετοί από αυτούς ήταν νέοι. Έως ότου γίνουν τεχνίτες για να κερδίζουν μόνοι τους την συντήρησή τους, εισέπρατταν από δωρεές που γίνονταν από διεθνείς οργανώσεις ένα ημερομίσθιο. Παιδιά και κορίτσια σχολικής ηλικίας βοηθιόντουσαν για να συμπληρώσουν την εκπαίδευση τους : Δίδακτρα, βιβλία, τετράδια και έκτακτες μερίδες τροφίμων εξασφαλίζονταν από δωρεές. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, από 192 άτομα (εκ των όποιων 38 παιδιά) που ήταν η «δύναμη» του στρατοπέδου Κολοκυνθούς, όταν ξεκίνησε η λειτουργία του, 54 άτομα (εκ των όποιων 27 παιδιά) βοηθήθηκαν να εγκατασταθούν εκτός του στρατοπέδου Κολοκυνθούς και να ενσωματωθούν στην  κοινωνία.  Σχετική μνεία των ανωτέρω γίνεται στο «Free World? : The campaign to save world’s refugees».

 

 

Το τι σημασία είχε αυτή η προσπάθεια προς περιορισμό του στρατοπέδου, φαίνεται από δύο αποφάσεις του τότε Ύπατου Αρμοστή των Ην. Εθνών :

 

Πρώτον, να διατεθεί το ποσόν του Βραβείου Νόμπελ που πήρε η οργάνωση, για να βοηθηθεί η κατάργηση του στρατοπέδου προσφύγων της Τήνου. Αυτό σημαίνει ότι τα ποσά που διοχέτευσαν στην αδελφική τους δραστηριότητα προς την οργάνωση που δραστηριοποιείτο στο στρατόπεδο Κολοκυνθού τα μέλη των παραρτημάτων εξωτερικού της οργάνωσης ήταν ισοδύναμο του ποσού που εισέπραξε η Ύπατη Αρμοστεία Προσφύγων από το Βραβείο Νόμπελ.

 

Δεύτερον, ανατέθηκε στην κυρία Αριανή ντέ Μπέργκ να γράψει την «Ιστορία της υιοθεσίας του Στρατοπέδου Κολοκυνθούς», για να μοιραστεί στις άλλες οργανώσεις, που είχαν υιοθετήσει όμοια στρατόπεδα, σαν παράδειγμα και οδηγός.

 

Όσο για τα μέλη των οργανώσεων που διεξήγαγαν τότε όλη την εργασία με τον πιο αθόρυβο τρόπο, πιστεύοντας στη παγκόσμια αδελφότητα της ανθρωπότητας, χωρίς διάκριση φυλής, πίστεως, φύλου, τάξεως ή χρώματος - αρκέστηκαν σε μια γιορτή στο στρατόπεδο προσφύγων της Κολοκυνθούς, όπου προσήλθαν και αρκετοί από τους τέως πρόσφυγες για να τα ευχαριστήσουν που συνέβαλαν στην αποκατάστασή τους.

Οι πρόσφυγες Έλληνες που αποχώρησαν πήραν σπίτια στον Καρέα και στο καπνεργοστάσιο παρέμειναν άποροι Έλληνες, οι οποίοι δεν είχαν ποτέ σπίτια ή είχαν, αλλά καταστράφηκαν στον πόλεμο καθώς και πρόσφυγες από Ρουμανία, Ρωσία. Με το πρόγραμμα απασχόλησης που εφαρμόζονταν αποχωρούσαν σιγά σιγά και οι υπόλοιποι πρόσφυγες.  

 

Τελικά τον Ιανουάριο του 1964 ήλθε και η οριστική απόφαση για την αποχώρηση όσων είχαν απομείνει «εις το Κέντρο Περιθάλψεως Προσφύγων Κολοκυνθούς».

Ναός ανθρώπινων ιστοριών υπήρξε το παλιό Καπνεργοστάσιο της Κολοκυνθούς. Ιστορίες που πια κανείς δεν θυμάται ή, αν τις θυμάται, είναι πολύ ηλικιωμένος για να τις διηγηθεί. Όμως το κτήριο παρά τα όσα δεινά υπέστη είναι ένα κτίριο που δεν θα λυγίσει ποτέ από το βάρος της Ιστορίας αμέτρητων χρόνων και αναμνήσεων.

 

Σήμερα σ' έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο εντός του κτιρίου η Βουλή των Ελλήνων παρέχει την Βιβλιοθήκη του Κοινοβουλίου, δίνοντας με αυτόν τον τρόπο τη δυνατότητα σε μαθητές από 12 έως 18 ετών να μελετούν δικά τους βιβλία καθώς και βιβλία και περιοδικά της Βιβλιοθήκης της Βουλής. 

 

Πηγές :

Περιοδικό Ιλισός τ. 1./1956

https://www.monumenta.org

https://metaxourgeio.wordpress.com/2014/01/12/dimosio-kapnergostasio/

Οφειλέτες «ειδικής εποπτείας»

Οφειλέτες «ειδικής εποπτείας»

 

Ακριβώς τις ίδιες ευαισθησίες είχε επιδείξει η Γερμανία για τη διακίνηση εγκληματιών πολέμου, εις βάρος των οποίων είχαν εκδοθεί και εκκρεμούσαν εντάλματα σύλληψης

 

Η υπαγωγή των Ελλήνων ταξιδιωτών σε καθεστώς «ειδικής εποπτείας» αποτέλεσε μία προσβολή για τους πολίτες μιας χώρας. Με τη δικαιολογία εισόδου παράτυπων και παράνομων μεταναστών από την Ελλάδα, οι Αρχές ασφαλείας των αεροδρομίων της Γερμανίας άρχισαν να ελέγχουν εξονυχιστικά όλους τους επιβάτες των πτήσεων από την Ελλάδα, σύμφωνα με σαφείς εντολές του ομοσπονδιακού υπουργείου Εσωτερικών. Τα μέτρα αυτά ασφαλείας για τον έλεγχο της διακίνησης ανθρώπων έχουν υποβιβάσει τους Έλληνες σε πολίτες «δεύτερης κατηγορίας» του χώρου Σένγκεν.

 

Η Γερμανία καθώς και άλλες χώρες της Εσπερίας έχουν ζητήσει επιστροφή προσφύγων που είχαν ως πύλη εισόδου στην Ευρωπαϊκή Ένωση ελληνικό έδαφος. Στο αίτημα αυτό είχαν αντιδράσει ανθρωπιστικές οργανώσεις στην Ευρώπη, επειδή ήταν εμφανής η αδυναμία εκ μέρους της Ελλάδος να υποδεχτεί το μεγάλο ρεύμα των μεταναστών. Άλλωστε, η Γερμανία διέθετε και διαθέτει την οργανωτική πείρα, τις ανάλογες πολιτισμικές υποδομές και τα κατάλληλα στρατόπεδα ελέγχου και ορθής φιλοξενίας αλλοεθνών, τα οποία είναι πλέον ελεύθερα, ύστερα από τη συμφωνία Τουρκίας - Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα πλαστά έγγραφα που παρουσίασαν κατά την είσοδό τους στη Γερμανία άτομα από την Ελλάδα και οι παλαιού τύπου (μη βιομετρικές) ταυτότητες που χρησιμοποιούν ακόμη οι Έλληνες και είναι εύκολη η πλαστογράφησή τους οδήγησαν τη Γερμανία στη λήψη των αποφάσεων για τον ενδελεχή έλεγχο των Ελλήνων επισκεπτών κατά την είσοδό τους σε γερμανικό έδαφος.

 

Ακριβώς τις ίδιες ευαισθησίες είχε επιδείξει και τα ίδια αυστηρά μέτρα διακίνησης ανθρώπων είχε λάβει η Γερμανία για τη διακίνηση εγκληματιών πολέμου, εις βάρος των οποίων είχαν εκδοθεί και εκκρεμούσαν εντάλματα σύλληψης. Τα ίδια αισθήματα φιλανθρωπίας και ευσπλαχνίας που είχαν επιδείξει οι νυν «εταίροι» και «σύμμαχοι» της Ελλάδος, που όψιμα ενδιαφέρονται για την εξυγίανση της οικονομίας και την επιστροφή σε δρόμους ανάπτυξης και ευημερίας.

 

 

Στις 13 Δεκεμβρίου 1943, στην εποχή της τεχνολογικής ανάπτυξης, της προόδου και του πολιτισμού, εκφραστής και διάδοχος του «Αιώνα των Φώτων», η ναζιστική Γερμανία, με ιταμότητα και πρωτοφανή βαρβαρότητα εκτέλεσε σχεδόν όλους τους άρρενες κατοίκους των Καλαβρύτων, με τη δικαιολογία επιβολής αντιποίνων για την εκτέλεση αιχμαλώτων Γερμανών στρατιωτών. Τη φονική αποστολή είχαν αναλάβει μονάδες της 117ης Μεραρχίας Κυνηγών, που είχε έδρα στην Πελοπόννησο, με επικεφαλής τον «αριστοκράτη» υποστράτηγο Karl von Le Suire (απόγονος του γνωστού Λεσουίρου, ο οποίος συμμετείχε ως συνταγματάρχης της στρατιωτικής δύναμης που συνόδευε τον Όθωνα στην Ελλάδα). Τις γυναίκες και τα παιδιά εγκλώβισαν στο κτίριο του σχολείου, το οποίο πυρπόλησαν.

 

Σύμφωνα με διηγήσεις και αναφορές, σώθηκαν χάρη στον ανθρωπισμό Αυστριακού στρατιώτη, στον οποίο είχαν αναθέσει την επιτήρηση, και τον οποίο εκτέλεσαν. Το αποτρόπαιο πολεμικό έγκλημα της γερμανικής θηριωδίας συμπλήρωσε η καταστροφή και η λεηλασία σχεδόν όλων των κατοικιών και των κτιρίων των Καλαβρύτων η κλοπή 260.200.000 δραχμών. Η σφαγή των Καλαβρύτων θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα της Γερμανίας στη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου.

 

 

Λίγα μόλις χρόνια μετά τη λήξη του πολέμου ο Γερμανός εγκληματίας Μαξ Μέρτεν, εις βάρος του οποίου εκκρεμούσε ένταλμα σύλληψης από το 1947, επισκέφτηκε την Ελλάδα, στα 1957, ως γενικός γραμματεύς του υπουργείου Δικαιοσύνης της Δυτικής Γερμανίας. Ο Μέρτεν είχε προσέλθει στο Γραφείο Εγκληματιών Πολέμου στην Αθήνα ως μάρτυς υπεράσπισης του επίσης εγκληματία πολέμου Αρθούρου Μάισνερ. Ακολούθησε η σύλληψη του Μέρτεν και επρόκειτο να δικαστεί λίγο προτού η ελληνική κυβέρνηση φέρει στη Βουλή των Ελλήνων το νομοσχέδιο περί «αναστολής διώξεων» των εγκληματιών πολέμου.

 

Η κυβέρνηση (1958, Κωνσταντίνου Καραμανλή) είχε αναγκαστεί να υποχωρήσει στις πιέσεις του καγκελαρίου Κόνραντ Αντενάουερ, επειδή ανέμενε την επιτυχή έκβαση της προσπάθειας σύναψης δανείου ύψους 200.000.000 μάρκων και να εξασφαλίσει πιστώσεις από την (τότε) Δυτική Γερμανία για έργα υποδομής. Η Γερμανία, παράλληλα, είχε εκδηλώσει έντονο ενδιαφέρον για τη διείσδυση κεφαλαίου στην Ελλάδα και για την επέκταση της οικονομικής επιρροής της στη Μέση Ανατολή και την Αφρική. Με την παροχή οικονομικών διευκολύνσεων και σύναψης δανείων προσπαθούσε ταυτόχρονα να παύσει η δίωξη των εγκληματιών πολέμου στην Ελλάδα, ώστε Γερμανοί παράγοντες, τους οποίους είχαν κατηγορήσει για εγκλήματα πολέμου και για την κατοχική δράση και στην Ελλάδα, να κυκλοφορούν ελεύθερα. Στις 13 Νοεμβρίου 1958 η ελληνική κυβέρνηση διακήρυξε την απόλυτη εμπιστοσύνη της στη «σημερινή Γερμανία» και υπέγραψε τη «γερμανοελληνική οικονομική συμφωνία», με την υπόσχεση ότι η Ελλάς θα παραδώσει τον Μαξ Μέρτεν στη Γερμανία.

 

 

Σε δίνες δανειακών συμβάσεων, μνημονίων συνεννόησης, οικονομικής και χρηματοπιστωτικής πολιτικής καταβυθίζεται η χώρα. Οι συνεχείς αιτήσεις για οικονομική βοήθεια διασύρουν την Ελλάδα διεθνώς και προκαλούν τον σαρκασμό, τη λοιδορία και τη χλεύη. Υποτελείς μιας εφήμερης ευημερίας, οι πολιτικοί άρχοντες ασμένως υποθηκεύουν την πολύτιμη προγονική κληρονομιά, τους ανεκτίμητους θησαυρούς και την περιουσία («ασημικά») του λαού (με τη μάταιη ελπίδα της απόδοσης) για να διασφαλίσουν την κατάκτηση ή την παραμονή τους στην εξουσία.

Δάνειο είχε συνάψει με τη Δημοκρατία της Βενετίας στα 1343 η Αννα της Σαβοΐας, σύζυγος του αυτοκράτορα Ανδρονίκου Γ΄ Παλαιολόγου. Οι Βενετσιάνοι, επειδή γνώριζαν καλά τις συνθήκες της οικονομικής δυσχέρειας, απαίτησαν εγγυήσεις. Η Άννα παραχώρησε τα σπάνια και μοναδικά κοσμήματα του βυζαντινού στέμματος, για να λάβει 30.000 δουκάτα, με τη δέσμευση να εξοφλήσει το δάνειο σε τρία έτη και με επιτόκιο πέντε τοις εκατό. Το δάνειο εξοφλήθηκε μερικώς και με καθυστερήσεις, και το θέμα αποτελούσε μονίμως «μήλον της Εριδος» μεταξύ της Βενετίας και της Κωνσταντινουπόλεως, μεταξύ του χορηγού της πίστωσης και του οφειλέτη, έως την εποχή που οι Οθωμανοί κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη, αλλά τα κοσμήματα του στέμματος παρέμειναν στο θησαυροφυλάκιο του Αγίου Μάρκου στη Βενετία.

 

Από άρθρο στην εφημερίδα «Κυριακάτικη Δημοκρατία»

 

ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ ΑΔΑΜΙΔΗ : Προσφυγικό και αποφάσεις

Προσφυγικό και αποφάσεις

Του

ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ ΑΔΑΜΙΔΗ

Δικηγόρου, ΔΝ, αν. Καθηγητή

Κοινοτικού Δικαίου, Προμηθειών και Διεθνών Σχέσεων

στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων

Η πραγματικότητα που διαμόρφωσε η προσφυγική κρίση και οι κατακλυσμιαίες ροές των οικονομικών μεταναστών επηρέασε και επηρεάζει βαθύτατα τη χώρα μας. Πέρα από λάθη, παραλείψεις, αστοχίες και σκοπιμότητες σε εθνικό και κοινοτικό επίπεδο, για τα οποία πολλά μπορούν να ειπωθούν και αντίστοιχα να καταλογιστούν, στην παρούσα συγκυρία καλούμαστε να διαχειριστούμε τις δεκάδες χιλιάδες των εγκλωβισμένων στα κέντρα φιλοξενίας των νήσων του Ανατολικού Αιγαίου, την κλειστή λεγομένη οδό των Δυτικών Βαλκανίων, μέσα από την οποία, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, όδευαν προς τα πλούσια κράτη του Βορρά, τη συζητήσιμα λειτουργική, ως προς το σκέλος που αφορά την Ελλάδα, συμφωνία της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τη ζοφερή προοπτική, δείγματα της οποίας βιώνουμε σε καθημερινή βάση, διοχέτευσης προσφύγων και εν γένει οικονομικών μεταναστών από τα μικρασιατικά παράλια στα νησιά μας.

Απέναντι στο εξαιρετικά αρνητικό αυτό υπόβαθρο και πέρα από τα ευχολόγια αλληλεγγύης, είναι επιβεβλημένος ο σχεδιασμός και η υλοποίηση λύσεων. Προκειμένου από τη μια να αποτραπεί η επίταση αδιεξόδων, να επωμισθούν όλοι οι εμπλεκόμενοι τις ευθύνες τους και να αποφευχθεί η προβολή προσχηματικών άλλοθι.

Σε πρώτο χρόνο, επιβεβλημένη είναι η συστηματική εφαρμογή των επαναπροωθήσεων. Τα μέσα, η χρηματοδότηση και οι υποδομές μπορούν με κοινοτική κατά βάση χρηματοδότηση να εξασφαλιστούν. Κεντρικό ζητούμενο ο συντονισμός των υπηρεσιών και η αναζήτηση των πλέον ικανών στελεχών για επιτάχυνση και ολοκλήρωση σε διαρκή βάση των σχετικών διαδικασιών.

Αναγκαία είναι και η επιτάχυνση των διαδικασιών για την αξιολόγηση των αιτήσεων χορήγησης ασύλου. Οι εθνικές αρχές έχουν όλο το φάσμα των επιλογών και μέσων για την επίτευξη του στόχου.

Ιδιαίτερα χρήσιμος είναι ο σχεδιασμός επιμόρφωσης των αιτούντων που θα κριθεί ότι δικαιούνται άσυλο αλλά και όσων ενδεχομένως θα μπορέσουν να καταστούν δικαιούχοι για νόμιμη μετανάστευση.

Είναι κοινό μυστικό της επιχειρηματολογίας για τη θετική συνεισφορά της μετανάστευσης ότι η Γερμανία κατά βάση απέβλεπε να καλύψει τα κενά και τις ανάγκες της σε εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό. Με μέσο όρο ηλικίας των εργατών της τα 47 έτη, τη στιγμή που στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι τα 40 και στις ΗΠΑ τα 38, χρειάζεται μια ένεση εργατικού δυναμικού για τη διασφάλιση της παραγωγικής της ικανότητας. Στην κατεύθυνση αυτή, μέσα από στοχευμένους κύκλους επιμόρφωσης και εκπαίδευσης των εγκλωβισμένων στα κέντρα φιλοξενίας, θα μπορούσε να δοθεί και λειτουργική διέξοδος και να υπάρξει επωφελής αξιοποίηση των διαθέσιμων κοινοτικών κονδυλίων από όλες τις εμπλεκόμενες χώρες.

Το παζλ του Προσφυγικού είναι ιδιαίτερα απαιτητικό. Ο καθορισμός στόχων και ο σχεδιασμός επιλογών αποτελεί απαραίτητο όρο για τη διαχείρισή του σε βάθος χρόνου.

ΤΟ ΠΑΡΟΝ