Δρ. Στέφανος Καραγιαννόπουλος : Ένας μεγάλος εχθρός

 

Ένας μεγάλος εχθρός

 

Πρόσφατες ελληνικές μελέτες παρουσιάζουν ότι το 35% του πληθυσμού είναι υπέρβαροι (δείκτης μάζας σώματος 30) και παχύσαρκοι (δείκτης μάζας σώματος 40).

 

Γράφει ο Δρ. Στέφανος Καραγιαννόπουλος,

Καθηγητής Παθολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών 

 

Ενω το 10% των ενηλίκων, συνήθως, παχύσαρκων Ελλήνων πάσχει από διαβήτη η παχυσαρκία αγοράζεται ως εύγευστες θερμίδες. Η μέση ημερήσια κατανάλωση θερμίδων στην πατρίδα μας κυμαίνεται σήμερα γύρω στις 3.700 έναντι 3100 το ‘70 και των 2.000-2.500 που συνιστώνται ιατρικά. Τα παιδιά μας είναι τα πλέον παχύσαρκα της Ευρώπης. Στην τελευταία τάξη του δημοτικού, το ποσοστό των υπέρβαρων είναι 29% και των παχύσαρκων 13%· Ωστόσο, αρκετά από αυτά κινδυνεύουν να παρουσιάσουν διαβήτη τύπου 2, που έως πρόσφατα εμφανιζόταν μόνο σε υπερήλικες παχύσαρκους και ρυθμίζεται εύκολα, πρακτικά εξαφανίζεται με την αποκατάσταση σταθερού φυσιολογικού βάρους. Το υψηλό ποσοστό των παχύσαρκων εφήβων οδηγείται στην ισόβια παχυσαρκία και στην ανάπτυξη διαβήτη από την πρώτη 20ετία της ζωής.

 

Το 80% των παχύσαρκων κοριτσιών εμφανίζουν πρώιμη εφηβεία και δη αύξηση του στήθους πριν τα 9 έτη και έμμηνο ρύση πριν τα 12, επειδή τα αυξημένα επίπεδα της ορμόνης λεπτίνης που παράγεται από τα πολλά λιποκύτταρα καθορίζουν την έναρξη της εφηβείας. Η περίσσεια λιπωδών κυττάρων παράγει, νωρίτερα, μεγαλύτερα ποσά λεπτίνης που σηματοδοτούν την πρώιμη έναρξη της εφηβείας, που δυστυχώς συνεπάγεται χαμηλότερο τελικό ανάστημα, ανάπτυξη κατάθλιψης στην εφηβεία, διαταραχή της γονιμότητας και αυξημένη επίπτωση καρκίνου του μαστού στην ενήλικη ζωή.

 

Ερεύνα που μελέτησε τις επιπτώσεις της διατροφής σε 22.300 Έλληνες έδειξε ότι όσοι ακολούθησαν μεσογειακή διατροφή είχαν μικρότερη πιθανότητα να εμφανίσουν διαβήτη κατά 12% συγκριτικά με όσους έτρωγαν λιγότερους υδατάνθρακες με χαμηλό γλυκαιμικό φορτίο. Το γλυκαιμικό φορτίο (ΓΦ.) είναι διαφορετικό του γλυκαιμικού δείκτη (ΓΔ.) αν και οι δύο, συνεργατικά, λειτουργούν ή όχι στην εμφάνιση διαβήτη και παχυσαρκίας. Πρακπκά, ο γλυκαιμικός δείκτης (Φ.Δ.) δείχνει πόσο αυξάνουν (απότομα ή αργά) τα επίπεδα του ζαχάρου στο αίμα, 2 έως 3 ώρες μετά την κατανάλωση μιας τροφής με υδατάνθρακες (υψηλού ΓΔ.) όπως καλαμπόκι, ψωμί, ρύζι, μακαρόνια. Ο Γ.Δ. έχει άμεση σχέση με την ποιότητα των υδατανθράκων ενώ το Γ.Φ. με τη συνολική ποσότητα τους. Αν δηλαδή είναι ταχείας ή βραδείας απορρόφησης από το έντερο. Τροφές με υψηλό Γ.Δ. είναι πατάτες, ρύζι, μακαρόνια, άσπρο ψωμί. Ένα τρόφιμο με χαμηλό Γ.Δ., π.χ. μπρόκολο, μανιτάρια, φακές, φασολάκια, μήλα, πεπόνι, πορτοκάλια, μόνο αν καταναλωθεί σε μεγάλες ποσότητες θα προκαλέσει υψηλό ΓΦ. Καθώς το φορτίο αναφέρεται στην ποσότητα των υδατανθράκων ενώ ο δείκτης στην ποιότητα τους. Και η αιφνίδια αύξηση του ζαχάρου προκαλεί τις αιφνίδιες υπερεκκρίσεις ινσουλίνης.

 

Η διατροφή, οι συνθήκες υγιεινής, το περιβάλλον, η χρήση αντιβιοτικών, συντηρητικών και χρωμάτων στις τροφές επηρεάζουν το είδος και τους πληθυσμούς των μικροβίων αυτών που ο λαός τα ονομάζει «καλά μικρόβια» του εντέρου, με συνέπειες της μεταβολικής ισορροπίας του οργανισμού.

 ·

ΤV ΕΘΝΟΣ

Ορφανά της Επανάστασης του 1821 στις ΗΠΑ

Ο στρατηγός Μίλερ με τον υιοθετημένο γιο και συναδέλφους του στις ΗΠΑ. 

Σκίτσο του Ντίνου Αναστασόπουλου

 

Ορφανά της Επανάστασης του 1821 στις ΗΠΑ

 

Μια άγνωστη πτυχή της Ιστορίας

 

Τα πρώτα Ελληνόπουλα που εγκαταστάθηκαν στην Αμερική –αφότου είχε προηγηθεί η μεγάλη ομάδα των 1.403 νησιωτών Ελλήνων το 1768– ήταν παιδιά αγωνιστών της Επανάστασης του 1821 που έμειναν ορφανά. Το ερέθισμα να ασχοληθώ με το αυτό θέμα αυτό μου το έδωσε πριν από δεκαετίες μια εκπομπή της «Φωνής της Αμερικής»· έκτοτε αναζήτησα και βρήκα με πηγές τον αείμνηστο καθηγητή του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης Κωνσταντίνο Γεωργίου και τη βιβλιοθήκη του Κογκρέσου στοιχεία γι’ αυτά τα παιδιά.

 

Εάν μελετήσει κανείς τις πηγές διαπιστώνει ότι στην Επανάσταση του 1821 συμμετείχαν με τον δικό τους τρόπο και Αμερικανοί φιλέλληνες. Κυρίως έκαναν εράνους σε σχολεία, πανεπιστήμια και εργοστάσια, και τα χρήματα τα έστειλαν στην Ελλάδα. Ειδικά οι σφαγές αμάχων μετά την επανάσταση του Υψηλάντη και τη διακήρυξη της Αγίας Λαύρας το 1821, καθώς και η Σφαγή της Χίου και στη συνέχεια η καταστροφή των Ψαρών, ξεσήκωσαν την κοινή γνώμη στις ΗΠΑ.

 

«Γκαρδιακά χαροποιήθη και του Βάσιγκτον η γη / Και τα σίδερα ενθυμήθη που την έδεναν και αυτή» λέει το 22ο τετράστιχο του Ύμνου εις την ελευθερίαν, με τα «σίδερα» να αντιπροσωπεύουν την κυριαρχία του αγγλικού στέμματος. Κάποιοι από τους Αμερικανούς φιλέλληνες ήρθαν και στην Ελλάδα προκειμένου να παραδώσουν όπλα και πυρομαχικά. Τότε ήταν που άρχισαν να ενδιαφέρονται για τα ορφανά των αγωνιστών, τα οποία δεν είχαν στον ήλιο μοίρα. Στατιστικά στοιχεία για το πόσα παιδιά μεταφέρθηκαν στις ΗΠΑ δεν υπάρχουν, αν και στις αμερικανικές εφημερίδες της εποχής καθώς και στα αρχεία των εκκλησιών υπάρχουν πολλές αναφορές για υιοθετημένα παιδιά Ελλήνων.

 

 Κυανόλευκη σημαία της Ελληνικής Επανάστασης του 1821

(πηγή: Εθνικό Ιστορικό Μουσείο)

 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Αμερικανός συνταγματάρχης Τζόναθαν Μίλερ, ο οποίος το 1824 στάλθηκε στην Ελλάδα από τον κυβερνήτη της Μασαχουσέτης με αποστολή να συντάξει αναφορά για τις εξελίξεις σχετικά με την επανάσταση. Εδώ γνώρισε τον στρατηγό Τζορτζ Τζάρβις (Γιώργο Ζερβό κατά τους Έλληνες), και πολέμησαν μαζί. Όταν ο Μίλερ γύρισε στην Αμερική πήρε μαζί του και δύο ορφανά αδέρφια από τη Λιβαδειά, γιο και κόρη ενός οπλαρχηγού που σκοτώθηκε στη μάχη. Ο ίδιος υιοθέτησε το αγόρι που το ονόμασε Λουκά-Μιλτιάδη και μαζί εγκαταστάθηκαν στο Μονπελιέ του Βέρμοντ.

 

 

Ο Λουκάς-Μιλτιάδης Μίλερ όταν πέθανε ο πατέρας του ανέλαβε τις επιχειρήσεις του, σπούδασε δικηγόρος και μετακόμισε στο Ουισκόνσιν όπου αγόρασε μια μεγάλη καλλιεργήσιμη έκταση. Υπηρέτησε στο στρατό, πολέμησε κατά του Μεξικού και έφτασε μέχρι το βαθμό του συνταγματάρχη. Χωρίς να εγκαταλείψει τα κτήματα του και χωρίς να κάνει προεκλογικό αγώνα εξελέγη βουλευτής των Δημοκρατικών. Ήταν ο πρώτος Έλληνας που πήρε αυτό το αξίωμα στις ΗΠΑ και μάλιστα η διαφορά από τον αντίπαλο του ήταν περί τις 2.000 ψήφους. Πέθανε το 1902.

 

 Γιάννης (Τζον) Ζάχος

 

Ο πατέρας του ήταν μεγαλοεπιχειρηματίας στην Κωνσταντινούπολη, στέλεχος της διπλωματίας του σουλτάνου, μέλος της Φιλικής Εταιρίας και φίλος του Αλέξανδρου Υψηλάντη. Όταν άρχισε η Επανάσταση τον πρόδωσαν και έτσι καταδικάστηκε σε θάνατο. Ωστόσο πρόλαβε να διαφύγει. Πέθανε κατά τη διάρκεια μάχης στη Θεσσαλία. Εκτός από τον Γιάννη είχε και μία κόρη. Η μητέρα τους παντρεύτηκε στην Αθήνα τον γραμματέα του Καποδίστρια και τον γιο τον παρέδωσε στον Σαμουήλ Γκρίντλεϊ Χάου που τον πήρε μαζί του στην Αμερική και τον υιοθέτησε.

 

Ο Γιάννης Ζάχος σπούδασε Ιατρική στο Οχάιο, δίδαξε σε εκπαιδευτικά ιδρύματα, εργάστηκε  για την καταπολέμηση του αναλφαβητισμού και για τη μόρφωση των καταπιεσμένων, και  στο τέλος ανακηρύχτηκε πρύτανης του Κολεγίου της Νέας Υόρκης. Πέθανε στη Νέα Υόρκη το 1893.

 

Έρευνα-κείμενο: Τάσος K. Κοντογιαννίδης.

 

http://www.pontos-news.gr/article/176860/orfana-tis-epanastasis-toy-1821-stis-ipa-mia-agnosti-ptyhi-tis-istorias

ΑΡΓΟΣ ΧΟΡΟΣ - ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΖΩΗΣ

ΑΡΓΟΣ ΧΟΡΟΣ - ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΖΩΗΣ

Έλαβα σήμερα στο e-mail μου ένα αρχείο pps που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο με τίτλο “Fw: MATHIMATA ZWHS”

Το κείμενο του αναφέρεται σε ένα κοριτσάκι που πάσχει από καρκίνο.

Υποτίθεται ότι το κοριτσάκι έγραψε ένα κείμενο με θέμα «ΑΡΓΟΣ ΧΟΡΟΣ» και ήθελε να δει πόσοι θα το διαβάσουν .

Καθώς θα το διαβάζετε θα αισθανθείτε την τρυφερότητα να ξεχειλίζει μέσα σας κάτω από την γλυκύτητα του λόγου.

Επειδή κάποια στιγμή ο καρκίνος κτύπησε και την δική μου ζωή συνειδητοποίησα και γνωρίζω πολύ καλά πόσο σημαντικά είναι αυτά τα «ασήμαντα» της ζωής μας που τα θεωρούμε αυτονόητα.

Διαβάστε λοιπόν το κείμενο που συνοδεύει το pps αρχείο και ας αφήσουμε τα υπόλοιπα για αργότερα:

Fw: MATHIMATA ZWHS

Cicognani είναι το όνομα του Διευθυντή του Παιδιατρικού τμήματος του νοσοκομείου της Bologna.

Αυτό το ποίημα γράφτηκε από μια έφηβη που πάσχει από καρκίνο.

Θέλει να δει πόσοι θα το διαβάσουν.

Το ποίημα έχει σταλεί από έναν γιατρό.

Παρακαλώ διαβάστε και αυτά που γράφει μετά το ποίημα

ΑΡΓΟΣ ΧΟΡΟΣ

Έχεις σταματήσει ποτέ να κοιτάξεις τα παιδιά που παίζουν;

Ή να ακούσεις τον ήχο της βροχής που πέφτει στη γη;

Ή να κοιτάξεις την τρελή κούρσα μιας πεταλούδας;

Ή να παρατηρήσεις τον ήλιο που χάνεται μέσα στη νύχτα;

Χαμήλωσε ταχύτητα Μην χορεύεις τόσο γρήγορα

Ο χρόνος είναι λίγος

Η μουσική δεν θα διαρκέσει για πάντα

Περνάς κάθε σου μέρα στα γρήγορα;

Όταν ρωτάς κάποιον “τι κάνεις”

ακούς ποτέ σου την απάντηση;

Στο τέλος της ημέρας

ξαπλώνεις στο κρεβάτι σου

με χιλιάδες σκέψεις στο μυαλό σου;

Καλά θα κάνεις να κόψεις ταχύτητα.

Μη χορεύεις τόσο γρήγορα.

Ο χρόνος είναι λίγος.

Η μουσική δε θα διαρκέσει για πάντα

Είπες ποτέ στο παιδί σου

«θα το κάνουμε αύριο»

χωρίς να προσέξεις μέσα στη βιασύνη σου

την απογοήτευσή του;

Έχεις χάσει ποτέ σου

έναν καλό φίλο

μόνο και μόνο επειδή δεν έβρισκες το χρόνο

να του τηλεφωνήσεις;

Καλά θα κάνεις να κόψεις ταχύτητα.

Μη χορεύεις τόσο γρήγορα.

Ο χρόνος είναι λίγος.

Η μουσική δε θα διαρκέσει για πάντα.

Όταν αγχώνεσαι και τρέχεις όλη τη μέρα

Είναι σα να έχεις ένα δώρο που δεν το άνοιξες ποτέ…

Και που το πέταξες

Η ζωή δεν είναι μια κούρσα ταχύτητας

Ζήσε χαλαρά.

Άκου τη μουσική.

Στείλε αυτό το e-mail. Τα e- mails μετριούνται.

ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΣΤΕΙΛΤΕ ΑΥTO ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΞΕΡΕΤΕ

Το ζητάει ένα κοριτσάκι που θα φύγει από τη ζωή από καρκίνο.

Της μένουν μερικοί μήνες ζωής και η επιθυμία της είναι να στείλει ένα γράμμα σε όλους για να τους πει να ζήσουν τη ζωή τους στο έπακρο, αφού αυτή δε θα μπορέσει να το κάνει.

Για κάθε μήνυμα που αποστέλλεται η εταιρία “The American Cancer Society” θα δίνει ένα cent για τις θεραπείες της.

Αρκεί ο καθένας μας να το στείλει σε 5-6 άτομα.

Δε ζητάμε χρήματα, μόνο λίγο από τον χρόνο σου

Prof. Alessandro Cicognani

Διευθυντής Παιδιατρικού Τμήματος

Πανεπιστήμιο της Bologna,

Νοσοκομείο S.Orsola-Malpighi,

Οδός Massarenti 11, 40138 Bologna

Tηλ. ιατρείου: +39 051 6364814

Fax: +39 051 390070

Να έχεις μια όμορφη μέρα…

ΔΩΣΤΕ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ

Αυτό ήταν το κείμενο και είμαι βέβαιος ότι τα λόγια του ποιήματος «ΑΡΓΟΣ ΧΟΡΟΣ» ακούμπησαν κάποιες ευαίσθητες χορδές σας. 

Από το σημείο αυτό όμως και παραπέρα και μετά από όσα σας γράψω παρακάτω, ένα πράγμα θα ήθελα να σας ζητήσω: να μην ξεχάσετε τα λόγια από το «ΑΡΓΟΣ ΧΟΡΟΣ», αλλά και να κρατήσετε από ολόκληρο το κείμενο ΜΟΝΟΝ ΑΥΤΑ, γιατί όλα τα άλλα είναι απλά ένας ακόμα αστικός μύθος , ένα ακόμα μεταφρασμένο από τα ιταλικά και τα αγγλικά ΗΟΑΧ.

Όταν έλαβα το pps αρχείο η διαίσθησή μου, αλλά και η εμπειρία που έχω αποκτήσει ψάχνοντας HOAX e-mail, με έκανε να ψάξω και το συγκεκριμένο όσο πιο βαθειά μπορούσα.

Όπως γράφει ο ιταλός blogger , που ασχολήθηκε με το ίδιο θέμα , έτσι και εγώ πιστεύω ότι το θέμα του καρκίνου είναι υπόθεση όλων μας. Σαν άτομα και σαν κοινωνία πρέπει να συμπαραστεκόμαστε έμπρακτα στους καρκινοπαθείς. Η ενίσχυσή μας με δωρεές στην επιστημονική έρευνα για τον καρκίνο, η προσφορά οργάνων και μυελού των οστών, η ηθική συμπαράστασή μας στους καρκινοπαθείς ανεξαρτήτως ηλικίας θα πρέπει να είναι πρώτη προτεραιότητά μας. Και να μην ξεχνάμε ποτέ ότι ο καρκίνος είναι μια ύπουλη ασθένεια που κτυπά από την μια στιγμή στην άλλη. Έτσι τέτοια ψεύτικα e-mail που μιλάνε για ανύπαρκτες δωρεές και εκμεταλλεύονται την ανθρώπινη συμπόνια καλό είναι να ξεσκεπάζονται και να μην κυκλοφορούν ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ εμπεριέχοντας και τα ψεύτικα στοιχεία.

Το κείμενο που διαβάσατε κυκλοφορεί σαν να προέρχεται από τον ιταλό ιατρό Prof. Alessandro Cicognani . Ο ίδιος όμως μέσα από το παρακάτω μήνυμα, που υπάρχει στην ιστοσελίδα (http://www.pediatria1bologna.it/itstories/story$num=84&data=stories#) καταγγέλλει σαν απαράδεκτη την εμπλοκή του ονόματός του.

Επίσης η Αμερικανική Αντικαρκινική Εταιρεία διαψεύδει κατηγορηματικά ότι «Για κάθε μήνυμα που αποστέλλεται η εταιρία “The American Cancer Society” θα δίνει ένα cent για τις θεραπείες της». Η Αμερικανική Αντικαρκινική Εταιρεία με αφορμή παρόμοιο e-mail ενημερώνει ότι δεν διαθέτει ποτέ χρήματα με τον τρόπο που περιγράφονται στα e-mail.

Κατά συνέπεια μην προωθείτε το σχετικό μήνυμα αν το λάβετε. Αν όμως σας άρεσε ο «ΑΡΓΟΣ ΧΟΡΟΣ» και θέλετε οι φίλοι σας να μοιραστούν το ποίημα μαζί σας στείλτε τους το μόνο του χωρίς όλα τα άλλα ψεύτικα στοιχεία

boraeinai.blogspot.com

Περιμένοντας τα δώρα που φέρνει ο Αη Βασίλης

Περιμένοντας τα δώρα που φέρνει ο Αη Βασίλης

Τι αλήθειες αντιπροσωπεύει για τα παιδιά

Πριν από το ψέμα, ας προχωρήσουμε σε μια εξομολόγηση. Εχω εμμονή με τις χριστουγεννιάτικες κάλτσες που κρεμάμε κάθε χρόνο στο τζάκι περιμένοντας τον Αη Βασίλη. Ως παιδί κρεμούσα πάντα τη δική μου, και πάντα η μητέρα μου τη γέμιζε με δώρα. Ηταν μόλις δεκαοκτώ χρόνων όταν γεννήθηκα και καθώς ένιωθε ανίκανη να σηκώσει το βάρος της μητρότητας, σε τόσο νεαρή ηλικία, με έδωσε στους γονείς της. Εμφανιζόταν μόνο τα Σαββατοκύριακα και στις γιορτές.

Ομως, είχε αναλάβει κατ’ αποκλειστικότητα ορισμένα καθήκοντα. Το πρωί των Χριστουγέννων, κάθε χρονιά, γέμιζε την αγκαλιά μου μια πλημμύρα από μικρά δώρα. Από τον τρόπο που είχαν τυλιχθεί, γνώριζα ποιος τα είχε φροντίσει. Ολα περιποιημένα, όλα τυλιγμένα σε χαρτί πολύ πιο εντυπωσιακό από αυτό που θα διάλεγε η γιαγιά μου.

Μόνη με τους θησαυρούς μου, η μοναδική ξύπνια μέσα στο σπίτι, έλυνα προσεκτικά κάθε κορδέλα και φιόγκο και τύλιγα σε τετράγωνο το χαρτί περιτυλίγματος. Ενα βιβλίο με ποιήματα στο μέγεθος γραμματοσήμου, με πραγματικές, τυπωμένες σελίδες, ένα σπάνιο κοχύλι με ρόδινο χρώμα, μια μικρή αρκούδα σκαλισμένη σε ξύλο. Κάθε χρόνο η κάλτσα μου ήταν γεμάτη με δώρα, τόσα ώστε να πειστώ ότι η νεαρή μου μητέρα, που δεν την έβλεπα σχεδόν ποτέ, μου έδινε σημασία, τόση ώστε να γνωρίζει όλες μου τις επιθυμίες.

Ποτέ δεν ενδιαφέρθηκα για τον Αγιο Βασίλη. Ομως ήταν αυτός που μου έφερνε το μοναδικό πράγμα που λαχταρούσα: την απόδειξη ότι, αν και τα πράγματα έμοιαζαν διαφορετικά τον υπόλοιπο χρόνο, η μητέρα μου με αγαπούσε. Και αυτό το παιχνίδι μού άρεσε και το συνέχιζα επί πολλά χρόνια, αφού το παραμύθι της νεράιδας που έπαιρνε τα δόντια και του πασχαλινού λαγού είχαν διαλυθεί, αφού οι ήρωές τους έπαψαν να υπάρχουν επειδή ήταν πλάσματα της παιδικής φαντασίας. Αντιθέτως, πάντα υποδείκνυα ότι τα μπισκότα και το κακάο που είχαμε αφήσει για τον Αγιο Βασίλη είχαν φαγωθεί και ότι είχε σχηματιστεί με στάχτες ένα αχνάρι από το τζάκι μέχρι το χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Ως μητέρα, ουδέποτε αναρωτήθηκα πόσο χρόνο θα έπρεπε να καλλιεργώ το ψέμα του Αη Βασίλη. Ηταν προφανές ότι έπρεπε να το κάνω για όσο ήταν δυνατό. Οι κρεμασμένες στο τζάκι κάλτσες παρέμειναν ένα κομμάτι των Χριστουγέννων που αγαπούσα πιο πολύ από όλα και άρχιζα να μαζεύω μικροδωράκια για τα τρία μας παιδιά ήδη από το Αύγουστο. Βάζοντας τα κουλουράκια και το κακάο από νωρίς δίπλα στο χριστουγεννιάτικο δένδρο, διαβάζοντας τη «Νύχτα πριν τα Χριστούγεννα» με πάθος, κάναμε τα παιδιά τόσο ανυπόμονα για την επίσκεψή του ώστε αρνούνταν να πέσουν για ύπνο. Στις τρεις τα ξημερώματα χοροπηδούσαν πάνω στο κρεβάτι μας, φωνάζοντας και δείχνοντάς μας από το παράθυρο ένα σημείο στον ουρανό, όπου είχαν δει το έλκηθρο να σέρνεται από τους τάρανδους.

Ομως, η μέθοδος αυτή απέτυχε με το μεσαίο μας παιδί. Ο γιος μας, γυρνώντας μια ημέρα από το σχολείο, όταν πήγαινε στην τρίτη δημοτικού, μας είπε «γιατί δεν μου το είπατε;». Ξαφνικά είχε καταλάβει, πέρα από κάθε αμφιβολία, ότι οι φίλοι του που τον κορόιδευαν στο σχολείο είχαν δίκιο. Δεν υπήρχε Αγιος Βασίλης και αν το πίστευε ήταν μωρό. Τον είχα προδώσει, επειδή δεν τον είχα εξοπλίσει με την αλήθεια.

Σήμερα το μικρότερο παιδί μας είναι εννιά ετών. Κι όμως αρνείται να πιστέψει ότι ο Αγιος Βασίλης δεν υπάρχει. Οποτε με ρωτάει αν πραγματικά υπάρχει ο κοκκινοντυμένος άγιος, της απαντώ ότι κάποιοι πιστεύουν ότι υπάρχει και κάποιοι άλλοι το αρνούνται. Μπορεί, άραγε, να είναι κανείς «αγνωστικιστής» με τον Αγιο Βασίλη, όπως είναι ορισμένοι με τον Θεό, να μη γνωρίζει αν υπάρχει ή αν είναι μύθος; Αναρωτήθηκε.

Της απάντησα καταφατικά και της θύμισα την ιστορία με τη νεράιδα των δοντιών, που υποτίθεται ότι ερχόταν και έπαιρνε τα δόντια που τους έπεφταν και άφηνε στη θέση τους κάποιο δωράκι. Σε ηλικία πέντε ετών, όταν βρήκε το μικρό ασημένιο κουτί όπου φύλαγα τα δόντια των παιδιών, με είχε ρωτήσει γιατί τα έχω εγώ. Γιατί εγώ είμαι η νεράιδα των δοντιών, της είχα απαντήσει. Και γέλαγε πάντα με αυτή την απάντηση, μέχρι που μία ημέρα δεν γέλασε. «Εσύ είσαι, λοιπόν, η νεράιδα. Μου έλεγες την αλήθεια όλο αυτό τον καιρό», έλεγε ξανά και ξανά. Εκλαιγε και την πήρα στην αγκαλιά μου και της διηγήθηκα την ιστορία της αδελφής της, που ήταν δέκα χρόνια μεγαλύτερη. Μια φορά, όταν μπήκα να πάρω από το μαξιλάρι της το δόντι και να της αφήσω ένα δωράκι, την ξύπνησα. Ημουν σίγουρη ότι με είχε δει, αλλά γύρισε από το άλλο πλευρό και κοιμήθηκε.

Το άλλο πρωί, όταν ξύπνησε, με φώναξε στο δωμάτιό της να μου δείξει τι της είχε φέρει η νεράιδα. Και τότε μου είπε ότι είδε τη νεράιδα και ότι μου έμοιαζε και ότι δεν πέταξε από το παράθυρο αλλά μπήκε στο δωμάτιο από την πόρτα. Πίστεψα ότι ο μύθος αυτός είχε τελειώσει. Κι όμως, οκτώ χρόνων, αν και θα μπορούσε να διαλύσει, να σκοτώσει το παραμύθι, αυτή επέλεξε να πιστεύει.

Της Kathryn Harrison

(Δημοσιεύθηκε στους The New York Times)

Πηγή:

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_2_25/12/2009_384879