Οι γάτες, η συμπεριφορά τους και εμείς

Οι γάτες, η συμπεριφορά τους και εμείς

 

Γιατί αρέσει στις γάτες να τρίβονται πάνω σας;

 

Μαθαίνοντας τη γλώσσα του σώματος της γάτας είναι ένας άμεσος τρόπος να καταλάβουμε τις ανάγκες της.

 

Σε αντίθεση με τους σκύλους, οι γάτες είναι παρεξηγημένες και πολλές φορές έχουν μυστηριώδη συμπεριφορά, που προβληματίζει τους ιδιοκτήτες γάτας. Ειδικοί στη συμπεριφορά των ζώων μας προσφέρουν μερικές εξηγήσεις για συγκεκριμένες ενέργειες του αγαπημένου μας τετράποδου κατοικίδιου.

 

 

1. Τρελό τρέξιμο 

 

Βλέποντας μια γάτα να τρέχει και πηδάει πάνω από τον καναπές σας και άλλα έπιπλα μπορεί να φαίνεται τρομακτικό, αλλά η αλήθεια είναι ότι το έχει ανάγκη και το κάνει για να γυμναστεί. Μην ανησυχείτε λοιπόν αν δείτε το κατοικίδιό σας να το κάνει, ξέρει ασφαλώς γιατί το κάνει!

 

 

2. Τρίβεται στα πόδια σας 

 

Στις γάτες αρέσει να τρίβονται στα πόδια σας για τον ίδιο λόγο που τους αρέσει να τρίβονται στα έπιπλα.

 

Η γάτα απλώς σας «μαρκάρει» με τη μυρωδιά της. Είστε ο άνθρωπός της και θέλει όλοι να το γνωρίζουν όλοι αυτό. Εκλάβετέ το λοιπόν ως κομπλιμέντο! Η γάτα σας είναι περήφανη που σας έχει ως ιδιοκτήτη, ή μήπως αυτή σας «κατέχει»;

 

 

3. «Ζυμώνει» με τις πατούσες της

 

Αυτή η συμπεριφορά είναι μια συνήθεια από όταν ήταν ακόμα γατάκι και θήλαζε τη μητέρα της. Αυτή η κίνηση με τις πατούσες ενεργοποιούσε την παραγωγή μητρικού γάλακτος. Είναι μια καταπραϋντική κίνηση για τη γάτα σας, που την βοηθάει να ηρεμήσει. Μερικές φορές μπορεί να το κάνει και πάνω στο σώμα σας, που σημαίνει ότι νιώθει άνετα μαζί σας. Η γάτα σας με αυτόν τον τρόπο σας δείχνει ότι σας αγαπάει!

 

 

4. Ακάλυπτα κόπρανα

 

Οι γάτες προτιμώνται ως κατοικίδια, καθώς είναι καθαρά ζώα και πηγαίνουν μόνες τους στην άμμο για την ανάγκη τους, χωρίς να χρειάζονται να βγουν βόλτα όπως οι σκύλοι. Οι γάτες από ένστικτο καλύπτουν τα κόπρανά τους, και όταν τα αφήνουν ακάλυπτα είναι ένα σημάδι θυμού προς τους ιδιοκτήτες, ότι κάτι δεν της αρέσει. Οι γάτες μπορεί να κάνουν κάτι τέτοιο, έπειτα από μια κατάσταση όπου αμφισβητείται η κυριαρχία τους ή από ζήλια.

 

 

5. Τίναγμα αυτιών

 

Αυτό είναι κάτι που πρέπει να του δώσετε προσοχή. Αν η γάτα σας τινάζει τα αυτιά της, σημαίνει ότι νιώθει άγχος ή κάποιου είδος ενόχληση και είναι σημάδι να την αφήσετε ήσυχη. Ακόλουθες ενέργειες θα μπορούσαν να αποβούν δυσάρεστες, όπως να τρέξει μακριά, να σας γρατσουνίσει ή να εκνευριστεί ακόμα περισσότερο.

 

6. Επίμονο βλέμμα με ανοιχτό το στόμα

 

Κατά αυτή την κίνηση, η γάτα ανοίγει το στόμα της για να μυρίσει με τον ουρανίσκο της, για να κατανοήσει πιο περίπλοκες μυρωδιές, που δεν μπορεί να το κάνει μέσω της μύτης.

 

7. Σιγανό νιαούρισμα

 

Ένα σιγανό νιαούρισμα είναι ο τρόπος που η γάτα σας σας χαιρετάει και σας καλωσορίζει. Είναι διακριτικό και εύκολα το καταλαβαίνετε. Συνήθως συνδυάζεται με τρίψιμο στα πόδια.

 

 

8. Η γάτα σας ακούγεται σα να «παραμιλάει» βγάζοντας παράξενους ήχους

 

Μπορεί να σας φανεί παράξενο, αλλά είναι κάτι απολύτως φυσιολογικό, και συμβαίνει όταν η γάτα σας δει κάτι που θέλει να κυνηγήσει, όπως κάποιο έντομο ή ένα πουλί από το παράθυρο. Σημαίνει ότι έχει «κλειδώσει» τον στόχο της και είναι έτοιμη να το πιάσει. Μη ξεχνάτε ότι η γάτα σας είναι ένας μικρός κυνηγός.

 

 

9. Ξαπλώνει πάνω σε πράγματα

 

Όταν οι γάτες θέλουν να τους δώσουμε σημασία, θα κάνουν τα πάντα για να τραβήξουν την προσοχή μας, και αυτό σημαίνει να ξαπλώσουν πάνω στα πράγματά μας και να απαιτήσουν χάδια ή παιχνίδια. Είναι επίσης σημάδι ότι θέλουν να νιώσουν ασφάλεια κοντά σας. Δοκιμάστε να έχετε κοντά σας τη γάτα σας όταν θέλετε να χαλαρώσετε, για να χαλαρώσει και η γάτα σας.

 

10. Κοιμάται πάνω στο θώρακά σας

 

Στις γάτες αρέσει να κοιμούνται πάνω στο στήθος σας, καθώς εκτός από ζεστασιά, νιώθουν ασφάλεια και ακούνε τον χτύπο της καρδιάς σας. Είναι ένα σημάδι ότι η γάτα νιώθει προστατευμένη δίπλα σας. Δεχτείτε το ως ένα σημάδι αγάπης από τη γάτα σας!

 

 

11. Γατίσιο γουργούρισμα

 

Δεν χρειάζεται να έχει κανείς ως κατοικίδιο μια γάτα για να διαπιστώσει ότι μία από τις αγαπημένες τους συνήθειες είναι το γουργούρισμα. Ακόμη και οι γάτες που μπορεί να συναντήσει κανείς στο δρόμο -όσες από αυτές αφήσουν να τις πλησιάσεις- θα το κάνουν συνοδεία ήχου γουργουρίσματος!

 

Τι σημαίνει λοιπόν αυτός ο χαρακτηριστικός αυτός ήχος που βγάζουν οι γάτες και πότε το κάνουν;

 

Οι γάτες γουργουρίζουν όταν απολαμβάνουν τα χάδια του ιδιοκτήτη τους, όταν κάποιος τους «ξύσει» κάτω από το πηγούνι, όταν πεινάνε και θέλουν φαγητό, αλλά και ενώ τρώνε.

 

Μερικές φορές γουργουρίζουν ακόμη κι όταν πέφτουν για ύπνο και αφήνονται στην αγκαλιά του Μορφέα.

 

Το γουργούρισμα είναι γενικότερα γνωστό ως «σημάδι» ότι μια γάτα νιώθει άνετα, ασφαλής και ευτυχισμένη.

 

www.newsbeast.gr

toocute.gr

kgrek

Γιώργος Φραντζεσκάκης : Μαθήματα ζωής από τη Lady

Μαθήματα ζωής από τη Lady

 

Μερικές σκέψεις με αφορμή μια μικρή αγγελία για μια ακρωτηριασμένη σκυλίτσα.

 

ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΦΡΑΝΤΖΕΣΚΑΚΗ  

k9mailbox@yahoo.com

 

Τα σκυλιά που έχουν ακρωτηριαστεί δεν είναι καν στωικά. Είναι αυτό που είναι. Πλάσματα που αξιοποιούν ό,τι έχουν. Τρία πόδια; Κανένα πρόβλημα!

 

Έχω ένα ιδιαίτερο σημείο στην καρδιά μου για τα ακρωτηριασμένα ζώα. Και θα σας πω γιατί. Νομίζω πως, αν κάτι παρόμοιο συνέβαινε σ' εμένα, θα γινόμουν μίζερος, μελαγχολικός και κακότροπος. Βλέπω τους ανθρώπους που έχουν χάσει ένα μέλος να ζουν τη ζωή τους, ενεργοποιώντας τα αποθέματα κουράγιου που θα σας πουν ότι ενυπάρχουν στον καθένα μας, και λέω: «Στον καθένα από εσάς. Όχι σ' εμένα». Η καρτερία είναι μια αρετή που δεν έχω κατακτήσει ακόμα.

 

Βλέπω, όμως, και τα ζώα και χάσκω σαν ηλίθιος. Τα ακρωτηριασμένα σκυλιά δεν είναι καν στωικά. Είναι αυτό που είναι. Πλάσματα που αξιοποιούν ό,τι έχουν. Τρία πόδια; Κανένα πρόβλημα. Τριποδίζουν αμέριμνα και ευτυχισμένα που ΖΟΥΝ! Δύο πόδια; Χοροπηδούν σ' αυτά που τους έχουν απομείνει με την άνεση που απορρέει από τη συνειδητότητα της ύπαρξης τους. Όποιος πιστεύει ότι τα ζώα δεν κατέχουν την ανθρώπινη αυτεπίγνωση χρειάζεται να παρατηρήσει πιο προσεκτικά αυτή την κατηγορία των διασωθέντων. Έχει να μάθει πολλά.

 

Γι' αυτό εκνευρίζομαι πολύ με όσους επιμένουν να κόβουν ό,τι πιστεύουν πως περισσεύει στις ράτσες που αγαπούν. Αυτιά που χαλάνε την «άγρια όψη» ενός Ντόμπερμαν, ουρές που «ενοχλούν» στα Πίτμπουλ. Η δικαιολογία είναι πάντα η ίδια: «Η επέμβαση γίνεται πολύ νωρίς, είναι ανώδυνη, δεν βασανίζει το ζώο». Εκείνο που δεν θα σας πουν ποτέ είναι το ότι καμία από αυτές τις παρεμβάσεις δεν είναι πραγματικά απαραίτητη. Τα αυτιά δεν μολύνθηκαν για να χρειαστεί να φύγουν, οι ουρές δεν κακοφόρμισαν για να πρέπει να τις αφαιρέσεις. Το μόνο που έχει κακοφορμίσει εδώ είναι η αισθητική μας. Ύστερα από αιώνες επιλεκτικής αναπαραγωγής, που έχουν δώσει δείγματα τραγελαφικής υστερίας, όπως ράτσες μινιατούρες των 500 γραμμαρίων και τιτάνες των 156 κιλών, ο άνθρωπος συνήθισε να πιστεύει ότι τα σκυλιά είναι φτιαγμένα από πλαστελίνη. Τα πλάθουμε ΑΚΡΙΒΩΣ όπως θέλουμε - όχι για πρακτικούς σκοπούς, αλλά για να στιλβώσουμε τη ματαιοδοξία μας με μια υποψηφιότητα στο βιβλίο Γκίνες.

 

Ο νόμος είναι πλέον σαφής: οι μόνοι ακρωτηριασμοί που γίνονται αποδεκτοί είναι εκείνοι με θεραπευτικούς σκοπούς. Οι υπόλοιποι απαγορεύονται και τιμωρούνται. Όχι μόνο με τα περίφημα πρόστιμα που ποτέ δεν επιβάλλονται, αλλά και με κάτι που πονάει περισσότερο: αποκλεισμό από τις εκθέσεις μορφολογίας.

 

Το σκυλί της φωτογραφίας, η Lady, ανήκει στην πρώτη κατηγορία. Έχει τρία πόδια, είναι ημίαιμο Χάσια δυόμισι ετών, στειρωμένη, εμβολιασμένη και έτοιμη να σας δώσει ένα μάθημα ζωής.  Η Lady αναγκάστηκε να χάσει ό,τι έβαζε σε κίνδυνο την επιβίωση της. Εμείς ας κόψουμε ό,τι μας περισσεύει: τον φιλοζωικό ναρκισσισμό μας.

 

«Κ» της Καθημερινής

ΓΙΩΡΓΟΥ ΦΡΑΝΤΖΕΣΚAΚΗ : Οι σκύλοι εκπαιδεύονται. Οι άνθρωποι;

Οι σκύλοι εκπαιδεύονται. Οι άνθρωποι;

 

Μερικές σκέψεις με αφορμή την καταδικαστική απόφαση για τον εγκληματία με τη βαριοπούλα.

 

ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΦΡΑΝΤΖΕΣΚAΚΗ 

 

Μαθαίνουμε αργά. Και, όσο κι αν θέλει κανείς να υπερασπιστεί την παιδεία και τον πολιτισμό ως εκπαιδευτικά εργαλεία, μαθαίνουμε ευκολότερα όταν κάνουμε την ποινή μας, μετά το «κέφι» μας. 85.000 αποτελέσματα στη διαδικτυακή αναζήτηση με τη φράση «9 μήνες στον βασανιστή του Μοσχάτου», όμως, εξασφαλίζουν ότι αυτό που μάθαμε στις 11/1/ 2012 δεν θα το ξεχάσουμε εύκολα.

 

Ο άνθρωπος που αποφάσισε να εξοντώσει με μια βαριοπούλα τα δύο σκυλιά που του κυνηγούσαν τις κότες, που απείλησε ότι θα κάνει το ίδιο στους περιοίκους που ανταποκρίθηκαν στα ουρλιαχτά των ζώων, δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Ένας κοινός εγκληματίας είναι, ο οποίος πίστεψε ότι θα επιπλεύσει στο γενικό καθεστώς ατιμωρησίας. Κάποιοι σαν κι αυτόν δεν διστάζουν να σκοτώσουν άλλους ανθρώπους για μια χούφτα ευρώ.

 

Με ενδιαφέρουν εκείνοι που έτρεξαν να τον σταματήσουν, που έδωσαν μάχη για να σώσουν τα σκυλιά. Οι χίλιοι -και βάλε- που συγκεντρώθηκαν έξω από τη δικαστική αίθουσα, για να δείξουν στην κοινωνία μας και στους δικαστές ότι νοιάζονται. Με ενδιαφέρει ο πολιτικός που ανέλαβε να εκπροσωπήσει τους εναγόντες, και ας ανήκει στο πολιτικό φάσμα που απορρίπτω. Με ενδιαφέρουν οι δικαστές που έδειξαν να φρίττουν από την ιστορία που ξετύλιξαν μπροστά τους οι μάρτυρες. Και βρήκα αληθινή τη δυσφορία τους για τα μικρά περιθώρια προσήκουσας τιμωρίας που δίνει -προς το παρόν τουλάχιστον- ο νόμος.

 

Ο βασανιστής του Μοσχάτου καταδικάστηκε σε 9 μήνες εξαγοράσιμης φυλάκισης και χρηματικό πρόστιμο. Το σύνολο: 8.500 ευρώ. Θα ήθελα να τον δω στη φυλακή. Αλλά δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι, αυτή τη φορά, το μάθημα που έδωσε η Δικαιοσύνη ξεπέρασε σε αποτελεσματικότητα 5 χρόνια αρθρογραφίας του υπογράφοντος.

 

Ίσως, τελικά, αυτή να είναι η θλιβερή, για το ανθρώπινο γένος, αλήθεια. Εμείς οι άνθρωποι καταβροχθίζουμε με λαιμαργία το καρότο, αλλά στεκόμαστε σούζα μπροστά στο μαστίγιο. Και δεν ξέρω αν εδώ ταιριάζει ένα «μπράβο» ή ένα «κρίμα».

 

«Κ» Καθημερινής

ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΡΑΝΤΖΕΣΚΑΚΗΣ : Πώς έχασα το σκυλί μου

 

Πώς έχασα το σκυλί μου

 

Όλα ξεκίνησαν όταν η κόρη του γράφοντος ζήτησε να φιλοξενήσει την Κίρκη για το Σαββατοκύριακο.

 

ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΦΡΑΝΤΖΕΣΚΑΚΗ 

Πριν από μερικές εβδομάδες έχασα το σκυλί μου. Περίμενα έως τώρα για να το ανακοινώσω δημοσίως, γιατί είχα την ελπίδα ότι ο δράστης θα το επέστρεφε οικειοθελώς. Μπα... Το θύμα έχει ερωτευτεί τον θύτη του και οι δυο τους περνάνε ζάχαρη, αδιαφορώντας για τα αισθήματα του παλιού αφεντικού. Αυτό, νομίζω, είναι που λένε «το κυνικό σύνδρομο της Στοκχόλμης»... 

 

Όταν βεβαιώθηκε ότι πρόκειται για ένα ισορροπημένο και βολικό σκυλί, η κόρη μου έκανε την πρώτη αναγνωριστική κρούση: «Να την πάρουμε για ένα Σαββατοκύριακο στο σπίτι της μαμάς;». Το Σαββατοκύριακο πήρε ολιγοήμερη παράταση και η παράταση παρατάθηκε περαιτέρω, ώσπου το πήρα απόφαση και μετακόμισα ολόκληρη την προίκα της Κίρκης στο νέο της καταφύγιο. 

 

Ήταν μια εξέλιξη που την περίμενα. Τα παιδιά στην ηλικία των 9 αγαπούν ακόμα τους μπαμπάδες τους (τα 15 να φοβάστε...) και δεν διστάζουν να κόψουν οποιοδήποτε κομμάτι από την πατρική φιγούρα για λογαριασμό τους. Ή, τουλάχιστον, έτσι λένε οι ψυχαναλυτές...

 

Από την άλλη, το κυνήγι της δουλειάς με κρατάει τώρα μακριά από το σπίτι πολύ περισσότερες ώρες. Η Κίρκη είναι υπομονετική, αλλά το βλέπω στην ταραχή της όταν επιστρέφω, μετά 10 ώρες απουσίας. Λαχταράει την ανθρώπινη συντροφιά -έστω και κάποιου άλλου. Έπειτα είναι και η άριστη σχέση που έχω με τη μαμά της κόρης μου. Οι βόλτες που πάμε συχνά όλοι μαζί, σκυλιά, παιδιά και ενήλικοι, οι ανταλλαγές επισκέψεων... 

 

Η απόφαση δεν ήταν δύσκολη. Νομίζω ότι ήταν μια επιλογή που ευνοεί όλα τα εμπλεκόμενα μέρη. Η Κίρκη κρατάει τα καλά και των δύο κόσμων. Η Μαρίνα μεγαλώνει με τη συντροφιά ενός σκυλιού -κάτι που πάντοτε επιθυμούσα- κι εγώ έχω αναλάβει το ρόλο του επιμελητή/ συνοδού βόλτας/ προμηθευτή, τις επισκέψεις στον κτηνίατρο, την τροφοδοσία και τα έξοδα. Η κόρη μου την αμοιβαία απόλαυση. Ξέρω, θα διαφωνήσετε, αλλά μου φαίνεται αρκετά δίκαιο. Γιατί είπαμε: αγαπάμε τα σκυλιά σαν παιδιά μας. Αλλά τα παιδιά μας τα αγαπάμε σαν τον εαυτό μας.

 

«Κ» της Καθημερινής

Σκύλος : πορεία από τον λύκο... ως τον άνθρωπο

Σκύλος : πορεία από τον λύκο... ως τον άνθρωπο

 

Επιστήμονες ερευνούν τη γενετική εξέλιξη και τη συμπεριφορά του τετραπόδου φίλου μας. Οι δρόμοι τον ανθρώπου και τον σκύλου διασταυρώθηκαν εδώ και  12-15 χιλιάδες χρόνια. Ήταν η συνάντηση ανάμεσα σε ένα πληθυσμό κυνηγών και τους λύκους που τους ακολουθούσαν για να αρπάξουν τα απομεινάρια της τροφής τους. Ο άνθρωπος έχει τη διαισθητική ικανότητα να καταλαβαίνει το σκύλο, τον οποίο επέλεξε κάθε φορά για την ικανότητα του να του προσφέρει διάφορες υπηρεσίες.

 

Γράφει η Natalie Levιsalles

 

Είναι δύσκολο να βρει κανείς κάποιο μέλος του ζωικού βασιλείου πιο οικείο και γνώριμο από τον σκύλο. Ωστόσο, όσο κι αν φαίνεται αδιανόητο, ο σκύλος αποτελεί αληθινό αίνιγμα της εξέλιξης. Κατ' αρχάς το γένος Canis familiaris συμπεριλαμβάνει υποδιαιρέσεις διαμετρικώς αντίθετες, που καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα, από το λεπτεπίλεπτο πεκινουά έως το   επιβλητικό   ντόμπερμαν. Επί πλέον, παρατηρείται το φαινόμενο, ορισμένοι από τους εκπροσώπους του γένους των σκύλων να μην έχουν καμία ομοιότητα.

 

Σε αντιδιαστολή με την πλειοψηφία των ζώων, οι διάφορες υποδιαιρέσεις και ράτσες σκύλων παρουσιάζουν μια διαφοροποίηση συμπεριφοράς μοναδική ανάμεσα στα ζώα. Ωστόσο, είναι όλοι απόγονοι του λύκου και μάλιστα είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι όλοι οι σκύλοι είναι στην πραγματικότητα λύκοι. Σύμφωνα με την  ερμηνεία του Αμερικανού ερευνητή της γενετικής, Ρόμπερτ Βέιν που εργάζεται στο ζωολογικό Ινστιτούτο του Λονδίνου, «η διαφορά που υφίσταται ανάμεσα σ' έναν λύκο κι έναν σκύλο δεν είναι άλλη από τη διαφορά ανάμεσα σ' έναν Βρετανό κι έναν Γάλλο».

 

Έκπληξη, εξ άλλου, αποτελεί το γεγονός ότι ύστερα από μελέτες δεκαετιών πάνω σε θέματα που προσέφεραν περισσότερα στοιχεία για τη φαρμακολογία ή για την κτηνιατρική, παρά για την ουσιαστική έρευνα, ο σκύλος αιφνιδίως άρχισε να ενδιαφέρει τους επιστήμονες που εντρυφούν στην γενετική, την εξελικτική βιολογία ή την ηθολογία.

 

Το 1993 στις ΗΠΑ προτάθηκε ένα κολοσσιαίο ερευνητικό πρόγραμμα πάνω στη γενεαλογία των σκύλων, το οποίο αποβλέπει στον εντοπισμό των γονιδίων που σχετίζονται με τη συμπεριφορά τους.

 

Το ερώτημα υπό ποίες συνθήκες ένας λύκος εξελίσσεται σε σκύλο δεν υπάρχει στην πραγματικότητα, γιατί οι σκύλοι παραμένουν πάντα λύκοι. Σίγουρα, δεν υφίσταται ο ίδιος βαθμός ομοιότητας ανάμεσα στους λύκους και σε όλες τις ράτσες των σκύλων. Όμως, εφ' όσον το κριτήριο με το οποίο διαφορετικά άτομα καταγράφονται ως μέλη του ιδίου είδους είναι η δυνατότητα να αναπαραχθούν μεταξύ τους, τότε συνεπάγεται ότι σκύλοι και λύκοι ανήκουν στο ίδιο είδος. Η συνάντηση οποιουδήποτε σπερματοζωαρίου σκύλου με οποιοδήποτε ωάριο λύκου -και αντιστρόφως- δίνει ένα βιώσιμο ζυγωτό. Σύμφωνα με τον γενετιστή Ρόμπερτ Γουέιν, οι σκύλοι και οι λύκοι, έχουν, μάλλον τα ίδια γονίδια. Άλλωστε, ορισμένες οικογένειες λύκων παρουσιάζουν βαθμό συγγενείας με ορισμένους σκύλων μεγαλύτερο από εκείνον που υφίσταται ανάμεσα σε διαφορετικές οικογένειες σκύλων.

 

Άνθρωπος και σκύλος

 

Οι δρόμοι του ανθρώπου και του σκύλου διασταυρώθηκαν εδώ και 12 -15 χιλιάδες χρόνια. Ήταν η συνάντηση ανάμεσα σ' ένα πληθυσμό κυνηγών και στους λύκους που τους ακολουθούσαν, για να αρπάζουν τα απομεινάρια της τροφής τους. Ο Ρόμπερτ Γουέιν εκτιμά ότι ενδεχομένως η εξημέρωση του λύκου πραγματοποιήθηκε σε πολλούς τόπους, σε διαφορετικές εποχές και από διαφορετικούς πολιτισμούς.

 

Όσον αφορά τα πρώτα στάδια της εξημέρωσης, οι ερευνητές μόνον υποθέσεις μπορούν να διατυπώσουν.

 

Οι πρωτόγονοι πληθυσμοί χρησιμοποιούσαν τους σκύλους, συνήθως για να ζεσταίνονται τη νύχτα, ως φύλακες σε περίπτωση κινδύνου, για να τους βοηθούν στο κυνήγι και προπαντός για να καταναλώνουν τα απορρίμματα. Μετά τις πρώτες τους επαφές με το είδος, οι άνθρωποι άρχισαν να επιλέγουν τις ράτσες σκύλων που παρουσίαζαν τις απαραίτητες ικανότητες για το κυνήγι, τη φύλαξη των προβάτων αλλά και την προστασία των ιδίων.

 

Οι μηχανισμοί της φυσικής και της τεχνητής επιλογής αυτού του είδους είναι παρεμφερείς.

 

Ωστόσο, η εντατικοποίηση της επιλογής ορισμένων γνωρισμάτων του σκύλου από μέρους των ανθρώπων ερμηνεύει την εκπληκτική ταχύτητα της εξέλιξης ορισμένων ειδών.

 

Στη διαδικασία της εξημέρωσης, ο άνθρωπος επέλεξε τους λύκους εκείνους, που παρουσίαζαν ισχυρότερο το γνώρισμα της υπακοής. Το γνώρισμα αυτό είναι ήταν πιο σύνηθες στους νεαρούς λύκους. Η συστηματική όμως επιλογή των νεαρών λύκων ισχυροποίησε κληρονομικά τα γνωρίσματα τους και κατά συνέπεια ο σκύλος εξελίχθηκε σ' ένα είδος, που ως προς το λύκο παρουσιάζει γνωρίσματα εφήβου. Ο ενήλιξ σκύλος παρουσιάζει πολλά νεανικά γνωρίσματα τόσο στο εξωτερικό του παρουσιαστικό όσο και σε στοιχεία της συμπεριφοράς του. Με μια παρόμοια διαδικασία ερμηνεύεται και το γνώρισμα του ουρλιαχτού. Μία από τις «υπηρεσίες» που ενδιέφεραν τον άνθρωπο ήταν η φύλαξη της κατοικίας του και κατά συνέπεια επέλεγε τους περισσότερο θορυβώδεις λύκους, όπως αντιστοίχως επέλεγε τις γάτες εκείνες που σκότωναν περισσότερους αρουραίους.

 

Ως προς τη μελέτη των γονιδίων που καθορίζουν τη συμπεριφορά, οι ερευνητές ελπίζουν να χαρτογραφήσουν τα γονίδια εκείνα που ευθύνονται για την ύπαρξη τους. Για τη διερεύνηση τους, διασταυρώνουν διαφορετικά είδη και αναλύουν το αίμα τους για να μελετήσουν τα γονίδια. Στο ίδιο πρόγραμμα έχει συμπεριληφθεί ο εντοπισμός των γονιδίων που ευθύνονται για τις κληρονομικές ανωμαλίες και κυρίως για τις ασθένειες που πλήττουν τους σκύλους.

 

Ως προς την κοινωνική συμπεριφορά του γένους, ο κοινός παρονομαστής είναι η μονογαμική σχέση. Τόσο οι αρσενικοί όσο και οι θηλυκοί λύκοι είναι αφοσιωμένοι γονείς. Η αγέλη διαπλέκεται γύρω από το ισχυρότερο ζεύγος αρσενικού και θηλυκού που συχνά είναι και το μόνο που αναπαράγεται.

 

Όταν όμως ο λύκος εξελίσσεται σε σκύλο, ο άνθρωπος αναλαμβάνει το ρόλο του επικρατέστερου αρσενικού. Σε περίπτωση που ο άνθρωπος δεν αναλάβει το ρόλο του αρχηγού, ο σκύλος αποπροσανατολίζεται. Άλλωστε, σε αντίθεση με τη σταθερή μονογαμικότητα του λύκου, ο σκύλος αλλάζει εύκολα ερωτικό σύντροφο.

 

Κατά συνέπεια, ο σκύλος έχει εξασθενημένο το μητρικό φίλτρο, ενώ το πατρικό ένστικτο είναι ουσιαστικά ανύπαρκτο. Είναι γεγονός ότι σε αντιδιαστολή με τα όσα συμβαίνουν στους λύκους, η επιβίωση των μικρών σκύλων δεν εξαρτάται τόσο από τη συμπεριφορά των γονιών τους όσο από τον ίδιο τον άνθρωπο. Γενικώς, τόσο οι λύκοι όσο και οι σκύλοι αναπτύσσουν κοινωνικές και διαπροσωπικές σχέσεις ιδιαιτέρως πολυσύνθετες.

 

Παρατηρούνται ανάμεσα τους διάφορα είδη συνασπισμών, συμμαχιών και ανταγωνισμών. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον όμως παρουσιάζει η αγάπη που ο άνθρωπος έχει αναπτύξει για το σκύλο. Ο σκύλος είναι αναμφισβήτητα, ιδιαιτέρως κοινωνικό ζώο και διαθέτει γνωρίσματα ύψιστης σημασίας για τον άνθρωπο.

 

Για πολλούς η ύπαρξη αυτών των γνωρισμάτων ερμηνεύει τη συμπόρευση των δύο αυτών ειδών.

 

Όμως, η ερμηνεία αυτή δεν είναι επαρκής, δεδομένου ότι τα στοιχεία αυτά ισχύουν και γι' άλλα ζώα. Μια περαιτέρω ερμηνεία είναι εκείνη που αποδίδει την προσήλωση του ανθρώπου στο σκύλο στο είδος ταύτισης που αυτός αναπτύσσει με τον τρόπο ζωής των σκύλων όπως και με την οφθαλμοφανή δυνατότητα επικοινωνίας που αυτοί παρουσιάζουν.

 

Συγκεκριμένα είναι σχετικά εύκολο το να αναγνώσει κανείς τα ανακλαστικά ενός σκύλου σε αντιδιαστολή με τα αντίστοιχα της γάτας, που είναι λιγότερο ορατά και κατά συνέπεια πιο αινιγματικά. Ο άνθρωπος έχει τη διαισθητική δυνατότητα να καταλαβαίνει το σκύλο.

© «Liberation» - NATALIE LEVΙSALLES

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 22.5.1994

Η ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΦΙΛΟΖΩΩΝ

400 ευρώ για να ταφεί ο Αζόρ! 

Ο ανθρώπινος Θάνατος είναι ήδη αντικείμενο χυδαίας εκμετάλλευσης. 

Πρέπει να είναι και του σκύλου σας;

Εξωφρενικές οι χρεώσεις στα ελάχιστα ιδιωτικά νεκροταφεία και στα ακόμη λιγότερα κρεματόρια.

Κάθε φορά που πεθαίνει το σκυλί ενός φίλου, ο ίδιος αγώνας δρό­μου: να βρεθεί ένας νόμιμος τρόπος για την αξιοπρεπή δια­χείριση της σορού του ζώου. Και κάθε φορά, η ίδια απογοήτευση: ελάχιστα, ιδιωτικά νεκροταφεία, ακόμα λιγότερα κρεματόρια. Στην τελευταία αναζήτηση μά­λιστα, η πληροφόρηση σχετικά με τις χρεώσεις ήταν παραπάνω από εξωφρενική. Νεκροταφείο μικρών ζώων: 400 ευρώ. Κρεματόριο - και μάλιστα με διαδημο­τική ταμπέλα: 500 ευρώ.

Ανα­γνώστρια της στήλης που είχε πάρει παλαιότερα τηλέφωνο για τον ίδιο, θλιβερό λόγο, διαμαρτυ­ρόμενη για τις εξωπραγματικές τιμές, άκουσε και αυτό: «Δυστυχώς, οι τιμές είναι όσο συμπιεσμένες  γίνεται. Είναι και το κόστος των καυσίμων που δεν μας επιτρέπει να τις ρίξουμε περισ­σότερο...». Σωστά! Είναι άλλωστε λογικό να χρειάζεσαι μισό τόνο πετρελαίου για να αποτεφρώσεις τον Αζόφ των 12 κιλών...

Ένας αιρετικός φιλόζωος έγρα­φε πριν από μερικά χρόνια: «Τε­θλιμμένο αφεντικό. Ο σκύλος σου είναι πιο τυχερός στο θάνατο από σένα, γιατί δεν έχει μεταφυσικές ανησυχίες. Δεν νοιάζε­ται να διατηρήσει το σώμα του για τη Δευτέρα Παρουσία. Δεν τον απασχολεί αν θα βάλεις την τεφροδόχο με τις στάχτες του στο σαλόνι σου. Ταρίχευσε τον, πέταξε τον στον γκρεμό, ρίξ' τον στα σκουπίδια. Τα προβλήματα σου δεν είναι και δικά του. Αν η ψυχή του επιβιώνει -θα το μάθου­με μοιραία όλοι μας, κάποτε-, μό­νο μέσα στη σκέψη σου θέλει να κατοικεί, μετά θάνατον. Όλα τα

άλλα είναι δίκες σου εμμονές. Μην του τις φορτώνεις».

Εγώ λέω: Πάρτε έναν φίλο, δυο φτυάρια, μια κουβέρτα και ένα σακί ασβέστη. Βρείτε ένα καλό σημείο στο βουνό, μακριά από το δρόμο. Σκάψτε, κλάψτε, θάψτε. Κάντε ό,τι χρειάζεται για να διασκεδάσετε τη θλίψη σάς. Αλλά, προς Θεού, μην αφή­σετε να σας εκμεταλλευτούν αυτοί που, προφανώς, πιστεύ­ουν ότι βρίσκονται σε άλλη χώ­ρα και σε άλλο χρόνο. Ο ανθρώπινος θάνατος είναι ήδη αντι­κείμενο χυδαίας εκμετάλλευσης. Πρέπει να είναι και του σκύλου σας;

ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΦΡΑΝΤΖΕΣΚΑΚΗ

k9mailbox@yahoo.com

Από το «Κ της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ»