ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ : Η διαρρηγμένη κολώνα στο Ναό της Αναστάσεως

 

ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ : Η διαρρηγμένη κολώνα στο Ναό της Αναστάσεως

Τι λένε οι επιστήμονες για την διαρρηγμένη κολώνα στο Ναό της Αναστάσεως

 

Το Μεγάλο Σάββατο του 1579, σύμφωνα με τα εκκλησιαστικά χρονικά της πόλης των Ιεροσολύμων, οι Τούρκοι κυβερνήτες απαγόρευσαν στον Έλληνα πατριάρχη και στους ορθοδόξους πιστούς να εισέλθουν στον Ναό της Αναστάσεως για την καθιερωμένη τελετή του Αγίου Φωτός.

 

Τα συγγράμματα που αναφέρονται στο γεγονός δεν προσδιορίζουν το ακριβές έτος. Αναφέρουν, όμως, ότι την περίοδο εκείνη πατριάρχης Ιεροσολύμων ήταν ο Σωφρόνιος, ενώ πατριάρχες Κων/πόλεως, Αλεξανδρείας και Αντιοχείας ήταν αντιστοίχως ο Ιερεμίας, ο Σιλβέστρος και ο Ιωακείμ· τέλος, σουλτάνος της οθωμανικής αυτοκρατορίας ήταν ο Μουράτ Γ΄.

 

Αν ανατρέξουμε στους επίσημους καταλόγους (ή στις ιστοσελίδες) των τεσσάρων αυτών Πατριαρχείων, διαπιστώνουμε πως οι τέσσερις ελληνορθόδοξοι πατριάρχες πράγματι διετέλεσαν τα καθήκοντά τους στο δεύτερο μισό του 16ου αιώνα· και αν εξετάσουμε την ακριβή περίοδο πατριαρχίας του καθενός, και την αντίστοιχη περίοδο βασιλείας του σουλτάνου Μουράτ Γ΄, προκύπτει ότι το μοναδικό έτος που συνέπεσε η διοίκηση των πέντε αντρών είναι το 1579.

 

 Το προαύλιο και η είσοδος του Ναού της Αναστάσεως.

 

Σύμφωνα με τις γραπτές πηγές, το Μεγάλο Σάββατο εκείνης της χρονιάς, μια ομάδα Τούρκων στρατιωτών, ύστερα από διαμεσολάβηση των Αρμενίων, απαγόρευσε τη διέλευση των ορθοδόξων στον Ναό της Αναστάσεως. Το πλήθος των πιστών παρέμεινε στο προαύλιο του ναού καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας, αλλά ακόμη και μετά τη δύση του ηλίου.

 

Ο Πατριάρχης Σωφρόνιος Δ΄, που διήνυε το πρώτο έτος της πατριαρχίας του, ανέλαβε για πρώτη φορά να φέρει εις πέρας την πιο σημαντική τελετή τoυ έτους, όμως, οι Τούρκοι του στέρησαν το νόμιμο δικαίωμα.

 

Ο πατριάρχης στεκόταν προσευχόμενος στο αριστερό μέρος της πύλης του ναού, πλησίον ενός κίονα. Και ξαφνικά, ενώ είχε ήδη πέσει η νύχτα, ο κίονας διερράγη και το Άγιο Φως ξεπήδησε από το εσωτερικό του.

 

Ο πατριάρχης άναψε αμέσως τη λαμπάδα του και μεταλαμπάδευσε το Άγιο Φως στους πιστούς. Μέσα σε λίγα λεπτά, η ιερή φλόγα εξαπλώθηκε σε όλους τους παρευρισκόμενους και το προαύλιο του ναού φωτίστηκε. Οι έκπληκτοι Τούρκοι φρουροί άνοιξαν τότε τις πύλες του ναού και ο πατριάρχης, μαζί με το πλήθος των ορθοδόξων, κατευθύνθηκαν πανηγυρικά προς τον Πανάγιο Τάφο.

 

 Ο κίονας που διερράγη αριστερά της πύλης του Ναού της Αναστάσεως και δίπλα του ο κ. Χαράλαμπος Σκαρλακίδης. Η ρωγμή έχει ύψος 1.20 μ. και μοιάζει με ανερχόμενη φλόγα.

 

Τα γεγονότα εκείνης της ημέρας καταγράφονται σε όλα τα αποκαλούμενα Προσκυνητάρια Ιεροσολύμων, που είναι οδηγοί για τους προσκυνητές των Αγίων Τόπων.

 

Τι λένε όμως οι επιστήμονες για την κολόνα αυτή;

 

Ο κ. Χαράλαμπος Σκαρλακίδης, Αρχιτέκτων και καθηγητής σχεδιαστικών προγραμμάτων μέσω Η/Υ στο βιβλίο του, «Άγιον Φως. Το θαύμα του Μεγάλου Σαββάτου στον Τάφο του Χριστού· σαράντα δύο ιστορικές μαρτυρίες (9ος – 16ος αι.)», αναφέρει τα εξής:

 

Το Πάσχα του 2008, η ρωγμή του κίονα αποτέλεσε αντικείμενο μελέτης του Αντρέι Βολκόβ. Ο Ρώσος φυσικός απέστειλε υψηλής ανάλυσης φωτογραφίες της ρωγμής σε έναν συμπατριώτη του ειδικό επιστήμονα, τον καθηγητή Εβγκένι Μιχάηλοβιτς Μορόζοβ, ο οποίος θεωρείται ένας από τους κορυφαίους ερευνητές στον κόσμο στο επιστημονικό πεδίο της Μηχανικής των Θραύσεων (Fracture Mechanics) και της Φυσικής της Αντοχής των Υλικών (Physics of Strength of Materials).

 

Η Μηχανική των Θραύσεων είναι η επιστήμη που ασχολείται με τη μελέτη των θραύσεων και του σχηματισμού ρωγμών στα υλικά. Χρησιμοποιεί μεθόδους αναλυτικής μηχανικής για να υπολογίσει τη δύναμη που ασκείται κατά τον σχηματισμό μιας ρωγμής, καθώς και πειραματικές μεθόδους που υπολογίζουν την αντοχή ενός υλικού στη θραύση και τη ρηγμάτωσή του.

 

Ο καθηγητής Εβγκένι Μορόζοβ, αφού εξέτασε αναλυτικά τις φωτογραφίες της ρωγμής, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι αυτή θα μπορούσε να παραχθεί μόνο ως αποτέλεσμα ηλεκτρικής εκκένωσης!

 

Евгению Михайловичу Морозову

 

Ο Αντρέι Βολκόβ, ο οποίος συνεργάστηκε με τον Εβγκένι Μορόζοβ για το συγκεκριμένο ζήτημα, αναφέρει τα εξής σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Βέρα:

 

Вот это совпадение, что именно на Пасху, когда Огонь не сошёл, появилась трещина, – разве не чудо? Можно, конечно, усомниться, мол, всё было подстроено и трещину на колонне сделали искусственным путём. Мы обратились за консультацией к Евгению Михайловичу Морозову – он ведущий специалист в области механики разрушения не только в России, но и в мире, автор более 800 научных работ по этой теме. Евгений Михайлович исследовал предоставленные ему подробные снимки трещины и однозначно заключил, что она могла появиться только в результате электрического разряда, такова её структура. О чём это говорит? Что подделать трещину никак не могли: это ж какой электрогенератор нужно иметь, да ещё в XVI веке, когда о существовании электричества понятия не имели!

 

«Αυτή η σύμπτωση, ότι το Πάσχα ακριβώς, όταν δεν κατήλθε το Φως, εμφανίστηκε η ρωγμή – δεν είναι ένα θαύμα; Βεβαίως, μπορεί να πει κανείς, ότι όλα ήταν στημένα και ότι η ρωγμή στον κίονα είχε παραχθεί με τεχνητό τρόπο. Απευθυνθήκαμε για πληροφορίες στον Εβγκένι Μιχάηλοβιτς Μορόζοβ που είναι κορυφαίος ειδικός στον τομέα της Μηχανικής των Θραύσεων όχι μόνο στη Ρωσία, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο και έχει γράψει πάνω από 800 επιστημονικά συγγράμματα για το θέμα αυτό. Ο Εβγκένι Μιχάηλοβιτς εξέτασε τις αναλυτικές φωτογραφίες της ρωγμής και δήλωσε ρητά ότι αυτή μπορούσε να εμφανιστεί μόνο ως αποτέλεσμα ηλεκτρικής εκκένωσης, τέτοια είναι η δομή της. Τι σημαίνει αυτό; Ότι ήταν πλήρως αδύνατον να κατασκευάσει κανείς τη ρωγμή αυτή: φανταστείτε, πόσο δυνατό μετασχηματιστή θα έπρεπε να είχε κανείς, και ιδίως τον 16ο αιώνα, όταν οι άνθρωποι δεν είχαν ιδέα για την ύπαρξη της ηλεκτρικής ενέργειας!»

 

Η επιστημονική άποψη του Εβγκένι Μορόζοβ έχει αναμφισβήτητα μεγάλη βαρύτητα. Ήθελα να έχω όμως και μία δεύτερη γνώμη επί του θέματος. Γι’ αυτό, αποτάθηκα σε έναν από τους κορυφαίους Έλληνες επιστήμονες του κλάδου της Μηχανικής των Θραύσεων, τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών, Γεώργιο Α. Παπαδόπουλο, στον οποίο απέστειλα αναλυτικές φωτογραφίες της ρωγμής.

 

 Ο καθηγητής Γεώργιος Α. Παπαδόπουλος

 

Ο καθηγητής Παπαδόπουλος, αφού εξέτασε τις φωτογραφίες, αποφάνθηκε ότι η ρωγμή του κίονα παράχθηκε πράγματι από μία ηλεκτρική εκκένωση, η οποία εκδηλώθηκε ταυτοχρόνως με ένα σεισμικό κύμα που είχε κατεύθυνση από κάτω προς τα πάνω!

 

Αυτή τη συνδυασμένη καταπόνηση του κίονα –ηλεκτρική εκκένωση+σεισμικό κύμα– την θεωρεί ανεξήγητη και γι’ αυτό καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «θα μπορούσε κανείς να ομιλεί περί θαύματος και μόνο»!

 

Από πού προήλθε η εκκένωση, επιστημονικώς, παραμένει άγνωστο.

 

Ο καθηγητής Παπαδόπουλος, σε απαντητική του επιστολή, μετά από σχετικό αίτημά μου μέσω email, αναφέρει τα εξής:

 

«Αγαπητέ κύριε Σκαρλακίδη,

 

Σας ευχαριστώ για το e-mail σας την 31/1/2010. Πιστεύω να βοηθήσω στο αξιόλογο έργο σας. Επί 35 έτη ασχολούμαι με την Πειραματική Μηχανική των Θραύσεων στο Εργαστήριο Αντοχής των Υλικών του ΕΜΠ και πιστεύω ότι εκεί που δεν υπάρχει επιστημονική εξήγηση υπάρχει θαύμα.

Δεν έχω κανένα λόγο να αμφισβητήσω το χειρόγραφο της βιβλιοθήκης του Μονάχου του έτους 1634 όπου αναφέρεται ο θαυματουργικός τρόπος σχισίματος του κίονα καθώς και τα επακόλουθα· δηλαδή το ότι ο Έλληνας πατριάρχης άναψε τη δάδα του από το Φως αυτό. Ένα θαύμα δεν νομίζω ότι είναι δυνατόν να αμφισβητηθεί και μάλιστα όταν υπάρχουν σχετικές μαρτυρίες, όπως αναφέρετε.

 

 

Παρατηρώντας από τις φωτογραφίες τη ρωγμή θα μπορούσαμε να συμπεράνουμε ότι είναι αποτέλεσμα μιας μικτής καταπόνησης. Συνδυασμός ηλεκτρικής εκκένωσης (πιθανώς ισχυρός κεραυνός) και ισχυρής σεισμικής δόνησης. Η ηλεκτρική εκκένωση, λόγω υψηλής στιγμιαίας θερμοκρασίας, ψαθυροποίησε το υλικό του κίονα κατά μήκος μιας στενής ζώνης (γενέτειρας). Το επιφανειακό σεισμικό κύμα καταπόνησε τον κίονα σε στρεπτική ταλάντωση (κόπωση). Η ταυτόχρονη αυτή καταπόνηση είχε σαν αποτέλεσμα να ξεκινήσει η ρωγμή από τη βάση του κίονα προς τα επάνω με ζικ-ζακ πορεία (όπως φαίνεται στη φωτογραφία η πορεία της ρωγμής δεν είναι ευθύγραμμη) κατά μήκος της ψαθυροποιημένης από την ηλεκτρική εκκένωση ζώνης. Εάν πράγματι συνέβησαν τα ανωτέρω, ανεξήγητο παραμένει κατά την άποψή μου η ταυτόχρονη αυτή μικτή (συνδυασμένη) καταπόνηση του κίονα.

 

Επομένως, θα μπορούσε κανείς να ομιλεί περί θαύματος και μόνο.

 

Αγαπητέ κύριε Σκαρλακίδη σας συγχαίρω για την προσπάθειά σας και σας εύχομαι ολόψυχα καλή επιτυχία.

 

Με εκτίμηση,

 

Γεώργιος Παπαδόπουλος

Καθηγητής Μηχανικής

Εργαστήριο Αντοχής των Υλικών

Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο

ΠΗΓΗ

http://asimpiestos.blogspot.com/2017/04/blog-post_11.html

Παραμονή Χριστουγέννων στη Βηθλεέμ του 1946

Παραμονή Χριστουγέννων στη Βηθλεέμ του 1946

Της CONSTANTIA RUMBOLD 

Νωρίς το βράδυ αφήσαμε τα σκοτεινά τείχη της Ιερουσαλήμ και πήραμε το δρόμο κατά το νοτιά, προς τη Βηθλεέμ. Ο ουρανός της Ανατολής, φωτισμένος σε χρώματα πιο πλούσια από τον ουρανό της Δύσης, ήταν σπαρμένος αστέρια. Οι λόφοι της Ιουδαίας, πληγωμένοι από τον ήλιο, ήταν τώρα τυλιγμένοι στο σκοτάδι. Οι σκοτεινές γραμμές τους μόλις πού ξεχωρίζανε καθώς έμεναν πίσω ανατολικά, σαν φαντάσματα, προς την κοιλάδα του Ιορδάνη. Στο βάθος απλωνόταν η ερημιά της Νεκρής θάλασσας με τα φανταστικά κάστρα και τους παράξενους πύργους της πού ξεπρόβαλλαν μέσα από τους σωρούς το αλάτι· δεν τους είχε σκαλίσει ανθρώπινο χέρι· τους είχαν σχηματίσει παλιά, παμπάλαια νερά. Δυτικά φαίνονταν τα βουνά πού κυμάτιζαν και βυθίζονταν πέρα στην κοιλάδα και στη θάλασσα. Μπροστά μας ένα αστέρι φωτεινό και μεγάλο, σα μετεωρίτης, κρεμόταν χαμηλά στον ουρανό πάνω από τη Βηθλεέμ.

Ήταν παραμονή Χριστουγέννων και πολύς κόσμος   εκείνη   τη   νύχτα ακολουθούσε το δρόμο κατά τα νοτιά. Το πλήθος όλο και μεγάλωνε    όσο   πλησιάζαμε στο μικρό χωριό με τα χοντροκομμένα και χαμηλά σπίτια του, σφηνωμένα στις πλαγιές του λόφου. Η Βηθλεέμ ήταν ζωντανή όπως καμιά άλλη νύχτα του χρόνου, και η μικρή πλατεία, έξω από την εκκλησία της Γέννησης, ήταν γεμάτη άντρες και γυναίκες από κάθε τόπο.

Η παλιά θολωτή είσοδος της Βασιλικής, έχει εδώ και πολλά χρόνια, χτιστεί με τούβλα για να μην μπαίνουν οι καμήλες και τα γαϊδούρια, και δεν υπάρχει σήμερα παρά μόνο ένα μικρό άνοιγμα, απ' όπου μόλις και περνούν συρτά οι πιστοί για να μπουν στη εκκλησία Μέσα οι βιαστικοί χείμαρροι χωρίζονταν. Οι μισοί πήγαιναν δεξιά σε μια ανοιχτή αυλή όπου κάτω από τ' άστρα ψέλνονταν αγγλικά Χριστουγεννιάτικα τραγούδια, οι άλλοι πήγαιναν αριστερά και έβγαιναν στον περίβολο της Καθολικής Εκκλησίας, πού έλαμπε με χίλια καντήλια και άστραφτε χαρωπά μέσα στο χρυσάφι και το ασήμι.

Στη   μέση   βρίσκεται   η Ελληνική Βασιλική ήσυχη και σκοτεινή και άδεια· οι ορθόδοξοι γιορτάζουν τα Χριστούγεννα τους μια-δυό βδομάδες ύστερα. Τέσσερεις σειρές κιτρινωποί μαρμάρινοι κίονες λάμπουν γυαλιστεροί μέσα στο κεχριμπαρένιο φως λίγων κεριών. Τα Βυζαντινά μωσαϊκά των τοίχων ήταν βουτηγμένα στο σκοτάδι· μια αδυνατισμένη λάμψη ερχόταν όμως από τις χρυσές και ασημένιες αλυσίδες πού κρέμονταν από το ταβάνι και αιωρούνταν σα γιρλάντες ανάμεσα στα σβηστά φώτα. Φιλντισένια αυγά δεμένα στις αλυσίδες σαν πετράδια πάνω σε περιδέραιο, έλαμπαν κι' αυτά με μια μυστική λευκότητα, σύμβολα της Ζωής· και μικρά αναμμένα φυτίλια αντιφεγγίζονταν στις χρωματιστές κρυστάλλινες σφαίρες, κόκκινες, μπλε, πράσινες και χρυσαφιές, πού κρέμονταν κάτω από κάθε καντήλι. Ένα μοναχικό καντήλι με μια ήρεμη, μικρή φλόγα έκαιγε στην είσοδο του Ιερού Σπηλαίου.

Σκοτεινές μορφές ανέβαιναν, σκοτεινές μορφές κατέβαιναν ατέλειωτα στο Σπήλαιο. Κοιτάζοντας κάτω από ψηλά, καταλάβαινες πόσο γεμάτος ήταν ο τόπος. Τρείς καλόγριες με μακριά πέπλα ήταν γονατισμένες μαζί. Δυό άραβες με αδύνατα γενιάτα πρόσωπα και άσπρα σαρίκια στέκονταν και κοιτούσαν σιωπηλοί· και μιά γυναίκα της Βηθλεέμ, με το ψηλό της κάλυμμα και το ανεμιστό πέπλο, ήταν γονατισμένη πάνω σ' ένα σκαλοπάτι και προσευχόταν. Παππάδες και Ιεραπόστολοι, καλόγριες και νοσοκόμες, στρατιώτες και χωρικοί, άντρες, γέροι και νέοι, προσκυνητές απ’ όλο τον κόσμο, ανεβοκατέβαιναν εκείνα τα σκαλοπάτια του Σπηλαίου και γονάτιζαν για λίγο μέσα στη σπηλιά, μπροστά σε μια πλάκα εντειχισμένη στο βράχο πού είχε πάνω της ένα μεγάλο χρυσό αστέρι και μπρος στην απέριττη Φάτνη. Η ζέστη μέσα στο Σπηλαίο ήταν αποπνικτική. Ο αέρας ήταν γεμάτος λιβάνι. Κάπου εκατό αναμμένα κεριά στάζανε. Τα ασημένια καντήλια ήταν όλα αναμμένα και τα φυτίλια τους τρεμόσβηναν μουσκεμένα στο λάδι. Ούτε βελόνα δεν χωρούσε ανάμεσα στους σιωπηλούς προσευχητές.

Ήταν μεγάλη η αντίθεση όταν έβγαινες μέσα από τη ζέστη, όλο σκιές, φωτισμένη απ' τα κεριά η Βασιλική, έξω στην κρύα αστροφώτιστη νύχτα όπου στη μικρή αυλή ο αγγλικός παιδικός χορός έψαλλε « .. Άγγελοι μετα ποιμενων .. . »· τις λεπτές φωνές τους δυνάμωναν οι φωνές μιας ομάδας Βρετανών στρατιωτών.. Κάπου εκεί κοντά υπήρχε ένα μικρόφωνο που έστελνε αυτές τις φωνές σε όλη την αυτοκρατορία. Εκείνο το βράδυ στη Βηθλεέμ ζούσες μια γωνιά της 'Αγγλίας. Οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ, ο ύπατος Αρμοστής και τα μέλη της Κυβέρνησης ήταν εκεί, τυλιγμένοι σε χονδρά πανωφόρια και ψάλλανε. Οι φωνές τους αντηχούσαν στους ψηλούς τοίχους, ανέβαιναν προς τον ουρανό και χάνονταν στον αέρα πού κατέβαινε από τους λόφους. 'Ακόμα μεγαλύτερη αντίθεση ένοιωθες όταν ξεγλιστρούσες από τον πίσω δρόμο και πήγαινες ως την άκρη της πόλης. Από κει έβλεπες το απέραντο τοπίο να ξετυλίγεται μέσα στη σκοτεινιά της νύχτας. Μακριά κάτω, σ’ ένα άγονο χωράφι, έλαμπε μια φωτιά και ο νυχτερινός αέρας έφερνε τις σπίθες της θρακιάς της και φώτιζε τις άσπρες κελεμπίες των γονατισμένων αράβων. Ήταν «ο αγρός των καλών Ποιμένων». Άλλοι βοσκοί, απόγονοι εκείνων των παλιών, φύλαγαν τα πρόβατα τους κάτω από τη λάμψη της Αφροδίτης, πού κρεμόταν εκείνη τη νύχτα πάνω από την άγρυπνη πολιτεία. Γυρίσαμε, αφήσαμε πίσω μας τον αέρα και τις καμπάνες και το σκοτάδι, για να παρακολουθήσουμε τη λειτουργία στην Καθολική 'Εκκλησία. Ήταν σαν να μπαίναμε σε μια χώρα των παραμυθιών. Η εκκλησία ήταν όμορφη και χαρούμενη. Παππάδες με ανοιχτόχρωμα μεταξωτά άμφια πηγαινοέρχονταν εμπρός σ' ένα άσπρο σαν το χιόνι βωμό. Ασημένια αστέρια κρέμονταν στο ιερό και το διάχυτο φώς των καντηλιών   έδινε σε όλα   μια   λάμψη.   

Έπαιζε μουσική : χαρούμενη, όμορφη μουσική και ο καθολικός αραβικός χορός έψαλλε με διαπεραστική φωνή απλά, με τον παλιό τρόπο. Πάνω στο βωμό βρισκόταν ένα ρόδινο ομοίωμα του Θείου Βρέφους. Σε λίγο θα το παίρνανε με πομπή για να το αποθέσουν στη Φάτνη.

Η εκκλησία ήταν γεμάτη. Οι πρόξενοι όλων των Καθολικών χωρών βρίσκονταν εκεί με τις επίσημες στολές και τα παράσημα τους. Καθένας συνοδευόταν από τον «καβάση» του πού στεκόταν ακίνητος με τα μαχαίρια του, στο αριστερό τους πλευρό. Αυτοί στέκονταν μπροστά. Πίσω απ' αυτούς στριμωγμένοι χριστιανοί Άραβες και Ευρωπαίοι μαζί, γονατιστοί πλάϊ-πλάϊ ή όρθιοι στα κλίτη, ανάμεσα στα τόξα και τους κίονες. Οι μεσαιωνικές μορφές των γυναικών της Βηθλεέμ, με τα ψηλά μυτερά καλύμματα της κεφαλής τους, τα ανεμιστά πέπλα, ήταν μεγάλη αντίθεση με τις στολές των ξένων, φορτωμένες χρυσά και παράσημα.

Κατά τις τρεις το πρωί όταν τα σύννεφα του λιβανιού είχαν γεμίσει την ατμόσφαιρα με μια πυκνή ομίχλη, ακούστηκαν σαν σε όνειρο οι καμπάνες και μια αρμονική ψαλμωδία των ιερέων μπροστά στο βωμό. Η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη. Κάτι επρόκειτο να γίνει. Η μεγάλη στιγμή είχε φτάσει. Πήραν από το βωμό το Θείο Βρέφος το κράτησαν   ψηλά   και προχώρησαν προς το κλίτος·  ακολουθούσαν οι παπάδες, ο χορός και το εκκλησίασμα, κρατώντας αναμμένα κεράκια. Η λιτανεία πέρασε την εκκλησία, κάτω από τα τόξα ενός μεγάλου· πέτρινου διαδρόμου και μπήκε στη σκοτεινή Βασιλική. Η πρωτοπορία κατέβηκε ατό Σπήλαιο, οι άλλοι έμειναν απάνω. Όπως στεκόμασταν μέσα στο λίγο φως πού έδιναν τα κεριά, ακούσαμε από το βάθος του Σπηλαίου σιγανές ψαλμωδίες και προσευχές. Ύστερα ξαναείδαμε τους επισκόπους, τους παπάδες και την ακολουθία τους να βγαίνουν· τότε κατεβήκαμε και μεις για λίγο και ανεβήκαμε πάλι γρήγορα.

Φύγαμε και πήραμε το δρόμο του γυρισμού για την Ιερουσαλήμ. Στον ουρανό άρχισε να λάμπει η αυγή. Τ’ αστέρια είχαν χλομιάνει και τα μάκρυνα βουνά του Μοάμπ φαίνονταν σα μια κόκκινη γραμμή στον ορίζοντα. Η άγρια κοκκινωπή χώρα ήταν ακόμη βουτηγμένη στον γκρίζο της ύπνο· μα το μικρό χωριό πού αφήναμε πίσω μας, πάνω στα κούφωμα του βράχου, είχε ξαγρυπνήσει εκείνη τη νύχτα. Κάτω χαμηλά στον «αγρό των καλών ποιμένων» έσβηναν και οι τελευταίες θρακιές.          

Ήταν Χριστούγεννα. Καθώς μπαίναμε στην Ιερουσαλήμ, χτυπούσαν οι πρώτες καμπάνες του μοναστηρίου κι' ένα καραβάνι με καμήλες ανηφόριζε κατά το λόφο.

('Από  to «The 'Spectator»)

ΕΚΛΟΓΗ/ΔΕΚ.1946

Ένταση γύρω από τη γεώτρηση

 

 «Αερομαχίες» μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας στη Μεσόγειο!

Δύο μαχητικά αεροσκάφη του Ισραήλ πέταξαν χθες , Τετάρτη, κατά μήκος των ακτών της Τουρκίας, στα βόρεια όρια του FIR Λευκωσίας, αγνοώντας επιδεικτικά τις απόπειρες επικοινωνίας του κατοχικού καθεστώτος. Οι πτήσεις των ισραηλινών μαχητικών έρχονται σε απάντηση των πτήσεων τουρκικών μαχητικών που εισέρχονται παρανόμως εντός τους FIR Λευκωσίας και προσεγγίζουν το Ισραήλ και την γεώτρηση στο Οικόπεδο 12 εντός της κυπριακής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ).

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύει ο Φιλελεύθερος, τα δύο μαχητικά του Ισραήλ, αφού εξασφάλισαν άδεια πτήσεων από τη Λευκωσία, πέταξαν πριν το μεσημέρι της Τετάρτης κατά μήκος των ακτών της Τουρκίας. Τα δύο μαχητικά πέρασαν σε χαμηλό ύψος από το Τελ Αβίβ προς τον Απόστολο Αντρέα, συνέχισαν προς τον κόλπο της Μερσίνας και από εκεί γραμμή μέχρι τη Φοινίκη, κοντά στα όρια της Ελλάδας στο Καστελόριζο, όπου τελειώνει το Fir Λευκωσίας. Δηλαδή πέταξαν στο μεγαλύτερο μέρος των μεσογειακών ακτών της Τουρκίας. Σε μερικές περιπτώσεις προσέγγισαν τις τουρκικές ακτές σε απόσταση 15 μιλίων, σύμφωνα με το «Φιλελεύθερο της Κύπρου.


Από νωρίς το απόγευμα μαχητικό ελικόπτερο του Ισραήλ, πετούσε για μεγάλο χρονικό διάστημα χαμηλά στις 4.000 – 5.000 πόδια πάνω από την πλατφόρμα «Noble Homer Ferrington» στην «Αφροδίτη», αλλά και κοντά στο «Πίρι Ρέις» που συνέχισε και χθες να σαρώνει με ηχοβολισμούς το βυθό του Ερατοσθένη στα οικόπεδα 7-8-11 και το 12 της Noble.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η ισραηλινή αεροπορία επικοινωνεί με τις αρχές του FIR, δείχνοντας ότι αναγνωρίζει την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας, και αγνοεί τον πύργο ελέγχου του παράνομου «Ερτζάν» που θεωρεί «δικό του» τον εναέριο χώρο από τα κατεχόμενα μέχρι τις ακτές της Τουρκίας.

Λίγο μετά το μεσημέρι, επίσης χθες, Τετάρτη, όταν το Πίρι Ρέις πλησίασε σε λιγότερο από 20 ναυτικά μίλια τη γεώτρηση στο «Οικόπεδο 12», δηλαδή περί τα 25 μίλια από το όριο της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης του Ισραήλ, ένα ελικόπτερο της Πολεμικής Αεροπορίας του Ισραήλ πετούσε για μεγάλο χρονικό διάστημα πάνω από την πλατφόρμα της Noble στο κυπριακό οικόπεδο και στην περιοχή μέχρι το τουρκικό ερευνητικό σκάφος.

Την ίδια ώρα ένα τουρκικό ελικόπτερο πετούσε σε αρκετά μεγάλη απόσταση στα ανοικτά του Κάβο Γκρέκο, ενώ προηγήθηκε πτήση τουρκικού ελικοφόρου αεροσκάφους ηλεκτρονικού πολέμου που προσέγγισε το FIR του Ισραήλ ακολουθώντας πορεία ανοικτά της Βηρυτού. Κατά την επιστροφή του το τουρκικό αεροσκάφος παραβίασε του κανόνες εναέριας κυκλοφορίας, εισερχόμενο χωρίς άδεια στο FIR Λευκωσίας.

Τέλος,  δύο τουρκικά μαχητικά εξακολούθησαν και χθες τις παραβιάσεις του FIR Λευκωσίας πετώντας σε απόσταση 50χλμ. ανοικτά της Λάρνακας και κοντά στα ανατολικά όρια της ζώνης ασκήσεων των βρετανικών βάσεων.

Ιταλικό ωκεανογραφικό 

Μυστήριο καλύπτει την παρουσία ιταλικού ερευνητικού – ωκεανογραφικού πλοίου στις νότιες ακτές της Τουρκίας.

Σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα Hurriyet, το ιταλικό ερευνητικό σκάφος εμφανίστηκε OGS Explora, εμφανίστηκε αρχικά ανοικτά του λιμανιού Αναμούρ της Μερσίνας και χθες το απόγευμα λίγο πιο ανατολικά, σε απόσταση 4 μιλίων από το λιμάνι της Αλάνιας, κοντά στην Αττάλεια.

Το πλοίο φέρεται να αναχώρησε από την Ιταλία το βράδυ της 14ης Σεπτεμβρίου και κατέπλευσε στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Κύπρου και Τουρκίας.

Η τουρκική εφημερίδα παρατηρεί ότι τον περασμένο Μάρτιο η ισραηλινή κυβέρνηση είχε μισθώσει το ίδιο σκάφος για να διεξάγει έρευνες όσον αφορά στη δυνατότητα πόντισης αγωγών και καλωδίων.

http://www.tanea.gr/latestnews/article/?aid=4660881
http://gdailynews.wordpress.com/2011/09/29/ένταση-γύρω-από-τη-γεώτρηση-«αερομαχί/#more-25903

Το Ισραήλ ζητά αεροπορική βάση με αντάλλαγμα αεροάμυνα

Τη χρήση της αεροπορικής βάσης Ανδρέας Παπανδρέου φέρεται να ζητούν οι ισραηλινοί από τη Κύπρο  δίνοντας ως αντάλλαγμα την εξασφάλιση της αεράμυνας της.

Η αεροπορική βάσης Ανδρέας Παπανδρέου είχε ενεργοποιηθεί την εποχή που το δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου Ελλάδας-Κύπρου,ήταν σε πλήρη ισχύ. Εκεί είχαν προσγειωθεί ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη F-16. Υποδομές υπάρχουν για να υποστηριχθούν μαχητικά αεροσκάφη. Η απόφαση για το αίτημα των ισραηλινών -αν όντως υπάρχει- είναι καθαρά πολιτική.

http://www.onlycy.com/