LEWIS BUSH : Οι μυστικές οργανώσεις της Ιαπωνίας

Αξιωματικοί Kenpeitai με το τρένο το 1935

Οι μυστικές οργανώσεις της Ιαπωνίας

 

Του LEWIS BUSH 

 

Η ΙΑΠΩΝΙΚΗ Kenpeitai, σώμα ανάλογο με την Γερμανική Γκεστάπο, και οι μυστικές οργανώσεις εξάσκησαν μια τόσο τρομακτική επίδραση στην Ιαπωνική ζωή, πού είναι δύσκολο να αποκτήσει κανείς μια σαφή ιδέα για τη δράση τους. Ωστόσο θα προσπαθήσω να εξετάσω την κάθε μια χωριστά για να σας δώσω μια εικόνα τους. 

 

Πρώτα θ' ασχοληθώ με την Kenpeitai γιατί αυτή ήταν η πιο ισχυρή από τις επίσημες ιαπωνικές οργανώσεις. Όταν οργάνωσαν πριν από πολλά χρόνια την Kenpeitai, στην αρχή πάνω σε Γαλλικά και υστέρα Γερμανικά αχνάρια, οι Ιάπωνες είχαν αποφασίσει να δημιουργήσουνε μια οργάνωση όμοια με το Σώμα της Αγγλικής Στρατιωτικής Αστυνομίας. 'Ωστόσο κατά τα τελευταία προπολεμικά 20 30 χρόνια αυτή πήρε μια εντελώς διαφορετική μορφή και, ως την εποχή πού συνθηκολόγησε ή Ιαπωνία, αποτελούσε μια ισχυρή, γεμάτη δράση κλίκα από στρατιωτικούς παλιανθρώπους, πού με τις αποτρόπαιες ενέργειες της ξεπερνούσε ακόμα και τη Γκεστάπο του Χίμλερ. Σε σύγκριση με την Kenpeitai η πολιτική αστυνομία είχε πολύ λίγη ελευθερία και ήταν απόλυτα εξαρτημένη απ' αυτήν. Γιατί η Ιαπωνική Γκεστάπο είχε τη δυνατότητα να ακυρώνει τις διαταγές κάθε άλλης στρατιωτικής αρχής, Είχε σχέση με πολιτικά, ναυτικά και στρατιωτικά ζητήματα, επόπτευε την πολιτική, επαγρυπνούσε για την παιδεία, είχε πράκτορες πού λογόκριναν τον τύπο και την αλληλογραφία και παρακολουθούσε όλους όσους έρχονταν σε επαφή με τον αυτοκρατορικό θρόνο. Πράκτορες της βρίσκονταν σ’ όλα τα μέρη του κόσμου. Γλυκομίλητοι καμαρωτοί ή φοιτητές στη Νέα Υόρκη ή το Λονδίνο συγκεντρώνανε πληροφορίες στρατιωτικής και πολιτικής σημασίας για τους κυρίους τους στο Τόκιο και συγχρόνως κρατούσαν λεπτομερείς σημειώσεις για τις ενέργειες των συμπατριωτών τους στο εξωτερικό και αλλοίμονο τους αν εξακρίβωναν  πως  η συμπεριφορά τους δεν ήταν εκείνη πού έπρεπε. 

 

Σε όλη την Άπω 'Ανατολή παρουσιάζονταν σαν έμποροι, εκδρομείς και υπάλληλοι σε παντοπωλεία. Κατά προτίμηση όμως παρίσταναν  τον κουρέα ή το φωτογράφο. Όταν υστέρα από την πτώση του Χόγκ · Κόγκ με πήρανε για ανάκριση στη διοίκηση της Kenpeitai δεν δοκίμασα καμιά έκπληξη βλέποντας πώς ένας φωτογράφος του Χόγκ-Κόγκ φορούσε στολή χωροφύλακα.

 

Μια στολή Kenpeitai Sōchō στο Μουσείο Παράκτιας Άμυνας του Χονγκ Κονγκ

 

 

Η Kenpeitai έδινε λόγο μόνο στον αυτοκράτορα. Κάθε της ενέργεια γινόταν εν ονόματι του «γιου του ουρανού». Ένα από τα κυριότερά της έργα ήταν να επιβλέπει στην καταγραφή των ανδρών για το στρατό και το ναυτικό. Το 1938 μια νέα γυναίκα πήρε με το ταχυδρομείο μια κλήση για τον άνδρα της, επειδή όμως είχαν παντρευτεί μόνο πριν λίγες μέρες αποφάσισε να την καταστρέψει χωρίς να του πει τίποτα. Όταν έφτασε η μέρα πού αυτός ό δυστυχής έπρεπε να παρουσιαστεί στο σιδηροδρομικό σταθμό, την ώρα πού του είχαν ορίσει και δεν πήγε, η Kenpeitai ανέλαβε τη δουλειά της. Χωρίς να εξετάσει τίποτα, τον σκότωσε την ώρα πού έτρωγε με τη γυναίκα του. Την επόμενη μέρα εκείνη αυτοκτόνησε. Έτσι τέλειωσε αυτή η υπόθεση χωρίς να ειπωθεί τίποτε και χωρίς οι εφημερίδες ν' αναφέρουν το γεγονός.

 

Η μυστική αστυνομία διάλεγε το προσωπικό της μέσα από τους πιο καλούς και πιο γερούς νεοσύλλεκτους του στρατού. Η εκπαίδευση τους γίνεται με τέτοια αυστηρότητα πού πιθανόν κανένας άλλος στρατιώτης στον κόσμο να μη γυμνάζεται μ' αυτό τον τρόπο. Πρώτα πρώτα του αφαιρούνε κάθε ίχνος λεπτού αισθήματος πού μπορεί να έχει. Τον δέρνουν παράλογα και του διδάσκουν συγχρόνως να δέχεται όλο αυτό τον πόνο χωρίς καν να κλίνει τα μάτια του. Του μαθαίνουν να περιφρονεί τους πάντες και τα πάντα, εκτός βέβαια από τον αυτοκρατορικό θρόνο, τους ανωτέρους του και το θείο δίκαιο πού έχει η Ιαπωνία να κυβερνήσει τον κόσμο. Έτσι γίνεται μια ύπαρξη πού χωρίς συζήτηση, αν πάρει τη διαταγή, μπορεί να γκρεμιστεί από ένα παράθυρο ή να σκοτώσει τον ίδιο του τον πατέρα. Πολλοί νομίζουν πώς οι Ιάπωνες δεν έχουν πραγματικό ηθικό θάρρος. Μα πώς μπορεί να είναι διαφορετικοί, αφού όλα αυτά τα χρόνια ξέρανε πώς μόλις άρθρωναν μια λέξη για να επικρίνουν τις αρχές, αυτό σήμαινε τη σύλληψη τους από το ειδικό τμήμα της Kenpeitai, αφού μυστικός της πράκτορας μπορούσε να είναι ο διπλανός τους γείτονας; Και ήξεραν πώς θα αντιμετώπιζαν σωφρονιστικό μάθημα ή και κάτι χειρότερο ακόμα. Γιατί πρέπει να έχετε υπ' όψη σας πώς η Kenpeitai θα σας συλλάμβανε και μόνο με την ιδέα πώς οι σκέψεις σας είναι επικίνδυνες.

 

  Kenpeitai ψάχνει αιχμαλωτισμένους Κινέζους στρατιώτες μετά την Πτώση του Nanking

 

Από το 1936 που ψηφίστηκε ο καταχθόνιος νόμος της Μυστικής Στρατιωτικής 'Υπηρεσίας, η Kenpeitai άρπαξε στα χέρια της την τύχη όλου, του έθνους. Σύμφωνα μ' αυτό το διαβολικό νόμο μπορούσε ένας πολίτης να συλληφθεί γιατί είχε στην κατοχή του ένα ταχυδρομικό δελτάριο πού είχε πάνω τη φωτογραφία ενός πολεμικού, έστω και αν το είχε αγοράσει από τον χαρτοπώλη της γωνιάς. Ένας γέρος 70 χρονών πού τύλιξε ένα ζευγάρι παπούτσια σε μια εφημερίδα με τη φωτογραφία του διαδόχου, για να τα πάει στο μπαλωματή έφαγε ξύλο τόσο άσχημα πού έμεινε σακάτης τα λίγα χρόνια που του έμειναν ακόμα να ζήσει. Το φοβερό έγκλημα πού έκανε ο γέρος το πρόδωσε στην Kenpeitai ένας πιτσιρικάς πού έτυχε να βρίσκεται εκείνη την ώρα στου  μπαλωματή· η Kenpeitai παρουσίασε στον κόσμο τον καταδότη σαν το υπόδειγμα του κάλου πατριώτη.

 

Ένα απόγεμα, το καλοκαίρι του 1940, καθόμουνα στο Tokyo Club και μιλούσα μ' ένα εξέχοντα Ιάπωνα ευγενή πού η Kenpeitai εκείνη την εποχή τον είχε γραμμένο στο μαύρο πίνακα και πού περίμενε από στιγμή σε στιγμή πώς θα τον συλλάβουν. Τον ρωτούσα αν μπορούσε να γίνει τίποτα για έναν Εγγλέζο φίλο μου πού βρισκόταν στα χέρια της Kenpeitai με την κατηγορία πώς ήταν κατάσκοπος. «Τίποτα δεν μπορεί να τον βοηθήσει» μου απάντησε, «ούτε και ο ίδιος ο αυτοκράτορας». Και πρόσθεσε: «Μόνο παρακαλά, φίλε μου, να τον ξαναδείς ζωντανό».

 

Αν λοιπόν η Kenpeitai ασκούσε μια τόσο ολέθρια επιρροή στη μητροπολιτική Ιαπωνία, ποια ήταν η δράση της στην Ασιατική Ήπειρο και τις νότιες περιοχές της μετά την κατάληψη τους;

 

 Kenpeitai η ιαπωνική Γκεστάπο

 

Μέσα στον Ιαπωνικό στρατό υπήρχαν σκορπισμένοι πράκτορές της  πού μπορούσανν να ακυρώσουν αν χρειαζόταν τις διαταγές των τακτικών αξιωματικών του στρατού, έστω και αν αυτοί οι πράκτορες είχαν κατώτερο στρατιωτικό βαθμό. Παρακολουθούσαν μάλισταν μη τυχόν σε κάποιο στρατιώτη είχε κλονιστεί η απόφαση να πεθάνει για την «Ιερή αποστολή», τόσο ώστε να έχει μαζί του φωτογραφίες της γυναίκας του και των παιδιών του. Φρόντιζαν επίσης να μη γίνει καμιά μοιρασιά λείας προτού πάρει η Kenpeitai την μερίδα του λέοντα, και αφού τελειώσει η επιχείρηση, αυτοί ασκούσανε πλήρη έλεγχο. Τους ιθαγενείς για τους οποίους υπήρχε υποψία πώς είναι ανάξιοι εμπιστοσύνης τους τιμωρούνε με αποκεφαλισμό η με κοπή του ενός χεριού. Η Kenpeitai αντάμειβε τους πεμπτοφαλαγγίτες με αξιώματα και χρήματα καθώς ανάμεσα τους υπήρχαν τα μεγαλύτερα καθάρματα και οι πιο τιποτένιοι άνθρωποι. Αυτοί όμως μπορούσαν να εξυπηρετήσουν άριστα τους σκοπούς της. Ό κόσμος δεν θα μάθει ασφαλώς ποτέ πόσους ιθαγενείς η ανθρώπους στην υπηρεσία των συμμάχων σφάγιασε η Kenpeitai και τα μίσθαρνα όργανα της. Τον καιρό πού ήμουν κρατούμενος στη διοίκηση της Kenpeitai, είδα ένα αυτοκίνητο φορτηγό γεμάτο από Κινέζους πολιτικούς   κρατούμενους,  άντρες και  γυναίκες, να οδηγούνται για εκτέλεση· όταν οι άντρες της Kenpeitai γύρισαν και καθάριζαν τα σπαθιά τους γελούσαν λέγοντας αστεία για το πρωινό τους σπορ. Οι Κινέζοι πού οδηγούσαν το φορτηγό αυτοκίνητο μου είπαν πώς οι Kenpeitai ανάγκασαν τα θύματα τους να σκάψουν το λάκκο τους. Ό ίδιος ο Ιαπωνικός λαός μισούσε και φοβόταν τους πράκτορες της Kenpeitai και ιδιαίτερα ο στρατός μα και κάθε άλλος πού ήρθε σε επαφή μαζί τους τους σιχαίνεται. Οι απαίσιοι αυτοί υπηρέτες ενός ολέθριου συστήματος πρέπει να θεωρούνται οι αρχιεγκληματίες του μετώπου της Άπω 'Ανατολής.

 

 Ο Αμερικανός πιλότος  Lt. Robert L. Hite, οδηγείται από ένα ιαπωνικό αεροσκάφος μεταφοράς από άνδρες του Kenpeitai.

 

Και τώρα θα πω λίγα λόγια για τις μυστικές οργανώσεις. Όταν λέμε μυστικές οργανώσεις σχηματίζουμε στο μυαλό μας την εικόνα μιας ομάδας εγκληματιών πού έχει για αρχηγό ένα ξεχωριστό πνεύμα σαν τον Dr. Moriarty του Κόναν Ντοϋλ. Όμως στην πραγματικότητα αυτοί δεν είναι ποτέ όπως τους περιγράφουν οι μυθιστοριογράφοι και μάλιστα αυτό το είδος των ανθρώπων της Άπω Ανατολής. Καθένας θα έχει ακούσει για τους Boxers, η για να δώσουμε τον μεγαλοπρεπέστερο τους τίτλο, «The Society of Harmonious Fists», τους άκρους εθνικιστές πού σήκωσαν την επανάσταση των Boxers. Η αντίστοιχη τους οργάνωση στην Ιαπωνία είναι ο «Μαύρος Δράκοντας», η σημαντικότερη από τις πολλές Ιαπωνικές μυστικές οργανώσεις πού είχε μεγάλη όσο και ολέθρια επίδραση στην Ιαπωνική ζωή και σκέψη.

 

Προτού αρχίσει ο πόλεμος, αυτές οι οργανώσεις των άκρων είχαν απλώσει τα πλοκάμια τους στην πολιτική ζωη, στην εκπαίδευση και την οικογένεια· είχαν τους αντιπροσώπους τους και στα σχολεία και σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες· αλλά περισσότερο απ’ όλα έδιναν προσοχή στις πατριωτικές οργανώσεις των νέων και των κοριτσιών. Δεν είναι ορθό να τις ονομάσουμε μυστικές οργανώσεις, γιατί καταπατούσαν ολοφάνερα τους νόμους και την ηθική, σε στενή συνεργασία με την Kenpeitai, και εκτελώντας τις διαταγές της. Εκείνο πού ήταν μυστικό γι' αυτές ήταν ο κατάλογος των ανθρώπων πού τις αποτελούσαν. Κάτω απ’ τη μάσκα τού «πατριωτισμού» οργάνωναν πολιτικές δολοφονίες και ξεσήκωναν φυλετικά μίση. Ο σκοπός τους ήταν η Πανασιατική κίνηση ή για να πούμε το πράγμα ξεκάθαρα, «Η Ασία για τους Ιάπωνες». Το κύριο τους όπλο ήταν πάντα ο εκβιασμός. Όταν χρειάζονταν χρήματα ξεσκέπαζαν ένα σημείο από την ιδιωτική ή δημόσια ζωή ενός ανθρώπου και τον απειλούσαν πώς αν δεν έδινε ένα ορισμένο χρηματικό ποσό πού τους χρειαζόταν θα τον εκθέτανε στην κοινωνία. Ο νόμος για τη δυσφήμιση ήταν πράγμα ανύπαρκτο στην 'Ιαπωνία.

 

Ένα μέλος του Kenpeitai με έναν αιχμάλωτο σοβιετικό στρατιώτη

 

 

Τα τελευταία χρόνια του πολέμου και μετά τιμωρήθηκαν πολύ λίγοι πολιτικοί δολοφόνοι και ο λόγος ήταν η προστασία πού τους παρεχόταν από τέτοιες μυστικές οργανώσεις όπως «ο Μαύρος Δράκοντας». Η υπεράσπιση ισχυριζότανε πάντα πώς ό,τι είχε γίνει έγινε για πατριωτικούς λόγους. Όπως ήταν επόμενο οι δολοφόνοι ανυψώνονταν σε εθνικούς ήρωες και σχεδόν πάντα ανταμείβονταν με θέσεις επικερδείς στη Μαντζουρία η την Κορέα. Οι μυστικές οργανώσεις βρίσκονταν πίσω από τους νεαρούς στρατιωτικούς των άκρων πού στις 26 Φεβρουαρίου 1936 δολοφόνησαν το ναύαρχο Saito, τον βαρώνο Takahashi και άλλους εξέχοντες φιλελεύθερους, με την κατηγορία πώς ασκούσαν βλαβερή επιρροή στον αυτοκρατορικό θρόνο. Μ’ αυτές τις δολοφονίες προετοιμάσανε το δρόμο για τη στρατιωτική κυβέρνηση του στρατηγού Τογιο. Ο Mitsuru Toyama, «ο Μαύρος Δράκοντας» πέθανε τον περασμένο Οκτώβρη σε ηλικία 98 χρονών. Γνωστός ανάμεσα στους συμπατριώτες του σαν ο «Μεγάλος Γέρος της Ιαπωνίας», ήταν δίχως άλλο από κείνους τους φοβερούς και ισχυρούς φανατικούς, πού είχαν για όνειρό τους την κοσμοκρατορία της Ιαπωνίας. Για κάθε τι Βρετανικό η Αμερικανικό έδειχνε σκληρή αντίδραση και ήταν μεγάλος υποστηρικτής της Πανασιατικής κίνησης. Λίγοι Ευρωπαίοι γνώρισαν τον Toyama. Εγώ τον συνάντησα το καλοκαίρι του 1935 χάρη σ’ ένα φοιτητή με τον οποίο είχε φιλικές σχέσεις. Ζούσε σε ένα μικρό σπιτάκι περιτριγυρισμένος από φανατικούς οπαδούς πού είχαν μακριά μαλλιά και γένια. Εκείνη τη φορά πού τον είδα μου είπε με ειλικρίνεια την ώρα πού παίρναμε ένα φλιτζάνι πικρό τσάι, πώς η Αγγλία και η Αμερική είναι οι εχθροί της ανθρωπότητας και πώς τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει την Ιαπωνία για ν' αποκτήσει τέτοια δύναμη, —όπως άλλωστε το είχανε προφητέψει οι παλιοί τους πρόγονοι— ώστε να κυριαρχήσει σ’ όλη την ανθρωπότητα. Ο Toyama έγινε δημοφιλής με κάτι δραματικές του χειρονομίες. Μια φορά πήγε σ' ένα πλούσιο και ζήτησε να του δώσει ένα δάνειο από 100.000 γεν. Και όταν αυτός ο πλούσιος του ζήτησε μια εγγύηση για τα λεπτά πού θάδινε, ο Toyama έβγαλε ένα μικρό μαχαίρι, έκοψε το μικρό του δάχτυλο και το έδωσε στον έκπληκτο άνθρωπο λέγοντας του «αυτή είναι η εγγύηση του Mitsuru Toyama». Και βέβαια πήρε το δάνειο.

 

 Η παράδοση της Ιαπωνίας στους συμμάχους

 

Η οργάνωση «Μαύρος Δράκοντας» ήταν αυτή πού ξεσήκωσε στην Ιαπωνία το μίσος κατά των Εβραίων και των ελευθεροτεκτόνων με τον φοβερό διώκτη των Εβραίων αντισυνταγματάρχη Nobutaka Shioderi. Αυτός τους κατηγορούσε για κάθε μηχανορραφία πού ήταν δυνατό να χωρέσει ανθρώπινο μυαλό. Ένας από τους σημαντικώτερους βοηθούς του, στη δημοσιογραφία ήταν ο Chiro Tokutomi παλιός δημοσιογράφος πού έγραφε πριν από χρόνια στην εφημερίδα Osaka Mamicht. Αυτος για   πολλά χρόνια αφιέρωνε την καθημερινή του στήλη για να συσσωρεύει κατηγορίες εναντίον των Άγγλων και Αμερικανών και παρακινούσε τους συμπατριώτες του να καθαρίσουν τη χώρα τους από το άγος κάθε Αμερικανικής ή Αγγλικής επιρροής. Μια από τις μανίες του ήταν να γράφει για τη βλαβερή επίδραση της αγγλικής γλώσσας στην Ιαπωνική σκέψη. Για χρόνια προσπάθησε χωρίς επιτυχία να καταργήσει την Αγγλική γλώσσα από τα Ιαπωνικά σχολεία. Τον «Μαύρο Δράκοντα» εκπροσωπούσε πολύ καλά στην Αυτοκρατορική Αυλή ο Βαρώνος Hiranuma, πρώην πρωθυπουργός και ως την συνθηκολόγηση, σφραγιδοφύλακας, μ’ όλο πού ήταν γνωστό πώς ο Αυτοκράτορας Χιροχίτο δεν τον εκτιμούσε. Κανείς Ιάπωνας δεν μπορούσε ποτέ να ξεφύγει από την παρακολούθηση αυτών των μυστικών οργανώσεων. Γνώριζαν τα πολιτικά του φρονήματα, το εισόδημα του και τις πράξεις του, και ήταν χαμένος αν έκανε κάτι πού μπορούσε να θεωρηθεί απ’ αυτούς σαν πράξη αντιπατριωτική.

 

Ο στρατηγός Μάκ Άρθουρ διέταξε τη διάλυση της Kenpeitai και των μυστικών οργανώσεων, αν και αυτό δεν ήταν εύκολη δουλειά. Η ύπαρξή τους υπήρξε πραγματικά διαχρονικό πρόβλημα και για τους ίδιους τους 'Ιάπωνες.  Το Kenpeitai αφοπλίστηκε και διαλύθηκε μετά την ιαπωνική παράδοση τον Αύγουστο του 1945.

 

Η Kenpeitai ( 憲兵隊 , «Σώμα Στρατιωτικής Αστυνομίας») ήταν η στρατιωτική αστυνομία βραχίονας του Αυτοκρατορικού ιαπωνικού στρατού από το 1881 έως το 1945. Ήταν τόσο μια συμβατική στρατιωτική αστυνομία όσο και μια μυστική αστυνομική δύναμη.

 

Διασκευή από το «The Listener» Φεβ. 1946

ΦΩΤΟ : https://en.wikipedia.org/wiki/Kenpeitai

Γιατί δεν έπρεπε να εκραγεί η ατομική βόμβα στην Χιροσίμα

Γιατί

δεν έπρεπε να εκραγεί η ατομική βόμβα στην Χιροσίμα

Οι σοφοί που ελευθέρωσαν τη δύναμη του ατόμου προσπάθησαν να εμποδίσουν την καταστροφή της Χιροσίμα αλλά ο κίτρινος φάκελος που περιείχε την έκκληση τους δεν έφτασε ποτέ στον Πρόεδρο τον ΗΠΑ.

ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΚΡΑΓΕΙ

Το άρθρο αυτό τον Φλέτσερ Νέμπελ και Τσαρλς Μπαίηλευ δημοσιεύτηκε στις 13 Αυγούστου 1963 στο αμερικανικό περιοδικό Λουκ. Οι δύο συγγραφείς του είχαν από το 1959 ζήτηση την άδεια να συμβουλευτούν τα μυστικά αρχεία των ατομικών σχεδίων τον ΗΠΑ αλλά δεν τους δόθηκε. Επανέλαβαν την αίτησή τους μετά την εκλογή του Κένεντι στις αρχές του 1961 αυτή τη φορά τους επέτρεψαν να συμβουλευτούν ένα μέρος των αρχείων υπό τον όρο ότι οι σημειώσεις τους θα ελέγχονταν και θα υπέβαλλαν το άρθρο τους στο υπουργείο Αμύνης στο State Department και στην Eπιτροπή Aτομικής Eνέργειας πριν το δημοσιεύσουν. Oι σημειώσεις τους πέρασαν από λογοκρισία. Tο άρθρο τους υποβλήθηκε στις αρχές την 31η Οκτωβρίου 1961 και το State Department απαγόρευσε την δημοσίευσή του. H άδεια της δημοσίευσης δόθηκε τελικά στις 13 Ιουνίου 1963. Δεν είναι συμπτωματικό το γεγονός ότι  το State department απέσυρε το βέτο του τη στιγμή που ο Κένεντι ετοιμαζόταν να υπογράψει με τον Κρούτσεφ, τότε πρόεδρο της Σοβιετικής Ένωσης,  μία συμφωνία για την απαγόρευση των ατομικών δοκιμών. Η προβολή της μάχης που προηγήθηκε της εξ απολύσεως της πρώτης ατομικής βόμβας επρόκειτο να συμβάλει στη δημιουργία ευνοϊκού κλίματος στις Ηνωμένες Πολιτείες για την υπογραφή αυτής της συμφωνίας.

Όταν ο Χάρυ Τρούμαν διέταξε να ριφθεί στην Ιαπωνία η πρώτη ατομική βόμβα προκάλεσε συγχρόνως μία διαμάχη που θα διαρκεί όσο υπάρχουν άνθρωποι για να γράφουν την ιστορία. Κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει τα κίνητρα και την τιμιότητα των ανθρώπων που πήραν αυτήν την μοιραία απόφαση. Τρία χρόνια σκληρών και αιματηρών μαχών είχαν περάσει.  Ωστόσο ένα ερώτημα απασχόλησε όλους εκείνους που μελέτησαν αυτήν την υπόθεση. Αυτοί που κρατούσαν στα χέρια τους την ατομική δύναμη, δηλαδή οι ατομικοί επιστήμονες, είχαν τη δυνατότητα να εκφράσουν χωρίς περιορισμούς τις απόψεις τους;  Και να η απάντηση πού κρυβόταν ως τώρα πίσω από το πέπλο του μυστηρίου,  που κάλυπτε τα ατομικά σχέδια  των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.

Μπροστά στο σοβαρότερο ηθικό δίλημμα που γνώρισε η ανθρωπότητα ο πρόεδρος Τρούμαν δεν μπόρεσε ποτέ να λάβει γνώση των αναφορών των πολυάριθμων Αμερικανών ατομικών επιστημόνων που αντιτάχθηκαν στο σχέδιο  εξ απολύσεως της ατομικής βόμβας, χωρίς προειδοποίηση, εναντίον της Χιροσίμα. Αυτή την εκπληκτική απάντηση προσφέρουν τα επίσημα αρχεία του σχεδίου Μανχάταν.

Τα επίσημα ντοκουμέντα αναφέρουν σημείο προς σημείο τις μάταιες προσπάθειες που ανέπτυξαν οι επιστήμονες των μεγάλων ατομικών εργαστηρίων του Σικάγου και του Ωκ Ριτζ, για να μεταπείσουν τον Τρούμαν ώστε να μην δοκιμάσει στην Ιαπωνία την τρομακτική ισχύ της  πυρηνικής ενέργειας. Η διαμάχη εξελίχθηκε σε μία ατμόσφαιρα που οι σημερινοί κατήγοροι κρίνουν σκόπιμο να την αγνοούν. Δεν πρέπει ωστόσο να ξεχνάμε την κυριότερη φροντίδα του προέδρου και των συμβούλων του, πού ήταν ο μεγάλος αριθμός των αμερικανών στρατιωτών, τους οποίους οι Ηνωμένες Πολιτείες έπρεπε να θυσιάσουν, σε περίπτωση κατά μέτωπον επίθεσης για την εξουδετέρωση της Ιαπωνίας.

Στις 18 Ιουνίου 1945 συνήλθε στο Λευκό Οίκο ένα πολεμικό συμβούλιο.  Ο στρατηγός Τζορτζ Μάρσαλ αρχηγός του επιτελείου του στρατού ανήγγειλε ότι κατά τη γνώμη του μία εισβολή στην Ιαπωνία θα έθετε εκτός μάχης 31.000 άνδρες μόνον κατά τον πρώτο μήνα των επιχειρήσεων. Ορισμένοι στρατιωτικοί στρατηγοί έδειξαν ακόμα περισσότερη απαισιοδοξία.  Ο ναύαρχος Έρνεστ Κινγκ (Ernest Joseph King) αρχηγός των ναυτικών επιχειρήσεων  υπολόγιζε ρεαλιστικότερη σε 31.000 έως 42.000 τις απώλειες μόνον για την κατάκτηση της νήσου Kyushu, δηλαδή κατά την πρώτη από τις δύο επιθέσεις, που προβλέπονταν εναντίον της Ιαπωνίας. Ο  ναύαρχος Ουίλιαμ Λίχι (William D. Leahy)  αρχηγός του επιτελείου του προέδρου σκεπτόταν ότι οι απώλειες θα μπορούσαν να φτάσουν στα 35% των 766 χιλιάδων ανδρών που περιελάμβαναν οι δυνάμεις εισβολείς.  Τέλος ο υπουργός των στρατιωτικών Χένρυ Στίμσον (Henry Stimson) ανέβαζε σε ένα εκατομμύριο τις ενδεχόμενες απώλειες, αν η Ιαπωνία ανθίστατο μέχρι τέλους.

Η Ουάσιγκτον και ολόκληρη η χώρα είχαν κουραστεί από την αιματοχυσία. Το να κερδίσουν γρήγορα τον πόλεμο, με τις ελάχιστες απώλειες σε ανθρώπινες ζωές, γινόταν ο υπ’ αριθμόν ένα αντικειμενικός σκοπός.  Ο Χάρι Τρούμαν δήλωσε στους στρατιωτικούς αρχηγούς του, ότι οι διαταγές του θα δίδονταν  με «σκοπό να σωθούν όσον το δυνατόν περισσότερες αμερικανικές ζωές». Ήλπιζε να αποφύγει μία γενικοποιημένη  Οκινάουα, από την μία ως την άλλη άκρη της Ιαπωνίας.

Έτσι αυτοί που του έθεταν το πρόβλημα της χρησιμοποίησης της ατομικής βόμβας έβρισκαν τους λιγότερο υπεύθυνους και εχθρικά διατιθέμενος προς κάθε απόφαση παρατάσεως του πολέμου. Ωστόσο η διαμάχη συνεχιζόταν πίσω από το τείχος μυστικότητας του σχεδίου Μανχάταν.

Μολονότι αυτή η ιστορία είναι παλιά διατηρεί πάντα την επικαιρότητα της.  Γι’ αυτό και η έως τώρα μυστηριώδης μάχη, είναι το φόντο της διαμάχης που διαιρεί τον κόσμο στο θέμα των ατομικών εξοπλισμών και πού κατέληξε στην υπογραφή των συμφωνιών της Μόσχας.  Από τα αρχεία, που για πολλά χρόνια κρατήθηκαν μυστικά, βγαίνει ότι, πριν ακόμα να είναι βέβαιοι ότι η τρομερή εφεύρεση τους θα λειτουργούσε, οι ατομικοί επιστήμονες είχαν προβλέψει το δίλημμα στο οποίο έθεταν την ανθρωπότητα.

Ο ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ ΚΑΙ Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ

Η πρώτη μεγάλη ηθική μάχη της ατομικής εποχής δόθηκε μεταξύ δύο ανδρών εξίσου αποφασιστικών.  Μεταξύ ενός επιστήμονα που είχε καταφύγει στην Αμερική και ενός στρατηγού.  Σε αυτόν τον μυστικό πόλεμο έλαβαν μέρος και άλλοι, αλλά ο επιστήμων και ο στρατηγός έμειναν τα σύμβολά του.

Αντίπαλος της βόμβας ο Λέο Τσιλαρντ (Leo Szilard). Λαμπρός επιστήμονας ουγγρικής καταγωγής ο Τσιλαρντ σπούδασε στο Βερολίνο, αλλά κατέφυγε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όταν ο Χίτλερ κατέλαβε την εξουσία.  Περισσότερο από κάθε άλλον επιστήμονα, αυτός έπεισε τον Φραγκλίνο Ρούζβελτ να δώσει προτεραιότητα στις έρευνες για την ατομική βόμβα.  Μαζί με τον Enrico Fermi, έπαιξε πρωτεύοντα ρόλο, στο πανεπιστήμιο του Σικάγου, στην εξέλιξη της πρώτης ελεγχόμενης πυρηνικής αντίδρασης.

Οπαδός της ατομικής βόμβας ήταν ο ταξίαρχος Λέσλι  Ρίτσαρντ Γκροουβς (Leslie R. Groves, Jr), στρατιωτικός μηχανικός της σχολής του West Point.  Αυτός κατασκεύασε το πεντάγωνο πριν αναλάβει τη διεύθυνση του μηχανικού τμήματος του πρότζεκτ Μανχάταν που επρόκειτο να κατασκευάσει την ατομική βόμβα. Ψηλός κομψός και τολμηρός, βρέθηκε επικεφαλής ενός στρατού επιστημόνων, τεχνικών και Αξιωματικών για να πραγματοποιήσει το κατόρθωμα που επρόκειτο να αλλάξει για πάντα την όψη του κόσμου.

 Οι δύο άνδρες ζουν πάντοτε (σημ. kgrek Σεπτ. 1963) και επιμένουν στα επιχειρήματά τους.  Ο Τσιλαρντ στα 65 του χρόνια και ο Γκροουβς στα 66 στέκονται στις θέσεις που υιοθέτησαν πριν από 18 χρόνια. Ο  Γκροουβς πιστεύει πάντοτε ότι η απόφαση που πάρθηκε ήταν καλή. Ο Τσιλαρντ κρίνει ότι ήταν κακή.  Ιδού όμως πως μας αποκαλύπτουν τα ντοκουμέντα του σχεδίου Μανχάταν τα μεγάλα στάδια αυτής της επικής μάχης.

Πολλές αναφορές και δηλώσεις, ως επί το πλείστον αντίθετες με την άνευ περιορισμού χρησιμοποίηση της ατομικής βόμβας εναντίον της Ιαπωνίας δεν έφτασαν ποτέ στα χέρια του προέδρου Τρούμαν.  Και όμως αυτές οι αναφορές απευθύνονταν προσωπικά σ’ αυτόν και ο Συνταγματάρχης Κένεθ Νίκολς (Kenneth David Nichols), αρχηγός της παραγωγής στο σχέδιο Μανχάταν, είχε πίεση τον Γκροουβς Να παρουσιαστούν αυτές οι αναφορές στον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών με τα κατάλληλα σχόλια.

Ο κυριότερος Αμερικανός στρατιωτικός αρχηγός του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ο στρατηγός Τζορτζ Μάρσαλ, ζήτησε να μην χρησιμοποιηθεί η ατομική βόμβα εναντίον της Ιαπωνίας, χωρίς να ειδοποιηθεί προηγουμένως αυτή η χώρα.  Ο Μάρσαλ δήλωσε:  «Θα αποφύγουμε έτσι την κατακραυγή πού θα ξεσπάσει η χρησιμοποίηση ενός τέτοιου όπλου».  Οι απόψεις του δεν υιοθετήθηκαν.

Είναι φανερό ότι μόνον μερικές αντιτιθέμενες δηλώσεις έφτασαν ως τον Τρούμαν και μεταξύ αυτών το κατηγορητήριο που απηύθυνε εναντίον της βόμβας ο Οσβαλντ Μπριούστερ (Oswald C. Brewster) ένας από τους συνεργάτες του σχεδίου Μανχάταν. «Δεν πρέπει να επιτρέψετε την ύπαρξη στη γη ενός τέτοιου όπλου» έγραφε. Ο Ραλς Μπαρντ Υφυπουργός των ναυτικών έδωσε επίσης αντίθετη γνώμη κρίνοντας ότι έπρεπε να ειδοποιηθούν οι Ιάπωνες.

 Από τις 30 Σεπτεμβρίου 1944 πολλούς μήνες πριν δοκιμαστεί το πρώτο ατομικό εγχείρημα και πριν ακόμα οι ειδικοί του σχεδίου να είναι βέβαιοι ότι θα λειτουργούσε δύο επιφανείς Αμερικανοί ο Τζαίημς Κοναντ (James Bryant Conant) πρύτανης του πανεπιστημίου Χάρβαρντ και ο Βανεβάρ Μπους (Vannevar Bush) πρόεδρος του OSRD στη διάρκεια του πολέμου ειδοποιούσαν τον Υπουργό των στρατιωτικών Χένρυ Στίμσον (Henry Stimson) και επέσυραν την προσοχή του επί της δυνατότητος υπέρ-υπέρ-βομβών που θα μπορούσαν  να σταλούν με τηλεκατευθυνόμενα βλήματα. Ζητούσαν επίμονα όπως η αμερικανική κυβέρνηση κάνει επίδειξη της πρώτης ατομικής βόμβας προς την Ιαπωνία πριν τη χρησιμοποιήσει εναντίον της.

Η προσωρινή επιτροπή που δημιουργήθηκε με πρόταση του Χένρυ Στίμσον την άνοιξη του 1945 για να μελετήσει όλα τα προβλήματα που έθετε η ύπαρξη της ατομικής βόμβας άρχισε τις εργασίες της με την πεποίθηση ότι η βόμβα θα χρησιμοποιούταν όταν θα ήταν έτοιμη και δεν εξέτασε ποτέ στα σοβαρά την άποψη αυτών που ήσαν εναντίον της χρησιμοποίηση της.

Σχεδόν όλοι οι Αμερικανοί που γνώριζαν το πυρηνικό μυστικό, επιστήμονες, στρατιωτικοί, πολιτικοί φοβόντουσαν μία πιθανή παράνομη ενέργεια της Ρωσίας, η οποία ήταν σύμμαχος τότε, και γι’ αυτό δεν έδειχναν καμία διάθεση να αποκαλύψουν την πρόοδο στα θέματα ατομικής ενέργειας από τις ΗΠΑ. Στο σημείο ήταν όλοι σύμφωνοι.

Δεν φαίνεται πουθενά στα ντοκουμέντα του σχεδίου ότι ο Πρόεδρος Τρούμαν πήρε ποτέ θετικά και συγκεκριμένα την απόφασή της εξαπόλυσης άμεσα της ατομικής βόμβας καθώς φαίνεται μάλλον ότι πίστευε πως η βόμβα θα χρησιμοποιούταν μόλις ετοιμαζόταν. Tα ντοκουμέντα τείνουν να επιβεβαιώσουν αυτήν την πρόσφατη δήλωση του Γκρόουβς σύμφωνα με την οποία ο Τρούμαν ήταν όπως ένα μικρό παιδί που το έσερνε ένα έλκηθρο και που στην πραγματικότητα δεν είχε ποτέ τη δυνατότητα να πει ναι το μόνο που μπορούσε να κάνει κατά τον Γκρόουβς ήταν να πει όχι.  Αυτό το όχι ο Πρόεδρος δεν το πρόφερε ποτέ .

Ο Τζαίημς Κοναντ (James Bryant Conant) και ο Βανεβάρ Μπους (Vannevar Bush) ήταν οι πρώτοι που έριξαν φως στα ηθικά προβλήματα που θα ξεσήκωνε η χρησιμοποίηση της ατομικής βόμβας μέσα από ένα μακροσκελές γράμμα που απηύθυναν από κοινού στο Στίμσον στις 30 Σεπτεμβρίου 1944, δηλαδή 10 μήνες πριν η ατομική βόμβα κονιορτοποίησει τη Χιροσίμα.

ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΠΙΔΕΙΞΗ

Αυτό το αξιόλογο γράμμα ζητούσε την επιβολή διεθνούς ελέγχου επί της πυρηνικής ενέργειας για να εμποδιστεί μία τρομακτική κούρσα εξοπλισμών. Μία παράγραφος αυτού του προφητικού γράμματος ανέφερε: «Πρέπει να αντιμετωπίσουμε την δυνατότητα εξαπολύσεως εναντίον εχθρικών στόχων είτε βομβών που βρίσκονται τώρα υπό μελέτη, είτε μιας υπέρ-υπέρ-βόμβας με αεροπλάνα, πυραύλους η τηλεκατευθυνόμενα βλήματα».

Ο Τζαίημς Κοναντ και ο Βανεβάρ Μπους ζήτησαν να αποκαλυφθεί η ιστορία της ατομικής βόμβας στον κόσμο, μόλις θα δίνονταν οι αποδείξεις της δύναμης της. Μία τέτοια επίδειξη έπρεπε να γίνει προ της αμέσου στρατιωτικής χρησιμοποιήσεως της. Όπως ζητούσαν και σημείωναν, αυτή η επίδειξη θα μπορούσε να γίνει σε εχθρικό έδαφος  και ύστερα να ειδοποιηθούν οι Ιάπωνες ότι η βόμβα θα χρησιμοποιηθεί εναντίον τους αν δεν συνθηκολογήσουν αμέσως.

 Η μεγάλη διαμάχη που διαίρεσε την ατομική κοινότητα άρχισε κατά το χειμώνα του 1944 έως 1945 τη στιγμή που φαινόταν καθαρά ότι το ναζιστικό καθεστώς θα κατέρεε πριν ετοιμαστεί η ατομική βόμβα. Μερικοί επιστήμονες εξεγέρθηκαν εναντίον της ιδέας της χρησιμοποίησης της ατομικής βόμβας κατά της Ιαπωνίας η οποία φλεγόταν κιόλας από τις βόμβες των Β-29. Οι άλλοι ήθελαν να εξαπολυθεί η ατομική βόμβα μόνο για μία φορά για να επιταχυνθεί το τέλος της παγκόσμιου συρράξεως.

Μεταξύ των σπάνιων αντιβομβικών ντοκουμέντων που έφτασαν ως τον Τρούμαν είναι και το τριών χιλιάδων λέξεων γράμμα του Οσβαλντ Μπριούστερ ο οποίος γνώριζε τα μυστικά των ατομικών βομβών. Μολονότι απευθυνόταν στον Πρόεδρο το γράμμα του Μπριούστερ δεν ταχυδρομήθηκε αλλά δόθηκε σε ένα πράκτορα των υπηρεσιών ασφαλείας του σχεδίου Μανχάταν.

 Μερικές μέρες αργότερα έφτασε στο γραφείο του Στίμσον. Ο υπουργός των στρατιωτικών εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ ώστε ζήτησε από το στρατηγό Μάρσαλ να διαβάσει αυτό το αξιόλογο ντοκουμέντο, με την εκπληκτική λογική και ύστερα ο Στίμσον το έδωσε προσωπικά το γράμμα αυτό στον πρόεδρο Τρούμαν και σημείωσε την ημερομηνία της επιστροφής του από τον Λευκό Οίκο στο γραφείο του. Ήταν 2 Ιουνίου 1945.

 Ο Μπριούστερ  υποστήριξε ότι αν η Αμερική έπαιρνε την πρωτοβουλία της χρησιμοποίησης ατομικών όπλων ένας διεφθαρμένος και λυσσασμένος δημαγωγός θα ζητούσε μία μέρα να κατακτήσει τον κόσμο με ατομικές βόμβες, για να ικανοποιήσει την τρέλα του.

«Δεν πρέπει να επιτρέψουμε την ύπαρξη παρόμοιου όπλου στη γη» έγγραφε στον Πρόεδρο, «δεν πρέπει να γίνουμε ο πιο επίφοβος και ο πιο μισητός Λαός του κόσμου, όποιος και αν είναι οι καλές μας προθέσεις μας. Όσο υπήρχε η γερμανική απειλή έπρεπε να δράσουμε όσο το δυνατό γρηγορότερα για να θέσουμε τέλος σε αυτήν εφόσον όμως η γερμανική απειλή δεν υπάρχει πια πρέπει να παραιτηθούμε από αυτό το σχέδιο».

Ο Μπριούστερ  ζητούσε να γίνει μία επίδειξη προ των Ιαπώνων  πριν η βόμβα χρησιμοποιηθεί πραγματικά. «Σας ικετεύω κύριε» έγραφε « να μην απορρίψετε αυτά τα επιχειρήματα γιατί είμαι άγνωστος και χωρίς επιρροή» και προσέθετε,  «Ωστόσο υπάρχουν βεβαίως σ’ αυτή τη χώρα άνθρωποι προς τους οποίους μπορείτε να στραφείτε και από τους οποίους μπορείτε να ζητήσετε να μελετήσουν το πρόβλημα να συγκεντρώσουν τα γεγονότα και να βγάλουν αμερόληπτα συμπεράσματα».

 Μερικές ημέρες αργότερα στις 28 Μαΐου ο Άρθουρ Χόλι Κόμπτον αρχηγός του μεταλλουργικού τμήματος του σχεδίου Μανχάταν υπέβαλε στους ανωτέρους του μία δήλωση : «το πιο επείγον ερώτημα που τίθεται», σημείωνε «είναι πως θα χρησιμοποιηθεί η πρώτη ατομική βόμβα. Αυτό το ερώτημα ανήκει περισσότερο στους πολιτικούς παρά στους στρατιωτικούς και πραγματικά θέτει για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας το πρόβλημα της μαζικής καταστροφής». Εδώ ο στρατηγός Γκρόουβς σημείωσε στο περιθώριο της δηλώσεως με μολύβι: «Ο μαζικός χαρακτήρας δεν λείπει τελείως μετά από τις μαζικές επιδρομές εναντίον της Γερμανίας». Πρέπει επίσης να αντιμετωπίσουμε τις πολιτικές συνέπειες με τέτοιες πράξεις επί του εχθρού, εκτός αν η ολοκληρωτική καταστροφή του αποφασίστηκε αμετάκλητα. Αυτό το πρόβλημα ίσως έχει γίνει κιόλας αντικείμενο της επισταμένης μελέτης που απαιτείται. Το σημειώνω γιατί πρόκειται για ένα πρόβλημα που ανησύχησε τους ανθρώπους μας από ανθρωπιστικής πλευράς.  

Πριν ακόμα να συνέλθει επιτροπή η απαίτηση της χρησιμοποίησης της βόμβας είχε ήδη τεθεί με  υπόμνημα της 1ης Μαΐου 1945 που συντάχθηκε από τον Χάρρισον και το Στίμσον και διατηρήθηκε στους φακέλους του αρχείου και αποδεικνύει καθαρά την προαποφασισθείσα ενέργεια. «Δοθέντος ότι δεν μας μένει αρκετός χρόνος προ της Στρατιωτικής χρησιμοποιήσεως της …… ορισμένα πράγματα πρέπει να γίνουν τώρα πριν από την χρησιμοποίηση της αν θέλουμε να απομακρύνουμε τον κίνδυνο σοβαρών αντανακλάσεων ….  Και πιο κάτω ….. Όσο το δυνατόν γρηγορότερα, μετά τη χρησιμοποίηση, θα χρειαστούμε να εξασφαλίσουμε τα μέτρα για να αντιμετωπίσουμε και να αποκαταστήσουμε τους βασικούς ελέγχους που θα απαιτήσουν η κατασκευή και η χρησιμοποίηση της βόμβας μετά τον πόλεμο.

Η «Προσωρινή Επιτροπή» συνήλθε 8 φορές από τις 9 Μαΐου έως τις 19 Ιουλίου 1945. Η αποφασιστική συνεδρίασης έγινε στις 31 Μαΐου στο Πεντάγωνο από τις 10:00 το πρωί έως τις 16:15 το απόγευμα με μία ώρα διακοπή για τα για το γεύμα εκείνης της ημέρας. Η επιτροπή συνεδρίασε με το συμβουλευτικό σώμα της αποτελούμενο από τέσσερις επιστήμονες. Το πρόγραμμα της συνεδριάσεως περιελάμβανε ένα κατάλογο από πέντε ερωτήματα αλλά κανένα από αυτά δεν αφορούσε τη χρησιμοποίηση της βόμβας. Δεν γινόταν παρά ένας μόνο υπαινιγμός για αυτήν τη χρησιμοποίηση στα πρακτικά της συνεδριάσεως: «Αφού συνεζήτησε επί των διαφόρων στόχων και των επιδιωκόμενων αποτελεσμάτων ο υπουργός Στίμσον εξέφρασε τα ακόλουθα συμπεράσματα επί των οποίων επήλθε γενική συμφωνία. Δηλαδή ότι δεν θα μπορούσαμε να δώσουμε καμία προειδοποίηση στους Ιάπωνες, ότι δεν θα μπορέσουμε να συγκεντρώσουμε την επίθεσή μας σε μία αστική ζώνη, αλλά, ότι έπρεπε να προξενήσουμε βαθιά ψυχολογική εντύπωση σε όσο το δυνατόν περισσότερους κατοίκους. Απαντώντας σε μία πρόταση του δόκτορα Κόναντ ο υπουργός συμφώνησε ότι ένα πολεμικό εργοστάσιο με μεγάλο αριθμό εργατών και περιστοιχιζόμενος από κατοικίες εργαζομένων θα ήταν ο κυριότερος στόχος.

 Μερικές μέρες αργότερα στις 6 Ιουνίου ο υπολοχαγός Γκόρντον Άρνεσον γραμματέας της προσωρινής επιτροπής έστειλε ένα υπόμνημα στο Χάρισσον, αναφέροντας τις απόψεις της επιτροπής για την χρησιμοποίηση της βόμβας: α. Η μεγάλη βόμβα πρέπει να ριφθεί στην Ιαπωνία όσο το δυνατόν γρηγορότερα β. πρέπει να έχει διπλό στόχο, δηλαδή μία στρατιωτική εγκατάσταση ή ένα εργοστάσιο όπλων περιστοιχιζόμενος από κατοίκους ή άλλα ακίνητα που θα μπορούσε να πλήξει η βόμβα γ. πρέπει να ριφθεί χωρίς προειδοποίηση.

Ο Κόναντ ο οποίος γνώριζε τον ηθικό αναβρασμό που βασίλευε στους επιστημονικούς κύκλους είχε γράψει σχετικά στον Στίμσον στις 5 Μαΐου. Κατά τον Κόναντ οι απόψεις μερικών από τους μεγαλύτερους επιστήμονες έπρεπε να ανακοινωθούν στο Τρούμαν είτε αμέσως είτε μέσω της προσωρινής επιτροπής πράγμα που θα επέτρεπε στην κυβέρνηση, όπως έλεγε, να έχεις σε αυτόν τον τομέα την πλήρη υποστήριξη του επιστημονικού κόσμου.

Αλλά η επιτροπή δεν είχε την ίδια γνώμη. Στις 12 Ιουνίου δεχόταν μία αναφορά επτά ατομικών επιστημόνων των εργαστηρίων του Σικάγου.  Οι επτά επικεφαλής των οποίων βρισκόταν ο James Franco βραβείο Νόμπελ Φυσικής έκριναν ότι η εξαπόλυση μιας επιθέσεως εναντίον της Ιαπωνίας χωρίς να αναγγελθεί δεν συνιστάτο και ότι αν οι Ηνωμένες Πολιτείες έπρεπε να χρησιμοποιήσουν πρώτες αυτά τα μέσα τυφλής καταστροφής θα έχαναν την υποστήριξη του κόσμου, θα προκαλούσαν κούρσα εξοπλισμών και θα μείωναν τις πιθανότητες διεθνούς ελέγχου της ατομικής βόμβας.

Ο ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΤΣΙΛΛΑΡΝΤ

Ο γραμματέας της επιτροπής Άρνεσον συζήτησε την έκθεση Φρανκ με πολλά μέλη της επιτροπής μεταξύ των οποίων τον Άρθουρ Κομπτον, τον Μπερνς και τον Χάρισον και ανέγραψε στα πρακτικά των συζητήσεων: «Ο Χάρισον αποφάσισε ότι η συμβουλευτική επιστημονική επιτροπή και όχι η προσωρινή επιτροπή θα έπρεπε να ασχοληθεί με το υπόμνημα των επιστημόνων του Σικάγου».

Στις 21 Ιουνίου ο Χάρισον γνωστοποίησε στην επιτροπή ότι η επιστημονική επιτροπή αφού ζύγισε τα υπέρ και τα κατά των αντιρρήσεων που διατυπώθηκαν από τους επιστήμονες του Σικάγου, αποφάσισε ότι δεν υπήρχε αποδεκτή αντιπρόταση για την άμεση στρατιωτική χρησιμοποίηση. Αυτή η επιτροπή αποτελείται από τέσσερις επιστήμονες τον Άρθουρ Κόμπτον, τον Ενρίκο Φέρμι τον Έρνεστ Λάουρενς, διευθυντή του εργοστασίου ακτινοβολιών του Μπέρκλεϊ και τον Ρόβερτ Οπενχάϊμερ διευθυντή των εργαστηρίων της ατομικής βόμβας στο Λος Άντζελες.

Η έκθεσή τους επί της χρησιμοποιήσεως της βόμβας ήταν συνταγμένη έτσι: «Οι γνώμες των συναδέλφων μας ως προς την χρησιμοποίηση αυτών των όπλων είναι μοιρασμένες. Οι προτάσεις τους αρχίζουν από την καθαρά τεχνική επίδειξη και τελειώνουν στη στρατιωτική εφαρμογή που είναι ικανότερη να προκαλέσει την παράδοση. Αυτοί που τάσσονται υπέρ της καθαρής τεχνικής επιδείξεως θα ήθελαν την απαγόρευση της χρησιμοποίησης των ατομικών όπλων και εξέφρασαν το φόβο ότι η θέση μας θα κλονιστεί κατά τις μελλοντικές διαπραγματεύσεις αν χρησιμοποιήσουμε αυτά τα όπλα τώρα. Άλλοι υπογραμμίζουν την ευκαιρία που προσφέρετε να σωθούν αμερικανικές ζωές χάρη στην άμεση στρατιωτική χρησιμοποίηση της βόμβας και πιστεύουν ότι μία τέτοια χρησιμοποίηση θα βελτιώσει τις διεθνείς προοπτικές εμποδίζοντας ένα νέο πόλεμο. Όσον αφορά τις γενικές όψεις της χρησιμοποιήσεως της ατομικής ενέργειας είναι φανερό ότι εμείς ως άνθρωποι της επιστήμης δεν έχουμε κανένα δικαίωμα ιδιοκτησίας. Είναι αλήθεια ότι συμπεριλαμβανόμαστε μεταξύ των λίγων πολιτών που είχαν την ευκαιρία να μελετήσουν προσεκτικά αυτά τα προβλήματα κατά τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο δεν ισχυριζόμαστε ότι είμαστε ιδιαιτέρως αρμόδιοι για να λύσουμε τα πολιτικά, κοινωνικά και στρατιωτικά προβλήματα που δημιούργησε η εμφάνιση της ατομικής ενέργειας».

Ο Οπενχάϊμερ υπέβαλε αυτή την έκθεση στην «Προσωρινή Επιτροπή». Υπήρχαν πολλές αναφορές και δηλώσεις προερχόμενες από επιστημονικούς κύκλους οι περισσότερες από αυτές αποδοκίμαζαν τη χρησιμοποίηση της ατομικής βόμβας εναντίον της Ιαπωνίας. Αλλά κανένα από αυτά τα ντοκουμέντα δεν έφτασε ποτέ στον Πρόεδρο Τρούμαν ενώ απευθύνονταν σε αυτόν για να τα εξετάσει κατά την ώρα της λήψης της αποφάσης.

Στις 25 Ιουλίου την ημέρα που ο Στίμσον υπουργός των στρατιωτικών  επικύρωσε την οριστική διαταγή της εξαπολύσεως χωρίς προειδοποίηση μιας ατομικής βόμβας εναντίον της Ιαπωνίας μετά την 8η Αυγούστου ο Συνταγματάρχης Νίκολς του ατομικού κέντρου του Ωκ Ριτζ εμπιστευόταν στις φροντίδες ενός ειδικού υπαλλήλου αποσπασμένου στο σχέδιο Μανχάταν ένα πακέτο γράμματα και αναφορές για να δοθούν στο στρατηγό Γκρόουβς στην Washington.

Το σπουδαιότερο από όλα αυτά τα ντοκουμέντα ήταν ένα γράμμα στο φάκελο του οποίου υπήρχε η σφραγίδα «Ταχυδρομική θυρίδα 5.207 Chicago 80» και με μελάνι η διεύθυνση προς τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών. Επρόκειτο για την αναφορά του Τσίλλαρντ προς τον Τρούμαν την οποία προσυπέγραψαν οι επιφανείς ατομικοί επιστήμονες Ράλφ Λάπ, Ευγένιος Βινγκ και Ουώλτερ Μπαρτκυ. Ο Τσίλλαρντ και οι συνάδελφοί του παρακαλούσαν επιμόνως τον Τρούμαν να μη χρησιμοποιήσει τη βόμβα εκτός αν οι όροι που θα επιβάλλονται στην Ιαπωνία δεν θα δημοσιεύονταν λεπτομερώς και αν οι Ιάπωνες αρνιόντουσαν να αποδεχθούν αυτούς τους όρους παραδόσεως τους. «Σ’ αυτήν την περίπτωση η απόφαση χρησιμοποιήσεως ή όχι ατομικών βομβών να ληφθεί από σας προσωπικώς υπό το φως των σκέψεων που εκτίθενται σε αυτήν την αναφορά και λαμβανομένων υπόψη των ηθικών ευθυνών που θα προκύψουν από τη χρησιμοποίηση της».

Ήταν ένας συμβιβασμός γιατί στο πρώτο σχέδιο αναφοράς που συντάχθηκε στις 3 Ιουλίου ο Τσίλλαρντ ζητούσε από τον Τρούμαν να μη χρησιμοποιήσει την βόμβα καθόλου. Όταν η πρώτη αναφορά άρχισε να κυκλοφορεί στα εργαστήρια του Σικάγου ο Γκλόβερ Τομσον, ένας αξιωματικός της Ασφάλειας, ανακοίνωσε το γεγονός στο στρατηγό Γκρόουβς. Ο τελευταίος δήλωσε ότι η αναφορά μπορούσε να κυκλοφορήσει υπό τον όρο ότι δεν θα έπεφτε στα χέρια επιστημόνων λιγότερο πληροφορημένων από τον Τσίλλαρντ για την πρόοδο των εργασιών. Η πρώτη έκδοση της αναφοράς Τσίλλαρντ τελείωνε με αυτά τα λόγια:  «Οι υπογεγραμμένοι σας προσκαλούν ευσεβάστως να ασκήσετε τις εξουσίες ως αρχηγός του κράτους για να μην καταφύγουν οι Ηνωμένες Πολιτείες στα ατομικά όπλα κατά τη σημερινή φάση του πολέμου».

Υστερα από συζητήσεις με πολλούς συναδέλφους του ο Τσίλλαρντ τροποποίησε το κείμενο της έκθεσης και αντί να ζητήσει να μην χρησιμοποιηθεί η ατομική βόμβα εναντίον της Ιαπωνίας ζήτησε να μην χρησιμοποιηθεί χωρίς προειδοποίηση. Το οριστικό κείμενο της εκθέσεως συγκέντρωσε 70 υπογραφές.

 Η δέσμη των ντοκουμέντων που απευθύνονταν στον Γκρόουβς περιελάμβανε επίσης μία αναφορά που ήταν υπογεγραμμένη από 68 επιστήμονες του Ωκ Ριτζ, οι οποίοι ζητούσαν όπως προ της χρησιμοποιήσεως αυτού του όπλου, στη σημερινή σύρραξη, περιγραφούν οι δυνάμεις του και αποδειχθούν με κατάλληλο τρόπο ώστε να δοθεί στους Ιάπωνες η δυνατότητα να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες μιας ενδεχόμενης αρνήσεως συνθηκολόγησης.

ΤΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΕΩΣ

Δεκαοκτώ επιστήμονες του Σικάγου είχαν υπογράψει μια άλλη αναφορά. Στα γενικά σημεία συμφωνούσαν με τον Τσίλλαρντ, αλλά εξέφραζαν τη θέση τους με περισσότερη ακρίβεια: «Σας παρακαλούμε ευσεβάστως ως αρχηγό της εκτελεστικής εξουσίας να μην επιτρέψετε τη χρησιμοποίηση ατομικών όπλων, ιδιαιτέρως εναντίον πόλεων παρά υπό τις ακόλουθες προϋποθέσεις: 1. Να προσφερθεί στους Ιάπωνες η δυνατότητα να παραδοθούν υπό όρους που θα τους εξασφαλίσουν τη δυνατότητα ενός ειρηνικού μέλλοντος στη Χώρα τους. 2. Να τους γίνουν σοβαρές προειδοποιήσεις ώστε να αντιληφθούν ότι μία άρνηση παράδοσης θα ακολουθηθεί από τη χρησιμοποίηση ενός νέου όπλου 3. Η ευθύνη της χρησιμοποίησης ατομικών βομβών θα μοιραστεί με τους συμμάχους».

Υπήρχε επίσης το αποτέλεσμα της σφυγμομέτρησης της γνώμης 150 επιστημόνων Σικάγου. 0 Φαρρινγκτον Ντάνιελς, διευθυντής εργαστηρίου, τους ζήτησε να διαλέξουν μεταξύ 5 δυνατών λύσεων. Μία μεγάλη μειοψηφία 46% περίπου ετάχθη υπέρ «μιας στρατιωτικής επιδείξεως στην Ιαπωνία που θα την ακολουθούσε μία έκκληση παράδοσης, προ της απεριόριστου χρησιμοποιήσεως του νέου όπλου». Σε ένα συνημμένο γράμμα διευκρινίζετο ότι αυτή η μέθοδος συνέλεξε τους περισσότερους ψήφους και συμπίπτει, προσέθεσε, με τις προτιμήσεις μας και από ότι μπορώ να κρίνω είναι αυτή που την υποδέχθηκαν καλύτερα όσοι ασχολήθηκαν με αυτό το πρόβλημα».

Οι όροι στρατιωτική επίδειξη στην Ιαπωνία ερμηνεύτηκαν γρήγορα από τους οπαδούς της βόμβας ως «επιθέσεις άνευ προειδοποιήσεως», μολονότι πολλοί επιστήμονες που ρωτήθηκαν σχετικά υποστήριξαν ότι σήμαινε ακριβώς το αντίθετο και ότι οι φράσεις «προ της οριστικής χρησιμοποιήσεως αυτού του όπλου έδειχνε καθαρά ότι ήθελαν πρώτα μια ατομική επίδειξη που δεν θα προκαλούσε πολυάριθμα θύματα. Δύο από τα γράμματα που υπήρχαν στο δέμα ήταν υπέρ της βόμβας. Το ένα προερχόταν από το χημικό του Ωκ Ριτζ Έβαν Γιουνγκ ο οποίος σημειώνοντας τις αντιρρήσεις των συναδέλφων του δήλωνε ότι οι εμπρηστικές βόμβες που είχαν ριφθεί στην Ιαπωνία είχαν κιόλας επιβάλει στη Χώρα τα μαρτύρια της κολάσεως. Ένας άλλος ειδικός της ατομικής χημείας είχε συντάξει το δεύτερο γράμμα. Ζητούσε την ευρύτερη στρατηγική χρησιμοποίηση της βόμβας για να αποφευχθούν οι Αμερικανικές απώλειες και να επιτευχθεί η πιο αποφασιστική Νίκη επί των ιαπώνων.

Στέλνοντας αυτό το πακέτο στον Γκρόουβς ο συνταγματάρχης Νίκολσον πρόσθεσε ένα δικό του γράμμα. Κατ’ αυτόν «αντίθετα προς τις ελπίδες του Λεό Τσίλλαρντ …. πιστεύετε ότι αυτές οι ομαδικές δηλώσεις επιδοκιμάζουν γενικά τα σημερινά σχέδια χρησιμοποίησης αυτών των όπλων». Στις 25 Ιουλίου ο Νίκολς επέμεινε να παραδοθούν αυτά τα ντοκουμέντα στον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών συνοδευόμενα με κατάλληλα σχόλια αλλά ο πρόεδρος των ΗΠΑ δεν επρόκειτο να τα δει ποτέ αφού συμμετείχε στη διάσκεψη του Πόσδαμ με τον Στάλιν και τους Βρετανούς. Κατά τους φακέλους του σχεδίου Μανχάταν ο Γκρόουβς κράτησε το πακέτο ως την 1η Αυγούστου την ημερομηνία κατά την οποία ένας κλητήρας τα πήγε στο γραφείο του Σιμπσον. Ο Τρούμαν ετοιμαζόταν να επιβιβαστεί στο Αυγούστα με προορισμό τις Ηνωμένες Πολιτείες στις 6 Αυγούστου. Η ατομική βόμβα εξερράγη στη Χιροσίμα ενώ ο Πρόεδρος έπλεε ακόμα στον Ατλαντικό.

ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΜΑΡΣΑΛ

Ο στρατηγός Μάρσαλ σημείωσε ο Μακ Κλου, δήλωσε ότι κατά τη γνώμη του αυτά τα όπλα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν πρώτα κατά καθαρά  στρατιωτικών στόχων, π.χ. κατά μιας μεγάλης ναυτικής εγκαταστάσεως και ύστερα αν η επιχείρηση δεν έφερνε κανένα αποτέλεσμα θα ήταν δυνατόν να διαλέξουν οι ΗΠΑ ευρείς βιομηχανικές ζώνες και να ειδοποιήσουν τους Ιάπωνες για την πρόθεσή να καταστρέψουμε αυτά τα κέντρα αφού προειδοποιηθούν οι πληθυσμοί τους.

«Καμία βιομηχανική ζώνη δεν πρέπει να αναφερθεί για να αγνοούν οι Ιάπωνες που θα εκδηλωθεί η επίθεση. Θα οριστεί ένας αριθμός τέτοιων ζώων και ο βομβαρδισμός θα γίνεται συνεχώς. Πρέπει να καταβληθούν όλες οι προσπάθειες για να δοθεί καθαρή η προειδοποίηση μας.   Με αυτά τα μέτρα θα μπορέσουμε να αποφύγουμε την καταισχύνη που θα μπορούσε να προκύψει από την αλόγιστη χρησιμοποίηση μιας τέτοιας δύναμης».

Ο Μάρσαλ πρόσθετε ότι αντιμετώπιζε την περιορισμένη χρησιμοποίηση ενός μη θανατηφόρου αερίου εναντίον των ιαπωνικών εστιών αντιστάσεως. Δήλωνε επίσης ότι αυτά τα αέρια δεν θα σκότωναν αλλά θα επέτρεπαν να εξουδετερωθούν γρήγορα οι Ιάπωνες. Αντιλαμβανόταν ότι η κοινή γνώμη δεν θα επιδοκίμαζε τη χρησιμοποίηση αερίων αλλά προσθέτει ότι αυτό δεν θα ήταν περισσότερο απάνθρωπο από την χρησιμοποίηση φωσφόρου και φλογοβόλων.

Παρά τις αμφιβολίες που εκφράστηκαν ο μηχανισμός που επρόκειτο να προετοιμάσει την εξαπόλυση της ατομικής βόμβας εναντίον της Ιαπωνίας άρχισε να λειτουργεί. Στις 19 Ιουλίου τρεις ημέρες μετά το πρώτο επιτυχές πείραμα πυρηνικής εκρήξεως ο Γκρόουβς έγραφε στον Οπενχάιμερ:  Αγαπητέ κύριε Οπενχάιμερ έλαβα το τηλεγράφημα σας στις 19 Ιουλίου 1945 και συζήτησa το θέμα με μερικούς από τους συνεργάτες μας στην Ουάσιγκτον. Για λόγους ανεξάρτητους της θελήσεώς μας είναι αδύνατο να λάβουμε άλλη απόφαση πέρα από αυτήν που προβλέπεται από το σχέδιο. Είναι ανάγκη να ρίξουμε το πρώτο Little Boy και τον πρώτο Batman και αναμφιβόλως και ένα δεύτερο σύμφωνα με το υπάρχον σχέδιο.

 Την ημέρα που η πρώτη πυρηνική βόμβα κατέστρεφε τη Χιροσίμα χωρίς προειδοποίηση ή «επίδειξη» ο Λέο Τσίλλαρντ ζητούσε την άδεια να δημοσιεύσει το κείμενο της έκκλησης του στον Πρόεδρο Τρούμαν δηλαδή την αναφορά με την οποία ζητούσε από τον πρόεδρο να μην χρησιμοποιήσει τη βόμβα πριν λυθούν τα ηθικά προβλήματα.  Στις 9 Αυγούστου την ημέρα που η δεύτερη βόμβα έπεσε στο Ναγκασάκι ο Τσίλλαρντ δεχόταν μία απάντηση υπό μορφή μηνύματος που του απηύθυνε ένας από τους αξιωματικούς του Γκρόουβς : «η αίτηση απορρίπτεται». Ο Γκρόουβς κυβερνούσε πάντοτε τον τρομακτικό οργανισμό του. Την επομένη ο Γκρόουβς πληροφορούσε το στρατηγό Μάρσαλ ότι η συναρμολόγηση της τρίτης βόμβας θα επιταχυνόταν κατά τρεις ημέρες και ότι θα ήταν έτοιμη να ριφθεί κατά της Ιαπωνίας στις 17 ή στις 18 Αυγούστου.

 Η Ιαπωνία παραδόθηκε στις 14 Αυγούστου και η τρίτη βόμβα δεν ρίχτηκε ποτέ. Το επίσημο μυστικό κλειδώθηκε στα αρχεία του Σχεδίου Μανχάταν. Σήμερα 18 χρόνια αργότερα (σημ. kgrek 6.9.1963) ο Τσίλλαρντ μαθαίνει επιτέλους ότι ο Πρόεδρος Τρούμαν δεν είχε διαβάσει ποτέ ούτε την αναφορά του, ούτε την αναφορά των συναδέλφων του, πρίν η ατομική βόμβα της Χιροσίμα αλλάξει το ρου της ιστορίας.

ΕΜΠΡΟΣ 6.9.1963

https://boraeinai.blogspot.cοm/2018/11/blog-post_28.html