14 Φεβρουαρίου, Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟ

τον προστάτη Άγιο των ερωτευμένων

Η 14η Φεβρουαρίου, η ημέρα των ερωτευμένων, έχει τις ρίζες της στον εορτασμό της μνήμης του Βαλεντίνου, ενός καθολικού ιερέα που μαρτύρησε για την πίστη του την ίδια ημερομηνία, το 270 μ.Χ. στους διωγμούς του αυτοκράτορα Κλαύδιου. Ο Βαλεντίνος καταδικάστηκε σε θάνατο, λόγω του ότι τελούσε γάμους ανάμεσα σε ζευγάρια, διαδίδοντας και στερεώνοντας έτσι τη χριστιανική πίστη.

Η Καθολική Εκκλησία αναγνώρισε αργότερα τον Βαλεντίνο ως Άγιο, που κατέστη προστάτης των ερωτευμένων. Η γιορτή ορίστηκε στις 14 Φεβρουαρίου, συμπίπτοντας σχεδόν (15 Φεβρουαρίου) και αντικαθιστώντας μια παγανιστική τελετή γονιμότητας, που διαρκούσε αιώνες, από την προ Χριστού εποχή κιόλας. 

 

Με το πέρασμα του χρόνου, η γιορτή πέρασε από την Ιταλία στην Ευρώπη και από τη Βρετανία στην Αμερική. Η είσοδος στην Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του ’80, πάνω στο στρωμένο χαλί που είχαν ετοιμάσει οι επιχειρηματικά εμπλεκόμενοι με το θέμα, αλλά και τα ανάλαφρα θέματα των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Ωστόσο υπήρξαν αντιδράσεις, κυρίως από την Εκκλησία, που θεωρούσε και θεωρεί αδιανόητο τον εορτασμό ενός αγίου που δεν υπάρχει στο Ορθόδοξο Εορτολόγιο. Μάλιστα είχαν καταβληθεί και προσπάθειες να καθιερωθεί μια άλλη μέρα για τους ορθόδοξους ερωτευμένους, υπό τη σκέπη του Αγίου Υάκινθου στις 3 Ιουλίου ή των Αγίων Ακύλα και Πρισκίλλης στις 13 Φεβρουαρίου, χωρίς όμως επιτυχία. Τελικά, ο Λατίνος Άγιος έκανε το θαύμα του και στην Ελλάδα.

 

Απόσπασμα από το σχετικό άρθρο στην ιστοσελίδα της εφημερίδας "ΕΘΝΟΣ"  

 

 

O ορθόδοξος Άγιος Βαλεντίνος 

 

του οποίου τα λείψανα βρέθηκαν στη Μυτιλήνη

Τα αρχαία μαρτυρολόγια της Εκκλησίας της Ρώμης σημειώνουν τη 14η Φεβρουαρίου ως ημέρα μνήμης του «μάρτυρος Βαλεντίνου, πρεσβυτέρου Ρώμης» (Valentinus = σθεναρός στα λατινικά). Δυστυχώς τα ιστορικά στοιχεία που έχουμε για τον άγιο είναι ελλιπή.

Το μαρτύριο του αγίου στη Ρώμη

Ο άγιος Βαλεντίνος έζησε στη Ρώμη τον 3ο αιώνα και ήταν ιερέας ο οποίος βοηθούσε τους μάρτυρες κατά τη διάρκεια των διωγμών από τον αυτοκράτορα Κλαύδιο Β’ το Γότθο. Η μεγάλη αρετή και η κατηχητική δράση του αγίου είχαν γίνει γνωστές• έτσι συνελήφθηκε και παρουσιάστηκε ενώπιον του αυτοκρατορικού δικαστηρίου… «Γιατί, Βαλεντίνε, θέλεις να είσαι ο φίλος των εχθρών μας και απορρίπτεις τη φιλία μας;» ρώτησε ο αυτοκράτορας, τότε ο άγιος απάντησε, «Άρχοντα μου, αν ήξερες το δώρο του Θεού, θα ήσουν ευτυχής και μαζί σου η αυτοκρατορία σου, θα απορρίπτατε τη λατρεία των ειδώλων και θα λατρεύατε τον αληθινό Θεό και τον Υιό του Ιησού Χριστό». Ένας από τους παρόντες δικαστές διέκοψε τον άγιο ρωτώντας τον τι πιστεύει για το Δία και τον Ερμή, τότε ο άγιος Βαλεντίνος θαρραλέα απάντησε «Είναι άθλιοι, και πέρασαν τη ζωή τους μέσα στη διαφθορά και το έγκλημα!»

 

Ο δικαστής, εξαγριωμένος, φώναξε, «βλασφήμησε ενάντια στους Θεούς και ενάντια στην αυτοκρατορία!» Ο αυτοκράτορας εν τούτοις συνέχισε τις ερωτήσεις του με περιέργεια, ικανοποιημένος μιας και βρήκε την ευκαιρία να μάθει ποια ήταν επιτέλους η πίστη των Χριστιανών. Ο Βαλεντίνος βρήκε λοιπόν το θάρρος να τον προτρέψει να μετανοήσει για το αίμα των Χριστιανών που είχε χύσει. «Πίστεψε στον Ιησού Χριστό, βαφτίσου και θα σωθείς, και ήδη από αυτή τη στιγμή θα διασφαλίσεις τη δόξα της αυτοκρατορίας σου και το θρίαμβο των όπλων σου» Ο Κλαύδιος άρχισε να πείθεται, και να λέει σε εκείνους που ήταν παρόντες: «ακούστε τι όμορφη διδασκαλία που μας κηρύττει αυτός ο άνθρωπος». Αλλά ο έπαρχος της Ρώμης, δυσαρεστημένος, άρχισε να φωνάζει «Δείτε πώς αυτός ο Χριστιανός παραπλανεί τον Πρίγκιπά μας». Τότε ο Κλαύδιος, παρέπεμψε τον άγιο σε άλλο δικαστή. Αυτός ονομάζονταν Αστέριος, είχε ένα μικρό κορίτσι που ήταν τυφλό δύο χρόνια. Ακούγοντας για τον Ιησού Χριστό, πως είναι το Φως του κόσμου, ρώτησε το Βαλεντίνο εάν θα μπορούσε να δώσει εκείνο το φως στο παιδί του. Ο άγιος Βαλεντίνος λοιπόν, έβαλε το χέρι του στα μάτια της και προσευχήθηκε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, αληθινό Φως, φώτισε αυτό το τυφλό παιδί» Ω θαύμα μέγα! Το παιδί είδε! Έτσι ο δικαστής με όλη την οικογένειά του ομολόγησε Χριστό. Νήστεψαν για τρεις ημέρες, κατέστρεψαν τα είδωλα που είχαν στο σπίτι τους και τέλος έλαβαν το άγιο βάπτισμα. Μόλις ο αυτοκράτορας έμαθε για όλα αυτά τα γεγονότα, σκέφτηκε αρχικά να μην τους τιμωρήσει, όμως η σκέψη πως στα μάτια των υπηκόων του θα φανεί αδύναμος τον ανάγκασε να προδώσει το αίσθημα δικαίου που είχε. Έτσι λοιπόν ο άγιος Βαλεντίνος μαζί με άλλους Χριστιανούς αφού πρώτα τους βασάνισαν τους αποκεφάλισαν στις 14 Φεβρουαρίου του έτους 268 (ή 269).

 

Τα λείψανα του αγίου στην Αθήνα

 

Μετά το μαρτύριο κάποιοι χριστιανοί περιμάζεψαν το σώμα του αγίου και λίγο από το αίμα του σε κάποιο φιαλίδιο. Το σώμα του Μάρτυρα μεταφέρθηκε και θάφτηκε στις Κατακόμβες της αγίας Πρίσκιλλας, τόπο κατεξοχήν ενταφιασμού των μαρτύρων. Με την πάροδο του χρόνου, κατά κάποιο τρόπο «λησμονήθηκε» δεδομένου ότι σχεδόν καθημερινά ενταφιάζονταν σε αυτές τις κατακόμβες νέοι μάρτυρες για αρκετούς αιώνες. Η ανάμνηση όμως του μαρτυρίου του αγίου Βαλεντίνου παρέμεινε ζωηρή, ιδιαίτερα στην τοπική Εκκλησία της Ρώμης. Επίσημα η μνήμη του αγίου Βαλεντίνου θεσπίστηκε το 496 από τον Πάπα άγιο Γελάσιο.Έτσι περνούν 15 αιώνες και φθάνουμε στα 1815 οπότε η θεία βούληση έμελλε να «ταράξει» την αιώνια ανάπαυση του αγίου. Τότε τα λείψανα δωρήθηκαν από τον Πάπα σε κάποιον ευγενή Ιταλό ιερέα (κατά την συνήθεια της εποχής).  

 

Ύστερα τα λείψανα «χάνονται» πάλι μέχρι το 1907 οπότε τα ξαναβρίσκουμε στη Μυτιλήνη! στο ρωμαιοκαθολικό ναό της Παναγίας. Φαίνεται πως μετά το θάνατο του κληρικού αυτού κάποιος απόγονος του ο οποίος είχε κληρονομήσει τα λείψανα πρέπει να μετανάστευσε στη Μυτιλήνη, στην οποία τότε υπήρχε ακμάζουσα κοινότητα δυτικό-ευρωπαίων ρωμαιοκαθολικών Χριστιανών. Εκεί λοιπόν παραμένουν μέχρι και το 1990 οπότε και μεταφέρονται στην Αθήνα στο ναό των αγίων Φραγκίσκου και Κλάρας της Ιταλικής παροικίας, όπου και βρίσκονται μέχρι σήμερα.

 

Άγιος Βαλεντίνος ο Έλληνας

 

Αρχικά θα πρέπει να πούμε πως επαρκή στοιχεία για την εθνική καταγωγή του αγίου δεν υπάρχουν εκτός κάποιες (αποχρώσες) ενδείξεις πως ο άγιος ήταν ελληνικής καταγωγής. Ενδεικτικά θα αναφέρουμε πως η αρχαιότερη απεικόνιση του αγίου που φέρει την επιγραφή «O ΑΓΙΟC BAΛΕΝΤΙΝΟC» στα ελληνικά, βρίσκεται στην εκκλησία της Παναγίας της Αρχαίας (Santa Maria Antiqua) του 6ου αιώνα η οποία ήταν η ενορία των Ελλήνων της Ρώμης. Στο ναό αυτό τιμούσαν ιδιαίτερα τους Έλληνες αγίους και γενικά τους εξ’ Ανατολής. Την αγιογράφηση και την ανακαίνιση του ναού είχε παραγγείλει ο Έλληνας Πάπας Ιωάννης ο Ζ’ (705-707) και την τελείωσαν οι διάδοχοί του, μεταξύ των οποίων ο τελευταίος Έλληνας Πάπας Ρώμης Ζαχαρίας (741-752). Ίσως όμως δεν είναι τυχαίο ότι μετά από 17 αιώνες τα λείψανα ήρθαν στην Ελλάδα. Το θέμα όμως εδώ χωρά ακόμη πολύ έρευνα.

 

Άγιος Βαλεντίνος προστάτης των ερωτευμένων

 

Εκτός από τα ιστορικά στοιχεία που έχουμε για τον άγιο Βαλεντίνο, η ζωή του συνοδεύεται από διάφορους θρύλους, όπως αυτή που τον θέλει προστάτη των ερωτευμένων…Ο άγιος που είχε τη φήμη του ειρηνοποιού, κάποια μέρα ενώ καλλιεργούσε στον κήπο του τριαντάφυλλα, άκουσε ένα ζευγάρι να μαλώνει πολύ έντονα. Αυτό συγκλόνισε τον άγιο, ο οποίος αφού έκοψε ένα τριαντάφυλλο, βγήκε στο δρόμο πλησίασε το ζευγάρι και τους παρακάλεσε να τον ακούσουν. Αυτοί έστω και ανόρεκτα υπάκουσαν, ο άγιος αφού τους πρόσφερε το τριαντάφυλλο τους ευλόγησε. Αμέσως η αγάπη επανήλθε ανάμεσα τους, λίγο αργότερα αυτοί επέστρεψαν και ζήτησαν στον άγιο να ευλογήσει το γάμο τους. Άλλη παράδοση αναφέρει πως μια από τις κατηγορίες εναντίον του αγίου ήταν πως είχε απειθαρχήσει στην εντολή του αυτοκράτορα να μην συνάπτουν γάμο άνδρες που δεν είχαν εκπληρώσει τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις, ενώ ο άγιος είχε ευλογήσει το γάμο νεαρών Χριστιανών στρατιωτών με τις αγαπημένες τους.Περά από όλα αυτά πιθανότατα η επιλογή του ως «αγίου των ερωτευμένων» να σχετίζεται και με την ειδωλολατρική γιορτή των Λουπερκαλίων, γιορτή της γονιμότητας, που εορτάζονταν από τους Ρωμαίους στις 15 Φεβρουαρίου• άλλοι συνδέουν τη γιορτή με την εποχή του ζευγαρώματος των πουλιών κατά την περίοδο αυτή. Σίγουρο πάντως είναι πως ο άγιος δεν έχει καμία σχέση με το εμπόριο (marketing) των λουλουδιών, των δώρων και των κοσμικών κέντρων που ευτελίζουν τον Έρωτα, το μεγάλο αυτό δώρο του Θεού.

 

Άγιος Βαλεντίνος και Ορθοδοξία

 

Πολλοί είναι όμως αυτοί που προβάλλουν την ένσταση πως ο άγιος Βαλεντίνος δεν αναφέρεται πουθενά στο εορτολόγιο της Ορθόδοξής Εκκλησίας. Πράγματι στις 14 Φεβρουαρίου στο εορτολόγιο της Εκκλησίας μας αναφέρονται οι όσιοι Αυξέντιος, Μάρωνας και οι νεομάρτυρες Νικόλαος και Δαμιανός. Η εξήγηση είναι απλή: την αρχαία εποχή που συντάσσονταν οι αγιολογικοί κατάλογοι, τα συναξάρια και τα μαρτυρολόγια είχαν καθαρά τοπικό χαρακτήρα και η φήμη ενός αγίου δεν σήμαινε πως εκτεινόταν σε όλη την Εκκλησία. Έτσι υπάρχουν άγιοι που τιμώνταν σε μία περιοχή πολύ ενώ σε άλλη ήταν εντελώς άγνωστοι, π.χ ο άγιος Δημήτριος που είναι πασίγνωστος σε όλη την Ανατολική Εκκλησία, στη Δύση δεν τιμάται καθόλου, είναι σχεδόν άγνωστος, αυτό όμως δε σημαίνει πως δεν είναι άγιος. Άλλο παράδειγμα από τη σύγχρονη Εκκλησία: ο άγιος Χρυσόστομος Σμύρνης (†1922) ενώ στην Ελλάδα είναι γνωστός, στη Ρωσία είναι παντελώς άγνωστος, αυτό δε σημαίνει βέβαια ότι δεν είναι άγιος. Ο άγιος Βαλεντίνος είναι άγιος της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας και δεν τίθεται θέμα επειδή τιμάται στη Δύση σήμερα, το Σχίσμα –η μεγάλη αυτή τραγωδία και μέγα σκάνδαλο της διαίρεσης των Χριστιανών- ήρθε πολύ αργότερα. Όσοι λοιπόν τιμούν τον άγιο Βαλεντίνο έργο θεάρεστο επιτελούν γιατί «Θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ… καί ὁ Θεός ἡμῶν ἐν ἁγίοις ἐπαναπαύεται».

 

Τιμή μάρτυρος-Μίμησις μάρτυρος

 

Τιμούμε τους αγίους μας και τον άγιο Βαλεντίνο όταν μιμούμαστε το θάρρος τους να διακηρύττουν την πίστη τους στο Σωτήρα Χριστό ακόμη και με κόστος την ίδια τους τη ζωή. Τους τιμούμε όταν τους επικαλούμαστε να πρεσβεύσουν στον Θεό να μας ελεήσει και να συγχωρέσει τις πολλές μας αμαρτίες. Τους τιμούμε όταν μας είναι υποδείγματα κατά Χριστόν ζωής. Δεν τιμούμε τους αγίους όταν εξαντλούμε την «τιμή» τους σε κοσμικές διασκεδάσεις και γλέντια στην καλύτερη περίπτωση… Τιμή μάρτυρος – Μίμησις μάρτυρος!

Πηγές:

1. Εγκυκλοπαίδεια New Advent (www.newadvent.org)

2. Patron Saints Index (www.catholic-forum.com/saints/indexsnt.htm)

3. Oxford Dictionary of Saints

4. Ελληνισμός & Ορθοδοξία, Εκδόσεις PSL Λιβάνη

5. Ο άγιος Βαλεντίνος της Αθήνας, Εκδόσεις Καλός Τύπος

 

 http://lesvosnews.net/2011/02/13/valentino/

 

Του Αγίου Βαλεντίνου λοιπόν σήμερα και θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας δύο τραγούδια που με συγκινούν ιδιαίτερα και πιστεύω ότι θα σας συγκινήσουν και εσάς.

My little one

FRANKIE LAINE

My little one as the years go by
There may be times when your heart will cry
And if you’re in need of a word of cheer
You can always turn to me

My little one though I love you so
There'll come a day I must let you go
But you'll have my love for eternity
Little one you are everything to me


My darling I love you so much
So much there's nothing in the world nothing that I wouldn't do for you
And it gives me such a wonderful feeling to know your mine
Fills me with more happiness than I've ever known before
And each night as you slip off to dream land
I thank heaven for giving me you

My little one though I love you so
There'll come a day I must let you go
But you'll have my love for eternity
Little one you are everything to me

 

Μικρούλα μου

Μικρούλα μου καθώς περνούν τα χρόνια
μπορεί να υπάρξουν καιροί που η καρδιά σου θα κλάψει
και αν βρεθείς στην ανάγκη μιας λέξης παρηγοριάς,
μπορείς πάντα να γυρίσεις σε μένα

Μικρούλα μου παρόλο που σ' αγαπώ τόσο πολύ
θα έρθει μια μέρα που θα πρέπει να σ΄ αφήσω να φύγεις,
αλλά θα έχεις την αγάπη μου για την αιωνιότητα
Μικρή μου σημαίνεις τα πάντα για ‘μένα

Αγάπη μου σ' αγαπώ τόσο πολύ
Τόσο πολύ που δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο τίποτα που δεν θα έκανα για σένα
και μου δίνει ένα τέτοιο θαυμάσιο συναίσθημα που ξέρω ότι είσαι δική μου.
Με γεμίζει με τέτοια ευτυχία που δεν έχω ξαναγνωρίσει στη ζωή μου
Και κάθε νύχτα καθώς γλιστράς στη ονειρούπολη
ευχαριστώ τον ουρανό που σε έφερε σε ‘μένα


Μικρούλα μου παρόλο που σ' αγαπώ τόσο πολύ
θα έρθει μια μέρα που θα πρέπει να σ΄ αφήσω να φύγεις
αλλά θα έχεις την αγάπη μου για την αιωνιότητα
Μικρή μου σημαίνεις τα πάντα για ‘μένα

Εγώ για σένα

 

Καλλιτέχνης: Ραλλία Χρηστίδου  

Συνθέτης: G.Bella/G.Rapetti  

Στιχουργός: Νίκος Μωραΐτης  

Με ρωτάς εγώ για σένα τι θα έκανα,
αν θα το 'σκαγα μια μέρα απ'τη δουλειά
αν θα το 'σκαγα μια μέρα για να φύγουμε,
με τ' αυτοκίνητο για κάπου στ' άγνωστο.

Με ρωτάς εγώ για σένα τι θα έκανα,
αν θα άφηνα μια στάλα εγωισμού,
αν θα σ' άφηνα ή αν πίσω σου θα έτρεχα,
ρωτάς αν θα 'πεφτα για σένα στη φωτιά

Εγώ για σένα, εγώ για σένα
για σένα θα 'πεφτα πιο κάτω απ' τον καθένα.
εγώ καρδιά μου, εγώ καρδιά μου
εγώ θα σκότωνα για σένα τα όνειρά μου.

Μη ρωτήσεις τι κάνω για σένα, τι χάνω,
αν μπορώ να κοπώ, να καώ, να πεθάνω
μη ρωτήσεις τι δίνω για σένα ψυχή μου
μια στιγμή, μια βραδιά, μια ζωή, τη ζωή μου.

Εγώ για σένα, εγώ για σένα
για σένα θα 'πεφτα πιο κάτω απ' τον καθένα
εγώ καρδιά μου, εγώ καρδιά μου
εγώ θα σκότωνα για σένα τα όνειρά μου.

Ο Ιερομάρτυς Χαραλάμπης, ο θαυματουργός

 

Ο Ιερομάρτυς Χαραλάμπης

(10 Φεβρουαρίου)

 

Σήμερα η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη ενός μεγάλου ιερομάρτυρά της, του αγίου Χαραλάμπους. Ιερομάρτυρες είναι οι ιερωμένοι που μαρτύρησαν για την αγάπη του Χριστού. «Κατηξιώθης, Χαράλαμπε, εκ ξίφους, και λαμπρότητος και χαράς των μαρτύρων».

 

Ο Ιερομάρτυς Χαραλάμπης, ο θαυματουργός, προσφωνείται: «Στύ­λος ακλόνητος της Εκκλησίας, λυ­χνία αείφωτος της Οικουμένης και σο­φός».

 

Όλοι οι συναξαριστές τον αποκα­λούν Άγιο Χαραλάμπη και όχι Άγιο Χαράλαμπο. Εκτός από το συναξαρι­στή Βίκτωρα Ματθαίο, στην έκδοση του οποίου αναφέρεται και Χαραλά­μπης και Χαράλαμπος.

 

Για την καταγωγή του και τη γέν­νηση του, οι συναξαριστές δεν αναφέ­ρουν στοιχεία. Το βέβαιο γι' αυτούς εί­ναι ότι ήταν ιερέας στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας κι η ζωή του ήταν α­φιερωμένη στον Χριστό και στην έ­μπρακτη αγάπη προς τον πλησίον.

 

Πιστεύεται ότι γεννήθηκε στην Μαγνησία το 90 μ.Χ. περίπου και μαρτύρησε στα χρόνια των μεγάλων διωγμών της Χριστιανοσύνης. Η Μαγνησία αυτή κατά πάσαν πιθανότητα ήτανε στη Θεσσαλία. Τα ερείπιά της σώζονται ακόμη κοντά στο χωριό που λέγεται «Μηλιές». Είχε το ευτύχημα να γεννηθεί από γονείς ευσεβείς χριστιανούς που κρατούσανε την πίστη τους στο Χριστό με κίνδυνο της ζωής τους στους δύσκολους, αλλά ηρωικούς εκείνους χρόνους των διωγμών.

 

Στην Μαγνησία έζησε όλη του την ζωή ο Άγιος Χαράλαμπος. Εκεί σαν νέος, ήτανε φωτεινό παράδειγμα συνετής ζωής. Αργότερα η πίστης του στο Χριστό έγινε πιο φλογερή και η επιθυμία του να βοηθήσει τους Χριστιανούς και τους ειδωλολάτρες, να σωθούνε, πιο μεγάλη. Δεν μπορούσε να ησυχάσει, όταν σκεπτότανε, ότι υπάρχουν άνθρωποι μακριά από το Χριστό, που δεν ξέρουν ποιος είναι ο προορισμός τους και γιατί ζουν εδώ στη γη.

 

Είναι κρίμα, έλεγε, είναι τρομερό, είναι αδιανόητο να ζούνε οι άνθρωποι στην πλάνη της ειδωλολατρίας και να πάνε κατόπιν στην Κόλαση.

 

Αφιερώθηκε, λοιπόν, εις την υπηρεσία του Χριστού. Έγινε ιερέας το 130 μ.Χ. Από την θέση του τώρα αυτή, από το θείο αυτό αξίωμα της Ιεροσύνης, ανέλαβε τον μεγάλο αγώνα, αφ’ ενός ν’ ανοίξει τα μάτια του κόσμου και να δουν τον κίνδυνο από την ειδωλολατρική πλάνη και αφ’ ετέρου ν’ αγιάζει με τα μυστήρια τους πιστούς και να τους οδηγεί στην τελειότητα. Μπροστά σε Χριστιανούς και ειδωλολάτρες, άρχισε τα φλογερά χριστιανικά κηρύγματά του.

 

Η ακατάβλητη δύναμη της ψυχής του μεταδιδόταν και στο σώμα του. Ήταν δραστήριος, σαν νεαρός, ακόμη και στα 113 του χρόνια όταν και εμαρτύρησε το 202 μ.Χ.

 

Όταν έληξε ο 2ος αιώνας, επικεφα­λής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν ο Σεπτίμιος Σεβήρος. Ο αυτοκρά­τορας αυτός αγαπούσε πολύ τα Γράμ­ματα και τις Τέχνες. Το μόνο που δεν αγαπούσε ήταν ο Χριστιανισμός και οι οπαδοί του.

 

Το 198 μ.Χ. ξεκίνησε μεγάλο διωγ­μό κατά των Χριστιανών. Ανάμεσα στους αιχμαλώτους ήταν και ο υπέρ­γηρος ιερέας Χαραλάμπης. Ο έπαρχος Λουκιανός τον κάλεσε και του είπε ό­τι δεν θα σεβόταν την ηλικία του και θα τον βασάνιζε, αν δεν σταματούσε τα κηρύγματα και δεν προσκυνούσε τα είδωλα.

 

Ο Άγιος Χαραλάμπης έμεινε α­κλόνητος στην πίστη του. Ο σκοτεινό-ψυχος Λουκιανός διέταξε ν' αρχίσουν τα βασανιστήρια του ιερέα, με μια από τις πιο άγριες μεθόδους της ειδωλολα­τρικής ωμότητας. Η διαταγή ήταν να γυμνώσουν εντελώς τον Μάρτυρα, να του γδάρουν τις σάρκες και, μ' ένα χα­λινάρι, να τον σύρουν στην πόλη για να τον διαπομπεύσουν.

 

Σε όλη τη διάρκεια αυτού του μαρ­τυρίου, ο Άγιος ήταν γαλήνιος και έ­ψελνε θρησκευτικούς ύμνους. Κατέ­πληξε τους πάντες. Η είδηση διαδόθη­κε αστραπιαία και όλοι έτρεξαν να του συμπαρασταθούν. Βλέποντας αυτό τον ξεσηκωμό, ο Λουκιανός διέταξε να τον αφήσουν ελεύθερο. Ήταν σίγουρος ότι ο υπέργηρος θα πέθαινε, σίγουρα, από τις πληγές του. Ο Άγιος, με τη βοή­θεια του Θεού, έγινε καλά.

 

Ο αυτοκράτορας Σεβήρος, πηγαίνο­ντας στην Αντιόχεια, πέρασε από την πόλη του Αγίου και θέλησε να τον δει από κοντά. Είχε μάθει ότι ο Λουκια­νός υπέστη ηθική πίεση από τον παλ­λαϊκό ξεσηκωμό και είχε αναγκαστεί να αφήσει ελεύθερο τον ιερέα.

 

Ζήτησε και του τον έφεραν κοντά του. Θαύμασε την ανδρεία του γέροντα και άρχισε να συζητά μαζί του για διάφορα φιλοσοφικά θέματα, που αφο­ρούσαν τις αλήθειες της ζωής.

 

Ο Άγιος του απαντούσε με ευθύτη­τα και ειλικρίνεια. Ο αυτοκράτορας δεν μπορούσε να αντιτάξει κανένα επι­χείρημα στις απαντήσεις του. Τη συ­ζήτηση παρακολουθούσε και η κόρη του αυτοκράτορα - η Γαλήνη - που ο πατέρας της την είχε πάρει μαζί του σ' αυτή την περιοδεία.

 

Η ευαισθησία της νεανικής ψυχής της, οι ξεκάθαρες και ειλικρινείς απαντήσεις του Αγίου, την οδήγησαν να πάρει το μέρος του. Τότε, εξαγριώθηκε ο πατέρας της και διέταξε να τυραννή­σουν τον γέροντα ιερέα. Η διαταγή του ήταν να τον χτυπήσουν σκληρά και να του κόψουν με ξίφος το κεφάλι. Η δια­ταγή εξετελέσθη αμέσως. Ο υπέργη­ρος Άγιος βρέθηκε στους ουράνιους χώρους, που τους υπηρέτησε όλα τα χρόνια της μακρόχρονης ζωής του.

 

Η βασιλοκόρη Γαλήνη έκλαψε πάνω στο τυραννισμένο κορμί του Αγίου κι αφού το περιποιήθηκε με μύρα, το έθαψε.

 

Η Αγία κάρα του Μάρτυρα βρίσκεται μέχρι σήμερα στη Μονή του Αγίου Στεφάνου στα Μετέωρα. Η μνήμη Του γιορτάζεται στις 10 Φεβρουαρίου.

 

Μετά το μαρτύριο του Αγίου Χαραλάμπη, πίστεψαν στο Χριστιανισμό οι δύο δήμιοί του και τρεις γυναίκες.

 

Περί των Λειψάνων του Αγίου Χαραλάμπους δεν υπάρχουν συγκεκριμένες μαρτυρίες. Η μοναχή Θεοτέκνη Αγιοστεφανίτισσα στο Συναξάρι του Αγίου Χαραλάμπους (1995 μ.Χ.), καταχωρεί πληροφορίες σχετικά με την τιμία Κάρα του Αγίου, η οποία φυλάσσεται στη Μονή Αγίου Στεφάνου Μετεώρων. Σύμφωνα με τις πληροφορίες αυτές, η Κάρα του Αγίου δωρήθηκε στη Μονή από τον Ηγεμόνα της Βλαχίας Βλαδισλάβο, το 1412 – 1413 μ.Χ., μαζί με δύο κτήματα στο Μετόχι Μπουτόϊ. Για την εποχή και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες βρέθηκε το πολύτιμο αυτό κειμήλιο στη Βλαχία, δεν σώθηκαν πληροφορίες. Επίσης, τμήματα της τιμίας κάρας του Αγίου Χαραλάμπους φυλάσσονται και στον ομώνυμο προσκυνηματικό ναό της κωμοπόλεως Θεσπιών της Βοιωτίας.

 

Απολυτίκιο Ἦχος δ’. 

"Ταχύ προκατάλαβε. Ὡς στύλος ἀκλόνητος, τῆς Ἐκκλησίας Χριστοῦ, καί λύχνος ἀείφωτος τῆς οἰκουμένης σοφέ, ἐδείχθης Χαράλαμπες· ἔλαμψας ἐν τῷ κόσμῳ, διά τοῦ μαρτυρίου, ἔλυσας τῶν εἰδώλων, τήν σκοτόμαιναν μάκαρ, διό ἐν παρρησίᾳ Χριστῷ, πρέσβευε σωθῆναι ἡμᾶς".

Πηγή:

Αγγελική Δαμίγου : Το συναξάρι των Αγίων 

Διαδίκτυο

Αγγελικής Δαμίγου : Πρόδρομος και Βαπτιστής Ιωάννης

᾿Από πολύ παλαιά ἔχει καθορισθεῖ νά ἑορτάζουμε κατά τήν ἑπόμενη μέρα τῶν ῾Αγίων Θεοφανείων τή Σύναξη τοῦ Προφήτου, Προδρόμου καί Βαπτιστοῦ, γιά τό λόγο ὅτι ἀξιώθηκε νά βαπτίσει τόν ᾿Ιησοῦ Χριστό. ῾Ο Τίμιος Πρόδρομος ὑπῆρξε ὁ ῎Ορθρος πού ἀνήγγειλε τόν ἐρχομό τῆς μέρας τοῦ Κυρίου. ῾Ο ῎Ορθρος πού προηγήθηκε τῆς ἀνατολῆς τοῦ ῾Ηλίου τῆς δικαιοσύνης. ῎Ετσι τόν ὀνομάζει ἕνας ὕμνος τῶν Θεοφανείων.

 

Πρόδρομος και Βαπτιστής Ιωάννης

(7   Ιανουαρίου)

 

Γράφει η Αγγελική Δαμίγου

 

Ο   Χριστιανισμός στη μεγαλογεννηθείσα επαγγελία του, μας προσφέρει πολλές μορφές ενσαρκωθέντων ανθρώπων που έμελλαν να δοξάσουν το όνομα του Κυρίου και να καταξιωθούν την Αγιότητα.

 

Αλλά προσωπικά πιστεύουμε ότι η μεγαλύτερη απόδειξη αυτού του σκεπτικού είναι η σύλληψη, η γέννηση, η ζωή και το έργο του Ιωάννη του Προδρόμου. Αυτός εγείρει τις συνειδήσεις, σαν «μέγιστο μάθημα» σπάνιων και ευλογημένων στιγμών.

 

Μετά τις εορτές του Αγιολογίου μας που είναι αφιερωμένες στους ναούς της Αγίας Τριάδας, στην Υπεραγία Θεοτόκο, στη ζωή και το έργο του Σωτήρος μας, στον Τίμιο Σταυρό και στις ασώματες δυνάμεις, η Εκκλησία μας καθόρισε πολλές μέρες μνήμες στον Πρόδρομο και Βαπτιστή Ιωάννη. Και ο λαός μας έκτισε πολλούς ναούς αφιερωμένους στη Χάρη Του:

 

-  Γενέθλιο (24 Ιουνίου).

- Τα Άγια Θεοφάνεια (Η Βάπτιση του Μεσσία από τον Ιωάννη, στον Ιορδάνη), (6 Ιανουαρίου).

-  Απότομη (κόψιμο) της κεφαλής (29 Αυγούστου).

- Σύναξη (7 Ιανουαρίου).

- Μεταφορά του δεξιού Του Χεριού από τον τάφο του στην Αντιόχεια (7 Ιανουαρίου).

-  Εύρεση της τίμιας κεφαλής Του (24 Αυγούστου).

-  Τρίτη εύρεση της τιμίας κεφαλής Του (25Μαίου) και

-   Κατάθεση  της  τιμίας   κεφαλής Του (29 Οκτωβρίου).

 

Για τον τίμιο Πρόδρομο ό,τι Εγκώμια και αν πούμε είναι μηδαμινά αν συγκρίνουν με τη φράση του Χριστού μας: «Ουκ εγήγερται εν γεννητοίς γυναικών μείζων Ιωάννου του Βαπτιστού» (Δηλ. Καμιά γυναίκα δεν γέννησε, μεταξύ των ανθρώπων, κανένα μεγαλύτερο από τον Βαπτιστή). Είναι ο τελευταίος Προφήτης της Παλαιάς Διαθήκης.

 

Γεννήθηκε από τον Λευΐτη Ζαχαρία και τη γυναίκα του Ελισάβετ. Αγγελος Κυρίου ευαγγελίστηκε το γεγονός στον Ζαχαρία.

 

 

Η γέννηση του Ιωάννη (Γενέθλιον του Προδρόμου, 24 Ιουνίου) σφραγίστηκε με το αστρονομικό θερινό ηλιοστάσιο. Δεν είναι τυχαίο που ο ήλιος σταμάτησε την πορεία του για να κοιτάξει τη γη. Να δει το μικρό Ιωάννη και να στείλει στην ψυχή του μυριάδες ακτινοβόλες ηλιόφωτες ακτίνες. Μ’ αυτό το φως τους έμελλε να φτερωθεί από τη θεία φαντασία της προφητείας και να αναγγείλει την έλευση του Σωτήρα.

 

Τη νηπιακή και την παιδική ηλικία του Προδρόμου την περιγράφει ο Ευαγγελιστής Λουκάς: «Το παιδί μεγάλωνε και δυνάμωνε στο πνεύμα. Γέμιζε με£ σοφία και Χάρη θεού».

 

Η παράδοση αναφέρει ότι στην κούνια του θελησαν να τον δηλητηριάσουν, αλλά σώθηκε. Λίγους μήνες αργότερα, κάποιοι στρατιώτες θέλησαν να σκοτώσουν το μικρό, αλλά η Ελισάβετ βρέθηκε από θαύμα στην έρημο, κρατώντας Τον στην αγκαλιά της. Όταν έφυγαν η στρατιώτες ξαναγύρισε στην Ορεινή της Ιουδαίας.

 

Έτσι εξηγούν την αγάπη του Ιωάννη για την έρημο.

 

Ο Ιωάννης μεγαλώνει. Ο πρίγκιπας αυτός της σιωπής, ο φιλέρημος, διάβαζε αέρα και νύχτα το Nόμο του Θεού. Βαρύς ο Νομός, μέσα από έναν Θεό Παντοδύναμο, Αρσενικό, Σκληρό σαν τον γρανίτη του Σινά. Αλύγιστο σαν τις αιχμές για δόρατα από χαλκό της Κύπρου. Αυτόν που θα ερμήνευε αργότερα ο Κύριος και θα τον έκανε απαλό σαν μελισσοκέρι: «Να αγαπάτε ο ένας τον άλλον. Να αγαπιόσαστε μεταξύ σας». Περισσότερο καταλάβαινε ο Ιωάννης τους Προφήτες. Τους μελετούσε, εμπνεόταν από αυτούς.

 

Το ντύσιμο του ήταν απλό. Ένας χιτώνας ως τα γόνατα, χωρίς μανίκια, φτιαγμένος από καμηλότριχα. Έτσι ντύνονταν οι δούλοι. Τα μαλλιά του μακριά και άγρια. Μακριά από την οικογένεια του. Ερημίτης της ερήμου για δεκαπέντε χρόνια.

 

Πλησίαζε τα τριάντα. Πέρασε η μέθη της ορμής για την απομόνωση Πέρασαν οι ενσυνείδητες λεπτολογίες των Προφητών. Ο Αναμενόμενος πλησίαζε τα χίλια χρονιά της απαντοχής Του από τους Ιουδαίους. Ο Πρόδρομος φώναζε στην έρημο:

 

-  Μετανοείτε!

 

Κι η φήμη διαδοθηκε. Θες φόβος θέλεις θαυμασμός:

 

-Ο Προφήτης

 

Αυτά συνέβαιναν στη Βηθαβαρά, πέρα του Ιορδάνη, απέναντι στην Ιεριχώ.

 

Το πέρασμα στη νέα εποχή, η νέα Βηθαβαρά - που σημαίνει διάβαση -ήταν ο άνθρωπος με τα φωτεινά μάτια. Γοχανάν!

 

Ο Προφήτης καινοτομεί. Φέρνει νέους τρόπους στο έργο της Θείας οικοδομής: Το βάπτισμα. Το βάπτισμα γιο όλους. Ο Μωυσής είχε συμπερίλαβει μονο την κάθαρση και τις πλύσεις. Ο Ιωάννης, σαν αληθινός πρόδρομος, καταχώρισε στη θρησκεία μας το:

 

-  Βάπτισμα του Ιωάννη. 

 

Και έλεγε:

 

-  «Κανείς δεν θα δει τη βασιλεία των Ουρανών αν πρώτα δεν εξομολογηθεί και δεν λάβει μέρος στην τελετή που σημαίνει:

 

-  Μετανοώ.

 

Για αυτό το λόγο, ο κανόνας δεν έχει καμιά εξαίρεση».

 

 

Αυτά πίστευε ο Ιωάννης. Αλλά άλλαζε πεποιθήσεις, εκείνο το πρωινό, που ο γλυκύτατος Ιησούς παρακάλεσε να βαπτιστεί από τον Πρόδρομο. Και έκπληκτοι οι παρευρισκόμενοι είδαν τον αυστηροπρόσωπο και επιβλητικό ασκητή και διδάσκαλο να υποχωρεί με ανέκφραστο ευλάβεια και ταπείνωση, προ του αγνώστου. Κι άκουσαν όχι μόνο να αρνιέται να τον βαπτίσει, αλλά να ζητά, ο Ιωάννης, να βαπτιστεί από τον Άγνωστο. Κατάλαβε ο Προφήτης ότι σαν αναμάρτητος ο Ναζωραιος δεν είχε ανάγκη βαπτίσεως.

 

Αλλά ο Κύριος επέμενε. Ήταν η ευκαιρία της εμφάνισης της Τριαδικής θεότητας: Πατήρ, Γιος και Άγιο Πνεύμα. Ο Ιωάννης βάπτισε τον Χριστό και ονομάστηκε Βαπτιστής (6 Ιανουαρίου).

 

Το φαινομενικό σύμπαν έγινε ένα με το πραγματικό. Κι αγκυροβόλησε στον Ιορδάνη, την ώρα που ο Βαπτιστής ακούμπησε στο κεφάλι τον Ιησού και τον ονόμασε Εμμανουήλ. Άγγιξε τον προαιώνιο Λόγο. Τον υιό του θεού. Το Απόκρυφο, το Μυστικιστικό και το αιώνιο. Το Αιώνιο και Άφθαρτο, το Μυστικιστικό και Απεσταλμένο και το Απόκρυφο και Προαιώνιο έγιναν πραγματικότητα την ώρα εκείνη. Οι ουρανοί άνοιξαν! Η φωνή του Υψίστου ακούστηκε:

 

-  «Αυτός είναι ο Γιος μου ο αγαπημένος, που ονόμασα και σας έστειλα». Και το Άγιο Πνεύμα μεταμορφώθηκε σε λευκό περιστέρι και πετούσε πάνω τους. Συμβόλιζε την κάθαρση από τις προπατορικές αμαρτίες.

 

Όλα άρχιζαν, για την ανθρωπότητα, από την αρχή.

 

Ο Ιωάννης συνέχισε να διδάσκει. Όλα τα πρωινά τα περνούσε στις πόλεις και τα χωριά και έλεγχε τις πράξεις των ανθρώπων. Στηλίτευε την πλεονεξία, το μίσος, την κακία, την αισχροκέρδεια, τη μοιχεία, την αλαζονεία, την ψευτιά κι άλλα αμαρτήματα.

 

Δεν δίσταζε να μαλώνει στα κηρύγματα Του και τους δυνατούς. Το ίδιο έκανε και για τον Ηρώδη, ο οποίος συζούσε παράνομα με τη γυναίκα του αδελφού του Ηρωδιάδα. Με την προτροπή της Ηρωδιάδας, ο Ηρώδης τον συνέλαβε και τον έριξε στη φυλακή. Αλλά και 'κεί φώναζε τις αμαρτίες των ισχυρών και τις αδυναμίες των πλανεμένων.

 

 

Η Ηρωδιάδα, με το γνωστό κόλπο της πονηριάς, παρακάλεσε την πανέμορφη κόρη της, να χορέψει, για το βασιλιά, αφού πρώτα του ζήτησε την υπόσχεση μιας χάρης, την οποία θα της την έκανε μετά το χορό. Ο Ηρώδης το υποσχέθηκε.

 

Η Σαλώμη χόρεψε μαγικά! Η δύναμη του χορού της έμοιαζε με τον άνεμο Σιμουν, που, στο πέρασμα του αφήνει τη μεγάλη καταστροφή. Ζήτησε από τον Ηρώδη να της φέρουν σε δίσκο το κεφάλι του Προδρόμου. Ο βασιλικός λόγος ήταν αδιάβλητος. Ο Ηρώδης έδωσε τη διαταγή. Η δίνη του ανέμου Σιμούν έφτασε ως τη φυλακή του Ιωάννη και παρέσυρε την Αγία κάρα, που λίγη ώρα αργότερα, περιφερόταν σε δίσκο μπροστά στα έκπληκτα μάτια των συνδαιτυμόνων (29 Αυγούστου).

 

Σαν τον αυγερινό, ο Ιωάννης ήρθε την ώρα της χαραυγής, πριν από το άστρο του Φωτός, τον Λαμπηδόνο Χριστό.

 

Και σαν τον αποσπερίτη, έφυγε πριν έρθει η νύχτα της, λίγο πριν από τη μοιραία νύχτα της Γεσθημανής. Κι ο θεάνθρωπος, που έμαθε το θάνατο του Ιωάννη, έκλαψε πίκρα.

 

Στο σημείο αυτό θα αναφέρουμε το τέλος των δολοφόνων. Ο Ηρώδης το 37 μ.Χ. εξορίστηκε στο Λούγδουνο της Γαλλίας, μαζί με την Ηρωδιάδα, που πέθανε άσημη και χωρίς τη δύναμη και τη δόξα που τόσο αγάπησε. Η Σαλώμη διαβαίνοντας ένα παγωμένο ποτάμι γλίστρησε, έσπασε με το σώμα της τον πάγο και βυθίστηκε στα παγωμένα νερά. Το κεφάλι της κόπηκε από ένα κομμάτι του σπασμένου πάγου. Ακριβώς όμοια με το κεφάλι του Βαπτιστή που είχε ζητήσει η ίδια να Τον αποκεφαλίσουν.

 

 

Οι συναξαριστές, λίγα χρόνια αργότερα από τη Σταύρωση του θεανθρώπου, συνάχτηκαν στην πόλη Σεβαστή στις 7 Ιανουαρίου. Σκοπός τους ήταν η συζήτηση για την ανάμνηση της Βάπτισης του θεανθρώπου που είχε εορταστεί την προηγούμενη μέρα (6 Ιανουαρίου) και η απόφαση τους να μεταφέρουν στην Αντιόχεια, το δεξί χέρι από το θαμμένο Άγιο λείψανο του Προδρόμου και Βαπτιστού που συμπτωματικά, εκείνη τη μέρα (7 Ιανουαρίου) τιμούσαν τη μνήμη του.

 

Η Αγία κάρα είχε ταφεί σε άλλο μέρος. Όπως αναφέρουν άλλοι συναξαριστές, την ανακάλυψαν δύο μοναχοί που πήγαν στα Ιεροσόλυμα να προσκυνήσουν (Προδρόμου κεφαλής εύρεσις, 24 Φεβρουαρίου). Ήταν θαμμένη στους κήπους του Ηρώδη, από την ίδια την Ηρωδιάδα. Η Αγία κάρα πέρασε από χέρι σε χέρι και κατέληξε στην πόλη Εμεσσα.

 

{Προδρόμου και Βαπτιστού, τιμίας κεφαλής κατάθεσις, στην πόλη Εμεσσα, 29) Οκτωβρίου). Η Αγία κάρα, 100 χρόνια αργότερα, μετακομίστηκε στην Κωνσταντινούπολη, στα χρόνια της βασιλείας του Μιχαήλ και του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιγνατίου. Άλλοι συναξαριστές αναφέρουν ότι μετακομίστηκε την εποχή του Λέοντα του Α'.

 

Οι συναξαριστές, επίσης, αναφέρουν και τρίτη εύρεση της Αγίας κάρας του Προδρόμου που τιμάται στις (25 Μαΐου). Δεύτερη εύρεση δεν αναφέρεται στα συναξάρια τους.

 

Συμφωνά με την τρίτη εύρεση, η Αγία κάρα του Ιωάννη, βρέθηκε στους Κομάνους, μέσα σε ένα αργυρό σκεύος, σε ιερό τόπο. Προφανώς είχε μεταφερθεί από την Εμεσσα στις 18 Φεβρουαρίου. Αυτό το αναφέρει ο Μάρκελλος. Αλλά συμπληρώνει ότι η πόλη μπορεί να ήταν και άλλη. Γι' αυτό φρονιμότερο είναι να μην αναφέρεται η δεύτερη εύρεση.

 

Από τους Κομάνους μετακομίστηκε στην Κωνσταντινούπολη. Η πρώτη και η τρίτη εύρεση φέρουν από διαφορετικά μέρη την Αγία κάρα να μετακομίζεται στο ίδιο μέρος, στη Βασιλεύουσα.

 

 

Το κύρος του Ιωάννη, μετά το θάνατό του, χρησιμοποιήθηκε από τους Ευαγγελιστές, για να στηρίξει στις επερχόμενες γενιές την αποστολή του Σωτήρα.

 

Έκλεισε τη χιλιόχρονη πορεία και ζωή της Παλαιάς Διαθήκης και άνοιξε στη Βίβλο την καινούργια σελίδα της Καινής Διαθήκης. Κλήρος και λαός, αγιογράφοι και συναξαριστές μιλούν, εικονογραφούν και περιγράφουν τα άπειρα θαύματα που γίνονται στο Άγιο όνομα του Προφήτη.

 

Το φως των γλυκών ματιών του δεν ήταν σαν το νυχτερινό φως του λυχναριού που συγκεντρώνει τις πεταλούδες, ξεγελώντας τις με την αίσθηση της πληρότητας και ύστερα τις καψαλίζει. Ούτε είναι σαν το φως του ήλιου, στα μέρη της Ανατολής, που ωριμάζει τους καρπούς αλλά τους καίει γρήγορα. Ήταν σαν το φως του φάρου που μέσα στο σκοτάδι γίνεται προσανατολιστής και Σωτήρας.

 

Και το φως της ψυχής του δεν αφαίρεσε αλλά έδωσε ζωή, Με αυτό «ηυθράνθη η έρημος». Και φύτρωσε η αλιεία του Άχρονου, που μπήκε μέσα στο χρόνο για να βαπτιστεί από τον Πρόδρομο, μέσα στα νάματα της ανθρώπινης φύσης και να εξαλείψει το προπατορικό αμάρτημα.

 

Το συναξάρι των Αγίων