ΑΙΓΥΠΤΟΣ : Αλλάζουν πριν τους αλλάξουν

Tου Νικου Κωνστανταρα

Στην αγωνία των Αιγυπτίων να αποκτήσουν την ελευθερία τους, βλέπουμε την ιστορία εν τη γενέσει της, τη στιγμή που οι λαοί ούτε φοβούνται τους μηχανισμούς κρατικής ασφάλειας ούτε εξαγοράζονται πια με υποσχέσεις και επιδόματα. Βλέπουμε τη δύναμη της απλότητας στο τι ζητούν: να φύγει ο τύραννος, να έρθει η δημοκρατία. Αυτή η απαίτηση, αυτό το σύνθημα, συσπειρώνει δυνάμεις που διαφέρουν πολύ μεταξύ τους· τρέφεται από την ανάγκη του ανθρώπου να ελπίζει σε καλύτερες μέρες. Οι οργισμένοι νέοι και οι έως τώρα υπομονετικοί Αδελφοί Μουσουλμάνοι, άνδρες και γυναίκες, επιστήμονες και εργάτες, χριστιανοί και μουσουλμάνοι, ήθελαν το ίδιο πράγμα: να φύγει ο Χόσνι Μουμπάρακ. Οσο ο επί 30 χρόνια πρόεδρος αντιστεκόταν, η οργή και ο φόβος φούντωναν, οι διάσπαρτες δυνάμεις ενώνονταν, γνωρίζοντας ότι αν δεν νικούσαν τους περίμενε η καταστροφή – η διάλυση κάθε ομάδας και η σύλληψη και τιμωρία των μελών της.

Από σήμερα αρχίζουν τα δύσκολα. Ο «τύραννος» δεν είναι ένας άνθρωπος, είναι καθεστώς. Και ο ένας να φύγει, το καθεστώς έχει κάθε λόγο να αντισταθεί, να αντέξει. Είναι τεράστιο, τα πλοκάμια του απλώνονται παντού, σε κάθε γωνία της χώρας, σε κάθε πτυχή της ζωής του λαού. Εάν δεν κρατηθεί στην εξουσία δεν έχει λόγο ύπαρξης – τα εκατομμύρια άτομα που το στελεχώνουν θα βρεθούν όχι μόνο χωρίς δουλειά, αλλά στο έλεος των έως σήμερα καταπιεσμένων. Τις τελευταίες ημέρες, όσο ο Μουμπάρακ έμενε γαντζωμένος στην εξουσία, γινόταν όλο και πιο έντονη η αντιπαράθεση ανάμεσα στους διαδηλωτές και στο καθεστώς. Οσο δεν υπήρχε πολιτική λύση, αυξανόταν ο κίνδυνος της μετωπικής σύγκρουσης, με την κάθε πλευρά να γνωρίζει ότι η επιβίωσή της θα εξασφαλιζόταν μόνο με τη δική της νίκη και την ήττα της άλλης. Οσο περνούσαν οι μέρες, ήταν φανερό ότι οι εκκλήσεις των ΗΠΑ και της Ε.Ε. για πολιτική λύση και νόμιμες διαδικασίες ήταν χωρίς αντικείμενο. Για το καθεστώς, το μόνο πράγμα που είχε σημασία ήταν να διαλυθούν οι διαδηλώσεις και να επιβληθεί η τάξη· για τους διαδηλωτές, ο μόνος δρόμος ήταν η νίκη – η απόσυρση του Μουμπάρακ.

Ο στρατός, πυλώνας του καθεστώτος, έγινε ο σημαντικότερος παράγοντας στην αναμέτρηση επειδή δεν πήρε θέση εναντίον των διαδηλωτών από την αρχή. Η (σχετικά) ουδέτερη στάση του στρατεύματος επέτρεψε στους διαδηλωτές να πιστέψουν ότι θα μπορούσαν να ανατρέψουν το καθεστώς. Την ίδια ώρα, προστατευμένο από τον στρατό, το καθεστώς μπορούσε να υπόσχεται διάλογο και μεταρρυθμίσεις, ελπίζοντας να κατευνάσει τα πνεύματα και να ξεπεράσει την κρίση. Η άρνηση του Μουμπάρακ να αποσυρθεί, όμως, συσπείρωσε τις δυνάμεις των αντικαθεστωτικών, και ανάγκασε το καθεστώς να λάβει πιο δραστήρια μέτρα. Οταν οι στρατηγοί και άλλα ανώτατα στελέχη της ιεραρχίας περί τον Μουμπάρακ κατάλαβαν ότι όσο ο πρόεδρος παρέμενε αμετακίνητος η χώρα κινδύνευε να βρεθεί εκτός ελέγχου, τον εκθρόνισαν. Ισως αργήσουμε να μάθουμε τι ακριβώς διαδραματίστηκε στο Κάιρο τις τελευταίες ημέρες, αλλά η σύγχυση της Πέμπτης (όταν ο στρατός και κυβερνητικά στελέχη μετέδιδαν ότι ο Μουμπάρακ θα παραιτείτο, και διαψεύστηκαν) δείχνει ότι το παρασκήνιο ήταν εντονότατο. Ενώ την Πέμπτη το βράδυ ο πρόεδρος δήλωνε ότι θα παραμείνει στην εξουσία, σε λιγότερες από 24 ώρες παρέδιδε την εξουσία στο ανώτατο στρατιωτικό συμβούλιο. Είναι πολύ πιθανό ο Μουμπάρακ να είχε προσπαθήσει να αγνοήσει τις παραινέσεις των στρατηγών. Ο χρόνος του, όμως, είχε λήξει. Η Αίγυπτος έπρεπε να κάνει ένα βήμα πίσω από την άβυσσο της εμφύλιας σύγκρουσης. Αυτοί που είχαν την αξιοπιστία να το κάνουν –οι στρατιωτικοί– το επέβαλαν.

Το καθεστώς επιβεβαίωσε τον κανόνα: αλλάζουμε για να μη μας αλλάξουν. Την ίδια ώρα που διαδηλωτές φώναζαν «το καθεστώς έπεσε», οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι παίνευαν τον στρατό, επειδή «τήρησε τις υποσχέσεις του». Την Παρασκευή, δηλαδή, ο στρατός εθεωρείτο στυλοβάτης της νέας εποχής της Αιγύπτου και όχι κομμάτι του «καθεστώτος». Σύντομα, όμως, θα φανεί αν το καθεστώς το οποίο εξέθρεψε τον Μουμπάρακ και το οποίο διατηρήθηκε και ευνοήθηκε απ’ αυτόν θα είναι θεμέλιος λίθος μιας νέας, δημοκρατικής εποχής στην Αίγυπτο, ή «φρουρός» του χθες. Αυτό που δεν πρέπει να ξεχάσει ο στρατός της Αιγύπτου (και το καθεστώς κάθε χώρας της περιοχής αλλά και αλλού) είναι ότι όσα έγιναν τις τελευταίες μέρες πηγάζουν από τη γενναιότητα όσων στάθηκαν άοπλοι στους δρόμους και στις πλατείες.

Πηγή:

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_13/02/2011_432487

Ποιοι πραγματικά κινούν τα νήματα στη γεωπολιτική αρένα;

Ο Αμερικανός υπερσυντηρητικός δημοσιογράφος και αναλυτής Glenn Beck, υποστήριξε πρόσφατα πως ο George Soros έπαιξε σημαντικό υπόγειο ρόλο στα γεγονότα της Αιγύπτου. Σύμφωνα με τον Beck, ο ριζοσπαστικός σοσιαλισμός των ΗΠΑ, που στηρίζει ο Soros, σε συνεργασία με την Μουσουλμανική Αδελφότητα, κατάφεραν να ρίξουν τον Μουμπάρακ.

Ο Alex Jones όμως, διαφωνεί. Και όπως λέει, αν και ο Soros έπαιξε κάποιο ρόλο, δεν είναι ο μοναδικός που κινεί τα νήματα  σε παγκόσμιο επίπεδο. Είναι ένας μόνο ανάμεσα σε  πολλούς, που συμμετέχουν σε ένα παγκόσμιο επιχειρηματικό καρτέλ, το οποίο κυριαρχεί στα οικονομικά πράγματα όλων των χωρών, και επηρεάζει τα εσωτερικά τους.

Όπως λέει ο Jones, αν και ο Beck έχει κάποιο δίκιο, μάλλον ξεχνάει  το πλούσιο παρελθόν του αμερικανικού πενταγώνου σε παρεμβάσεις σε ξένα κράτη. Η CIA και ο αμερικανικός στρατός έχουν εδώ και δεκαετίες, χρηματοδοτήσει και δημιουργήσει διάφορες ισλαμικές ομάδες, συμπεριλαμβανομένης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και των Ταλιμπάν.

Αυτό που σήμερα διαδραματίζεται, είναι μια πολύπλοκη σειρά προσπαθειών αποσταθεροποίησης των καθεστώτων της Μέσης Ανατολής, και ίσως η πρόκληση ενός μεγάλου πολέμου.

Ο Glenn Beck έχει δίκιο να μιλά για μια «Νέα Παγκόσμια Τάξη», αλλά έχει άδικο όταν τα ρίχνει όλα στον Soros. Οι μεθοδευτές αυτής της νέας τάξης είναι πολλοί, και μεταξύ τους συμπεριλαμβάνονται οι πλέον  πλούσιοι άνθρωποι, που ανέκαθεν κυριαρχούσαν στη γεωπολιτική σκακιέρα. Προκειμένου να πετύχουν τη παγκόσμια κυριαρχία, είναι αναγκαίο για αυτούς να ελέγξουν τη Μέση Ανατολή και τη Κεντρική Ασία.

Αυτό που συμβαίνει στο παρασκήνιο, από αυτούς που κρατάνε τη πραγματική εξουσία, είναι δύσκολο να γίνει κατανοητό, αν δεν γνωρίζουμε το γεγονός ότι οι ιμπεριαλιστές πάντοτε παίζουν κι από τις δυο πλευρές.

Όσοι πιστεύουν πως τα παγκόσμια τεκταινόμενα οφείλονται στο συναίσθημα και μόνο κάνουν λάθος. Υπάρχουν πολλά περισσότερα. Υπό τη καθοδήγηση της Wall Street, η Αμερική έχει κατά καιρούς χρηματοδοτήσει και  στηρίξει τους μεγαλύτερους εχθρούς της, όπως τη ναζιστική Γερμανία, τη κομμουνιστική Κίνα, και τη σοβιετική Ρωσία.

Πολλές είναι οι φορές που οι ΗΠΑ έχουν  μεταφέρει εξελιγμένη τεχνολογία, όπως τη πυρηνική, αλλά και βιολογικά και χημικά όπλα σε «εχθρικά» κράτη, μέσω διπλωματικών οδών, και χωρίς την ανάγκη κατασκόπων. Τα ίδια όπλα και η ίδια τεχνολογία δόθηκε αργότερα και σε μικρότερες χώρες. Οι λόγοι είναι πολλοί, όπως για παράδειγμα ο έλεγχος των φυσικών πόρων και η κυριαρχία στη γεωπολιτική αρένα. Για όσους πιστεύουν στο Ordo Ab Chao, το χάος στις πληγείσες από πολέμους χώρες σημαίνει διχαστική ενέργεια, από την οποία προκύπτει πολιτική ισχύς.

Οι μαέστροι της γεωπολιτικής, όπως είναι ο Zbigniew Brzezinski και ο  Henry Kissinger, που εργάζονται για λογαριασμό των παγκόσμιων τραπεζικών καρτέλ, επαίρονται δημοσίως για τα κατορθώματά τους στη «παγκόσμια σκακιέρα». Μέσω της διαλεκτικής του Χέγκελ, η εποχή μας διαμορφώνεται από τους φυλετικούς, θρησκευτικούς, και εθνικούς διαχωρισμούς. Οι εντάσεις και οι συγκρούσεις, είναι αυτά που κρατάνε τα επιχειρηματικά και στρατιωτικά συμφέροντα κυρίαρχα.

Κυριολεκτικά, εκατοντάδες τριτοκοσμικές κυβερνήσεις έχουν ανατραπεί από επαναστάσεις, δολοφονίες, και μεθοδευμένα πραξικοπήματα, υπό τη κάλυψη των ψυχροπολεμικών εντάσεων που όμως τροφοδοτούσαν παρασκηνιακά οι «μαύρες επιχειρήσεις» της CIA και της KGB.

Οι σκληρές διαμάχες όπως αυτές μεταξύ των Αράβων και του Ισραήλ, ή της Ινδίας και του Πακιστάν, εξασφαλίζουν σε αυτούς που κινούν τα νήματα ότι οι μόνες σταθερές κυβερνήσεις και οι μόνοι ισχυροί ηγέτες που θα προκύπτουν από μια προσχεδιασμένη  σύγκρουση, θα είναι αυτοί που οι ίδιοι θα ελέγχουν παρασκηνιακά. Οι χαρισματικοί ηγέτες, όπως και οι δευτεροκλασάτοι δικτάτορες πάντα ήταν, και πάντα θα είναι αναλώσιμοι.

Οι αραβικές και οι μουσουλμανικές ομάδες ανέκαθεν εναλλάσσονταν ως φίλοι ή ως εχθροί της Δύσης. Οι όποιες διαφορές, απλά υπογραμμίζουν τη γενικότερη εικόνα. Η πραγματική ιστορία πίσω από τους πολέμους είναι η ανάγκη για παγκόσμια κυριαρχία επί των πόρων, της ενέργειας, της πολιτικής, και της κουλτούρας.

Ιδού μερικά πειστικά στοιχεία που μας κατευθύνουν στο να αντιληφτούμε τη μεγάλη πλάνη στη Μέση Ανατολή, και τη μακροπρόθεσμη στρατηγική για διαρκείς συγκρούσεις στη περιοχή:

-Υπάρχουν ενδείξεις ότι οι ρίζες της αιγυπτιακής επανάστασης πηγάζουν από τη Δύση. Το άρθρο της London Telegraph“America’s secret backing for rebel leaders behind Egyptian uprising” λέει πολλά.

-Ο Ιρανός πρωθυπουργός Mohammed Mossadegh είχε ανατραπεί το 1953, από πραξικόπημα που σχεδίασε η CIA, με τη κωδική ονομασία Operation Ajax. Ο Mossadegh, που είχε σπουδάσει στη Δύση, ήταν μετριοπαθής και κοσμικός, αλλά είχε αγνοήσει τις προσταγές των πετρελαϊκών εταιριών, σε μια προσπάθεια να εθνικοποιήσει τα τεράστια κέρδη από τη παραγωγή πετρελαίου στη χώρα του.

-Η Μουσουλμανική Αδελφότητα, που σήμερα παίζει καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις της Αιγύπτου, σπονσοράρεται από τη Δύση εδώ και δεκαετίες. Η CIA, όπως και άλλες μυστικές υπηρεσίες, συνεργάστηκαν με τη οργάνωση στην αντιμετώπιση του Nasser, που πέθανε το 1970. Ομοίως, έχει αποδειχθεί πως ισραηλινές, βρετανικές , και αμερικανικές υπηρεσίες, βρίσκονται πίσω από τη δημιουργία και την ηγεσία της θεωρούμενης στη Δύση ως τρομοκρατική οργάνωση Χαμάς.

-Το αμερικανικό υπουργείο Παιδείας και το υπουργείο Εξωτερικών, υπήρξαν χορηγοί διδακτικών βιβλίων και εντύπων με περιεχόμενο υπέρ της τζιχάντ, που στάλθηκαν στο Αφγανιστάν, προκειμένου να διαβασθούν από παιδιά τα οποία στη συνέχεια θα ριζοσπαστικοποιούντο,   και θα πολεμούσαν εναντίον των Σοβιετικών.  Το γεγονός χαρακτηρίστηκε  σκάνδαλο, όταν αποδείχτηκε πως τα βιβλία αυτά επηρέασαν μια ολόκληρη γενιά πολεμιστών των Ταλιμπάν και της Αλ Κάϊντα.

-Το 1979, ο  Αμερικανός σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας Zbigniew Brzezinski, και κάποιοι χρηματοδότες τους, θεωρούσαν τους αντάρτες αυτούς ως «πολεμιστές της ελευθερίας». Στα τέλη της δεκαετίας του `90, μετατράπηκαν σε «τρομοκράτες», που το 2001  κατέληξαν να «μισούν την ελευθερία μας».

-Ο Zbigniew Brzezinski έχει παραδεχτεί το 1998, σε συνέντευξή του στη Nouvel Observateur, ότι αυτός στήριξε τους Αφγανούς πολεμιστές, τουλάχιστον 6 μήνες πριν τη σοβιετική εισβολή. Δήλωσε περήφανος για το ρόλο του, λέγοντας «Τι είναι πιο σημαντικό στη παγκόσμια ιστορία; Οι Ταλιμπάν, ή η κατάρρευση της σοβιετικής αυτοκρατορίας; Μερικοί θυμωμένοι Μουσουλμάνοι ή η απελευθέρωση της Κεντρικής Ευρώπης, και το τέλος του ψυχρού πολέμου;»

-Οι ΗΠΑ συνεργάστηκαν στενά με τον Saddam Hussein στη διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ, που είχε εκατομμύρια θύματα. Οι μετέπειτα πόλεμοι και εισβολές των προέδρων Bush Sr., και  Bush Jr, έγιναν με πάθος και ζήλο εναντίον του Hussein, τον οποίο η Δύση εξόπλισε και ανέβασε στην εξουσία, πριν τον θεωρήσει ως τον Νο 1 εχθρό της!

-Η Σύγκρουση των Πολιτισμών, όπως τη διατύπωσε ο Samuel Huntington, θέτει τα πλαίσια της γεωπολιτικής διαμάχης του 21^ου αιώνα ανάμεσα στις πολιτισμικές και θρησκευτικές διαφορές, υπογραμμίζοντας τη πιθανότητα μιας μεγάλης ιδεολογικής σύγκρουσης μεταξύ τεράστιων εκτάσεων, όπως για παράδειγμα του Δυτικού κόσμου εναντίον του Μουσουλμανικού κόσμου.

S.A.-Prison Planet
http://www.antinews.gr/2011/02/14/85533/