Τα μυστικά της Ακρόπολης…

Τα μυστικά της Ακρόπολης…

 

Τι κρύβεται κάτω απ’ τον ιερό βράχο;

 

Οι περισσότεροι Έλληνες, αλλά και πάρα πολλοί ξένοι έχουν βρεθεί τουλάχιστον μία φορά στον ιερό βράχο της Ακρόπολης. Οι περισσότεροι όμως απ’ όσους πήγαν εκεί δεν ήξεραν το παραμικρό για τα μυστικά που κρύβονταν κάτω από τα πόδια τους. Η Ακρόπολη δεν είναι μόνο ένα από τα πιο γνωστά αρχαιολογικά μνημεία του κόσμου που στολίζεται από μερικά από τα ομορφότερα κτίσματα της ελληνικής αρχαιότητας, αλλά είναι παράλληλα και ένας τόπος που κρύβει πολλά και σημαντικά μυστικά…

 

Σύμφωνα με την συμβατική ιστορία, δεν είναι γνωστό το πότε η Ακρόπολη κατοικήθηκε για πρώτη φορά. Οι απόψεις σχετικά με τους πρώτους οικισμούς στην Ακρόπολη ποικίλουν σε ένα φάσμα που αρχίζει από την 3η και τελειώνει στην 6η χιλιετία προ Χριστού. Οι αρχαιολόγοι παραδέχονται ότι στην Ακρόπολη υπάρχουν πολλά οικοδομικά επίπεδα, κάποια από τα οποία παραμένουν άγνωστα ακόμα και σήμερα. Αυτό συμβαίνει επειδή, κάθε φορά που κτιζόταν η Ακρόπολη, τα νέα οικοδομήματα χτίζονταν πάνω στα προηγούμενα. Και δεν θα ήταν επιτρεπτό για κανέναν λόγο, για να βρούμε τι κρύβεται στις αρχαιότερες στρώσεις, να δημιουργήσουμε οποιοδήποτε πρόβλημα στις νεότερες. Η Ακρόπολη λοιπόν έχει πολλά μυστικά ακόμα που περιμένουν να ανακαλυφθούν.

 

 

Στην νότια πλευρά της Ακρόπολης μάλιστα έχουν βρεθεί μεγάλα κομμάτια πέτρας. Αυτό γέννησε την υποψία ότι έχουν αφαιρεθεί με κάποιον τρόπο από το εσωτερικό του βράχου. Ως εκ τούτου θα ήταν πολύ πιθανό κάτω από την Ακρόπολη να υπάρχουν υπόγειοι θάλαμοι και στοές.

 

Ερευνώντας το θέμα, μπορούμε με ασφάλεια να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι κάτω από την Ακρόπολη υπάρχουν υπόγειες δίοδοι οι οποίες καταλήγουν σε πολλά σημεία της Αττικής. Αν και η πρόσβαση σήμερα σε τέτοιες στοές είναι πολύ δύσκολη, σε άλλες εποχές κάτι τέτοιο δεν ίσχυε και έτσι έχουμε διάφορες μαρτυρίες οι οποίες μας μιλούν για ένα εκτεταμένο δίκτυο στοών στην Αττική με κέντρο την Ακρόπολη.

 

Μία αρχαία αναφορά που αποκαλύπτει όχι απλά ότι υπήρχαν στοές κάτω από την Ακρόπολη, αλλά και πως – τότε τουλάχιστον – υπήρχε υπόγεια επικοινωνία με κάποιο παραθαλάσσιο μέρος, είναι αυτή του Παυσανία του περιηγητή που έζησε τον 2ο μετά Χριστόν αιώνα. Έγραψε λοιπόν ο Παυσανίας: 

 

                                                           Φώτο : ypervasinews.gr

 

«ἔστι δὲ καὶ οἴκημα Ἐρέχθειον καλούμενον· πρὸ δὲ τῆς ἐσόδου Διός ἐστι βωμὸς Ὑπάτου, ἔνθα ἔμψυχον θύουσιν οὐδέν, πέμματα δὲ θέντες οὐδὲν ἔτι οἴνῳ χρήσασθαι νομίζουσιν. ἐσελθοῦσι δέ εἰσι βωμοί, Ποσειδῶνος, ἐφ᾽ οὗ καὶ Ἐρεχθεῖ θύουσιν ἔκ του μαντεύματος, καὶ ἥρωος Βούτου, τρίτος δὲ Ἡφαίστου· γραφαὶ δὲ ἐπὶ τῶν τοίχων τοῦ γένους εἰσὶ τοῦ Βαυταδῶν καὶ —διπλοῦν γάρ ἐστι τὸ οἴκημα—[καὶ] ὕδωρ ἐστὶν ἔνδον θαλάσσιον ἐν φρέατι. τοῦτο μὲν θαῦμα οὐ μέγα· καὶ γὰρ ὅσοι μεσόγαιαν οἰκοῦσιν, ἄλλοις τε ἔστι καὶ Καρσὶν Ἀφροδισιεῦσιν· ἀλλὰ τόδε <τὸ> φρέαρ ἐς συγγραφὴν παρέχεται κυμάτων ἦχον ἐπὶ νότῳ πνεύσαντι. καὶ τριαίνης ἐστὶν ἐν τῇ πέτρᾳ σχῆμα· ταῦτα δὲ λέγεται Ποσειδῶνι μαρτύρια ἐς τὴν ἀμφισβήτησιν τῆς χώρας φανῆναι.» (Ελλάδος περιήγησις, Αττικά, 26, [5]). 

 

 

Σύμφωνα με τον Παυσανία λοιπόν, στο Ερεχθείο υπάρχει ένα «φρέαρ» που έχει σχήμα τρίαινας, μέσα από το οποίο, κάθε φορά που έπνεε νότιος άνεμος, ακούγονταν ήχοι κυμάτων. Το χάσμα αυτό όντως υπάρχει στο Ερεχθείο και, κατά τους αρχαίους χρόνους είχε λατρευτική σημασία καθώς οι αρχαίοι απέδιδαν την δημιουργία του στον Ποσειδώνα, τον θεό της θάλασσας. Ο ήχος των κυμάτων που ακουγόταν μέσα από αυτό θα μπορούσε κάλλιστα να συνεπάγεται πως υπήρχε – αν δεν υπάρχει ακόμα – υπόγεια επικοινωνία της Ακρόπολης με την θάλασσα.

 

Μια άλλη σημαντική πηγή που μας αποκαλύπτει ότι υπάρχουν διάφορες υπόγειες σήραγγες κάτω από την Αττική είναι και το γεγονός ότι η Ιστορία παραδέχεται ότι οι στοές αυτές χρησιμοποιήθηκαν από τους Έλληνες κατά τον καιρό της επανάστασης του 1821. Και μετά όμως την απελευθέρωση της Ελλάδος, τα σπήλαια δεν ξεχάστηκαν, αλλά έγιναν λημέρια ληστών, όπως του περιβόητου λήσταρχου Νταβέλη, ο οποίος με ορμητήριο το σπήλαιο της Πεντέλης που πήρε το όνομά του, μέσα από τις υπόγειες στοές, μπορούσε να εμφανίζεται σχεδόν σε όποιο σημείο της Αττικής ήθελε και μετά να εξαφανίζεται πάλι μέσα από τα σπήλαια αυτά.

 

Αργότερα, τον καιρό της γερμανικής κατοχής και συγκεκριμένα την νύχτα μεταξύ 30 και 31 Μαΐου 1941, λέγεται ότι ο Λάκης Σάντας και ο Μανώλης Γλέζος ανέβηκαν στον φυλαγμένο από τους Γερμανούς βράχο της Ακρόπολης κρυφά μέσα από σπήλαιο, κατέβασαν την γερμανική σημαία και έφυγαν απαρατήρητοι πάλι με τον ίδιο τρόπο. Δεδομένου του ότι οι Γερμανοί φύλαγαν τα Προπύλαια ώστε κανείς να μην μπορεί να μπει από εκεί και του ότι ο βράχος της Ακρόπολης είναι απροσπέλαστος από κάθε άλλη πλευρά, ο μόνος τρόπος για να ανέβουν στην Ακρόπολη ήταν μέσα από τα σπήλαια. Το ότι η σημαία των Γερμανών κατέβηκε μέσα στην νύχτα κρυφά λοιπόν, αποτελεί απόδειξη της ύπαρξης των στοών αυτών.

 

                                                               Φώτο : ypervasinews.gr

 

Εκτός όμως από τα ιστορικά στοιχεία για την ύπαρξη στοών κάτω από την Ακρόπολη και κάτω από την Αττική γενικότερα, αξίζει να αναφέρουμε πως είναι γεωλογικά αποδεδειγμένο πως κάτω από την Ακρόπολη υπάρχει νερό. Το νερό αυτό αποδεδειγμένα δεν είναι στάσιμο αλλά κινείται· έρχεται από κάπου και καταλήγει κάπου αλλού. Το νερό όμως δεν θα μπορούσε να κινηθεί με την μορφή υπόγειων ποταμών, σε περίπτωση που η γη ήταν απολύτως συμπαγής. Αυτό λοιπόν ενισχύει ακόμα περισσότερο την άποψη ότι κάτω από την Αττική υπάρχουν στοές, σήραγγες και σπήλαια.

 

Σημαντικές μαρτυρίες για την ύπαρξη διάφορων υπογείων στοών κάτω από την Αττική, είναι και αυτές των εργατών που εργάστηκαν για την κατασκευή του μετρό στην Αθήνα. Λέγεται ότι, κατά την διάρκεια των εργασιών, οι εργάτες εντόπισαν πληθώρα υπογείων σηράγγων, άλλες από τις οποίες ήταν υπόγειοι χείμαρροι και άλλες από τις οποίες είχαν αρχαιολογικό ενδιαφέρον, καθώς μέσα τους βρέθηκαν χιλιάδες αρχαιολογικά ευρήματα, πολλών από τα οποία αγνοείται η τύχη. Εικάζεται δε πως αν κάποιος που δεν ξέρει τις υπόγειες στοές της Αττικής καταφέρει και διεισδύσει σε αυτές, κινδυνεύει προχωρώντας να βρεθεί να περπατάει στις ράγες του μετρό! Δεν αποκλείεται λοιπόν η πρόσβαση σε ορισμένες από τις στοές αυτές να είναι δυνατή και από κάποια σημεία του υπόγειου σιδηροδρομικού δικτύου του μετρό Αθηνών. Όπως και να ‘χει όμως, κανείς, μέχρι στιγμής, δεν έχει διαψεύσει τα όσα λέγεται πως βρέθηκαν κάτω από την επιφάνεια της γης, τον καιρό των εργασιών για την διάνοιξη των σηράγγων του μετρό.

 

Αν υπάρχει όμως ένα τέτοιο υπόγειο δίκτυο στοών κάτω από την Αθήνα και αν οι αρχαίοι ήξεραν για την ύπαρξή του, γεννιέται η απορία ως τι τα χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι. Το γεγονός ότι κοντά σε κάθε μεγάλη έξοδο του υπογείου δικτύου στοών βρίσκεται και κάποιο μεγάλο αρχαίο ελληνικό ιερό, ενώ σε μικρότερες εισόδους υπάρχουν κι εκεί αρχαίοι βωμοί, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι στοές χρησιμοποιούνταν από τους ιερείς των μεγάλων ιερατείων της αρχαιότητας, όπως για παράδειγμα το ιερατείο της Αθηνάς στην Ακρόπολη και το ιερατείο της Δήμητρας στην Ελευσίνα…

 

ΠΗΓΗ

http://agnostesistories.blogspot.com/2012/04/blog-post_29.html

http://ellinonpaligenesia.blogspot.com/2013/01/blog-post_130.html

Οι περιπέτειες του Παρθενώνα

 

Οι περιπέτειες του Παρθενώνα

 

Έγινε θησαυροφυλάκιο, χριστιανικός ναός, τζαμί.

 

Ο Παρθενώνας, ο μεγάλος ναός της Αθηνάς Παρθένου, βρίσκεται στην κορυφή του λόφου της Ακροπόλης. Σύμβολο της Αθήνας, σύμβολο της Δημοκρατίας δίνει αιώνες το παρόν σε όλες τις ιστορικές στιγμές.

 

 

Νότια του Ερεχθείου υπάρχουν τα θεμέλια ενός παλιού δωρικού περίπτερου πώρινου ναού που χρονολογείται στα χρόνια των Πεισιστρατηδών. Αν ανατρέξουμε στις αρχαίες πηγές βλέπουμε ότι ότι αυτός ήταν ο «αρχαίος νεώς». Κάποιοι επιστήμονες αναφέρουν ότι αυτός ο νεώς χτίστηκε δυο φορές μέσα στον 6ο αιώνα, ήταν αφιερωμένος στην Αθηνά Πολιάδα και καταστράφηκε το 480 από τους Πέρσες.

 

Ο «Προ-παρθενώνας» ως Εκατόμπεδος (είχε μήκος 100 αττικών ποδών) κατασκευάστηκε νοτιότερα του «αρχαίου νεώ» και ήταν αφιερωμένος στην Αθηνά Πρόμαχο. Αν αυτό ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, τότε αυτός ο ναός πρέπει να βρισκόταν στη θέση που αργότερα χτίστηκε ο Παρθενώνας που γνωρίζουμε. Μερικοί μελετητές επιβεβαιώνουν ότι πριν από τον Προ-Παρθενώνα υπήρξε όντως ένας πώρινος ναός, όμως κάποια από τα λείψανα που του έχουν αποδοθεί ίσως να ανήκαν στον παρακείμενο «αρχαίο νεώ» της Αθηνάς. Ο όρος «Εκατόμπεδος» αναφερόταν κυρίως στο σηκό του ναού (στο κεντρικό τμήμα), που βρισκόταν το λατρευτικό άγαλμα της Αθηνάς Παρθένου, γι’ αυτό και ο ναός ονομαζόταν επίσης «Παρθενών»δηλαδή οίκος της Αθηνάς Παρθένου.

 

Οι περιπέτειες του Παρθενώνα. Έγινε θησαυροφυλάκιο, χριστιανικός ναός, τζαμί. Λεηλατήθηκε αλλά παραμένει αιώνιο σύμβολο.

 

Από τον Εκατόμπεδο πάντως προέρχεται το Σύμπλεγμα Ηρακλή, Τρίτωνα και Τρισώματου δαίμονα που βρίσκεται επιβλητικό στην κορυφή της σκάλας στην είσοδο των Αρχαϊκών στο μουσείο της Ακρόπολης. Στις αρχές του 5ου αιώνα χτίστηκε μια μεγάλη κρηπίδα που πιθανότατα συνδέεται με την κατασκευή του Εκατόμπεδου. Η ανέγερσή του θα πρέπει να είχε προχωρήσει αρκετά μετά τη μάχη του Μαραθώνα μέχρι την καταστροφή του απ΄ τους Πέρσες. Μετά το τέλος των Μηδικών ξεκίνησε η κατασκευή του νέου Παρθενώνα. Ο «Κιμώνειος» αυτός Παρθενώνας δεν ολοκληρώθηκε ποτέ λόγω του θανάτου του Κίμωνα το 450 π. Χ.

 

Ο Παρθενώνας που ξέρουμε.

 

Λίγο αργότερα, στο πλαίσιο του οικοδομικού προγράμματος του Περικλή, άρχισε η ανοικοδόμηση του Παρθενώνα το 447 π.Χ. Στο ναό αυτό η Αθηνά δε θα λατρευόταν πια με την πολεμική της υπόσταση ως «Πρόμαχος», αλλά ως «Παρθένος» που χάρισε μια ηθική νίκη στην πόλη. Τον 4ο αιώνα πληροφορούμαστε για πρώτη φορά ότι αυτός ο «Μεγάλος Νεώς» ονομαζόταν Παρθενών. Ο Παρθενώνας ήταν κατασκευασμένος από λευκό πεντελικό μάρμαρο, με θεμελίωση από πωρόλιθο και ξύλινη οροφή με μαρμάρινη στέγη. Η ανέγερση ξεκίνησε το 447π. Χ και τα εγκαίνια έγιναν το 438π.Χ στη γιορτή των Παναθηναίων.

 

 

Ο γλυπτός διάκοσμος ολοκληρώθηκε το 432π. Χ. Ο ιδιαίτερα μεγάλος σηκός ήταν η κύρια αιτία μείωσης του πλάτους των πτερών του ναού. Στο βάθος του σηκού, που μπορούσε να μπει κανείς περνώντας από μια ιδιαίτερης κατασκευής θύρα, στεγαζόταν το λατρευτικό χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς Παρθένου. Στα χρόνια του Παυσανία μπροστά από το άγαλμα υπήρχε μια δεξαμενή νερού, πιθανότατα για να εξασφαλίζει την απαιτούμενη υγρασία για την συντήρηση του ελεφαντοστού.

 

 

Ο ναός έχει 92 μετόπες. Στην ανατολική πλευρά έχουμε παραστάσεις Γιγαντομαχίας, στη δυτική Αμαζονομαχίας, στη βόρεια σκηνές απ την άλωση της Τροίας και στη νότια τη διαμάχη Λαπιθών και Κενταύρων. Στη ζωφόρο που περιέβαλε το ναό απεικονίζεται η πομπή των Παναθηναίων. Στα Αετώματα στο ανατολικό έχουμε τη γέννηση της Αθηνάς και στο δυτικό τη διαμάχη της Αθηνάς και του Ποσειδώνα. Η σύλληψη του σχεδίου του οικοδομήματος αποδίδεται στον Ικτίνο και στον Καλλικράτη υπό τη γενική εποπτεία του Φειδία. Ο ναός αυτό είναι δωρικός, εξάστυλος, αμφιπρόστυλος, περίπτερος με 8 κίονες στις στενές πλευρές και 17 στις μακρές. Ο σηκός είναι χωρισμένος σε δύο άνισα μέρη. Το μεγαλύτερο στέγαζε το άγαλμα της Αθηνάς και στον οπισθόναο ήταν πιθανότατα το Θησαυροφυλάκιο της πόλης όπου φυλάσσονταν τα χρήματα του συμμαχικού ταμείου της Α΄ Αθηναϊκής ή Δηλιακής Συμμαχίας, τα τελετουργικά σκεύη για τη λατρεία της Αθηνάς, καθώς και πολλά πολύτιμα αναθήματα μέρος των οποίων εκποιήθηκαν στις δύσκολες ώρες του Πελοποννησιακού Πολέμου.

 

 

Το 334 π.Χ., ο Μέγας Αλέξανδρος αφιέρωσε ασπίδες από τα λάφυρα της νίκης του επί των Περσών στο Γρανικό ποταμό στο ανατολικό επιστύλιο του ναού. Σώζονται οι ορθογώνιες οπές. Επί Ρωμαιοκρατίας οι Αθηναίοι κατέθεσαν στο ίδιο σημείο ψήφισμα προς τιμήν του Νέρωνος. Ο Παρθενώνας μέσα τον 5 αιώνα μ.Χ μετατράπηκε σε χριστιανική εκκλησία, τρίκλιτη βασιλική, και προστέθηκε τρίπλευρη αψίδα στην ανατολική πλευρά με αποτέλεσμα να καταστραφούν τα γλυπτά που βρίσκονταν εκεί. Ο ναός ήταν αφιερωμένος στη λατρεία της Παναγίας της Αθηνιώτισσας.

 

 

Το 1018 ο βυζαντινός αυτοκράτορας Βασίλειος Β΄ ο Βουλγαροκτόνος προσκύνησε στον Παρθενώνα. Κατά τη διάρκεια της Δ΄ Σταυροφορίας (1204) η δουκική οικογένεια De la Roche είχε αναλάβει τη διακυβέρνηση της Αθήνας. Τότε ο ναός αφιερώθηκε στη Notre Dame. Μόλις η Αθήνα έπεσε στα χέρια του Μωάμεθ Β΄ του Πορθητή το 1458, ο Παρθενώνας μετατράπηκε σε τζαμί. Το 1687 κατά τη διάρκεια του Β΄ Ενετο-τουρκικού πολέμου ήταν πυριτιδαποθήκη των Τούρκων. Έτσι η οβίδα του πυροβολικού του Μοροζίνι έπεσε στον Παρθενώνα και τον ανατίναξε προκαλώντας μεγάλες καταστροφές στον αρχιτεκτονικό και στον γλυπτό διάκοσμό του.

 

Ο Μοροζίνι απέσπασε βίαια από το ναό γλυπτά καταστρέφοντας πολλά ακόμα. Στις αρχές του 19ου αι. ο Άγγλος πρεσβευτής της Αγγλίας στην Υψηλή Πύλη λόρδος Τόμας Μπρους Έλγιν, βασιζόμενος σε σουλτανικό φιρμάνι έκλεψε και κατέστρεψε σημαντικό μέρος των γλυπτών του Παρθενώνα απ τα οποία όσα σώθηκαν κοσμούν σήμερα τις προθήκες του Βρετανικού Μουσείου.

 

http://www.perfectreader.net/οι-περιπέτειες-του-παρθενώνα-έγινε-θη/