Πέμπτη, 7 Δεκεμβρίου 2017

ΚΩΣΤΑΣ ΣΑΡΡΗΚΩΣΤΑΣ : Τελευταίο στοίχημα




Τελευταίο στοίχημα

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΣΑΡΡΗΚΩΣΤΑΣ
ksarikostas@24media.gr

Ταπεινωθήκαμε, υποφέραμε και αρκετοί από εμάς μετατράπηκαν σε ανέστιους. Πένητες και δυστυχείς με την κρίση και την εφαρμογή των μνημονίων που όρισαν την καθημερινότητα μας σε έναν δυσβάσταχτο Γολγοθά.
Δεν είναι υπερβολή ότι τα προηγούμενα χρόνια ζήσαμε την αυστηρότητα των εταίρων, των «φίλων» και συμμάχων μας, εν ονόματι της σωτηρίας μας. Δεν είναι επίσης υπερβολική η αγανάκτηση του λαού στον χλευασμό που υπέστη ακόμη και από «δικούς του» ανθρώπους. Τους εθνοσωτήρες και συμπατριώτες που μας υποσχέθηκαν τη γη της Επαγγελίας...
Μπορεί, λοιπόν, να ξεγελαστήκαμε και κάποιοι από εμάς να πείστηκαν με τα ευχολόγια που ήχησαν στα αυτιά μας, εξαγοράζοντας την ψήφο με μια... απαλλαγή από τα βάσανα μας.
Όμως όλη αυτή η κατηφόρα, η οικονομική, η ηθική και πρώτιστα πολιτισμική φαίνεται πως σταματά κάπου εδώ. Αχνοφαίνεται το όριο των δεινών μας που οφείλεται σε τρεις βασικούς παράγοντες.
Η Ελλάδα βήμα βήμα ανοικοδομείται, μπαίνει σε τροχιά σταθερότητας, βρίσκει τη συνοχή της και χτίζει το μέλλον της. Η Ευρώπη, όπως και η Ελλάδα, μαθαίνει από τα λάθη της, ωριμάζει και βλέπει πέρα· από αριθμούς και στατιστικές αναλύσεις.
Και μπορεί οι προβλέψεις να είναι πρόωρες, όμως αυτός ο χειμώνας πρέπει να είναι ο τελευταίος βαρύς. Δεν χωράνε επιπλέον πόλωση και κραυγές άνευ ουσίας. Με πυροτεχνήματα που σκοπό έχουν φτηνές και πρόσκαιρες εντυπώσεις. Αυτά ανήκουν στο παρελθόν και η κυβέρνηση οφείλει να απομονώσει κάθε φωνή αποπροσανατολισμού, δίνοντας τη μάχη των μαχών, ώστε να εξέλθει η χώρα από το πρόγραμμα και να πορευτεί με σχέδιο για την επόμενη μέρα. Είναι το προσωπικό στοίχημα του πρωθυπουργού που πρέπει να κερδηθεί, δίνοντας το μήνυμα πως η εύνοια σε τμήματα του λαού εις βάρος του συνόλου ήταν ως εδώ!
Αν αποτύχει, αποτύχαμε, γιατί παρά τις θετικές φωνές και το καλό διεθνές κλίμα, δεν είναι λίγοι οι εσωτερικοί και εξωτερικοί κύκλοι που καραδοκούν να αφανίσουν ό,τι έχει μείνει όρθιο, με την κλεψύδρα να... μετρά αντίστροφα.

ΕΘΝΟΣ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗΣ : Προς «σκεπτικιστές»…




Προς «σκεπτικιστές»…

Γράφει ο
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗΣ

Για τον δημοσιογράφο αποτελεί πάντα μεγίστη ικανοποίηση όταν διαπιστώνει ότι τα κείμενά του βρίσκουν κάποια απήχηση στο αναγνωστικό κοινό. Αυτήν ακριβώς την ικανοποίηση αισθάνθηκα κι εγώ όταν για τα δύο τελευταία άρθρα μου άνθρωποι που μου κάνουν την τιμή να με παρακολουθούν έσπευσαν με διαφόρους τρόπους να με διαβεβαιώσουν ότι τα όσα έγραψα περί Ευρώπης και περί «θεσμών» τούς βρίσκουν απόλυτα σύμφωνους. Ωστόσο, υπήρξαν και ορισμένοι που –χωρίς να είναι τελείως αντίθετοι– ήθελαν να εκφράσουν τον προβληματισμό που τους βασανίζει: Για το εάν μπορούμε να πορευθούμε εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μάλιστα, ένας εξ αυτών μου έθεσε το ερώτημα: «Είστε ευρωσκεπτικιστής; Είστε δραχμιστής;». Γι’ αυτό το σημερινό άρθρο απευθύνεται σε εκείνους περισσότερο που θέλουν να τοποθετηθούν και να καταλάβουν τα γεγονότα. Και να πάρουν θέση προς την α’ ή β’ πλευρά αφού πεισθούν.
Κατ’ αρχήν, θα πρέπει να πω ότι ο όρος «ευρωσκεπτικιστής» υποκρύπτει μιαν αμφιβολία και ερωτήματα για τον ρόλο της Ευρώπης. Ο όρος, δηλαδή, αποδίδεται σε εκείνους που δεν αποδέχονται ασυζητητί την «ευρωπαϊκή προοπτική». Προσωπικά, δεν είμαι «ευρωσκεπτικιστής» αλλά ανένδοτος πολέμιος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επειδή ακριβώς η Ευρώπη δεν εκφράζει σήμερα τα ιδανικά που κάποτε διεκήρυσσε. Την παλιά εποχή, η Δυτική Ευρώπη αναζητούσε τη μοίρα της ανάμεσα στους δύο άλλους «κόσμους»: Την Αμερική και τη Σοβιετική Ένωση. Παράδοση, ιστορία, πολιτισμός, οικονομία, κοινωνική διάρθρωση, πολιτικές πραγματικότητες έδιναν στη Δυτική Ευρώπη μιαν ιδιαίτερη φυσιογνωμία, οντότητα και αποστολή.
Δυστυχώς, σήμερα αυτά δεν ισχύουν. Η «Ηθική», που έδινε πνοή στη δημοκρατική Ευρώπη, έσβησε. Τώρα η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί την έδρα του άκρατου και απάνθρωπου καπιταλισμού της μαφίας των διεθνών τραπεζιτών, που χάριν των συμφερόντων τους προχωρούν κυνικά στη φτωχοποίηση των λαών. Όσο για την επίκριση ως «δραχμιστή», επιμένω κατηγορηματικά ότι χώρα που δεν διαθέτει εθνικό νόμισμα αυτόματα εκχωρεί την εθνική της ανεξαρτησία. Δεν θέλει φιλοσοφία. Όταν εξαιτίας του κοινού νομίσματος τα ξένα κέντρα μπορούν να σου κλείνουν τις τράπεζες όποτε δεν υποτάσσεσαι στις διαταγές τους, τότε ΑΛΛΟΙ ρυθμίζουν τις τύχες των κρατών και όχι οι κυβερνήσεις τους. Ο ρόλος του Κοινοβουλίου εκμηδενίζεται και έχουμε δικτατορία ελεεινής μορφής, καλυμμένη με «δημοκρατικό» μανδύα.
Ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ, επίτιμος καθηγητής Ανθρωπολογίας σε πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, σε μια άκρως ενδιαφέρουσα μελέτη του το 2010 έκανε μια αναδρομή στο ταξικό σχέδιο που αναπτύχθηκε κατά την κρίση του 1970, την οποία θεωρούσε αφετηρία των σημερινών μας δεινών. Το σχέδιο εκείνο των τραπεζιτών, «με μανδύα τόνους ρητορείας σχετικά με την ελευθερία του ατόμου, την ελεύθερη αγορά και το ελεύθερο εμπόριο, νομιμοποιούσε δρακόντειες πολιτικές, σχεδιασμένες για την ανάκτηση και την παγίωση της καπιταλιστικής ισχύος. Το σχέδιο υπήρξε επιτυχές, κρίνοντας από την ανορθόδοξη συγκέντρωση πλούτου και εξουσίας που παρατηρείται σε όλες τις χώρες οι οποίες ακολούθησαν το μονοπάτι του νεοφιλελευθερισμού. Και δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει την εξάλειψή του. Μία από τις βασικές πραγματιστικές αρχές που ανέκυψαν κατά τη δεκαετία του 1980, για παράδειγμα, όριζε ότι η κρατική εξουσία πρέπει να προστατεύει τους οικονομικούς οργανισμούς, πάση θυσία…». Και απεκάλυπτε ο Ντέιβιντ ότι στην κρίση που ξέσπασε στο Μεξικό η εντολή των μεγιστάνων του κεφαλαιοκρατικού καπιταλισμού ήταν: «Σώστε τις τράπεζες και ξεζουμίστε τον λαό…»!
Τώρα, βλέπουμε το σχέδιο αυτό να εφαρμόζεται στην Ελλάδα. Εάν δεχθούμε ότι ιστορικά ρόλος της Αριστεράς είναι να υπεραμύνεται των λαϊκών συμφερόντων και να πολεμάει τις σκοτεινές δυνάμεις του κεφαλαίου, γεννάται το εύλογο ερώτημα: Πού βρίσκονται, επιτέλους, στην Ελλάδα περισσότερο αλλά και στον ευρωπαϊκό χώρο, οι δυνάμεις της Αριστεράς, για να διαδραματίσουν τον ιστορικό τους ρόλο; Πώς είναι δυνατόν να ισχυρίζονται οι ονομαζόμενοι «σοσιαλδημοκράτες» και άλλοι «αριστεροί» ότι είναι ποτέ δυνατόν να αντισταθείς στη μαφία των τραπεζιτών μέσα από την πλήρως ελεγχόμενη από αυτές τις δυνάμεις Ευρωπαϊκή Ένωση; Κατήντησαν κομπάρσοι των κεφαλαιοκρατών. Το μέγα πρόβλημα είναι με ποιον τρόπο θα ανατρέψεις αυτό το σύστημα του κοινωνικού ολέθρου και όχι πώς θα πείσεις (αν είναι ποτέ δυνατόν!) τους Καίσαρες και Καλιγούλες των Βρυξελλών να σου παραδώσουν το πηδάλιο. Δεν είναι στις συνήθειες των δυναστών να αυτοκτονούν!
Η δική μας ψευδο-Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ νομίζει ότι θα πετύχει στον (ύποπτο και θολό) ρόλο της αποδεχόμενη τις «αξιολογήσεις», καθιερώνοντας πλειστηριασμούς χάριν των τραπεζιτών και βίαιη φτωχοποίηση των συνταξιούχων, «ξεζουμίζοντας» τους πολίτες για να δώσει εξετάσεις υποταγής στη συμμορία των «θεσμών»… Αλλά αυτά μπορεί να τα εφαρμόσει οποιαδήποτε νεοφιλελεύθερη Δεξιά. Επομένως, τι τη θέλουμε τη λεγόμενη «Αριστερά»; Οι πονηροί, δόλιοι «εταίροι» στηρίζουν την κυβέρνηση του Τσίπρα ακριβώς για να δείξουν στους ζαλισμένους Έλληνες ότι, αφού η «Αριστερά» ακολουθεί τη δική τους πολιτική, δεν υπάρχει άλλος δρόμος και οφείλουν να υποταχθούν. Εκμεταλλευόμενοι την αρχομανία του Αλέξη, οι μαφιόζοι των ξένων τραπεζιτών τον έχουν δέσει χειροπόδαρα και τον εξέθεσαν διεθνώς.
Με ποιον τρόπο; Προ εβδομάδος, έβαλαν τον Δικηγορικό Σύλλογο της Γαλλίας να «βραβεύσει» τον έλληνα πρωθυπουργό για το… «πολιτικό του σθένος»! Πρώτα πρώτα, ο Δικηγορικός Σύλλογος τι σχέση έχει με τέτοιου είδους «επιβραβεύσεις»; Ο Τσίπρας δεν είναι νομικός. Απλώς, έχει αναγνωριστεί ως… δικολάβος! Κι έπειτα, ποιο είναι το «σθένος» του; Οι συνεχείς «κωλοτούμπες»; Τα ατελείωτα ψεύδη; Το ότι δεν εδίστασε και δεν διστάζει να επιβάλλει συνεχείς εξοντωτικούς φόρους και να παίρνει απάνθρωπα μέτρα σε βάρος των πολιτών, χάριν των συμφερόντων των ξένων τραπεζών; Σθένος πολιτικό θα είχε εάν διέθετε το κουράγιο να ΑΡΝΗΘΕΙ να παίξει τον ρόλο του «Κουίσλινγκ», που εξυπηρετεί την πολιτική των αποικιοκρατών. Εκείνος, όμως, καμάρωνε με το μετάλλιο της… υποταγής που του απένειμαν και γελούσε ανυποψίαστος για τη διεθνή διαπόμπευσή του. Και η φαιδρή τελετή έκλεισε με τη σουρεαλιστική (δηλαδή, βλακώδη) δήλωσή του: «Είμαι Ευρωπαίος, διότι είμαι… αριστερός»!
Καημένε Αλέξη, πού σε κατήντησε το πάθος σου για την εξουσία έναντι οιουδήποτε τιμήματος… Το να εξουθενώνεις τους πολίτες κατά διαταγήν των ξένων δεν λέγεται «σθένος» αλλά θράσος. Έμπλεξες τις έννοιες. Προχώρησε, όμως, ο πρωθυπουργός των φόρων και σε κάτι περίεργες παρομοιώσεις, εμφανίζοντας τον εαυτό του σαν τον Οδυσσέα! Δεν τα είπε καλά στους Γάλλους. Έπρεπε να παρομοιάσει τον εαυτό του με τους ναύτες του Οδυσσέα, που τους μάγεψε η Κίρκη και τους μετέτρεψε σε χοίρους. Εκείνον τον μεταμόρφωσε η Κίρκη των Βρυξελλών από «επαναστάτη» αντιπολιτευόμενο σε υπάκουο υπηρέτη της μνημονιοκρατίας. Τέτοιος «αριστερός» δεν έχει παρουσιαστεί ποτέ άλλοτε στην Ιστορία. Αλλά με την Ιστορία δεν τα πάει καθόλου καλά ο Αλέξης. Δεν έκλεισε τα αυτιά του ο Οδυσσέας για να αποφύγει τον κίνδυνο από τα θέλγητρα των Σειρήνων, όπως είπε στους γάλλους νομικούς, που πολύ το διασκέδαζαν. Εκείνος κλείνει τα αυτιά του στις διαμαρτυρίες των φορολογουμένων και γοητεύθηκε από τα θέλγητρα των Σειρήνων της μαφίας των «εταίρων».
Αλλά ούτε –τουλάχιστον– στη νεότερη Ιστορία έχει εντρυφήσει ο Ιανός του επονείδιστου ΣΥΡΙΖΑ. Διαφορετικά, θα εγνώριζε ότι στα μεταπολεμικά χρόνια η ΕΔΑ (όπως και η γνήσια Κεντροαριστερά των Σβώλου, Τσιριμώκου, Καρτάλη κ.λπ.) στάθηκε ως πολιτικός οργανισμός επειδή –πέραν των άλλων– ανέπτυξε μια οικονομική πολιτική η οποία ανταποκρινόταν στα προβλήματα των λαϊκών και μεσαίων στρωμάτων. Δεν επρότεινε την… υπερφορολόγησή τους (όπως πράττουν σήμερα οι ψευδοαριστεροί, κατ’ εντολήν των ξένων). Αντίθετα, ήταν δύναμη που όρθωσε ανάστημα στην οικονομική λογική του Σχεδίου Μάρσαλ και ανέδειξε διαφορετικές παραγωγικές προτεραιότητες, πέραν της ενσωμάτωσης της χώρας στο δυτικό σύστημα οικονομικών και εμπορικών σχέσεων. Απετέλεσε μιαν ανυπέρβλητη πολιτική δυναμική, που δεν την είχαν προβλέψει οι υμνολόγοι-θιασώτες της «βοήθειας». Ιδίως όταν τα πέντε χρόνια εφαρμογής του Σχεδίου Μάρσαλ μπορεί να μετέφεραν πόρους σε συγκεκριμένες κατηγορίες πληθυσμού, άφησαν όμως στο περιθώριο σημαντικές πλευρές των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας αλλά και ανολοκλήρωτες υποδομές. Γιατί; Διότι η διαδικασία παραγωγικής ανάπτυξης θυσιάστηκε στις γεωπολιτικές απαιτήσεις των Αμερικανών μετά τον πόλεμο της Κορέας.
Σήμερα, η παραγωγική ανάπτυξη της χώρας θυσιάστηκε μπροστά στις απαιτήσεις των «θεσμών» για να πλουτίζουν ακόμα περισσότερο οι γερμανο-γαλλικές τράπεζες. Οι «σκεπτικιστές» και φοβισμένοι για το τι θα συμβεί με την αποχώρησή μας από την ευρωπαϊκή συμμορία θα πρέπει να αναλογισθούν την πρωτόγνωρη κρίση και εξαθλίωση που βιώνουμε. Και να συνειδητοποιήσουν ότι αυτό το άθλιο φαινόμενο ονομάζεται καπιταλισμός. Έδρα του είναι οι Βρυξέλλες. Επομένως, δεν είναι δυνατόν να πολεμήσεις το θηρίο μέσα στη φωλιά του, αφού οπωσδήποτε θα σε… καταβροχθίσει! Να ακολουθήσουμε το παράδειγμα της Βρετανίας, όπου μετά το Brexit έπεσε η ανεργία στο 3%. Όταν βρεθούν εθνικοί κυβερνήτες κρατών και αποσύρουν τις χώρες τους από τη σύναξη της ευρωπαϊκής διαφθοράς, τότε μόνο θα γυρίσει ο τροχός της Ιστορίας και το σάπιο αυτό οικοδόμημα θα καταρρεύσει.
Όλα αυτά, λογικά, θα έπρεπε να τα αναλύει καθημερινά μια σωστή Αριστερά. Αλλά να το πάρουμε απόφαση: Η Αριστερά στην Ελλάδα πέθανε εξαιτίας του ανερμάτιστου ΣΥΡΙΖΑ, που καθιέρωσε την ανωμαλία σε όλα τα επίπεδα. Την εξετέλεσε ο Τσίπρας, που έχασε το παιχνίδι σε εθνικό, πολιτικό και ηθικό επίπεδο. Θα περάσουν πολλά χρόνια για να εμφανισθούν άλλοι, ΕΝΤΙΜΟΙ όμως άνθρωποι, να εκφράσουν αυτόν τον χώρο. Στο μεταξύ, οι ψηφοφόροι, όταν ακούνε «Αριστερά», θα παίρνουν έντρομοι δρόμο. Μακάρι, τουλάχιστον, να υπήρχε μια αντιμνημονιακή Δεξιά, αλλά ούτε αυτήν τη βλέπουμε. Εμείς οι παλαιότεροι, που ευτυχήσαμε να ζήσουμε στο περιβάλλον αληθινά μεγάλων ηγετών και πιστεύαμε σε άλλες αξίες, γίναμε τώρα κουρασμένοι πλάνητες των χώρων που γοήτευσαν την εαρινή μας ψυχή. Βαδίζουμε πια μέσα στη νύχτα των καιρών, με την πίστη μας δεινά τραυματισμένη απ’ όσα διαδραματίζονται γύρω μας.
Ο «Πατριάρχης» του Σοσιαλισμού, ο Ζαν Ζορές, που έβλεπε πολύ πιο μπροστά από την εποχή του, μας είχε προειδοποιήσει έγκαιρα: «Η πλάνη μας αρχίζει από το σημείο που περιμένουμε στ’ αλήθεια την απότομη κατάρρευση του καπιταλισμού και την απότομη άνοδο του προλεταριάτου, μετά από κάποια σφοδρή πολιτική θύελλα της αστικής κοινωνίας ή από κάποια μεγάλη οικονομική αναταραχή». Και ετόνιζε ότι αλλαγή θα υπάρξει μόνο με την «ενδυνάμωση του προλεταριάτου»! Αυτός ακριβώς έπρεπε να είναι ο ρόλος μιας γνήσιας Αριστεράς, εάν υπήρχε…

Τετάρτη, 6 Δεκεμβρίου 2017

JOHN GALT : Η Έννοια του Καπιταλισμού








Η Έννοια του Καπιταλισμού

Υπό JOHN GALT

Ο κ. πρωθυπουργός: «Να παρκάρει κανείς τα αφορολόγητα λεφτά του σε εξωχώριους παραδείσους αποτελεί -ηθικό, μάλιστα- δικαίωμα όσων προσπαθούν να γλυτώσουν τα εισοδήματά τους από την υπερφορολόγηση, αφού έτσι, μας λένε, λειτουργεί το παγκόσμιο σύστημα του καπιταλισμού».
Ο κ. υπουργός των Οικονομικών: «Καθώς βρισκόμαστε υπό την επιτροπεία των Μνημονίων και δεν μπορούμε να συλλάβουμε τη φοροδιαφυγή, αναγκαστικά υπερφορολογούμε τα δηλωμένα εισοδήματα».
Ο κ. υπουργός Δικαιοσύνης: «Η ιδεολογία δεν διώκεται».
Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο: «Αγάπα τον πλησίον σου ως σεαυτόν».
Ας υποθέσουμε ότι δηλώνουμε πιστά θρησκευόμενοι καπιταλιστές. Ιδεαλιστικά, ακολουθούμε το «αγάπα τον πλησίον σου» σαν να είμαστε εμείς. Ταυτόχρονα, ιδεολογικά πιστεύουμε ότι ο καπιταλισμός, ως μηχανισμός αξιοποίησης των πλουτοπαραγωγικών πόρων του κόσμου, μέσω των ιδιωτικών κινήτρων και της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής, οδηγεί σε μεγιστοποίηση της ευημερίας του κόσμου.
Ο κ. Κοντονής είναι προφανές ότι συμφωνεί και δεν μπορούμε να διωχθούμε για την ιδεολογία μας. Ανεξαρτήτως αν σκοτώνουμε για την ιδεολογία μας ή εκμεταλλευόμαστε καπιταλιστικά τους συνανθρώπους μας, δεν μπορεί να μας διώξει ο κύριος εισαγγελέας επειδή έχουμε την ιδεολογία να πιστεύουμε ότι ο καπιταλισμός είναι το καλύτερο σύστημα διαχείρισης των πόρων. Μας διώκει αν παρανομούμε.
Είμαστε όμως και θρησκευόμενοι πολίτες. Ανεξάρτητα από το αν εκκλησιαζόμαστε ή μη, η αρχή του «αγάπα τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου» μας δεσμεύει. Είμαστε έτοιμοι να δώσουμε μέρος της περιουσίας μας και του πλούτου μας σε έναν αξιόπιστο διαχειριστή, π.χ., τον κ. υπουργό των Οικονομικών, που με την πεφωτισμένη καθοδήγηση του κ. πρωθυπουργού μας θα δώσει στον πλησίον μας όσα χρειάζεται για να νιώθει όσο καλά αισθανόμαστε κι εμείς με το υπόλοιπο του εισοδήματος που θα μας απομείνει. Πλούσιοι και φτωχοί εισφέρουν όσο πρέπει για να επουλωθούν οι κοινωνικές ανισότητες.
Επειδή μάλιστα η αλληλεγγύη είναι τυφλή και δεν μπορεί να γνωρίζει σε ποιους πρέπει να πάνε και επειδή δεν είναι σκόπιμο να γνωρίζουν εκείνοι που ενισχύονται ποιος τους τα δίνει, τα μεταφέρουμε στον κ. υπουργό, που έχει και την ειδικότητα ενός ανθρώπου που όλη του τη ζωή την έχει αφιερώσει στην αναδιανομή του πλούτου και με βεβαιότητα γνωρίζει καλύτερα από όλους εμάς. Έχει διαβάσει και λίγο από Mirrlees.
Είμαστε έτοιμοι να κάνουμε τη μεταφορά, αλλά διαβάζουμε ότι ο κ. υπουργός λέει ότι αυτό που του οφείλουμε δεν είναι ορθό, σύμφωνα με τα εισοδήματά μας, και θα έπρεπε να είναι αρκετά μικρότερο, αλλά, δυστυχώς για εκείνον και για εμάς, πρέπει να πληρώσουμε περισσότερο, γιατί δεν μπορεί να ελέγξει τη φοροδιαφυγή. Δηλαδή, θέλει να εισπράξει 35% περισσότερα από εμάς για να φέρει τους πολίτες που δεν έχουν στο επίπεδο που θα είμαστε εμείς χωρίς το 35% του εισοδήματός μας. Όλοι είμαστε ίσοι έναντι του ευαγγελιστή, αλλά κάποιοι είναι περισσότερο, γιατί έχουν φοροδιαφύγει.
Θα μπορούσε να τους χαρακτηρίσει κάποιος ως άπιστους. Είναι αυτοί που αξιοποιούν την αδυναμία του κ. υπουργού των Οικονομικών να κάνει τη δουλειά του και συμμετέχουν στην κοινή ευθύνη να είναι έλληνες πολίτες με κάτι λιγότερο από αυτό που πρέπει. Προς ενημέρωση των αναγνωστών μας, υπογραμμίζουμε ότι αυτοί όλοι στερούν με τη συμπεριφορά τους το 35% των φορολογικών εσόδων του Δημοσίου. Περίπου 12 δισ. ετησίως.
Για να μη στεναχωρήσουμε φίλους και γνωστούς, ας τους αποκαλέσουμε «παραβατικούς». Είναι σαν εκείνον που στα βαθιά μεσάνυκτα τραυματίζει με το αυτοκίνητό του έναν συνάνθρωπό του και τον αφήνει και φεύγει. Είναι ένας ιδεολόγος καπιταλιστής, που δεν διαπνέεται από τα ευαγγελικά κοινωνικά πρότυπα. Δεν σκοτώνει, όπως κά­ποιος άλλος, αλλά εκμεταλλεύεται τις αδυναμίες του κ. υπουργού και του συστήματος που εκπροσωπεί και παραβαίνει τους κανόνες. Γνωρίζει βέβαια ότι αν τον πιάσει η τσιμπίδα της εφορίας θα υποστεί τις νόμιμες συνέπειες, αλλά το τολμά. Κάποιος άλλος ιδεολόγος, άλλωστε, σκότωσε, τιμωρήθηκε αλλά αξιοποίησε την επιείκεια του καπιταλιστικού συστήματος για να πάει περίπατο έστω και 48 ώρες. Γιατί όχι κι αυτός.
Εκείνο που μας κάνει εντύπωση είναι ότι ο κ. πρωθυπουργός έρχεται να δικαιώσει ιδεολογικά όλους αυτούς και μαζί τους και τον κ. υπουργό. Ο κ. πρωθυπουργός μας λέει ότι ο καπιταλισμός ως ιδεολογία είναι ένα σύστημα που στηρίζει τη φοροδιαφυγή. Αν μπορείς να μην πληρώσεις, μην πληρώνεις. Μαύρα στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό, με νόμιμες απαλλαγές ή με μη νόμιμες, τεχνικές παραβατικότητας ή ό,τι άλλο σκεφτεί ο φοροτεχνικός σου, ο κ. πρωθυπουργός λέει το προφανές γι’ αυτόν ιδεολόγημα: «Έτσι λειτουργεί ο καπιταλισμός».
Κι εμείς, που πληρώναμε μέχρι τώρα, από τι πάσχαμε; Δεν γνωρίζαμε πώς λειτουργεί ο καπιταλισμός ή το γνωρίζαμε, αλλά επειδή είμαστε θρήσκοι δεν το λαμβάναμε υπ’ όψιν και αδιαφορούσαμε για την παραβατικότητα, επειδή αγαπούσαμε τον πλησίον μας ως σεαυτόν.
Η απάντηση στο ρητορικό ερώτημα είναι απλή. Γνωρίζουμε ότι ο καπιταλισμός λειτουργεί με βάση τη δημοκρατική νομιμότητα. Αν δεν ισχύει το δεύτερο, δεν υπάρχει καπιταλισμός. Όσοι νομίζουν ότι ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα που στηρίζεται στην παραβατικότητα και στην ανικανότητα των υπουργών και των ανωτέρων τους να κάνουν τη δουλειά τους είναι βαθιά νυχτωμένοι για την ιδεολογία μας.
Διότι αν όλοι μας μετατραπούμε σε παραβατικούς, μη πληρώνοντας φόρους, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι θα γελάσουμε τελευταίοι, παρατηρώντας την κυβέρνηση να ψάχνει να βρει χρήματα να μοιράσει. Αν νομίζουν κάποιοι ότι λόγω της δικής τους ανικανότητας μπορούν να καλύπτονται με ιδεολογικά τερτίπια του τύπου «έτσι λειτουργεί ό καπιταλισμός», θα εκπλαγούν, όταν αργά αλλά σταθερά και παρά την αύξηση των φορολογικών συντελεστών οι φορολογούμενοι όλο και περισσότερο αρχίσουν να υποκαθιστούν τον πλησίον τους με τον εαυτούλη τους. Αν ασχολούνται με τις εξωχώριες και μετά τα τρία χρόνια στην εξουσία και δεν εφαρμόζουν απλές πρακτικές για να εισπράξουν αυτά που οφείλουν οι φορολογούμενοι και το μόνο που κάνουν είναι να κατηγορούν πρόσωπα και πρακτικές, ας σκεφτούν κάτι πολύ απλό.
Το χειρότερο στον καπιταλισμό είναι ένα γεγονός. Το δημοκρατικό κράτος δικαίου που τον περιβάλλει. Και στο σύστημα αυτό οι ευθύνες δεν αφορούν μόνο αυτούς που φοροδιαφεύγουν αλλά κι αυτούς που τους κάλυψαν, προφασιζόμενοι δήθεν ότι τελικά και δυστυχώς «έτσι λειτουργεί ο καπιταλισμός».
Γιατί σημασία στον καπιταλισμό δεν έχει τι σου λένε ότι ισχύει, αλλά τι πράγματι και σύμφωνα με τους νόμους της χώρας ισχύει.
http://www.paron.gr/2017/11/20/i-ennia-tou-kapitalismou/

ΓΕΡ. ΠΟΤΑΜΙΑΝΟΥ:Η θυσία των φορολογουμένων για τη διάσωση των τραπεζών




Η θυσία των φορολογουμένων για τη διάσωση των τραπεζών

Η μετάβαση της χώρας στη δεύτερη ταχύτητα της Ευρώπης

Του ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΠΟΤΑΜΙΑΝΟΥ

Η ομολογία Ντάισελμπλουμ, ο οποίος τόνισε ότι για τη διάσωση των ευρωπαϊκών τραπεζών θυσιάστηκαν οι φορολογούμενοι, σημάδεψε την αποχώρησή του από την προεδρία του Eurogroup. Η αλήθεια αυτή κρύφτηκε με χονδροειδείς κατηγορίες για «άσωτους και τεμπέληδες νότιους», με πρώτους τους Έλληνες. Σήμερα όμως βρισκόμαστε στην ίδια κατάσταση. Περικοπές μισθών, συντάξεων και πλειστηριασμοί ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας θα πρέπει να διασώσουν πάλι τις τράπεζες.
Η συνέχιση των θυσιών περιβάλλεται με το φωτοστέφανο της σωτηρίας, του τέλους των Μνημονίων. Η αλλαγή κλίματος στις συνεννοήσεις με τους δανειστές φάνηκε από την αρχή της τρίτης αξιολόγησης. Είχε βέβαια παρατηρηθεί η συμφωνία κυβέρνησης και ευρωπαίων δανειστών, που «απομόνωσε» το ΔΝΤ στο Eurogroup της 15ης Ιουνίου. Η συμφωνία με τους Ευρωπαίους έχει ως βάση την ονομαστική έξοδο από το Μνημόνιο, που εξυπηρετεί πολιτικά και τις δύο πλευρές, για διαφορετικούς λόγους. Με ποιους όρους είναι όμως δυνατή η έξοδος, με το χρέος να ανέρχεται στο 180% του ΑΕΠ, όταν η χώρα εισήλθε στο πρόγραμμα με χρέος 120% του ΑΕΠ; Η απάντηση έχει τρεις πτυχές:
1. Τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα είναι ο τρόπος που αποπληρώνεται το χρέος.
2. Η μετατροπή του ESM σε Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο θα εξασφαλίσει την πρόσθετη εποπτεία που θα διατηρήσει τον ασφυκτικό έλεγχο του προϋπολογισμού.
3. Οι δανειστές θα εξασφαλίσουν την έξοδο στις αγορές, απαλασσόμενοι από τη χρηματοδοτική στήριξη μιας ζώνης χαμηλών μισθών και χαμηλού κόστους παραγωγής.
Υπενθυμίζεται ότι τον Ιανουάριο του 2010 το ΔΝΤ άλλαξε τους κανόνες του για να συμμετάσχει στα δύο πρώτα Μνημόνια και το 2016 τους άλλαξε πάλι και αυτό δεν έχει επιτρέψει τη συμμετοχή του με χρηματοδότηση στο τρίτο Μνημόνιο, όσο οι Ευρωπαίοι δεν μειώνουν το χρέος. Στα δύο πρώτα Μνημόνια το ΔΝΤ διευκόλυνε τους ευρωπαίους δανειστές να απαλλαγούν από την έκθεση των τραπεζών τους στο ελληνικό χρέος. Σήμερα διευκολύνει την ελληνική κυβέρνηση να συνδέσει το δημοσιονομικό πρόβλημα με την ελάφρυνση του χρέους. Δεν τη διευκολύνει όμως στον διαχωρισμό των μεταρρυθμίσεων από τα δημοσιονομικά κενά που δημιουργούνται, γεγονός που δεν επέτρεψε την αμφισβήτηση του στόχου 3,5%. Διότι η διατήρηση υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων ακυρώνει κάθε συζήτηση για αναδιάρθρωση (μείωση) του χρέους.
Ας θυμηθούμε πως το πρώτο Μνημόνιο βασίστηκε στην παραδοχή ότι η Ελλάδα θα επιτύγχανε πρωτογενή πλεονάσματα ύψους 6% του ΑΕΠ. Το ΔΝΤ συνέχισε με το δεύτερο Μνημόνιο να εκτιμά εφικτή την επίτευξη πρωτογενών πλεονασμάτων ύψους 4,5%. Οι παραδοχές αυτές έγιναν δεκτές επειδή μόνο έτσι έβγαιναν τα νούμερα βιωσιμότητας, χωρίς διαγραφή χρέους, όπως ήθελαν οι ευρωπαίοι δανειστές.
Το ΔΝΤ, μετά την επανεκλογή της κ. Λαγκάρντ, συνέχισε την παράδοση των ανεδαφικών παραδοχών, επιμένοντας σε πρωτογενή πλεονάσματα 3,5%. Σήμερα όμως το ΔΝΤ προτείνει πως «ό,τι δεν μπορεί να καλυφθεί από τη λήψη νέων μέτρων, θα πρέπει να καλυφθεί από τη μείωση χρέους». Ο κ. Σόιμπλε έσπευσε να «συμφωνήσει», με τη διευκρίνηση όμως ότι «όλα μπορούν να καλυφθούν με νέα μέτρα μέχρι το 2025». Οι συντάξεις μπήκαν λοιπόν στο κρεβάτι του Προκρούστη και η μείωσή τους «γλυκαίνεται» με την προοπτική απλής επιμήκυνσης του χρέους.
Όμως το κόψιμο των συντάξεων δεν θα κάνει το χρέος βιώσιμο παρά μόνο για λίγα χρόνια, αν δεν υπάρξει ισχυρή ανάκαμψη. Για τον λόγο αυτό παρατηρούμε σήμερα μια καταιγίδα θετικών δηλώσεων και εκτιμήσεων για προοπτικές ανάκαμψης, μείωσης της ανεργίας, επίτευξη στόχων, αλλά βέβαια και γρήγορη διεκπεραίωση των πλειστηριασμών των «κόκκινων» δανείων για τη δημιουργία κλίματος εμπιστοσύνης για έξοδο στις χρηματαγορές. Το χρονικό όριο προσδιορίστηκε στο 2025, γιατί μέχρι τότε θα έχουν ολοκληρωθεί οι μεταρρυθμίσεις του ευρωπαϊκού θεσμικού πλαισίου στο νέο καθεστώς «πολλών ταχυτήτων».
Οι μεταρρυθμίσεις της Ευρωζώνης θα δημιουργήσουν ένα πλαίσιο αυξημένης εποπτείας της πορείας της ελληνικής οικονομίας μετά το 2018. Το πλαίσιο αυτό προσδιορίζεται από τους δημοσιονομικούς στόχους του μεσοπρόθεσμου και τον στόχο πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% του ΑΕΠ, λαμβάνοντας υπόψη την ετήσια ρήτρα αποπληρωμής χρέους έως 15% του ΑΕΠ.
Έτσι, μετά τον Αύγουστο του 2018, θα υπάρχει η δημοσιονομική εποπτεία που προβλέπει το Σύμφωνο Σταθερότητας για τις χώρες της Ευρωζώνης με χρέος πάνω από 60%. Όμως η γερμανική στρατηγική για την Ευρωζώνη έχει προβλέψει τη μετατροπή του μηχανισμού διάσωσης (ESM) σε Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο. Εάν εγκριθεί η εποπτική λειτουργία του ESM, εκτός της Κομισιόν, στην εφαρμογή των δεσμεύσεων μέχρι την αποπληρωμή του 75% του χρέους η εποπτεία θα είναι ασφυκτική και εφιαλτική, αφού η σύνδεση του συνταξιοδοτικού με την αποπληρωμή του χρέους θα συνεχίσει να μειώνει -εκτός άλλων- τις συντάξεις.
Το σενάριο έχει ιδιαίτερες δυσκολίες όσον αφορά τις τράπεζες, που μέχρι την άνοιξη θα πρέπει να έχουν επιτύχει μια σημαντική απομείωση του όγκου των «κόκκινων» δανείων και χρονοδιάγραμμα απαλλαγής από τα νέα.
Η προοπτική παραχώρησης ευρωπαϊκής προληπτικής γραμμής ως εγγύηση έχει αποκλεισθεί. Για τον λόγο αυτό έχει προεγκριθεί η γραμμή του ΔΝΤ και ξεκίνησε προσπάθεια συσσώρευσης ενός αποθέματος 10-12 δισ. ευρώ. Αυτό θα γίνει μέσω των νέων εκδόσεων βραχυπρόθεσμου χρέους και τις επιστροφές κερδών των ομολόγων των κεντρικών τραπεζών. Το σενάριο αυτό βέβαια επιφυλάσσει διαρκή στασιμότητα και οδηγεί κατευθείαν σε καθεστώς δεύτερης ταχύτητας στη νέα Ευρώπη, που έχει διαγράψει την αλληλεγγύη.