Τετάρτη, 7 Φεβρουαρίου 2018

ΑΘΗΝΑ 1911 : Η απεργία των τραμβαγέρηδων




ΑΘΗΝΑ 1911 : Η απεργία των τραμβαγέρηδων

Με συλλήψεις και πυροβολισμούς έληξε η κινητοποίηση των εργαζομένων στα τραμ που έμελλε να επιταχύνει τις εξελίξεις για την καθιέρωση μιας σύγχρονης εργατικής νομοθεσίας.

Οι τραμβαγερηδες, όπως αποκαλούσαν οι παλαιότεροι τους εργαζομένους στο τραμ, ήταν ένας από τους πιο δυναμικούς κλάδους στην Ελλάδα, με συνδικαλιστική εκπροσώπηση και αρκετές κινητοποιήσεις στο ενεργητικό τους. Η απεργία που κήρυξαν στην Αθήνα στα τέλη Ιανουαρίου 1911 μπορεί να μην πέτυχε τον στόχο της, που ήταν οι επαναπρόσληψη απολυθέντων συναδέλφων τους, αλλά επιτάχυνε τις εξελίξεις για την καθιέρωση μιας σύγχρονης εργατικής νομοθεσίας στην Ελλάδα.
Στις αρχές της δεύτερης δεκαετίας του 20ού αιώνα, με ανοιχτά τα εθνικά θέματα (Μακεδόνικο, Κρητικό κ.ά.), η ελληνική οικονομία βρισκόταν σε ανοδική πορεία, η βιομηχανία αναπτυσσόταν, τα δικαιώματα όμως των εργαζομένων ήταν σχεδόν ανύπαρκτα. Συχνά αναγκάζονταν να δουλεύουν 13 με 14 ώρες την ημέρα, οι μισθοί ήταν πενιχροί και οι αναιτιολόγητες απολύσεις σύνηθες φαινόμενο. Τη διακυβέρνηση της χώρας ασκούσε ο Ελευθέριος Βενιζέλος, που είχε κερδίσει πανηγυρικά τις εκλογές της 28ης Νοεμβρίου 1910 και ετοιμαζόταν να ξεδιπλώσει το μεταρρυθμιστικό του πρόγραμμα, το οποίο θα οδηγούσε στον αστικό μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας.
Στα μέσα Ιανουαρίου, η ελληνοβελγική Εταιρεία Τροχιοδρόμων Αθηνών - Πειραιώς - Περιχώρων (ΕΤΑΠΠ), που διαχειριζόταν τα τραμ της πρωτεύουσας και του επινείου της, απέλυσε τέσσερις επιθεωρητές, μεταξύ των οποίων και τον πρόεδρο του σωματείου των τραμβαγέρηδων, για τη συνδικαλιστική τους δράση. Στην ουσία, στόχος της ήταν η διάλυση του μαχητικού σωματείου τους. Οι εργαζόμενοι της επιχείρησης απάντησαν δυναμικά και στις 21 Ιανουαρίου κήρυξαν απεργία διαρκείας, με βασικό αίτημα την επαναπρόσληψη των απολυμένων.
Το πρωί της πρώτης ημέρας της απεργίας οι απεργοί ξεκίνησαν εν πομπή από το κέντρο της Αθήνας και κατευθύνθηκαν διά μέσου της οδού Πειραιώς προς το αμαξοστάσιο, που βρισκόταν στην περιοχή της Αγίας Τριάδας Κεραμεικού. Το κλίμα ήταν πανηγυρικό και κάποιοι εκ των απεργών άρχισαν να χορεύουν συνοδεία πίπιζας, όπως έγραφε ο Τύπος της εποχής.
Παράλληλα, άλλοι απεργοί απέκλεισαν τα αμαξοστάσια σε Φάληρο και Πειραιά, τα οποία φρουρούσαν άντρες της Χωροφυλακής. Η διεύθυνση της εταιρείας παρέμενε ανένδοτη στην επαναπρόσληψη των απολυθέντων, όπως και οι απεργοί, που ήταν αποφασισμένοι να μην αφήσουν να κυκλοφορήσει κανένα τραμ, διαμηνύοντας προς την εργοδοσία ότι εν ανάγκη θα βάφουν τις γραμμές με το αίμα τους.
Η συνάντηση τους με τον υπουργό Εσωτερικών, Εμμανουήλ Ρέπουλη, τους απογοήτευσε. Τις επόμενες δύο ημέρες τα πράγματα κύλησαν ήρεμα, με τους απεργούς να εμμένουν στην απόφαση τους για συνέχιση της απεργίας τους. Ο ίδιος ο Βενιζέλος δέχθηκε απεργούς και εκπροσώπους της εργοδοσίας σε μια προσπάθεια εξεύρεσης λύσης, ενώ η κυβέρνηση απέρριψε τη διεξαγωγή διαιτησίας, την οποία επιδίωκαν οι απεργοί πιστεύοντας ότι θα την κερδίσουν. Η εργοδοσία δεν έχασε χρόνο και έθεσε σε κίνηση απεργοσπαστικό μηχανισμό έχοντας στο πλευρό της την Εισαγγελία, που ανακοίνωσε ότι θα συλλαμβάνεται όποιος απεργός παρεμποδίζει συνάδελφο του να εργαστεί.
Στις 24 Ιανουαρίου η κατάσταση εκτραχύνθηκε, καθώς σημειώθηκαν επεισόδια στο αμαξοστάσιο του Κεραμεικού, όπου είχαν συγκεντρωθεί οι απεργοί συν γυναιξί και τέκνοις. Ερρίφθησαν ακόμη και πυροβολισμοί από τη Χωροφυλακή, η οποία, όπως δικαιολογήθηκε, ανταπέδωσε πυρά που προήλθαν από απεργούς. Οι συλλήψεις απεργών ξεπέρασαν τις εκατό.
Με την τροπή που πήραν τα πράγματα η απεργία άρχισε να φυλλορροεί. Σημαντικό ρόλο έπαιξε και το τελεσίγραφο της εταιρείας ότι όποιος υπάλληλος της δεν προσερχόταν στην εργασία του θα θεωρούνταν αυτοδικαίως απολυμένος. Την επομένη τα πρώτα τραμ έκαναν την εμφάνιση τους στους δρόμους της Αθήνας, συνοδεία στρατιωτικών και αστυνομικών δυνάμεων, που είχαν καταλάβει θέσεις κατά μήκος των γραμμών.
ΕΘΝΟΣ ΜΕ ΤΗ ΣΦΡΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ
SANSIMERA.GR

Δημ. Κωνσταντακόπουλου : ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΣΗ



ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΣΗ

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Η κυβέρνηση της πΓΔΜ έχει δηλώσει ότι θα φέρει, την οποιαδήποτε συμφωνία με την Ελλάδα για το όνομα, στην κρίση των πολιτών με δημοψήφισμα.
Δεν βλέπω το λόγο γιατί πρέπει να δεχθούμε ότι η πΓΔΜ είναι πιο δημοκρατική χώρα από την Ελλάδα και δίνει το δικαίωμα στους πολίτες της να αποφασίζουν για μείζονα θέματα που αφορούν τη χώρα τους και το μέλλον όλης της βαλκανικής χερσονήσου, αλλά δεν το δίνει στους Έλληνες η σύγχρονη Ελλάδα, που είναι, τρομάρα της, και η πατρίδα της Δημοκρατίας! Και μάλιστα η διοικούμενη από μια κυβέρνηση που αυτοαποκαλείται «της αριστεράς».
Το δημοψήφισμα, σε συνθήκες ελεύθερης έκφρασης όλων των απόψεων και των επιχειρημάτων για το θέμα, ώστε να ενημερωθεί ο λαός πριν αποφασίσει, είναι η μόνη ορθή και δημοκρατική λύση στο ζήτημα της διαφοράς με την πΓΔΜ, για τους εξής λόγους:
1. Οι Έλληνες πολίτες και όχι οι ανεκδιήγητοι και βαθιά εξαρτημένοι από τον ξένο παράγοντα πολιτικοί μας θα λουστούν τις συνέπειες όποιας απόφασης (που μπορεί να είναι πολύ σοβαρές) ληφθεί για το όνομα της πΓΔΜ. ‘Αρα, αυτοί είναι οι μόνοι που πρέπει και δικαιούνται να αποφασίσουν.
Και πολύ καλύτεροι όμως να ήτανε οι πολιτικοί μας, αυτός είναι ο δημοκρατικός τρόπος να παρθεί μια τόσο σοβαρή απόφαση για ένα τέτοιο θέμα.
2. O ίδιος ο συντακτικός μάλιστα νομοθέτης έχει προβλέψει τη διενέργεια δημοψηφίσματος επί κρισίμων εθνικών θεμάτων και σημαντικών κοινωνικών θεμάτων, έστω και αν δεν την κατέστησε υποχρεωτική. Αν σε ένα τέτοιο ζήτημα, οι συνέπειες του οποίου αφορούν το έθνος και για όλο του τον βίο, όχι την παρούσα κυβερνητική θητεία, και όπου η όποια απόφαση είναι μη αντιστρέψιμη, δεν πρέπει να γίνει δημοψήφισμα, τότε για ποιο θέμα προβλέφθηκε και που εφαρμόζεται ο θεσμός του δημοψηφίσματος;
3. Επειδή το θέμα του ονόματος διχάζει βαθιά τον ελληνικό λαό, αλλά και άπτεται εμμέσως της εθνικής συνοχής των Ελλήνων και της Ελλάδας, ο δημοκρατικός τρόπος λήψης της τελικής απόφασης μέσω δημοψηφίσματος, είναι και ο πιο αποτελεσματικός για να διαφυλαχθεί η συνοχή και η ενότητα του ελληνικού λαού σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο για την ίδια τη συγκροτημένη, κοινωνική, κρατική και εθνική του ύπαρξη
4. Το δημοψήφισμα συνιστά ένα διαπραγματευτικό όπλο για την διπλωματία της Αθήνας, αν φυσικά θέλει όντως να διαπραγματευθεί και όχι απλώς να βρει ένα τρόπο να ικανοποιήσει τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, την ΕΕ και διάφορους άλλους, όπως πολύ φοβόμαστε ότι συμβαίνει.
5. Με δεδομένο ότι οι ιθύνοντες (και οι κύριες πολιτικές δυνάμεις της χώρας) έχουν αποδείξει περίτρανα την περίπου μηδενική διάθεση και ικανότητά τους να πουν τη λέξη ‘Όχι προς τους «Διεθνείς Νταβατζήδες» της χώρας, σε οποιοδήποτε σοβαρό ζήτημα έχει προκύψει εδώ και δέκα χρόνια, η πρόβλεψη για δημοψήφισμα αναγκάζει τους διεθνείς ενδιαφερόμενους για «λύση», ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ και διάφορους άλλους, να λάβουν υπόψιν τους τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα και τις διαθέσεις και γνώμες των Ελλήνων πολιτών.
Ο εκπρόσωπος της υποτίθεται «αριστερής», πρώην αντιμνημονιακής και νυν μνημονιακής κυβέρνησης, υποστήριξε ότι δεν πρέπει να γίνει δημοψήφισμα, άνευ επιχειρημάτων τινών. Τη στιγμή που η δική του κυβέρνηση μάλιστα προσέφυγε σε δημοψήφισμα το 2015, έστω και αν δεν εφήρμοσε το αποτέλεσμα.
Κατά ποία λογική, το δημοψήφισμα του 2015 ήταν δημοκρατική και ορθή μέθοδος και δεν είναι το δημοσψήφισμα το 2018;
Η χώρα έχει «υπεύθυνη κυβέρνηση», δήλωσε από την πλευρά του ο Υπουργός Εξωτερικών, εξηγώντας γιατί απορρίπτει την ιδέα ενός δημοψηφίσματος για το όνομα της πΓΔΜ.
Πρωτότυπη, για κάποιον υποτίθεται προερχόμενο από την αριστερά και τώρα Υπουργό μιας υποτίθεται αριστερής κυβέρνησης, η άποψη Κοτζιά σημαίνει ότι ο λαός δεν είναι «υπεύθυνος», γι’ αυτό προφανώς και δεν πρέπει να πάρει αυτός, αλλά η «υπεύθυνη κυβέρνηση» τις αποφάσεις.
Μας θύμισε ο κ. Κοτζιάς αυτό που είπε ο Μπέρτολτ Μπρεχτ κάποτε, προς τους ηγέτες της Ανατολικής Γερμανίας. ‘Ετσι που πάτε, δεν έχετε παρά να αλλάξετε και το λαό.
Αλλά έναντι ποίου είναι υπεύθυνη η παρούσα κυβέρνηση και η πλειοψηφία του πολιτικού κόσμου της χώρας;
Αν κρίνουμε από αυτά που κάνουν, όχι από αυτά που λένε (και που, όπως διαπίστωσαν από την προσωπική τους τραγική εμπειρία όλοι οι νοήμονες Έλληνες, είναι περίπου στο 100% ψέματα), οι πολιτικοί μας εφαρμόζουν στη μεν οικονομική πολιτική ότι αποφασίζουν το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες, στα δε γεωπολιτικά η Ουάσιγκτον και οι σύμμαχοί της. Και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν θέλουν να δώσουν στο λαό τη δυνατότητα να αποφασίσει ο ίδιος, μπας και δεν αποφασίσει όπως οι ίδιοι έχουν συμφωνήσει με τους ξένους.
Μακάρι να αλλάξει αυτό το τροπάρι στο μέλλον, είμαστε οι πρώτοι που θα χειροκροτήσουμε όταν και αν συμβεί, προς το παρόν όμως, ούτε εμείς, ούτε οποιοσδήποτε Έλληνας με ένα δράμι μυαλό στο κεφάλι του, δεν έχει τον παραμικρό λόγο να πιστέψει ότι δεν συμβαίνει ή θα συμβεί και στο ζήτημα της ονομασίας της πΓΔΜ.
Αν το να κάνεις όλα όσα θέλουν από σένα η Αμερική, η Γερμανία και διάφοροι άλλοι, θεωρείται «υπεύθυνη κυβέρνηση», τότε, όντως, η Αθήνα έχει μια τερατωδώς υπεύθυνη κυβέρνηση.
Όσο για τη Βουλή, που θα πάρει, όπως μας λένε, την τελική απόφαση για το όνομα της πΔΓΜ, είναι κι αυτή τερατωδώς υπεύθυνη.
Η Βουλή δεν ήταν που ψήφισε το καλοκαίρι του 2015, έξη χιλιάδες σελίδες νομικού κειμένου μεταφρασμένου πρόχειρα από τα αγγλικά; ‘Ένα κείμενο που άλλαζε όλη την ελληνική ποινική δικονομία, όπως απαιτούσαν οι Πιστωτές, και που προέβλεπε την «μεταβίβαση» σχεδόν όλης της δημόσιας και μεγάλου μέρους της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων; Η παρούσα Βουλή δεν ήταν που ψήφισε, την άνοιξη του 2016, προτού τις διαβάσει, 1500 σελίδες νομικού κειμένου, επίσης πρόχειρα μεταφρασμένου και ουδέποτε διαβασμένου από τα αγγλικά;
Είναι Βουλή αυτή; Τηρούν οι βουλευτές το γράμμα και το πνεύμα του Συντάγματος της Ελληνικής Δημοκρατίας; Εκπροσωπούν τη θέληση και τα συμφέροντα του ελληνικού λαού, εν ονόματι του οποίου νομοθετούν;
Δυστυχώς η απάντηση είναι γνωστή σε όλους τους Έλληνες πολίτες.
Ας μην προσθέσουμε στη συντελεσθείσα οικονομική, πολιτική και κοινωνική καταστροφή, από την οποία ένας Θεός ξέρει πως θα βγούμε, και μια μείζονα γεωπολιτική καταστροφή, όπως αυτές που απεργάζονται στην Κύπρο, με την πΓΔΜ, στο Αιγαίο κλπ., ιδίως μετά την επίσκεψη Τσίπρα στην Αμερική.

ΥΓ. Ελπίζουμε ότι είναι ασφαλή τα ηλεκτρονικά συστήματα καταμέτρησης των ψήφων που χρησιμοποιούνται στην Ελλάδα. Δεν μας αρέσει καθόλου ότι μια ιδιωτική εταιρεία, που είναι ιδιοκτησία ξένων εξ όσων γνωρίζουμε, η Singular Logic, ελέγχει πλήρως και κατ’ αποκλειστικότητα την έκδοση ηλεκτρονικά των αποτελεσμάτων. Έχουμε διαβάσει τα όσα έχει γράψει στο παρελθόν ο κ. Βαξεβάνης, αλλά και όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας για ηλεκτρονικές νοθείες αλλού, όπως στις ΗΠΑ. Νομίζουμε ότι λόγοι δημοκρατίας και εθνικοί επιβάλλουν να αφήσουμε για άλλους τομείς τις εφαρμογές των ηλεκτρονικών και να επιστρέψουμε άμεσα στην παραδοσιακή καταμέτρηση των ψήφων.

11 Ιανουαρίου 2017

Παρασκευή, 2 Φεβρουαρίου 2018

Ναπολέων Λιναρδάτος : Το ασίγαστο πάθος




Το ασίγαστο πάθος

Η κλιματική αλλαγή φαίνεται ότι είναι το μόνο περιβαλλοντικό φαινόμενο άξιο λόγου

Γράφει ο Ναπολέων Λιναρδάτος

Στη Βραζιλία, όπου βρίσκεται ο μεγαλύτερος τροπικός υδροβιότοπος του κόσμου, «η αναπτυσσόμενη βιομηχανία σόγιας και τα αγροκτήματα βοοειδών απειλούν ένα από τα πλουσιότερα καταφύγια πανίδας στον κόσμο». Διαβάζοντας το ρεπορτάζ της εφημερίδας προσπάθησα να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που είχα διαβάσει άρθρο περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος που να μην ασχολείται αποκλειστικά με την κλιματική αλλαγή.
Η κλιματική αλλαγή φαίνεται ότι είναι το μόνο περιβαλλοντικό φαινόμενο άξιο λόγου. Όλα τα άλλα θέματα είναι στην καλύτερη περίπτωση δευτερεύοντα. Ακόμα πιο σημαντικό είναι το γεγονός ότι κάθε αρνητική είδηση φαίνεται ότι έχει μία και μοναδική εξήγηση, την κλιματική αλλαγή. Από πλημμύρες, περιφερειακούς πολέμους μέχρι και τη σεξουαλική ανικανότητα του Μπάμπη του περιπτερά, όλα τα φαινόμενα εξηγούνται πλέον ως συνέπειες της κλιματικής αλλαγής.
Τα ποσά που δαπανούνται από τα κράτη, άμεσα ή έμμεσα, για την κλιματική αλλαγή είναι υπέρογκα - όπως λέει ο Καλογήρου στον Κούρκουλο στην ευρέως γνωστή κινηματογραφική σκηνή, «πολλά τα λεφτά, Άρη». Αν το χρήμα εξηγεί ένα σημαντικό μέρος της εμμονής με το συγκεκριμένο θέμα, υπάρχει και μια άλλη εξίσου σημαντική παράμετρος.
Το 2017 ήταν η χρονιά επέτειος του οκτωβριανού πραξικοπήματος των μπολσεβίκων, το πιο σημαντικό γεγονός των τελευταίων 100 χρόνων. Ο,τι επακολούθησε ήταν συνέπεια ή αντίδραση σ' αυτό το γεγονός. Και ήταν το ιστορικό γεγονός που κατέδειξε στην πολιτική τάξη τις νέες ολοκληρωτικές δυνατότητες στο να καθορίζει και να ελέγχει την καθημερινότητα των πολιτών βασιζόμενη σε «επιστημονικά» κριτήρια.
Λίγα χρόνια μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, ο μαρξιστής διανοούμενος Κοστάντσο Πρέβε είχε γράψει ένα βιβλίο με τον τίτλο «Το ασίγαστο πάθος». Όπως μας ενημερώνει ο εκδότης του βιβλίου, «με τον όρο “ασίγαστο πάθος” ο συγγραφέας εννοεί εκείνη την ικανότητα που μας επιτρέπει να μετατρέπουμε τη νεανική παρόρμηση για ισότητα και δικαιοσύνη σε ώριμη και διαρκή αντίθεση στον καπιταλισμό, μια αντίθεση που να χαρακτηρίζει πολιτικά και πνευματικά ολόκληρη τη ζωή μας».
Εκατό χρόνια μετά το οκτωβριανό πραξικόπημα, ο περιβαλλοντισμός είναι ίσως η πιο σημαντική ανανεώσιμη πηγή αυτού του «ασίγαστου πάθους». Συνδυάζει μια τεχνοκρατική ρητορική με μια θρησκευτικού τύπου πίστη και βεβαιότητα στους σκοπούς και στα μέσα που χρησιμοποιεί για την επίτευξή τους. Δεν υπάρχει πιο επικίνδυνη συνταγή για την απληστία του ανθρώπου για εξουσία από έναν νάρκισσο που την εξασκεί, έχοντας την εντύπωση ότι εργάζεται για το καλό της ανθρωπότητας.




ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗΣ : Το συλλαλητήριο…





Το συλλαλητήριο…



Γράφει ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗΣ


Η λαοθάλασσα στο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης για την ελληνικότητα της Μακεδονίας έδειξε δύο πράγματα: Την απόφαση του ελληνικού λαού να μην αποδεχθεί σύνθετη ονομασία για τα Σκόπια αλλά και τη διάσταση που καταγράφεται μεταξύ της πολιτικής ηγεσίας και του λαού. Η κυβέρνηση αλλά και τα περισσότερα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν εκφράζουν τη θέληση της συντριπτικής πλειονότητας των πολιτών. Υπακούουν στις επιθυμίες ξένων κέντρων και έχουν ξεπέσει στη συνείδηση των ίδιων των ψηφοφόρων τους.
Όλες οι δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι τουλάχιστον το 70% του ελληνικού λαού δεν θέλει σύνθετη ονομασία για το γειτονικό κρατίδιο, που κλέβει την Ιστορία μας. Γι’ αυτό και οι πολιτικοί, ποικίλου ιδεολογικού φάσματος, τρέμουν στη σκέψη για δημοψήφισμα, επειδή ακριβώς γνωρίζουν εκ των προτέρων το αποτέλεσμα. Το φαινόμενο αυτό πρώτη φορά παρουσιάζεται στα πολιτικά χρονικά αυτού του τόπου και δείχνει ακριβώς την παρακμή πλείστων εξ εκείνων που θέλουν να λέγονται «αντιπρόσωποι του λαού».
Πρώτα απ’ όλα, να εξηγήσουμε για μία ακόμα φορά γιατί αποτελεί ΕΓΚΛΗΜΑ η αποδοχή της σύνθετης ονομασίας. Όποιος γεωγραφικός προσδιορισμός κι αν δοθεί στο κρατίδιο, «Άνω» ή «Βόρεια» Μακεδονία, οι πονηροί γείτονες σταδιακά θα τον απαλείψουν και θα μείνει μόνο το «Μακεδονία». Ακόμα και το Σύνταγμά τους αν υποσχεθούν ότι θα αλλάξουν, θα το επαναφέρουν οποτεδήποτε θέλουν.
Το επόμενο στάδιο θα είναι κάποια στιγμή να γίνει λόγος περί «Ενιαίας Ανεξάρτητης Μακεδονίας», την ίδια ώρα μάλιστα που ο Ερντογάν έχει βάλει στο μάτι τη Θράκη και απειλεί ανοιχτά να πάρει κάποια νησιά μας. Από την άλλη πλευρά, και η Αλβανία προβάλλει μεγαλοϊδεατικές σκέψεις. Διαγράφεται, δηλαδή, μια μεγάλη αναστάτωση στον χώρο των Βαλκανίων, με φοβερές συνέπειες. Είναι φανερό ότι ξένες μεγάλες δυνάμεις, μετά την κρίση σε Συρία, Μέση Ανατολή, θέλουν να αποσταθεροποιήσουν τα Βαλκάνια και να επαναχαράξουν σύνορα κρατών, ακόμα και με προοπτική πολέμων. Ο στόχος τους, όμως, εντοπίζεται κυρίως στο να μειωθεί η Ελλάδα. Μετά την οικονομική καταστροφή που επέφερε η Ευρωπαϊκή Ένωση στη χώρα μας και το ξεπούλημα του εθνικού μας πλούτου, θέλουν να ξεκινήσουν και τη συρρίκνωση των εδαφών μας.
Δεν θα κάνουμε τώρα ιστορική καταγραφή για την ελληνικότητα της Μακεδονίας, διότι αυτά τα έχουμε πει. Άλλωστε, η Ιστορία έχει υπογράψει το πιστοποιητικό της Μακεδονίας μας. Απλώς να θυμίσουμε μόνο ότι ο Φίλιππος και ο Μέγας Αλέξανδρος μεγαλούργησαν τον 4ο αιώνα π.Χ., ενώ οι Σλάβοι εμφανίστηκαν στα Βαλκάνια μόλις προς το τέλος του 6ου αιώνα μ.Χ. Ακόμα και ο ιστορικός ηγέτης των Σκοπιανών, ο Κίρο Γκλιγκόροφ, το είχε παραδεχθεί: «Εμείς είμαστε Σλάβοι. Τι δουλειά έχουμε με τον Μέγα Αλέξανδρο;». Τον καιρό που υπήρχε το «Ανατολικό Μπλοκ», σε όλη την περίοδο του «Ψυχρού Πολέμου», η Αμερική, επειδή φοβόταν τον «κομμουνιστικό κίνδυνο», είχε άλλες απόψεις για το «Μακεδονικό».
Ο τότε υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Έντουαρντ Στετίνιους είχε στείλει εγκύκλιο προς όλες τις αμερικανικές πρεσβείες, όπου σαφώς ανέφερε: «Κάθε συζήτηση περί μακεδονικού έθνους, μακεδονικής πατρίδας ή μακεδονικής εθνικής συνείδησης αποτελεί αδικαιολόγητη προπαγάνδα και δεν ανταποκρίνεται σε καμία εθνική ή πολιτική πραγματικότητα. Αποτελεί πιθανό μανδύα επιθετικών προθέσεων εναντίον της Ελλάδος…». Γιατί οι κυβερνώντες σήμερα δεν υπενθυμίζουν στον ανθέλληνα Μάθιου Νίμιτς την εκτίμηση του Στετίνιους;
Με αυτό το άρθρο, όμως, θέλουμε να εντοπίσουμε το ζήτημα στη στάση των κομμάτων και στην ανίερη προπαγάνδα που ασκείται υπέρ της σύνθετης ονομασίας. Δεν μας απασχολεί τόσο η στάση της κυβέρνησης, διότι δεν περιμέναμε κάτι διαφορετικό. Η αντίληψή της εκφράζει απολύτως τις παλαιές δοξασίες της Κομιντέρν. Έχουν μείνει οι άνθρωποι δέσμιοι στη δεκαετία του 1920, στον Δημητρώφ, στην 6η Ολομέλεια της «Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας» και στην 5η Ολομέλεια του ΚΚΕ του 1949. Μας ενδιαφέρει περισσότερο η στάση των άλλων κομμάτων και κάποιων άλλων παραγόντων.
Και πρώτα η Νέα Δημοκρατία. Οι «εθνικόφρονες» αυτής της «παρδαλής Δεξιάς» νέρωσαν το ιδεολογικό τους κρασί. Κάτω από τις πιέσεις Αμερικανών και Ευρωπαίων, φαίνεται ότι έκαναν παρασκηνιακή συμφωνία με την κυβέρνηση. Τα στελέχη της στα τηλεοπτικά πάνελ μασούσαν τα λόγια τους για τη σύνθετη ονομασία και δεν ήξεραν πώς να δικαιολογήσουν τη συμβιβασμένη γραμμή του Μητσοτάκη. Δεν ετόλμησαν να ανέβουν την Κυριακή στη Θεσσαλονίκη.
Άλλοι (και μάλιστα υπερεθνικόφρονες, που κάποτε ξελαρυγγιάζονταν έξω από τον Λευκό Πύργο και κατηγορούσαν τον Καραμανλή που τους είχε απαγορεύσει να παραστούν στο τότε συλλαλητήριο) τώρα προφασίστηκαν ότι… «είχαν δουλειά» και προσπάθησαν να πείσουν ότι τέτοιο πανελλήνιο ξεσήκωμα «δεν έχει νόημα»… Η Νέα Δημοκρατία αντιμετωπίζει μεγάλη κρίση διότι έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το αίσθημα του κόσμου που λέει ότι εκφράζει. Θεωρείται βέβαιο ότι σύντομα θα εμφανισθεί καινούργιο, δυναμικό κόμμα από τα «δεξιά» της Νέας Δημοκρατίας.
Πάμε, όμως, στο ΠΑΣΟΚ (και όλη αυτήν τη «συμπαράταξη»), που κινείται στην ίδια λεωφόρο του συμβιβασμού. Τα ίδια μασημένα λόγια και υπεκφυγές. Η κυρία Γεννηματά, όμως, θα όφειλε να σκεφθεί ότι με τη στάση της αυτή απέναντι στο καίριο εθνικό ζήτημα έρχεται σε ΠΛΗΡΗ αντίθεση με την πολιτική του ιδρυτού του ΠΑΣΟΚ Ανδρέα Παπανδρέου. Βεβαίως, από την εποχή του ολετήρα Σημίτη το κόμμα αυτό ουσιαστικά είχε ξεκόψει τελείως από τις ρίζες του. Τουλάχιστον, νομίζαμε ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν θα απεμπολούσαν οι σημερινοί ΠΑΣΟΚτζήδες τις αρχές του ιδρυτού. Επλανήθημεν!
Εγνώριζα τον Ανδρέα Παπανδρέου από την προδικτατορική εποχή. Δεν συμφωνούσα καθόλου μαζί του. Μεταπολιτευτικά, δεν υποστήριξα ποτέ το ΠΑΣΟΚ. Αυτό δεν με εμπόδιζε να διατηρώ προσωπική φιλία με τον αρχηγό του. Αλλά για να είμαστε αντικειμενικοί, δύο πράγματα δεν μπορούσε να αμφισβητήσει κανείς στον Ανδρέα: α) Ότι ήταν ηγετική προσωπικότητα και β) ότι είχε εθνική συνείδηση.
Στις 15 Οκτωβρίου 1992, ο Ανδρέας εζήτησε από τον τότε πρωθυπουργό να αποσύρει, έστω και την τελευταία στιγμή, την πρόταση διπλής ονομασίας για τα Σκόπια. Το 1993, όταν ο Παπανδρέου κέρδισε τις εκλογές, θεωρούσε ότι το Μακεδονικό είχε υποθηκευτεί σε τέτοιο σημείο, ώστε αρνήθηκε να συμμετάσχει σε απευθείας συνομιλίες με τα Σκόπια. Εδήλωσε, μάλιστα, ότι μπορούσε να γίνει συζήτηση με τα Σκόπια για όλα τα θέματα, ΕΚΤΟΣ της ονομασίας. Το 1994, ο Ανδρέας διεκήρυξε: «Δεν πρόκειται να υπάρξει κανένας διάλογος που να αφορά το όνομα αυτής της χώρας, σε οποιοδήποτε πλαίσιο». Την ίδια χρονιά, ο Ανδρέας Παπανδρέου διέκοψε τη λειτουργία του ελληνικού προξενείου στα Σκόπια και επέβαλε το μονομερές εμπάργκο. Τα γνωρίζει όλα αυτά η κυρία Γεννηματά; Δεν διάβασε ποτέ τίποτα από τις αρχές του ιδρυτού του κόμματός της; Κρίμα. Κάθεται σε καρέκλα μεγαλύτερη από το ανάστημά της.
Έχουμε, όμως, και τη θλιβερή στάση ορισμένων εκπροσώπων της ηγεσίας της Εκκλησίας. Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος «τα βρήκε» με τον Τσίπρα. Ο ανιστόρητος πρωθυπουργός θεωρεί… «ανιστόρητη» την επιμονή για άρνηση της ονομασίας με γεωγραφικό προσδιορισμό! Όσο για τον Σεβασμιώτατο Άνθιμο της Θεσσαλονίκης, τελικά παρέκαμψε τους δισταγμούς του μπροστά στο λαϊκό κύμα και δεν αρκέσθηκε μόνο στη Θεία Λειτουργία και στην προσευχή. Ίσως να θυμήθηκε τον Παλαιών Πατρών Γερμανό, που όταν το έθνος κινδύνευε σχημάτισε το «Επαναστατικό Διευθυντήριο» και συνέταξε ο ίδιος την ανακοίνωση που κοινοποιήθηκε στους αντιπροσώπους των Μεγάλων Δυνάμεων στις 26 Μαρτίου 1821. Και μεταξύ άλλων ανέφερε: «Απεφασίσαμεν σταθερώς ή να αποθάνωμεν όλοι ή να ελευθερωθώμεν». Σκεφθείτε να έλεγε ο αγωνιστής εκείνος ιεράρχης: «Να μη στείλουμε καμία ανακοίνωση, αλλά να… προσευχηθούμε…»!
Τέλος, με θλίψη να προσθέσω και την άρνηση του ΚΚΕ για το συλλαλητήριο. Δεν διδάχθηκε τίποτε από τα παθήματά του τη δεκαετία 1920-1930 και μετά; Δεν θυμάται ο κ. Κουτσούμπας την Ε’ Ολομέλεια του κόμματός του, που τότε έκανε χαρακίρι στο κατώφλι της ΝΟΦ (Σλαβομακεδόνων) για χάρη ξένων σκοπών; Άλλωστε, το ίδιο το ΚΚΕ απεκήρυξε εκείνη την Ολομέλεια.
Τώρα έχει σχηματιστεί μια ετερόκλητη συμμαχία διαφόρων «προοδευτικών», από εκείνους που υπεραμύνονται κάθε σεξουαλικής και πολιτικής διαστροφής, υπέρ των λαθρομεταναστών, που θεωρούν «προοδευτική» την αθεΐα, τις έννοιες της πατρίδας και των εθνικών ιδανικών. Όλοι αυτοί κόπτονται για τους Σκοπιανούς, αποκαλούν όσους εμμένουν στον πατριωτισμό… «εθνικιστές» και «φασίστες» και λένε ότι κατέχονται από… «παραληρητικό εθνικισμό»!
Έχουν υπό τον έλεγχό τους διάφορα ΜΜΕ για την προπαγάνδα τους, λοιδορούν όσους δεν δέχονται την εθνική μειοδοσία και τους ταυτίζουν πονηρά με τη… Χρυσή Αυγή, νομίζοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα τους τρομοκρατήσουν! Και δεν καταλαβαίνουν οι ανεγκέφαλοι «προοδευτικοί» ότι αυτοί οι ίδιοι είναι που ρίχνουν νερό στον μύλο της Ακροδεξιάς.
Στο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης, οι Έλληνες έβαλαν στην άκρη κόμματα και ιδεολογίες και διεκήρυξαν ότι: Στην ιεραρχία των ηθικών αξιών πρώτο έρχεται το ΕΘΝΟΣ! Τα κόμματα να πάρουν μάθημα από τον λαό. Ο άνεμος που φύσηξε από τον Λευκό Πύργο την περασμένη Κυριακή θα σαρώσει τις ταμπέλες της διπλής ονομασίας. Όσο υπάρχει ο γαλάζιος ουρανός μας και όσο υπάρχουν οι αφροί του Θερμαϊκού για να σχηματίζουν την απέραντη κυανόλευκο, θα φωνάζουμε: Η Μακεδονία είναι ΜΙΑ και είναι ελληνική! «Την δε πόλιν ου σοι δίδομεν…».