Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

Η Αλβανία προχωρεί στην εξόντωση της ελληνικής μειονότητας



Η Αλβανία προχωρεί στην εξόντωση 

της ελληνικής μειονότητας


Η Χειμάρρα είναι το πρώτο βήμα


της ΑΛΕΞΙΑΣ ΚΑΨΑΜΠΕΛΗ

«Εκείνο το οποίο οφείλουν όλαι αι ελληνικαί κυβερνήσεις να γνωρίζουν είναι ότι το θέμα της Βορείου Ηπείρου υφίσταται. Και εκείνον το οποίον απαγορεύεται εις τον αιώνα είναι δι’ οιονδήποτε λόγον η απάρνησις του ιερού αιτήματος… Καθ’ όσον αφορά την Βόρειο Ήπειρο, η διεκδίκησις είναι ιερά και απαράγραπτος.» Αυτά είχε δηλώσει ο Γεώργιος Παπανδρέου σε ομιλία του στη Βουλή στις 12 Ιουνίου 1960.
103 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την ανακήρυξη της αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου. Τον Φεβρουάριο του 1914 ξεκίνησε η αντίσταση, ύστερα από την απόφαση να προσαρτηθεί η Βόρειος Ήπειρος στην Αλβανία μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Επικεφαλής του αγώνα ορίστηκε ο Γεώργιος Ζωγράφος, γιος του ευεργέτη Χρηστάκη Ζωγράφου.
Στις 17 Φεβρουαρίου 1914 ανακηρύχθηκε στο Αργυρόκαστρο η αυτονομία και υψώθηκε η σημαία με τον Σταυρό και τον δικέφαλο αετό. Στις 17 Μαΐου υπεγράφη το Πρωτόκολλο της Κερκύρας, που παρέχει την πλήρη αυτονομία στη Βόρειο Ήπειρο.
Ο Εθνικός Σύλλογος «Βόρειος Ήπειρος 1914» τέλεσε μνημόσυνο στο Α’ Νεκροταφείο στη μνήμη των αγωνιστών, τονίζοντας σε μήνυμά του πως τίποτα δεν έχει αλλάξει από τότε. Η διακήρυξη της Αυτονόμου Ηπείρου έγραφε μεταξύ άλλων: «Μας αποσπώσιν από τας αγκάλας της μητρός μας Ελλάδος. Μας αρνούνται την ανεξαρτησία. Μας αρνούνται την αυτοδιοίκησιν εν τω κράτει τω αλβανικώ. Μας αρνούνται και αυτάς ακόμη τας εγγυήσεις αίτινες ηδύναντο να περιφρουρήσωσι λυσιτελώς την ζωήν, την θρησκείαν, την περιουσίαν, την ύπαρξίν μας την εθνικήν. Μας φέρουσιν εις τελείαν απόγνωσιν».
Αυτά συμβαίνουν και σήμερα.
Το σχέδιο με τίτλο «Αστική αναμόρφωση της Χειμάρρας» έχει ουσιαστικά σκοπό την αφαίρεση των περιουσιών των Ελλήνων και τον περιορισμό των δικαιωμάτων τους. Γίνονται καταπατήσεις της εκκλησιαστικής περιουσίας στην Ιερά Μονή Αγίων Θεοδώρων. Ακόμα και ο Συνήγορος του Πολίτη της Αλβανίας έχει επισημάνει το παράνομο αυτών των πράξεων, έχει χαρακτηρίσει το σχέδιο αυθαίρετο και έχει ζητήσει την ανάκλησή του.
Στα χωριά του Δήμου Φοινίκης, εκτός από τις γνωστές χρόνιες υποθέσεις υφαρπαγής ιδιοκτησίας, εμφανίζονται όλο και πιο συχνά ψευτοϊδιοκτήτες που διεκδικούν τη γη ως απόγονοι αγάδων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Από τον Δεκέμβριο του 2016 έχουν σημειωθεί περισσότερες από 150 διαρρήξεις σε σπίτια και εκκλησίες στην περιοχή της Δρόπολης.

Στο πλευρό της ελληνικής μειονότητας τάχθηκε η ευρωβουλευτής Ελένη Θεοχάρους κατά την πρόσφατη συζήτηση στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στο πλαίσιο της έκθεσης αξιολόγησης για την πορεία της Αλβανίας στην ΕΕ. Η Ελένη Θεοχάρους τόνισε, μεταξύ άλλων, ότι η Αλβανία εφαρμόζει πολιτική εθνικού ξεκαθαρίσματος της ελληνικής μειονότητας, μετακινώντας μουσουλμανικούς πληθυσμούς στις νότιες περιοχές και αλλοιώνοντας έτσι τη δημογραφική σύνθεση, ενώ ζήτησε τον πλήρη σεβασμό των δικαιωμάτων των Ελλήνων.

http://www.paron.gr/v3/new.php?id=99107&colid=&catid=42&dt=2017-02-19

Κώστα Νικολάου : Ας σκεφθούμε επιτέλους Ελληνικά...


Ας σκεφθούμε επιτέλους Ελληνικά...

Του ΚΩΣΤΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ 
πρώην βουλευτή, πρ. ευρωβουλευτή και πρ. αντιπροέδρου της Ευρωβουλής

Λόγω γενικών εκλογών εντός του 2017 σε χώρες-κλειδιά της Ευρώπης αναμένονται ανακατατάξεις. Οι αισιόδοξοι πολίτες τις θεωρούν σημαντικές, οι υπόλοιποι αδιαφορούν βυθισμένοι στην απελπισία και την αγανάκτησή τους.
Μας λείπουν σήμερα μεγάλοι πολιτικοί ηγέτες, όπως ο ευφυέστατος και πολυμήχανος στις διαπραγματεύσεις Ελευθέριος Βενιζέλος. Μας λείπει και το κουράγιο. Δεν διαθέτουμε καθώς οι Φιλισταίοι τον Δαβίδ που συνέτριψε τον γίγαντα Γολιάθ. Διότι οι θανάσιμοι εχθροί μας της γερμανοευρωπαϊκής ένωσης είναι σαπιοκοιλιές απαράλλακτες με τον Γολιάθ. Σκιάχτρα χωρίς ίχνος δύναμης.
Το γνωρίζουν οι περισσότεροι Έλληνες αυτό. Παρά ταύτα, αρνούνται να τους πιάσουν στον ύπνο επιτιθέμενοι πρώτοι. Ο Κώστας Καραμανλής γιατί σιωπά; Γιατί εκφράζεται δι’ αντιπροσώπων; Γιατί, έστω δι’ αντιπροσώπων, δεν αναφέρεται σε ονόματα εξωχώριων δυναστών μας; Θα ήταν ο αρμοδιότερος να το πράξει. Να απευθυνθεί ευθέως στη Μέρκελ και ας μη λάβει απάντηση. Η Ιστορία δεν καταγράφει μόνο θετικές παρεμβάσεις. Καταγράφει και αρνήσεις συγκεκριμένων τοποθετήσεων.
Ίσως να υπερτιμώ τις ικανότητες του τέως πρωθυπουργού σχετικά με την ενδεχόμενη επανενεργοποίησή του.
Ποιος άλλος, όμως, τέως ηγέτης θα ζητήσει –θα απαιτήσει είναι το σωστό ρήμα– τα απαράγραπτα χρέη των Γερμανών από τη ναζιστική κατοχή και μάλιστα εντόκως;
Η καθεμιά και ο καθένας από μας είναι ο χαρακτήρας της/του. Και οι ψυχοδιανοητικές δυνατότητές της/του. Ο Γλέζος έγραψε και βιβλίο με νούμερα νεκρών. Γέρων, γυναικών και παιδιών από τη ναζιστική λαίλαπα. Στο σημαντικότατο αυτό βιβλίο μνημόνευσε τόσο τις δομές των καταστροφών στη χώρα μας όσο και την υφαρπαγή τεράστιας αξίας νομισμάτων σε κέρματα. (Ο Τσίπρας άφησε προς υπενθύμιση μερικά τριαντάφυλλα στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής που γίνονταν οι εκτελέσεις.)
Αναρωτιέται κανείς πότε θα προσγειωθώ. Απάντηση: Δεν πρόκειται να προσγειωθώ όσο ζω. Είναι ζήτημα τιμής για μένα που βίωσα επί είκοσι χρόνια τους Γερμανούς και τη Γερμανία πριν από την επανένωσή της, αντλώντας γνώσεις και διδάγματα από απαστράπτουσες προσωπικότητες της Δυτικής Γερμανίας και της εκεί διασποράς αξιόλογων Ελλήνων.
Καλά κάνω και επιμένω. Οι εφημερίδες της Πέμπτης που συνήθως διαβάζω με απογοητεύουν και ετούτη την Πέμπτη. Ορισμένοι από τους δημοσιογράφους τους, οι καλύτεροι, διαφωνούν με τους πανηγυρισμούς. Πάνε να μας φάνε τη ΔΕΗ, ή τουλάχιστον ένα τμήμα της. Ουρλιάζουν οι Γερμανοί μέσω Σόιμπλε τη μαγική για δαύτους λέξη «αποκρατικοποίηση». Τουτέστιν: «ιδιωτικοποίηση»! Βάλθηκαν να μας αφαιρέσουν με έλεγχο αιφνιδιαστικό τη Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού. Μιλάνε για πώληση του 17% των μετοχών της. Το 17% θα γίνει εύκολα 27% και αργότερα ίσως 49%! Αδίστακτα είναι αυτά τα τομάρια του Βερολίνου και των Βρυξελλών.
Τα λαϊκά συμφέροντα θα υποστούν τραγική καθίζηση. Τίποτα δεν θα μείνει όρθιο! Η επαγρύπνηση είναι για τα αφελή κορόιδα. Χρειάζεται απαραιτήτως, όχι μόνο για τη ΔΕΗ, αλλά για όλες τις επιχειρήσεις ΚΟΙΝΗΣ ΩΦΕΛΕΙΑΣ, συντονισμός αποτελεσματικών ενεργειών.
Στο κύριο άρθρο της «Εφημερίδας των Συντακτών», την Πέμπτη, ο αρθρογράφος καταλήγει με ένα τελικό ερώτημα ως εξής: «Αν έτσι έχουν τα πράγματα, το ζήτημα είναι καθοριστικής σημασίας από τη σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων. Οι επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας, και κυρίως η ΔΕΗ, είναι βασικό εργαλείο άσκησης κοινωνικής πολιτικής, που ειδικά στις συνθήκες της κρίσης ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ. (Τα κεφαλαία δικά μου.) Αλλιώς, πώς θα προστατεύονται ένα στρατηγικό αγαθό και η ίδια η κοινωνία;».

Από άρθρο του Κ. Νικολάου με τίτλο «Μούτρα»

Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ


Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ



Τρεις καυτές διαπιστώσεις
Ένα στα τρία παιδιά πεινάει στο σχολείο, μειώθηκε κατά 19% η κατανάλωση γάλακτος, θανατηφόρα έχει γίνει η λίστα καρκινοπαθών για ακτινοβολία λόγω έλλειψης μηχανημάτων
Δύσκολες μέρες συνεχίζουν να ξημερώνουν για την πατρίδα μας αλλά και για όλους εμάς που ζούμε σε αυτόν τον ευλογημένο τόπο, στον οποίο δυστυχώς οι κατά καιρούς κυβερνήσαντες, όπως και οι σημερινοί, δεν κατάφεραν να βάλουν τα σωστά θεμέλια ώστε να μη χρειάζεται ο Έλληνας να βγαίνει στη ζητιανιά για να ζήσει και να γίνεται η χώρα περίγελος σε όλη την υφήλιο. Να ακούν δηλαδή οι ξένοι «Ελλάδα» και να λένε: «Οι κακόμοιροι οι Έλληνες τι έχουν πάθει… Δώσ’ τους κάνα φράγκο να φάνε ένα κομμάτι ψωμί...». Εκεί μας φτάσανε οι πολιτικοί μας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν φταίμε κι εμείς. Όλοι μας φταίμε, χωρίς καμία εξαίρεση. Γιατί ποτέ δεν επαναστατήσαμε, ποτέ δεν ζητήσαμε λογαριασμό. Δεν είπαμε ποτέ: «Τι μας έταξες και τι έκανες;». Γιατί πολλοί ψηφίζαμε – και λέμε πολλοί για να μην είμαστε ισοπεδωτικοί– με αντιπαροχή τον διορισμό του παιδιού, μια άδεια για ταξί ή φορτηγό, ένα δάνειο από την τράπεζα κ.λπ.
Μπήκαμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και μετά στο ευρώ με τις εξαγγελίες των πολιτικών μας ότι από δω και πέρα θα τρώγαμε τον μόσχο τον σιτευτό. Θα δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα. Και ξαφνικά, το 2009 φουντάραμε. Έτσι μας είπαν αυτοί που λίγο καιρό πριν έλεγαν ότι πάμε μια χαρά. Ο δε Γιώργος Παπανδρέου μόλις βγήκε πρωθυπουργός δήλωνε με την... ντουντούκα ότι λεφτά υπάρχουν. Αλλά δεν υπήρχαν.
Κι από τότε η Ελλάδα ανεβαίνει μόνιμα τον Γολγοθά, με το κάθε νοικοκυριό, το κάθε μαγαζί να σταυρώνεται καθημερινά! Και οι... εταίροι μας συναγωνίζονται ποιος θα μας βάλει τα περισσότερα καρφιά! Με τον... σωτήρα των φτωχών χωρών της οικουμένης, το ΔΝΤ, να διεκδικεί την πρωτιά...
Εκεί βρισκόμαστε σήμερα και δυστυχώς για εμάς οι Βρυξέλλες μας θεωρούν ως το... άτακτο παιδί-εταίρο που πρέπει να σωφρονίσουν για πανευρωπαϊκό παραδειγματισμό. Αυτήν τη στιγμή και για το άμεσο μέλλον είναι άγνωστο τι κουστούμι μάς έχουν ράψει, πόσο... στενό θα είναι και πόσο θα πρέπει να... αδυνατίσει ο έλληνας εταίρος τους για να του κάνει... Αλλά δεν τους ενδιαφέρει αν θα ζήσει ή θα... σκάσει. Παρότι γνωρίζουν πολύ καλά τι... δίαιτα έχει κάνει τα επτά μαρτυρικά χρόνια, έχοντας φτάσει στο μη παρέκει...
Υπάρχουν όλα τα στοιχεία στα χέρια των εκπροσώπων μας για τα θύματα που έχει προκαλέσει η επιμονή των χορτάτων, οι οποίοι αδιαφορούν για το αν οι άνθρωποι πεθαίνουν από την πείνα, αρκεί να ευημερούν οι αριθμοί. Υπάρχουν όμως κυρίως τρία ντοκουμέντα, στα οποία κανείς από τους 18 συνεταίρους μας στο Eurogroup, όσο χορτάτος κι αν είναι, δεν μπορεί να κλείσει τα μάτια.
Πρώτον: Η έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ για την παιδική φτώχεια, σύμφωνα με την οποία ένα στα τρία παιδιά ΠΕΙΝΑΕΙ στο σχολείο. Στα δικά τους σχολεία η πείνα είναι άγνωστη λέξη. Σε αυτά τα παιδιά τι θα πουν άραγε οι «ανθρωπιστές» και «φιλεύσπλαχνοι» ευρωπαίοι; «Δεν μας ενδιαφέρει αν θα μείνετε πετσί και κόκαλο. Αν θα πεθάνετε…»;
Δεύτερον: Μειώθηκε η κατανάλωση γάλακτος κατά 19% τους τελευταίους μήνες! Τι θα πουν λοιπόν στη μάνα που δεν έχει λεφτά να πάρει ένα μπουκάλι γάλα; Ακόμη κι αυτό το στερείται πλέον το 19% των παιδιών στην Ελλάδα. Εκεί μας φέρανε.
Τρίτον: Στα δημόσια νοσοκομεία («Αττικό» και άλλα) έχουν «θανατηφόρα λίστα καρκινοπαθών», οι οποίοι δεν ξέρουν αν θα ζήσουν όταν πρέπει να περιμένουν ΤΡΕΙΣ ΜΗΝΕΣ για να κάνουν ακτινοβολία, γιατί τα μηχανήματα δεν επαρκούν για να καλύψουν τις ανάγκες και οι ασθενείς δεν έχουν λεφτά να πάνε στα ιδιωτικά νοσοκομεία. Και ακόμη όταν νεφροπαθείς που χρειάζονται μεταμόσχευση και κάποιος συγγενής τους έχει προσφέρει το νεφρό θα πρέπει να περιμένουν μέχρι κάποια ημερομηνία του 2018 για να γίνει η μεταμόσχευση!
Τα τρία αυτά γεγονότα –που κανείς δεν μπορεί να τα αμφισβητήσει– δίνουν μια μικρή μόνο γεύση της καταστροφής των υποδομών και της κατάρρευσης των αντοχών του ελληνικού λαού που έχουν... πετύχει, από την πολλή αγάπη τους για εμάς, οι εταίροι μας με τα δεσμά των Μνημονίων που μας επέβαλαν, τα οποία οι κυβερνήσεις μας αποδέχθηκαν χωρίς να φέρουν την παραμικρή αντίσταση.
Πριν από 54 χρόνια ο «Γέρος της Δημοκρατίας», ο Γεώργιος Παπανδρέου είχε πει: «Όταν ευημερούν οι αριθμοί, οι άνθρωποι πένονται». Σήμερα την παρατήρησή του αυτή την βιώνουμε σε όλο της το μεγαλείο.
Διασκευή kgrek

Σκέψεις προσαρμοσμένες στο σήμερα και διασκευή στο άρθρο του Μάκη Κουρή «Οι τρεις άσοι του Τσίπρα στο αυριανό Eurogroup» που δημοσιεύτηκε στο ΠΑΡΟΝ της 19ης Φεβρουαρίου 2017

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

ΜΕΝΕΛΑΟΥ ΓΚΙΒΑΛΟΥ : Η Ελλάδα εκβιάζεται - Η Ευρώπη διαλύεται







Η Ελλάδα εκβιάζεται - Η Ευρώπη διαλύεται
Του ΜΕΝΕΛΑΟΥ ΓΚΙΒΑΛΟΥ Αναπληρωτή καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Αθηνών
Βιώνουμε άλλη μια περίοδο σκληρής δοκιμασίας και αβεβαιότητας, λόγω της συσσώρευσης αντιφάσεων και αντιθέσεων, συγκρούσεων συμφερόντων και στρατηγικών, που υπερβαίνουν κατά πολύ την εθνική μας κλίμακα και δημιουργούν μείζονες κινδύνους για το μέλλον της χώρας και του λαού μας.
Η διαπραγμάτευση και η περίφημη αξιολόγηση έχουν υπερβεί, εδώ και δύο μήνες, κάθε λογικό όριο και έχουν μετατραπεί σ’ ένα πεδίο εκβιασμών, απειλών και ανήκουστων απαιτήσεων. Το veto που προβάλλει το «σύστημα» Σόιμπλε, απαιτώντας τη, με κάθε όρο και τρόπο, συμμετοχή του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα (όταν η ίδια η σχέση ΗΠΑ και Ευρώπης δοκιμάζεται και αναμένεται η τελική απόφαση του Ντ. Τραμπ για την παρουσία του ΔΝΤ στην Ευρώπη), αποδεικνύει ότι ο πολιτικός πόλεμος που διεξάγεται ασταμάτητα κατά της χώρας μας δεν αποτελεί παρά μια επιμέρους πτυχή, ένα σύμπτωμα της δρομολογημένης πια, από την ίδια τη γερμανική ελίτ, διάλυσης της πάλαι ποτέ ενιαίας ΕΕ.
Ίσως το μέλλον της Ευρώπης θα κριθεί στους επόμενους επτά μήνες που μεσολαβούν μέχρι τις γερμανικές εκλογές. Γιατί στην Ευρώπη δεν υπάρχει απλώς η οικονομική κρίση και το Προσφυγικό. Υπάρχει στρατηγικό αδιέξοδο ιστορικού, οντολογικού χαρακτήρα, που αφορά το παρόν και το μέλλον της, τη θέση της στον κόσμο.
Διάλυση: Σαν έτοιμη από καιρό
Δύο είναι τα κρίσιμα γεγονότα, οι ιστορικού χαρακτήρα εξελίξεις και επιλογές που επικαθόρισαν την πορεία της Ευρώπης τα τελευταία 25 χρόνια.
• Το πρώτο αφορά την υιοθέτηση του νεοφιλελεύθερου προτύπου με την περίφημη Συνθήκη του Μάαστριχτ, την επέτειο της οποίας «γιορτάζουμε» τις ημέρες αυτές. Η επανένωση των δύο Γερμανιών (μια απόλυτη επιλογή των ΗΠΑ, οι οποίες και ανέθεσαν στη Γερμανία τον ρόλο της πρωτεύουσας οικονομικής δύναμης σ’ ολόκληρη την Ευρώπη) και το νεοφιλελεύθερο οικονομικό πρότυπο, που εξειδικεύθηκε τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια στο πρόγραμμα της λιτότητας και των μηδενικών ελλειμμάτων και θα αποτελέσει το οικονομικό θεμέλιο της γερμανικής κυριαρχίας που εξελίσσεται στις ημέρες μας.

• Το δεύτερο ιστορικό γεγονός είναι η πολιτική και οικονομική υποταγή της Γαλλίας στη γερμανική ελίτ. Η Ευρωζώνη δεν διαμόρφωσε ένα πεδίο εξισορρόπησης και περιστολής της γερμανικής κυριαρχίας, όπως υπολόγιζε ο Φρ. Μιτεράν. Αντίθετα, το ευρώ αποτέλεσε έκφραση του γερμανικού μάρκου και επικαθόρισε σε έναν μεγάλο βαθμό τους ευρύτερους οικονομικούς και πολιτικούς συσχετισμούς μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών και οικονομιών.
Μέσα από τον ανταγωνισμό αυτό η Γαλλία απώλεσε το κύριο ιστορικό της πλεονέκτημα: Την πολιτική της θέση και κυριαρχία ως εκπρόσωπος των αστικών επαναστάσεων και των συνταγματικών αρχών που θεμελιώθηκαν στο διαφωτιστικό πρότυπο.
Η εικόνα του Ν. Σαρκοζί να σύρεται πίσω από την Άνγκ. Μέρκελ, να υποτάσσεται πλήρως στα κελεύσματά της, να αποτελεί τον κυρίαρχο πόλο πολιτικής οικονομικής νομιμοποίησης των αποφάσεων και επιλογών της γερμανικής ελίτ αποτελούν εκφράσεις και γεγονότα της πλήρους σχεδόν πολιτικής υποταγής της Γαλλίας στη γερμανική κυριαρχία.
Δυστυχώς, ο Φρ. Ολάντ δεν παρεξέκλινε της γραμμής αυτής, αλλά, αντίθετα, οδήγησε στην ιστορικού τύπου παγίωσή της.
Ίσως η γαλλική πολιτική ελίτ να αρκείται σ’ ένα «ξεροκόμματο», σε μια δήθεν ισότιμη σχέση Γαλλίας - Γερμανίας, σ’ έναν άξονα που υπάρχει μόνο στην εικόνα, στην επικοινωνία. Ενώ την ίδια στιγμή επιβάλλονται σκληρά μέτρα στη Γαλλία και ο γερμανός υπουργός Οικονομικών αναφέρεται περιφρονητικά στο Γαλλικό Κοινοβούλιο, που επιμένει να αποφασίζει ενώ τα μέτρα θα έπρεπε να τα εγκρίνουν οι τεχνοκράτες…
Εκλογές που αποτυπώνουν την κρίση
Εκλογές, λοιπόν, στην Ευρώπη… Στην Ολλανδία, στη Γαλλία, στη Γερμανία και πιθανώς στην Ιταλία, όπου εδώ και χρόνια οι κυβερνήσεις, κατ’ έθος, διορίζονται.
Ποιος φοβάται την Ακροδεξιά; Όχι βεβαίως η γερμανική ελίτ και το σύστημα συμφερόντων που εκπροσωπεί ο Β. Σόιμπλε. Το μόνο που ενδιαφέρει το δίδυμο Μέρκελ - Σόιμπλε είναι οι ψήφοι που πιθανώς θα αποσπάσει από το κόμμα τους το κόμμα της «εναλλακτικής» Ακροδεξιάς στη χώρα τους… Εκεί εξαντλούνται οι δημοκρατικές τους ευαισθησίες και ανησυχίες…
Στην Ολλανδία η Ακροδεξιά προβάλλει ως πρώτη δύναμη και θα πρωταγωνιστήσει στην επόμενη πολυκομματική, εξ’ αντικειμένου, κυβέρνηση… Οπότε ο Γ. Ντάισελμπλουμ μας εγκαταλείπει και η ευρωπαϊκή Κεντροαριστερά χάνει ένα επιφανές μέλος της… Αναζητείται συνεπώς νέος αχυράνθρωπος για το Eurogroup, το λημέρι του Β. Σόιμπλε, ελπίζουμε μέχρι το φθινόπωρο…
Στη Γαλλία το σοσιαλιστικό κόμμα πληρώνει ακριβά τόσο την ενσωμάτωσή του στο νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα της λιτότητας της γερμανικής ελίτ όσο και την πολιτική υποβάθμιση και υποταγή της Γαλλίας στη Γερμανία, γεγονός που οι συνέπειές του υπερβαίνουν τους συνήθεις κομματικούς και ιδεολογικούς διαχωρισμούς.
Η Κεντροδεξιά έκαψε τους υποψηφίους της και οι μόνες εναλλακτικές στα πρόσωπα του Φρ. Φιγιόν και του Εμ. Μακρόν έχουν σοβαρά μειονεκτήματα, με κυριότερο εκείνο που αφορά τη διαχείριση του μοντέλου της λιτότητας και την επιβολή σκληρών μέτρων κατά την κυβερνητική τους θητεία.
Αντίθετα, η Μ. Λεπέν και η εθνικιστική Ακροδεξιά συγκροτούν έναν ισχυρό, συνεκτικό πόλο. Ακόμα και στην περίπτωση εκλογής στον δεύτερο γύρο του Εμ. Μακρόν (όπως φαίνεται από τις μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις), ένα ποσοστό της τάξεως του 35%-37% της Μ. Λεπέν θα συγκροτεί μια κυρίαρχη πολιτική και κοινωνική δύναμη και θα επηρεάζει τις εξελίξεις καθόσον θα εδραιώνεται πάνω σε δύο βασικά προτάγματα, που αποτελούν και την αχίλλειο πτέρνα των αντιπάλων της: Την κατάργηση της πολιτικής της λιτότητας και την ανάκτηση της πολιτικής - εθνικής κυριαρχίας της Γαλλίας. Κι αυτό ανεξάρτητα από το εάν αυτοί οι στόχοι είναι εφικτοί.
Κρίσιμος πόλος η Γαλλία
Επιμένουμε για την περίπτωση της Γαλλίας: Ήδη στη Γερμανία εκδιπλώνεται η στρατηγική της κατάτμησης της Ευρωζώνης σε δύο τουλάχιστον ταχύτητες, ώστε η Γερμανία να κτίσει ένα νέο τείχος το οποίο θα διασφαλίσει το απρόσβλητο της κυριαρχίας της. Η ίδια η Άνγκ. Μέρκελ θεώρησε ότι το ζήτημα αυτό θα πρέπει να συζητηθεί στην προσεχή, επετειακή σύνοδο της Ρώμης, που θα αφορά το μέλλον της Ευρώπης…
Ποιο είναι το σημείο-κλειδί; Η στάση της Γαλλίας. Εάν οι όποιες γαλλικές κυβερνήσεις, η γαλλική οικονομικοπολιτική ελίτ υποστηρίξουν μια τέτοια στρατηγική, ευελπιστώντας ότι θα διασφαλίσουν τον ρόλο του δεύτερου, ευπειθούς, εταίρου, τότε η Ευρώπη θα βαδίσει οριστικά στην οργανική - θεσμική διαίρεση και στη διάλυση. Οι λίγοι μήνες που απομένουν μέχρι τις εκλογές είναι κρίσιμοι όχι μόνο για το μέλλον της Γαλλίας αλλά για την πορεία και την τύχη της ίδιας της ΕΕ. Εάν δεν υπάρξει πολιτικό αντίβαρο, ένας ευρύτερος κοινωνικοπολιτικός συσχετισμός τόσο σε εθνικό επίπεδο όσο και στο πλαίσιο των χωρών της Νότιας Ευρώπης, τότε το παιγνίδι είναι οριστικά χαμένο.
Η Ιταλία από την πλευρά της βαδίζει επί ξυρού ακμής. Ενδεχόμενη εκλογική αναμέτρηση είναι πιθανόν να έχει ως αντιπάλους τον Μπέπε Γκρίλο και τον Ματέο Ρέντσι, με επιδιαιτητή και βασικό ρυθμιστή των εξελίξεων τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι… Οπότε όλα τα ενδεχόμενα παραμένουν ανοιχτά.
Το SPD «ξύπνησε»
Στη Γερμανία το SPD «ξύπνησε» την τελευταία περίοδο, ωθούμενο κυρίως από το ένστικτο της αυτοσυντηρήσεως παρά από την ανησυχία της απώλειας της πολιτικοϊδεολογικής και κοινωνικής του ταυτότητας. Ο δρόμος μέχρι τις γερμανικές εκλογές είναι μακρύς -με τα δεδομένα του σύγχρονου πυκνού πολιτικού χρόνου- και ο πλήρης απεγκλωβισμός του SPD από το δίπολο Χριστιανοδημοκράτες / λιτότητα μοιάζει ιδιαίτερα δυσχερής. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, η αποδυνάμωση του «συστήματος» Σόιμπλε θα είναι ευεργετική και για την ίδια τη Γερμανία και για την Ευρώπη.
Εμάς όμως μας πιέζει ασφυκτικά η μέγγενη του χρόνου. Το πρόβλημα για τη χώρα μας δεν είναι ένας νέος -έστω και ανεκτός- συμβιβασμός αλλά μια σαφής και προσδιορισμένη προοπτική σε οικονομικό και παραγωγικό επίπεδο.
Δυστυχώς, οι δύο βασικοί δυνάστες μας και το «σύστημα» Σόιμπλε και το ΔΝΤ -ο καθένας για δικούς τους λόγους- κινούνται προς την κατεύθυνση αλλαγής ή και διάλυσης της Ευρωζώνης. Οι ανοικτές προτροπές εκπροσώπων της διακυβέρνησης Τραμπ για τη διάλυση της ΕΕ διατυπώνονται σε καθημερινή βάση, ενώ το Grexit και οι εκβιασμοί του Β. Σόιμπλε κατά της χώρας μας έχουν προκαλέσει έντονες αντιδράσεις ακόμα και μέσα στη Γερμανία.
Η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να αντιμετωπίσει και να διαχειριστεί όχι μια διαπραγμάτευση που στηρίζεται στη συμφωνία-Μνημόνιο της 13ης Ιουλίου του 2015 αλλά μια κατάσταση που την ξεπερνά, καθώς αφορά εθνικές και υπερεθνικές στρατηγικές.
Υπάρχουν περιθώρια έντιμου συμβιβασμού ή θα υπάρξει μια ενδιάμεση τυπική-άτυπη συμφωνία μέχρι τις γερμανικές εκλογές, που θα δεσμεύει με γενικούς όρους την Ελλάδα για πιθανά μέτρα μετά το 2018 και θα ανοίξει τον δρόμο της ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ; Μόνο η γενικότερη κρίση και ο φόβος μιας νέας έντασης με επίκεντρο τη χώρα μας μπορεί να αποτρέψει τα χειρότερα και να επιτρέψει μια θετική έκβαση. Γιατί η λογική και η αλληλεγγύη έχουν από καιρό εκλείψει από την ολιγαρχική εξουσία που δυναστεύει την Ευρώπη.
ΤΟ ΠΑΡΟΝ

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Μ. ΚΟΥΡΗΣ : Πάνω από όλα είναι η πατρίδα και ο λαός



Πάνω από όλα είναι η πατρίδα και ο λαός.
Αν όλοι βάζετε τη χώρα πάνω από την καρέκλα, πείτε επιτέλους όλοι μαζί ένα ΟΧΙ
του ΜΑΚΗ ΚΟΥΡΗ
Τα καταφέραμε να είμαστε για άλλη μια φορά μόνοι, να μας έχουν του κλότσου και του μπάτσου και όλοι να θέλουν να αρπάξουν ό,τι μας έχει απομείνει - Τσακώνονται τα δύο βουβάλια, το καθένα για το δικό του συμφέρον, και την πληρώνουμε εμείς
Ζούμε επτά χρόνια τώρα ένα θέατρο του παραλόγου... Με την παράσταση να μη λέει να τελειώσει. Παρότι ο πρωταγωνιστής –εμείς– έχει εξαντληθεί, έχει φθάσει λίγο πριν από το «τετέλεσται»... Γιατί οι δύο «συγγραφείς» του έργου τσακώνονται μεταξύ τους για το ποιο θα είναι το τέλος. Ο καθένας θέλει να πέσει η αυλαία με αυτό που εξυπηρετεί το... όραμά του! Κάπως έτσι ανεβαίνει τον Γολγοθά της η Ελλάδα, με αποκλειστική ευθύνη όλων των κυβερνώντων, εκείνων που της έβαλαν το ακάνθινο στεφάνι αλλά και των σημερινών, που συνεχίζουν στην ίδια ρότα, έχοντας όμως λιγότερες ευθύνες από τη στιγμή που το έγκλημα είχε συντελεστεί...
Όλα δείχνουν ότι βρισκόμαστε στην τελευταία πράξη του δράματος. Που κάθε άλλο παρά φαίνεται ότι θα έχει καλή κατάληξη για τον ελληνικό λαό. Ότι θα πάρει αποφυλακιστήριο... Ή έστω κάποια μικρή άδεια εξόδου... Αντίθετα, το θέατρο συνεχίζεται με πολύ σκληρές σκηνές, με τους «συγγραφείς» να έχουν βγάλει τα μαχαίρια τους, διεκδικώντας ποιος θα το βάλει πιο βαθιά στον πρωταγωνιστή, στο θύμα... Σε αυτήν τη φάση βρίσκονται οι διαπραγματεύσεις για την περιβόητη αξιολόγηση ανάμεσα στους Ευρωπαίους και στους Αμερικανούς, που κατά... σύμπτωση είναι και οι δύο σύμμαχοί μας. Και με τον Ευρωπαίο, μάλιστα, είμαστε και κάτι παραπάνω, είμαστε και συνέταιροι. Αυτές, όμως, οι... ιδιότητες δεν μετράνε. Το δικό τους συμφέρον, το ποιος θα μας έχει μόνιμα υπόδουλους, είναι αυτό που μετράει. Και μόνο κάποιοι θεόστραβοι, και μάλιστα δικοί μας, κάνουν πως δεν το βλέπουν, γιατί ξέρουν ότι μόνο έτσι μπορούν να έχουν την καρέκλα.
Αυτό που ζούμε τον τελευταίο μήνα θυμίζει... λασπομαχία δύο βουβαλιών, που τσαλαπατούν τη δική μας γη. Που μαλώνουν για το ποιος θα διαφεντεύει από δω και πέρα το ευρωπαϊκό χωράφι...
Μόνο... αόμματοι ή δέσμιοι της καρέκλας δεν βλέπουν πού μας πάνε, δεν αντιλαμβάνονται τους ωμούς εκβιασμούς με τα... ονειρικά πλεονάσματα που απαιτούν, δεν καταλαβαίνουν ποιο αύριο μαγειρεύουν για τη χώρα μας, που έχει μπει για άλλη μια φορά στο μάτι όλων και εκβιάζεται για νέες υποχωρήσεις. Αλλά και για εθνικές απώλειες... Που κάθε άλλο παρά μια απλή υπόθεση είναι... Τυχαία πήγε, εντελώς ξαφνικά, ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτιέρες στην Άγκυρα να συζητήσει με τον... νεο-Σουλτάνο Ταγίπ Ερντογάν για το Κυπριακό;
Μπροστά σε αυτήν την αρπακτικότητα, εν όψει του νέου ασφυκτικού κουστουμιού που μας έχει ράψει ο μόνιμος ανθέλληνας κ. Σόιμπλε, η απάντησή μας πρέπει να είναι ένα ηχηρό «ΟΧΙ» από ΟΛΟ τον πολιτικό κόσμο μαζί.
Είναι το τελευταίο όριο πριν μας οδηγήσουν στην καταστροφή, και μάλιστα με τη δική μας συναίνεση.
Αυτές τις στιγμές, οι διαφωνίες, οι τσακωμοί, τα «εσύ φταις που μας έφερες εδώ» και «εσύ έκλεβες», γενικά οι αλληλοκατηγορίες για υπαρκτές παραλείψεις, ακόμη και για παρανομίες, είναι πολυτέλεια, γιατί απέναντί μας έχουμε τον εχθρό, που μας θέλει μόνιμα σκλάβους.
Αργότερα, αν περάσουμε τον κάβο και αποφύγουμε τον γκρεμό, θα υπάρχει χρόνος για να λύσουν τα κόμματα και οι ηγεσίες τους τις διαφορές τους.
Αυτήν την ώρα πρέπει να μπουν τα... σπαθιά στα θηκάρια τους. Πάνω από όλα είναι η πατρίδα και ο λαός.
Αν αυτές τις κρίσιμες ώρες δεν υπάρξει εκεχειρία, για ό,τι έρθει, για ό,τι συμβεί στη χώρα, ΘΑ ΦΤΑΙΤΕ ΟΛΟΙ, θα είστε ένοχοι απέναντι στον ελληνικό λαό.
Κανείς δεν θα είναι αναμάρτητος...
ΤΟ ΠΑΡΟΝ

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Δικαίωση για τους χωρισμένους μπαμπάδες με την επιθυμία των παιδιών τους!



ΑΠΟΦΑΣΗ-ΣΤΑΘΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΤΕΚΝΩΝ
Δικαίωση για τους χωρισμένους μπαμπάδες με την επιθυμία των παιδιών τους!
«Και οι... μπαμπάδες έχουν ψυχή» αποφαίνεται η Δικαιοσύνη, πόσω μάλλον όταν το αναγνωρίζουν και το διαλαλούν οι πιο αλάνθαστοι κριτές, τα ίδια τους τα παιδιά.
Πρωτοποριακή δικαστική απόφαση έρχεται να ανατρέψει τα δεδομένα στον τομέα της επιμέλειας των ανηλίκων, καθώς εμβαθύνοντας στο τι πραγματικά μπορεί να είναι καλύτερο για το συμφέρον τους, με γνώμονα τη στοργή, την αγάπη, τη σωστή διαπαιδαγώγηση και την ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους, κάνει ένα τολμηρό βήμα και, παίρνοντάς τα από τη μητέρα, τα δίνει στον πατέρα τους, παραχωρώντας του οριστικά την επιμέλεια!
Για να φθάσει στο σημείο η Θέμις να ανατρέψει την αρχική δικαστική κρίση (ασφαλιστικών μέτρων), που είχε αναθέσει την επιμέλεια δύο ανήλικων παιδιών (11 και 6 ετών σήμερα) στη μητέρα τους, «ζύγισε» το πραγματικό ενδιαφέρον που έχουν επιδείξει οι δύο χωρισμένοι, πλέον, γονείς γι’ αυτά, «μετρώντας» όμως παράλληλα και την επιθυμία των ίδιων των παιδιών.
Νομολογιακά βήματα
Και στις δύο παραμέτρους η ζυγαριά έγειρε προς την πλευρά του πατέρα τους, που ήταν πάντα πιο κοντά τους από ουσιαστικής πλευράς, τα πηγαινοέφερνε στο σχολείο, φρόντιζε να τα ψυχαγωγεί και να τα διαπαιδαγωγεί με αγάπη που περίσσευε και την οποία του την ανταπέδωσαν και τα δύο με τον πιο άπλετο και ξεκάθαρο τρόπο, αφού, όταν η δικαστής τα κάλεσε να επιλέξουν με ποιον θέλουν να ζήσουν, εκείνα, μολονότι έμεναν σχεδόν έναν χρόνο με τη μητέρα τους (σε εκτέλεση των ασφαλιστικών μέτρων), «ψήφισαν δαγκωτό» μπαμπά.
Το δικαστήριο δέχθηκε ότι η γνώμη των παιδιών δεν είναι πάντοτε καθοριστική, αφού εξαρτάται από την ηλικία και την ωριμότητά τους, ενώ η επιθυμία τους μπορεί πολλές φορές να είναι αποτέλεσμα επηρεασμού και πρόσκαιρη και να μην εξυπηρετεί το πραγματικό συμφέρον τους.
Ωστόσο, στη συγκεκριμένη περίπτωση η εξειδικευμένη σε τέτοιες υποθέσεις πρωτοδίκης, κατόπιν προσωπικής επικοινωνίας με τα παιδιά, διαπίστωσε ότι η αληθινή επιθυμία τους και το πραγματικό συμφέρον τους είναι να βρίσκονται με τον πατέρα τους, και η γνώμη αυτή δεν αποτελεί προϊόν επιρροής του, αφού για μακρό διάστημα ζούσαν με τη μητέρα τους, στη σφαίρα της δικής της επιρροής.
Στην απόφασή της «μέτρησε» καθοριστικά και το γεγονός ότι η μητέρα είχε ως προτεραιότητα την επαγγελματική της ανέλιξη και δεν έδωσε την πρέπουσα σημασία στο ότι τα παιδιά της, που την είχαν ακολουθήσει στο εξωτερικό δύο φορές (μαζί με τον σύζυγο) στην προσπάθειά της να έχει σημαντικότερη θητεία ως γιατρός, επιβαρύνθηκαν ψυχολογικά από τις συνεχείς αλλαγές σχολικού και κοινωνικού περιβάλλοντος.
Η πρωτοποριακή δικαστική απόφαση, που έφερε στον πατέρα τις πρώτες μέρες του 2017 το καλύτερο πρωτοχρονιάτικο δώρο, κάνοντας δεκτή την αγωγή που υπέβαλαν οι δικηγόροι του Δ. Βερβεσός, Γ. Λιανουλόπουλος, προχωρά και σε άλλες τομές στον χώρο του οικογενειακού δικαίου, καθώς με γνώμονα το αληθινό συμφέρον των παιδιών και την ανάγκη να μην αλλάξουν συνήθειες και περιβάλλον (λόγω της επιβάρυνσής τους από τις μετακινήσεις), δέχεται ότι πρέπει να γίνει «αλλαγή φρουράς» στο σπίτι, όπου μέχρι τώρα ζούσαν στα νότια προάστια με τη μητέρα τους (ανήκει κατά 50% στον καθένα από τους δύο τ. συζύγους) και ότι συνεπώς εκείνη πρέπει να το εγκαταλείψει, ώστε να εγκατασταθεί μαζί τους ο πατέρας τους.
Κάνοντας άλλα τολμηρά νομολογιακά βήματα, το δικαστήριο, αφού έλαβε υπόψη του την υποχρεωτική αλλαγή κατοικίας χωρίς αντάλλαγμα, κρίνει με βάση τις οικονομικές δυνατότητες καθενός ότι η μητέρα πρέπει για δύο χρόνια να συμβάλει στη διατροφή των παιδιών καταβάλλοντας 300 ευρώ μηνιαίως, ενώ τα υπόλοιπα (500 ευρώ) θα βαρύνουν τον πατέρα.
Παράλληλα, ακολουθώντας μια «σολομώντεια λύση» (μολονότι η μητέρα δεν ζήτησε να ρυθμίσει το δικαστήριο τη δυνατότητα επικοινωνίας της με τα παιδιά της, σε περίπτωση που έχανε τη δίκη, προφανώς γιατί δεν φανταζόταν μια τέτοια ανατροπή), το Πρωτοδικείο δέχθηκε από μόνο του ότι το αληθινό συμφέρον των παιδιών απαιτεί να έχουν επαφή και με τη μητέρα τους, την οποία επίσης αγαπούν και τους αγαπά, και εκείνη μπορεί να μένει στη μονοκατοικία της μητέρας της στην ίδια περιοχή και έτσι να βλέπει συχνά τα παιδιά της.
Τα κριτήρια
Στην απόφαση-μπούσουλα για πολλές παρεμφερείς διαφορές, η πρωτοδίκης Αν. Ξηρογιάννη, απαγγέλλοντας τη λύση του γάμου του ζευγαριού, ξεκαθαρίζει ότι η επιμέλεια των παιδιών πρέπει να ανατίθεται με αποκλειστικό οδηγό το σωματικό, υλικό, πνευματικό, ψυχικό και ηθικό συμφέρον του παιδιού, χωρίς να επηρεάζει τη λήψη της απόφασης το φύλο, η φυλή, η γλώσσα, η θρησκεία, η κοινωνική προέλευση, η περιουσιακή κατάσταση κ.λπ. κάθε γονέα.
Ωστόσο, πρέπει να συνεκτιμώνται οι αναπτυχθέντες μέχρι τότε δεσμοί του παιδιού με τους γονείς (και τα αδέλφια του), οι τυχόν συμφωνίες των γονέων και η γνώμη του, εφόσον το δικαστήριο κρίνει, εν όψει της ηλικίας και της πνευματικής του ανάπτυξης, ότι είναι ικανό να αντιληφθεί το πραγματικό συμφέρον του.
Στη δικαστική «ζυγαριά» μπαίνουν επίσης οι ικανότητες των γονέων, το περιβάλλον, το επάγγελμα, η πνευματική τους ανάπτυξη και η δράση τους στο κοινωνικό σύνολο, η ικανότητα προσαρμογής τους στις απαιτήσεις της σύγχρονης κοινωνίας, μέσα στο πλαίσιο της λογικής και ορθολογικής αντιμετώπισης των θεμάτων των νέων, η σταθερότητα των συνθηκών ανάπτυξης του παιδιού, χωρίς εναλλαγές στις συνθήκες διαβίωσης.
Αυτά όλα ισχύουν ανεξάρτητα από το ποιος φταίει για το διαζύγιο, εκτός εάν η συμπεριφορά του υπαίτιου για τη διακοπή της συμβίωσης έχει επιδράσει και στην άσκηση της γονικής μέριμνας σε βάρος του συμφέροντος του παιδιού.
Το δικαστήριο δέχθηκε ότι η μικρή ηλικία και το φύλο του παιδιού δεν αποτελούν κυρίαρχο στοιχείο, για να προσδιοριστεί το συμφέρον του για την ανάθεση της γονικής μέριμνας σε έναν από τους γονείς μετά τη νηπιακή ηλικία του, οπότε παύει η σαφής βιοκοινωνική υπεροχή της μητέρας ως καταλληλότερης για τη γονική μέριμνα.
Το πηγαινέλα
Στη συγκεκριμένη υπόθεση, το ζευγάρι παντρεύτηκε προ 12ετίας, απέκτησε δύο παιδιά (ένα κορίτσι και ένα αγόρι), αλλά προ 3ετίας ήλθαν τα πρώτα σύννεφα, καθώς η σύζυγος έριξε το βάρος στην επαγγελματική - οικονομική της ανέλιξη, σε βάρος των οικογενειακών αναγκών.
Λίγους μήνες μετά τη γέννηση του δεύτερου παιδιού, αναζήτησε εργασία σε αγγλικό νοσοκομείο και λίγο αργότερα ξενιτεύτηκαν μαζί της ο σύζυγος (μισθωτός) και τα παιδιά, που αναγκάστηκαν όμως να επιστρέψουν σχεδόν μισό χρόνο μετά, λόγω δυσκολιών προσαρμογής των ανηλίκων.
Το σκηνικό επαναλήφθηκε λίγο αργότερα, όταν η σύζυγος πήγε σε νοσοκομείο άλλης αγγλικής πόλης, όπου πάλι την ακολούθησαν, μέχρι που εκείνη γνωστοποίησε, στα μέσα του 2014, ότι θα μετακινηθεί στην Κύπρο όπου βρήκε πιο συμφέρουσα εργασία, αδιαφορώντας για τις επαγγελματικές υποχρεώσεις και νέες προοπτικές του συζύγου στην Ελλάδα, αλλά και για τις ανάγκες των παιδιών που αντιδρούσαν έντονα στην προοπτική νέας αλλαγής σχολικού και κοινωνικού περιβάλλοντος. Εκείνη έφυγε μόνη στην Κύπρο, όπου δεν κατάφερε να εργαστεί και έτσι επέστρεψε στην Ελλάδα, έχοντας αρχίσει σταδιακά η αποξένωση, αφού είχε θέσει ως σαφή προτεραιότητα την επαγγελματική της ανέλιξη και σε δεύτερη μοίρα τις ανάγκες του συζύγου και των παιδιών της, παίρνοντας μονομερώς τις αποφάσεις για μετοίκηση στο εξωτερικό και αδιαφορώντας για την πολύ μικρή ηλικία τους που απαιτούσε την άμεση φροντίδα και παρουσία της.
Στην πορεία διαπιστώθηκε ακόμα ότι η σύζυγος διατηρούσε παράλληλα και κάποιον δεσμό. Ακολούθησαν εκατέρωθεν αγωγές με αντικρουόμενα επιχειρήματα και τα ασφαλιστικά μέτρα τής έδωσαν αρχικά τα παιδιά και τη συζυγική κατοικία.
Το Πρωτοδικείο, όμως, κατόπιν σχετικής αποδεικτικής διαδικασίας, κατέληξε ότι εκείνη ευθύνεται για τον ισχυρό κλονισμό του γάμου, ότι ο σύζυγός της δεν αισθανόταν μειονεκτικά απέναντί της λόγω της επαγγελματικής της ανέλιξης, ούτε επιδείκνυε γι’ αυτόν τον λόγο ζηλότυπη συμπεριφορά, όπως προσπάθησε να του καταλογίσει.
ΣΗΜΕΙΟ - ΚΛΕΙΔΙ
H επιθυμία της κόρης
Καθοριστικές για την πρωτοποριακή απόφαση στάθηκαν οι προσωπικές επικοινωνίες της πρωτοδίκη με τα παιδιά, που ενώ ήταν συναισθηματικά δεμένα και με τους δύο γονείς, ρητά εκδήλωσαν την έντονη επιθυμία να μείνουν με τον πατέρα τους, γιατί νιώθουν περισσότερη οικειότητα, έχουν μοιραστεί σημαντικά βιώματα και αναμνήσεις στην πάροδο των ετών, αφού εκείνος ουσιαστικά τα μεγάλωνε (με τη βοήθεια της γιαγιάς), τα πηγαινοέφερνε στο σχολείο και σε εξωσχολικές δραστηριότητες. Μάλιστα η 10χρονη τότε κόρη με ωριμότητα εξέφρασε την έντονη επιθυμία να μείνει με τον πατέρα της και με τον αδελφό της, τον οποίο επίσης δεν ήθελε να αποχωριστεί, διατυπώνοντας ανησυχία μήπως και αλλάξει πάλι σχολικό περιβάλλον, γιατί οι μετακινήσεις στο εξωτερικό την είχαν επιβαρύνει ψυχολογικά.
Το δικαστήριο κατέληξε στο ότι το πραγματικό συμφέρον των παιδιών είναι να μείνουν με τον πατέρα τους, που όχι μόνο διαθέτει τον χρόνο και τη διάθεση να τους προσφέρει την αγάπη και τη στοργή που τους αξίζει, συνοδεύοντάς τα στο σχολείο - νηπιαγωγείο και σε εξωσχολικές δραστηριότητες, αλλά και να φροντίζει, όπως έκανε άλλωστε μέχρι τώρα ανελλιπώς, για τη διατροφή, την υγεία, την ορθή διαπαιδαγώγηση, την ψυχαγωγία τους, συμβάλλοντας καθοριστικά στην ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους.
Η ΠΟΛΛΗ ΔΟΥΛΕΙΑ...
Το δικαστήριο για τη μητέρα δέχθηκε πως, μολονότι τα αγαπά, παραγνωρίζει τις ανάγκες τους, ενδιαφέρεται προεχόντως για την επαγγελματική σταδιοδρομία της και δεν παρέχει ασφαλή εχέγγυα ότι είναι κατάλληλη για την ορθή και συνετή διαπαιδαγώγησή τους. Οπερ μεθερμηνευόμενο, η πολλή δουλειά δεν τρώει μόνο τον αφέντη, αλλά και τη γονική επιμέλεια των παιδιών...
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΥΛΩΝΙΤΗΣ

783.000 νεόπτωχοι Έλληνες η «κληρονομιά» των μνημονίων



783.000 νεόπτωχοι Έλληνες η «κληρονομιά» των μνημονίων
ΣΕ ΜΙΑ ΠΕΝΤΑΕΤΙΑ ΕΞΑΝΕΜΙΣΤΗΚΑΝ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΑ 54 ΔΙΣ. ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ ΜΕΙΩΘΗΚΕ ΚΑΤΑ 39 ΔΙΣ. - 783.000 ΝΕΟΠΤΩΧΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ Η «ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ» ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ
Την πλέον οξύτερη και βίαιη οικονομική προσαρμογή έχει υποστεί η χώρα μας -σαν να βρίσκεται σε πόλεμο - σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ όπου εφαρμόστηκαν μνημονιακά μέτρα ή είναι στη γειτονιά μας, στον Νότο.
Αυτό αποκαλύπτουν τρεις πίνακες με στατιστικά στοιχεία, που παρουσίασε το Ινστιτούτο Μικρών Επιχειρήσεων της Γενικής Συνομοσπονδίας Επαγγελματιών Βιοτεχνών και Εμπόρων Ελλάδας την περασμένη εβδομάδα κατά τη διάρκεια της ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων της ετήσιας έρευνας για το εισόδημα και τις δαπάνες των νοικοκυριών.
Τα στοιχεία αυτά αφορούν στο καθαρό εισόδημα νοικοκυριών, την ιδιωτική κατανάλωση και την εξέλιξη της φτώχειας. Πρόκειται για επίσημα δεδομένα της AMECO και της Eurostat που αφορούν στις χώρες της Ελλάδας, της Ιρλανδίας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και της Ιταλίας. Οι χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες γίνεται η σύγκριση είναι από το 2009 έως και το 2016.
Ειδικότερα, το καθαρό εισόδημα των νοικοκυριών στην Ελλάδα ήταν το 2009 στα 159,8 δισ. ευρώ. Το 2015, έξι χρόνια μετά, καταβαραθρώθηκε στα 105,7 δισ. ευρώ. Αν κάνουμε την αφαίρεση μεταξύ των δύο μεγεθών προκύπτει ότι οι Ελληνες έχασαν 54,1 δισ. ευρώ. Το ύψος της απώλειας εισοδήματος προκαλεί σοκ αν γίνει η σύγκριση με τις υπόλοιπες χώρες στις οποίες εφαρμόστηκαν μνημόνια ή οι χώρες ακολούθησαν πρόγραμμα οικονομικής προσαρμογής όπως η Ισπανία και σε μικρότερο βαθμό η Ιταλία.
Οι Ισπανοί για παράδειγμα, το ίδιο χρονικό διάστημα έχασαν κοντά στα 11 δισ. ευρώ, οι Κύπριοι περί τα 2 δισ. ευρώ και οι Πορτογάλοι 3 δισ. ευρώ. Αντίθετα οι Ιρλανδοί πέτυχαν να αυξήσουν το εισόδημα τους κατά 16 δισ. ευρώ. Οι γείτονές μας οι Ιταλοί -οι οποίοι δοκιμάζονται επίσης από την οικονομική κρίση- δεν έχουν γνωρίσει ουσιαστική μεταβολή στο εισόδημά τους.
Η βουτιά στο εισόδημα έχει ως αποτέλεσμα να συμπαρασύρει και την ιδιωτική κατανάλωση. Οπως αναδεικνύεται από τον δεύτερο πίνακα της AMECO, που διαθέτει και πιο πρόσφατα στοιχεία του 2016, οι Ελληνες καταναλωτές έκοψαν από το 2009 δαπάνες 39,2 δισ. ευρώ. Αμέσως μετά ακολουθούν οι Ιταλοί με 21 δισ. ευρώ, οι Ισπανοί με 8 δισ. ευρώ και με μόλις 2 δισ. ευρώ μείωση της ιδιωτικής τους κατανάλωσης οι Πορτογάλοι. Οι Κύπριοι καταναλωτές κράτησαν σταθερές τις δαπάνες τους, ενώ οι Ιρλανδοί τις αύξησαν κατά περίπου 6 δισ. ευρώ.
Ιρλανδία και Ελλάδα μπήκαν σε πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής το 2010 και ακολούθησαν Πορτογαλία (2011) και Κύπρος (2013). Μέσα σε έξι χρόνια, τα εισοδήματα στη χώρα μας μειώθηκαν από 159,8 σε 105,7 δισ., ενώ στην Ιρλανδία, που ολοκλήρωσε τον μνημονιακό κύκλο στα τέλη του 2013, αυξήθηκαν κατά 16 δισ. Η κατανάλωση στη χώρα μας έχει μειωθεί σε 126,4 από 167,7 δισ., ενώ η Κύπρος, όταν βγήκε από το Μνημόνιο το 2016, επανήλθε στα επίπεδα του 2009. Μόνο οι Πορτογάλοι, παρότι η χώρα τους είναι εκτός προγράμματος από το 2014, δεν έχουν ανακτήσει τα επίπεδα εισοδήματος και κατανάλωσης.
Ιρλανδία και Ελλάδα μπήκαν σε πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής το 2010 και ακολούθησαν Πορτογαλία (2011) και Κύπρος (2013). Μέσα σε έξι χρόνια, τα εισοδήματα στη χώρα μας μειώθηκαν από 159,8 σε 10
Ανεργία
Τα σκληρά δημοσιονομικά μέτρα, η έκρηξη της ανεργίας και η απουσία επενδύσεων έστειλαν στα όρια της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας. Και από αυτά τα στοιχεία της Eurostat που αναφέρονται στη χρονική περίοδο 2008 με 2015 τα ευρήματα είναι συγκλονιστικά. Στην Ελλάδα 783.000 είναι οι νεόπτωχοι που δημιουργήθηκαν μέσα στην κρίση και αποτελούν το 25,7% του συνολικού πληθυσμού, σχεδόν ένας στους τέσσερις.
Η Ελλάδα έχει το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό νεόπτωχων ως προς το σύνολο του πληθυσμού συγκριτικά με τις προαναφερόμενες χώρες. Η πρώτη είναι η Κύπρος με το 34,8%, δηλαδή 63.000 νοικοκυριά πέρασαν το «κατώφλι» της φτώχειας. Ακολουθεί η Ισπανία με ποσοστό 22,1% ή 2.389.000 άτομα, η Ιρλανδία με 21,3% ή 224.000 νοικοκυριά, η Ιταλία με 15,8% ή 2.387.000 κατοίκους και τελευταία με πολύ χαμηλό ποσοστό 0,3% η Πορτογαλία που αντιστοιχεί σε 8.000.
Η ΓΣΕΒΕΕ σχολιάζοντας το τελευταίο εύρημα τονίζει: «Θα πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι η παραπάνω διαπίστωση επαληθεύει τις αυξητικές τάσεις ανισότητας που αποτυπώνονται σε μια σειρά από διεθνείς και εγχώριες μελέτες (EUROSTAT, ΕΛΣΤΑΤ, όπου η Ελλάδα βρισκόταν ως προς τα διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών το 2015 στη 3η χειρότερη θέση στην Ευρώπη (προηγούνται Εσθονία και Λετονία) ως προς τον συντελεστή ανισότητας Gini (35,4)», και υπογραμμίζει: «Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Eurostat και την έρευνα EU-SILC, το κατώφλι σχετικής φτώχειας μειώθηκε από τις 7.178 ευρώ στο 2010 στις 4.512 ευρώ το 2015, ένδειξη κατάρρευσης των μεσαίων εισοδημάτων. Αν λαμβάναμε ως μέτρο φτώχειας το κατώφλι του 2010, τότε περίπου 2 εκατ. νοικοκυριά θα θεωρούνταν σήμερα φτωχά».
Ο πρόεδρος της ΓΣΕΒΕΕ, Γιώργος Καββαθάς, επισημαίνει με αφορμή τα προαναφερόμενα στοιχεία που συγκρίνουν την οικονομική προσαρμογή μεταξύ της Ελλάδας και των υπολοίπων χωρών: «Παραδόξως, οι επιπτώσεις στις χώρες που εφάρμοσαν αντίστοιχα προγράμματα προσαρμογής ήταν ηπιότερες για τα χαμηλότερα οικονομικά στρώματα.
Όλα τα παραπάνω ενισχύουν την άποψη ότι η οικονομική προσαρμογή στη χώρα μας ήταν πολύ οξύτερη και βίαιη για τη «μεσαία τάξη», εγείροντας ερωτηματικά για την αναγκαιότητα συνέχισης της ίδιας οικονομικής πολιτικής, που συνδυάζει μειωμένες δημόσιες δαπάνες και αυξημένες φορολογικές επιβαρύνσεις».
Ο ίδιος εκτιμά ότι το πρόβλημα δεν λύνεται ούτε με το κοινωνικό εισόδημα αλληλεγγύης: «Η έναρξη εφαρμογής του προγράμματος κοινωνικού εισοδήματος αλληλεγγύης παρά τις θετικές προθέσεις που φέρει ως ρύθμιση, αδυνατεί να αντιμετωπίσει το ζήτημα της «αξιοπρεπούς διαβίωσης» και της καταπολέμησης της φτώχειας - καθώς προβλέπει μέγιστη ενίσχυση κατ’ άτομο 200 ευρώ- και ενδέχεται να οδηγήσει σημαντικό τμήμα του πληθυσμού σε μια ιδιότυπη ομηρεία φτώχειας και απλήρωτης εργασίας. Το μέτρο αυτό πρέπει να συνδυαστεί με ένα οργανωμένο πλαίσιο κοινωνικής προστασίας, που θα συνδυάζει παροχές σε χρήμα και είδος και θα διευθετεί αποτελεσματικά το ζήτημα της ιδιωτικής υπερχρέωσης».
ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΟΛΩΝΑΣ