Η "πύρρεια νίκη" του Πύρρου

Η πρώτη θέση στο επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, ως “πύρρεια νίκη του Πύρρου” ανυψώνεται σκιά στην υστεροφημία του μεγάλου Έλληνα...

 Ο θρίαμβος του Πύρρου Δήμα, σαν ένα τεράστιο φωτοστέφανο αισιοδοξίας, είχε τυλίξει ολόκληρο τον ουρανό της χώρας και όλους του Έλληνες, όταν ανέβασε στον ψηλότερο ιστό της παγκόσμιας αθλητικής σύναξης την ελληνική σημαία. Έκανε τότε ΟΛΟΥΣ τους Έλληνες να δακρύσουν από χαρά και συγκίνηση. Αυτές οι μεγάλες και ανεπανάληπτες σκηνές και στιγμές που μόνον ο αθλητισμός μπορεί να προσφέρει σε μια παραπαίουσα εδώ και δεκαετίες χώρα, είναι από τις ελάχιστες που έχουν έρθει στην Ιστορία της. Ο Πύρρος, ο άσημος Βορειοηπειρότης ομογενής, που ανέβασε τη χώρα, στους εφτά ουρανούς, ήταν ο Πύρρος ΟΛΩΝ των Ελλήνων. Αυτή η ιερή στιγμή του "αρχαίου πνεύματος του αθάνατου", ήταν εκείνη που συμβόλιζε την ΕΝΟΤΗΤΑ που τότε, αλλά κυρίως σήμερα είχε ανάγκη αυτή η χώρα...

Σ' αυτόν τον κόσμο και σ' αυτή τη ζωή, η βιωτή του καθενός όμως βαθμολογείται εσαεί, μέχρι ο καθένας μας να γίνει αστρική σκόνη...

Ο Πύρρος, ο μέχρι σήμερα Πύρρος όλων των Ελλήνων, διάλεξε χτες να πάει με τους λίγους Έλληνες. Επέλεξε δηλαδή τη διαχωριστική γραμμή. Θυσίασε την υστεροφημία και την αξιοπρέπειά του στα κύμβαλα της πρόσκαιρης ματαιοσπουδίας και της ματαιοδοξίας των σειρήνων. Δεν το είχε αυτό ανάγκη ο Μεγάλος Έλληνας. 

Αγαπητέ Πύρρο, δεν ξέρουμε αν μπορείς να καταλάβεις το mea culpa που έλεγαν κάποτε οι Λατίνοι. Μπορείς όμως να καταλάβεις αυτό που λέει από χτες ο απλός Έλληνας πολίτης: “Δεν είχε ανάγκη ο Πύρρος από κανένα στασίδι της πολιτικής...”

Κρίμα Πύρρο! Finis coronat opus...

© MERABELLO LIBRO D' ORO

Σεβόμενοι την ιστορία του ολυμπιονίκη (αν και ο ίδιος την ποδοπάτησε έστω και αν δηλώνει το αντίθετο) δεν αναρτούμε το πλήθος των σχολίων που  εμφανίστηκαν  σε όλα τα κοινωνικά δίκτυα και κατακρίνουν την επιλογή του να πολιτευθεί με ένα κόμμα που έχει την πανελλήνια κατακραυγή. Κρίμα Πύρρο...Πολύ κρίμα...

ΙΔΙΑ ΓΕΥΣΗ...

Δεν ξέρω αν κάνω λάθος, αλλά νομίζω ότι αυτό το Πάσχα που περάσαμε ήταν από τα πιο κρίσιμα, για να μην πω και από τα πιο ζόρικα της ζωής μας. Το ίδιο για εκείνους, τους λίγους, τους βολεμένους και «περαβρέχηδες», χωρίς βέβαια η ανασφάλεια και η αβεβαιότητα για το «αύριο», που έρχεται κατάφορτο από απειλές να μην τους αφήνει να έχουν έναν πολύ ήρεμο ύπνο, όπως και για τους άλλους, τους περισσότερους, που η κάθε επομένη που ξημερώνει, έρχεται με μια κατάσταση πιο αγριεμένη και ανήσυχη.

Οριακό και σημαδεμένο το φετινό Πάσχα και ανόρεχτο το λαμπριάτικο τραπέζι. Όχι ότι πριν από ένα χρόνο, η πασχαλινή μπουκιά πήγε κάτω πιο ξένοιαστα ή τουλάχιστον με λιγότερη αγωνία, αλλά η φετινή, με την τηλεόραση μονίμως ανοιχτή, μήπως κάτι καινούργιο «χαρούμενο» μας ξεφουρνίσει και το χάσουμε, ήταν ασφαλώς η χειρότερη. Κι αυτό επειδή τόσα πολλά χειρότερα και σε τέτοιο πακέτο όλα μαζί δεν μας έχουν ξανατύχει.

Ούτε εκείνη την αποφράδα πασχαλιάτικη Κυριακή, που εμείς οι παλιότεροι είδαμε τον αγκυλωτό σταυρό του Γ' Ράιχ να αναδιπλώνεται προκλητικός στον βράχο της Ακρόπολης. Ούτε όταν οι ερπύστριες των μηχανοκίνητων του φαιδρού Παττακού έκαναν θρασύτατα την περατζάδα τους έξω από τη γυψωμένη Βουλή, επιβεβαιώνονται τη δέσμευση της Δημοκρατίας. Και δεν ήταν τόσο πικρή εκείνη η πασχαλιάτικη γεύση, παρά τη θριαμβολογούσα στη διαπασών «Ιτιά», επειδή στην όση μελαγχολία που δημιουργούσαν τα γεγονότα, κρυβόταν από κάτω η ελπίδα ότι αργά ή γρήγορα θα τελείωναν εκείνες οι περιπέτειες και η χαμηλόφωνη ευχή περί «καλής λευτεριάς» μας έδινε κουράγιο ότι θα γυρίσουν τα πράγματα στους κανονικούς τους ρυθμούς. 

Και θυμηθείτε, για όσους τις ζήσατε εκείνες τις ελληναράδικες όσο και αλησμόνητες ημέρες, που με τον ίδιο ενθουσιασμό και την ίδια ανακούφιση ξεχυθήκαμε στους δρόμους, τη μια όταν βεβαιωθήκαμε ότι και ο τελευταίος Γερμανός είχε εξαφανιστεί και την άλλη όταν πάλι ο ίδιος λαός ξαναβγήκε στους δρόμους για να υποδεχτεί τον Καραμανλή, που ξημερώματα γύρισε από την αυτοεξορία του ξαναζωντανεύοντας την υπνωτισμένη Δημοκρατία. Άσχετα με το αν και οι δύο αυτές «αφυπνίσεις» έγιναν κάτω από συνθήκες κάθε άλλο παρά ομαλές. Η πρώτη συνοδευμένη με έναν εμφύλιο πόλεμο που μας φόρτωσε με τόσα δεινά που πολλά από τα σημάδια τους παραμένουν ακόμα. Και η δεύτερη, η πιο πρόσφατη, με μια πυραμίδα λαμογιάς και σκανδάλων, που δεν άργησαν να μας φέρουν στη σημερινή θλιβερή μας κατάσταση.

Και χρησιμοποιώ τον όρο της «θλιβερής» επειδή όταν η μοναδική ευχή και υπόσχεση των κομμάτων στις τωρινές εκλογές είναι ότι «θα τα καταφέρουμε», λεγμένο κι αυτό με μισό στόμα, όπως όταν λέμε στον ετοιμοθάνατο «ο θεός είναι μεγάλος», χωρίς το ύφος του παρευρισκόμενου γιατρού να επιβεβαιώνει την ευχή. Και ποίοι είναι αυτοί που μας βεβαιώνουν ότι «θα τα καταφέρουν», λες και μια κυβέρνηση που θέλει να βγει από τα αδιέξοδα και την απελπισία της χρειάζεται καταφερτζήδες και ελαφροχέρηδες για να πάρουν στο χέρι τους την κυβερνητική τράπουλα και να παίξουν τον ρόλο του παπατζή βάζοντας τελικά τη μίζα στην τσέπη τους. οι ίδιοι που σε προηγούμενες εκλογές το σύνθημα τους ήταν το «για ακόμα καλύτερες ήμερες» από τους αισιόδοξους της πασοκικής παράταξης και το «υπάρχει μια καλύτερη Ελλάδα», από τους ονειροπόλους της Νέας Δημοκρατίας, ως να μην το γνωρίζαμε ότι και βέβαια θα τη θέλαμε αλλά εμείς έτσι από ιδιοτροπία δεν τη διαλέγαμε. Και όσο για τα λεφτά που έτρεχαν ποταμηδόν από τα μπατζάκια μας στις «καλές ημέρες» που μόνο στα λόγια τις είδαμε, τώρα με τη συνέχεια του ίδιου κόμματος, τα καλά και τα αγαθά, εκτός από τα μπατζάκια μας, θα έτρεχαν και από την όποια άλλη τρύπα μας...

Διαβάζοντας τα ονόματα των υποψηφίων που ζητούν την εμπιστοσύνη μας στις 6 Μάιου, βλέπουμε ότι ο εμπαιγμός, αν όχι και η «ομερτά» στα χρόνια της διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ συνεχίστηκε, όταν είδαμε τον εξευτελισμό του Άκη Τσοχατζόπουλου να οδηγείται «δεμένος» στον εισαγγελέα και δεν κατάλαβα για λόγους ποιας μεγαλοψυχίας, χωρίς χειροπέδες στον εισαγγελέα, αντίθετα με τους συνενόχους του που έχουν συνήθως και όλοι οι «φερόμενοι», ως ένοχοι ενός κακουργήματος. Με βαρύτατες κατηγορίες, όχι για ένα «δωράκι., που έτσι ανοιχτόχερα του το επέτρεπε το «μεγάλο αφεντικό», ο Ανδρέας Παπανδρέου (άλλος καλός και συχωρεμένος), αλλά για ένα όργιο εκμετάλλευσης της κυβερνητικής θέσης και με έναν προκλητικό τρόπο ζωής που μόνο η επιπολαιότητα και τελικά και η ανοησία μπορούν να τις δικαιολογήσουν.

Σε προηγούμενες Κυριακές, αφήσαμε να φανεί η καλή μας διάθεση για την εκλογή του κ. Βενιζέλου ως προέδρου μιας καινούργιας εποχής του ΠΑΣΟΚ, αλλά που δεν άργησε να την ακολουθήσει η απογοήτευση όταν ανακοινώθηκαν τα ονόματα που θα τον πλαισιώσουν.

Δεν είχαν διατελέσει υπουργοί, οι περισσότεροι μάλιστα με μονιμότητα, όταν ήταν ομοτράπεζοι μαζί του στο ίδιο κυβερνητικό τραπέζι; Δεν τον έβλεπαν; Δεν τα ήξεραν; Δεν τα μάθαιναν όταν ακόμα και ο βήχας ενός διακεκριμένου γίνεται γνωστός στους «στενούς κομματικούς γείτονες» πριν ο άλλος προλάβει να ξαναβάλει το μαντίλι στην τσέπη του, πόσο μάλλον όταν αυτός ο διακεκριμένος υπογράφει για την προμήθεια υποβρυχίων που γέρνουν και δεν σηκώνεται ένας να του πει «ε, σύντροφε, τι γίνεται εδώ;», για να μάθουμε και εμείς που σήμερα πληρώνουμε τα σπασμένα; Ούτε ο κ. Ρέππας; Ούτε ο κ. Σκανδαλίδης; Ούτε ο κ. Πρωτόπαπας ούτε και τόσοι άλλοι που σαν στρείδια έχουν κολλήσει στη «θαλάμη» της Βουλής, επιμένοντας να παραμείνουν και δικαιολογώντας τη σιωπή τους με το νόμο της «ομερτά».

Αλλά αν θέλουμε ένα κράτος να κυβερνάει με τους νόμους της μαφίας, τότε καλύτερα να φωνάξουμε τον Παλαιοκώστα να αναλάβει, που ξέρει καλύτερα, ή τον Πάσαρη να μας τον στείλουν πίσω οι Ρουμάνοι για να μην του πληρώνουν και τα έξοδα της φυλακής τους.

ΠΑΡΟΝ 22.4.2012

Γραικός ή Έλληνας;

Αρχαιότερο το Γραικός από το Έλληνας! Να γιατί ΔΕΝ πρέπει να μας ενοχλεί η χρήση του Γραικού και φυσικά του Greece!

Αριστοτέλης: περί την Ελλάδα την Αρχαίαν. Αύτη δ' εστίν ή περί Δωδώνην και τον Αχελώον ούτος γαρ πολλαχού το ρεύμα μεταβέβληκεν, φκούν γαρ οι Σελλοί ενταύθα και οι καλούμενοι τότε μεν Γραικοί (=Ελλοί > Έλληνες)

Αυτοπροσδιοριζόμαστε από το 500 π.χ. σαν Έλληνες και ΟΛΟΙ μας λένε Greece!!!(εκτός από τους Κινέζους που μας λένε Χελάπ και τους Τούρκους Γιουνάν από το Ίωνες)
Οι Σκοπιανοί Σλαυομακεδόνες αυτοπροσδιορίζονται εδώ και πενήντα χρόνια ως «Μακεδόνες»… τι πρέπει να γίνει... τα σχόλια δικά σας...
Τι έχουν να πουν έπ’ αυτού οι προοδευτικοί…. της Χώρας μας;


Με το όνομα αυτό είναι γνωστοί οι Έλληνες στη λατινική γραμματεία (Graeci στους ποιητές και Grai) και έτσι τους ονομάζουν ως τώρα όλοι οι ευρωπαϊκοί λαοί (Greco, Grec, Greek, Grieche κλπ.). Όπως και το όνομα Έλλην, έτσι κι αυτό προέρχεται από την πρώτη κοιτίδα των Ελλήνων στην Ήπειρο, την Ελ­λοπία, κοντά στη Δωδώνη. Για πρώτη φορά αναφέρει τον όρο Γραικοί ό Αριστοτέλης: προσ­παθώντας να προσδιορίσει που έγινε ο κατα­κλυσμός του Δευκαλίωνος βρίσκει πως πρέπει νά έγινε «περί την Ελλάδα την Αρχαίαν. Αύτη δ' εστίν ή περί Δωδώνην και τον Αχελώον ούτος γαρ πολλαχού το ρεύμα μεταβέβληκεν, φκούν γαρ οι Σελλοί ενταύθα και οι καλούμενοι τότε μεν Γραικοί». Αργότερα (2°ζ π.Χ. αι.) ό Απολλόδωρος λέγει «αυτός (΄Ελλην) μεν ουν απ' αυτού τους καλου­μένους Γραικούς προσηγόρευσεν ΄Ελληνας». Το ίδιο βεβαιώνει και το Πάριο Χρονικό: και «΄Ελληνες ωνομάσθησαν το πρότερον Γραικοί καλούμενοι».
Πρόκειται λοιπόν κυρίως για... μια στενή περι­οχή κοντά στη Δωδώνη, που οι κάτοικοί της Σελλοί (=Ελλοί > Έλληνες) γνωστοί ως υποφήτες (=ιερείς του μαντείου) του Δωδωναίου Διός ελέγοντο και Γραικοί. Παραμένει όμως δυσερμήνευτο πως το όνομα ενός μικρού λαού μιας περιοχής της Ηπείρου το παρέλαβαν οι Λατίνοι και το έκαμαν εθνολογικό όλων των Ελ­λήνων και της Ελλάδος. ΄Αλλη άποψη, που διευ­κολύνει σ' αυτήν τη λύση περισσότερο, είναι ότι το Grai καi Graeci - Γραικοί προήλθε «από μικράς τίνος ομάδος Ελλήνων Γραίων και Γραι­κών καλουμένων, οίτινες από της έν Βοιωτία Τανάγρας απώκησαν πάλαι είς τήν Ίταλίαν (ένν. την Κύμην) και εγνωρίσθησαν πρώτοι εκ των Ελλήνων εις τους Ιταλούς» (Γ. Χατζιδάκη, Ελλάς και ΄Ελληνες κλπ., Ημερολόγιον Μεγάλης Ελλάδος 1925, σ. 97 κ.έξ.).

Οπωσδήποτε ό όρος «Γραικοί» μόνο στους βυζαντινούς χρόνους γενικεύθηκε εν μέρει, δί­χως όμως να εκτοπίσει το όνομα «Ρωμαίοι» που επικράτησε και εκάλυψε εντελώς το «Έλληνες». Φαίνεται ότι, επειδή το «Ρωμαίοι» εκάλυπτε το σύνολο των υπηκόων του Βυζαντίου, με το «Γραι­κοί» ξεχώριζαν ειδικότερα οι καθαυτό ΄Ελληνες, ο Προκόπιος το μεταχειρίζεται συχνά έτσι. Είναι αξιοσημείωτο ότι και ο Βούλγαρος τσάρος Συμεών (αρχές 10ου αι.) πήρε τον τίτλο «τσάρος των Βουλγάρων και των Γραικών». Μετά το Σχίσμα (1054 μ.Χ.) γίνεται συχνή χρήση του όρου Γραικός = Ορθόδοξος, σε αντίθεση με τον όρο Λατίνος = Καθολικός. Στους χρόνους της τουρκοκρατίας πολλοί λόγιοι, όπως π.χ. ό Κο­ραής, χρησιμοποιούν τον όρο Γραικοί. Φαίνεται ότι από τη δογματική διάκριση προς τους κα­θολικούς, ο όρος προσέλαβε με τον καιρό εθνο­λογικό περιεχόμενο. Από το 1821 επικράτησε το όνομα Έλληνες κι εγκατελείφθει τελείως το Γραικοί.

Τέλος να θυμίσω ότι και ο Αθανάσιος Διάκος είπε με υπερηφάνεια: «Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θε να πεθάνω»

Περισσότερα στο http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CF%81%CE%B1%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82

http://taxalia.blogspot.com/2009/06/greece.html 

Η Έλλη Παππά σε επιστολή της στα ''ΝΕΑ'' γράφει:
 

Σε πρόσφατες ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές ''λόγου'' άκουσα - με μεγάλη απορία - να προβάλλεται η άποψη ότι η ''διπλή ονομασία'' των Ελλήνων (Ελλάς και Έλληνες η ονομασία μας ''εσωτερικού'', Grece, Greece, Grec, Greek κλπ. η ονομασία μας ''εξωτερικού'') οφείλεται στην κακοήθεια των Ευρωπαίων οι οποίοι επιμένουν στη λατινογενή ονομασία της χώρας μας και του λαού μας επειδή υποκρύπτει υποτιμητική, αν όχι και υβριστική σημασία - κάποια στιγμή μάλιστα ταύτισαν το grec με το γραικύλο (graeculus) και αν καλώς εννόησα, το δικό μας ''γραικός'' το θεώρησαν μεταγενέστερη, ευρωπαϊκής προελεύσεως ονομασία των Ελλήνων.

Ακούγοντας αυτά τα ομολογουμένως παράδοξα από τα χείλη ανθρώπων που θεωρούνται και είναι, από τους πιο μορφωμένους Έλληνες, θυμήθηκα τον ταλαίπωρο αγωνιστή που έλεγε με υπερηφάνεια στον εχθρό το περίφημο ''εγώ γραικός γεννήθηκα γραικός θα να πεθάνω'' κι αποφάσισα να συμβάλω - δι υμών, αν συμφωνείτε - στην αποκατάσταση της παρεξηγημένης Γραικίας και των Γραικών της.

Ας αρχίσουμε από τους Ευρωπαίους, για να δούμε πως είναι τελείως άσχετοι με τις κακόβουλες προθέσεις που τους απέδωσαν. Διαβάζουμε στη Britannica, στο λήμμα Greece: ''Το όνομα Greece (λατιν. Graecia) προέρχεται από το Graeci, που ήταν αρχικά το όνομα Βοιωτικής φυλής (Γραίοι) που εγκαταστάθηκε στην Ιταλία τον 8º αιώνα π.Χ., αλλά αργότερα επεκτάθηκε στο σύνολο του ελληνικού λαού''.

Οι Ευρωπαίοι, επομένως, γνωρίζουν πολύ καλά ότι αρχαιότατες ρίζες έχει η λατινογενής ονομασία των Ελλήνων. `Αλλωστε η πρώτη μαρτυρία για την ύπαρξη βοιωτικής πόλης με την ονομασία Γραία βρίσκεται στον Όμηρο. Στον Κατάλογο των Νεών, απαριθμώντας τις δυνάμεις των Βοιωτών στον πόλεμο της Τροίας και τους αρχηγούς τους, ο Όμηρος περιλαμβάνει και την Γραία (Ιλ. Β 498). Ο Παυσανίας μνημονεύει την άποψη των ταναγραίων πως Γραία ήταν η αρχαιότερη ονομασία της Τάναγρας (σημερινής Τανάγρας). Και ο μεταφραστής και σχολιαστής του Παυσανία, Ν. Παπαχατζής στις σημειώσεις του γράφει: ''Επειδή με κυμαίους και χαλκιδείς είχαν αποικίσει την παρά τη Ρώμη Κύμη και γραείς, είναι πιθανό οι γραείς αυτοί (σ.σ. που λέγονταν και γραίοι) να συνετέλεσαν στο να ονομαστούν από τους Ρωμαίους οι Έλληνες graji (το πολύ κοινό επίθετο grajus σήμαινε τον Έλληνα ή τον ελληνικό)''. (Παυσανία, Βοιωτικά και Φωκικά, Εκδοτική Αθηνών 1981, τ. 5, σ.136).

Οι αρχαιότατοι γραείς ή γραίοι ευθύνονται λοιπόν, για τη λατινική ονομασία graji που έδωσε τα μεταγενέστερα Graecia και τα πολλά επίθετα (graecus, graecanicus, graeciensis, graecor, και το επίμαχο graeculus που ήταν απλό υποκοριστικό πριν να αποκτήσει την όντως υποτιμητική σημασία του γραικύλου, του εκφυλισμένου Έλληνα, που ουδέποτε ταυτίστηκε με το graecus). Αυτά για ότι αφορά τη λατινογενή ονομασία της χώρας μας και του λαού μας.

Ας επανέλθουμε στην Ελλάδα για να δούμε ποιες μαρτυρίες έχουμε για την προέλευση και της ετέρας σημασίας μας, των γραικών, που συνδέεται με τους γραείς αλλά και με την περιοχή τους που εκτεινόταν ως τον Ωρωπό (γι αυτό και αρχαίες πηγές ταυτίζουν τη Γραία με τον Ωρωπό) και ονομαζόταν Γραική (Θουκυδίδης) Β 23,3: ''παριόντες δε (σ.σ. οι Πελοπονήσιοι) Ωρωπόν την γην την Γραικήν καλουμένην, ην νέμονται Ωρώπιοι Αθηναίων, υπήκοοι, εδήωσαν''). Έχουμε λοιπόν και το επίθετο γραικός που μας φέρνει πλησιέστερα στο γραικός και το δεδομένο ότι αυτά τα τοπωνύμια και η ονομασία των κατοίκων τους είναι πρωτοελληνικά (βλ. και Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτ. Αθηνών, τ. Α', σ.366, όπου οι Γραίοι περιλαμβάνονται στα πρωτοελληνικά φύλα που εξελίχθηκαν ''στα γνώριμά μας φύλα της Μυκηναϊκής Εποχής'', δηλαδή στα φύλα που αναφέρονται στον ομηρικό Κατάλογο των Νεών).

Ο Αριστοτέλης μας δίνει μιαν άλλη και σημαντικότατη πληροφορία: ότι Γραικοί ονομάζονταν παλιότερα αυτοί που αργότερα ονομάστηκαν Έλληνες. Μας λεει στα μετεωρολογικά (352 d) ότι ο κατακλυσμός του Δευκαλίωνα έγινε στην περιοχή ανάμεσα στη Δωδώνη και στον Αχελώο, όπου ήταν η αρχαιότατη Ελλάδα κι εκεί κατοικούσαν οι Σελλοί κι αυτοί που ονομάζονταν ''πρώτα Γραικοί και τώρα Έλληνες''. Την ίδια πληροφορία δίνει και το Πάριο Χρονικό, του 3ου π.Χ. αιώνα. Κατά τον Ευστάθιο, τον γραμματικό του 12ου αιώνα, η ονομασία Γραικοί χρησιμοποιήθηκε από τον Σοφοκλή στο έργο του ''Ποιμένες'' και ο Στέφανος Βυζάντιος, στο λήμμα Γραικοί, προσθέτει ότι ο Αλκμάν ονόμαζε Γραίκες τις μητέρες των Ελλήνων (''Γραίκες δε παρά Αλκμάνι αι των Ελλήνων μητέρες και παρά Σοφοκλεί εν Ποιμέσιν'').

Για το πώς η ονομασία Ελλάς και Έλληνες επεκτάθηκε από την επικράτεια του Αχιλλέα στο σύνολο δεν έχουμε παρά να παραπέμψουμε στον Θουκυδίδη (Α 3,3-4). Σημασία για το θέμα μας έχει ότι η ονομασία (Γραικοί) αναβίωσε όταν το Έλλην έγινε συνώνυμο του ''εθνικού'', του ειδωλολάτρη. Τότε οι Έλληνες έγιναν ''Ρωμαίοι'' - Ρωμιοί ή ξανάγιναν Γραικοί κι έτσι έμειναν ως τις αρχές του 19ου αιώνα, όταν οι επαναστατημένοι υπόδουλοι αναζήτησαν στο ένδοξο παρελθόν της αρχαιότητας τους τίτλους ευγενείας που γενικά αναζητούν οι επαναστάσεις. Από την Επανάσταση κι εδώ το γραικός άρχισε να σβήνει, ενώ το ρωμιός και η ρωμιοσύνη επέζησαν. Ας είναι, λοιπόν, ευλογημένες κι οι τρεις ονομασίες μας κι ας ευχαριστούμε τους ξένους που διατηρούν - και μας θυμίζουν - την αρχαιότερη, αντί να τους ζητάμε... ευθύνες.
 

ΕΦΗΜ. ''ΤΑ ΝΕΑ'' 31.12.92

Το απατηλό «ευρωπαϊκό όνειρο»...

Το απατηλό «ευρωπαϊκό όνειρο»...

Γράφει ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗΣ

Η νέα γερμανική κατοχή στην Ελλάδα σηματοδότησε την κατάρρευση του «απατηλού ονείρου», περί «ευρωπαϊκού ιδεώδους». Κάποτε οι Αμερικανοί διαφήμιζαν το «αμερικανικά όνειρο», την ώρα που σφάγιαζαν τον λαό του Βιετνάμ. Σήμερα οι ευρωπαϊκές ηγεσίες κάνουν κατάχρηση του «ευρωπαϊκού ιδεώδους», την ώρα που αφανίζουν τους λαούς του ευρωπαϊκού Νότου, και όχι μόνον. Κι όπως στην πρώτη ναζιστική   ο κατοχή είχαμε τους κατακτητές και   τους ντόπιοι συνεργάτες τους, το ίδιο επαναλαμβάνεται επί των ημερών  μας.

Ο Χίτλερ έγραφε στο γνωστό βιβλίο του «Ο αγών μου..:: «Το νέο Ράιχ θα είναι υποχρεωμένο να ακολουθήσει το παράδειγμα των παλαιών Τευτόνων ιπποτών, ώσπου το γερμανικό ξίφος να εξασφαλίσει την εύφορη γη στα γερμανικά άροτρα και να δώσει έτσι στο έθνος το καθημερινό του ψωμί...... Το ξίφος αυτό επήραν οι απόγονοι του μακαρίτη Αδόλφου, για να εκμεταλλευτούν τον φυσικά πλούτο της Ελλάδος και να την προσαρτήσουν ως αποικία τους, στο γερμανικό άροτρο.

Μετά το τέλος του Β" Παγκοσμίου Πολέμου και για δεκαετίες, η ένωση των ευρωπαϊκών κρατών εθεωρείτο το ιδανικό επίτευγμα, το οποίο αυτομάτως θα έλυνε τα προβλήματα όλων των χωρών της περιοχής. Πολλοί ήταν εκείνοι που καλόπιστα πίστευαν σ' αυτόν τον στόχο, έχοντας, βεβαίως, υπ' όψιν των τους λαούς και τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Όμως, οι φορείς του παγκόσμιου καπιταλισμού δεν είναι τόσο αφελείς, όσο νομίζουν μερικοί, και είναι αδίστακτοι στις μεθόδους των. Οι μεγάλοι βιομήχανοι και τραπεζίτες χρηματοδότησαν τον ναζισμό. Ο Κρουπ κατασκεύαζε κανόνια και ο Χίτλερ δήλωνε κοφτά ότι «οι σημερινοί καπιταλιστές έφτασαν εκεί που έφτασαν χάρη στις ικανότητες τους, και γί αυτό έχουν το δικαίωμα να διευθύνουν...... Το ίδιο κάνουν και τώρα.

Από τον προηγούμενο πόλεμο είχε γίνει πραγματικότητα η «διευθυνόμενη οικονομία». Η μάχη γινόταν πάντοτε για το ποιος και προς ποια κατεύθυνση θα διευθύνει την οικονομία. Τα τραστ και τα όργανα τους ανθίσταντο πάντοτε στην κοινωνική και πολιτική εξέλιξη. Γι αυτό ήθελαν και θέλουν να ελέγχουν απ' έξω τους φορείς της εξουσίας. Αυτό συμβαίνει και στις μέρες μας σε πολλές χώρες, και πρώτα στην Ελλάδα. Το γεγονός αυτό οι Σαμαράς, Βενιζέλος και Μπακογιάννη ή δεν το έχουν καταλάβει, οπότε είναι ακατάλληλοι για πολιτικοί, ή το γνωρίζουν, αλλά σιωπούν για το συμφέρον τους, οπότε είναι επικίνδυνοι.

Με τις αυταπάτες ενός Τσάμπερλεν, ο Λουκάς Παπαδήμος μάς καλεί «να κερδίσουμε τη μάχη για την ανόρθωση της οικονομίας». Αλλά η Καγκελαρία του Βερολίνου και αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση των Τραπεζιτών και των Τοκογλύφων δεν θέλουν να σημειώσουμε καμία ανάπτυξη, για να μας έχουν σαν αποικία. Εκεί στοχεύει η νέα παρανοϊκή φοροκαταιγίδα που θα έρθει τον Ιούνιο και την οποία προσπαθεί να δικαιολογήσει ο δοτός πρωθυπουργός. Τα ψευτοδιλήμματα που μας θέτουν «Ευρώπη ή χάος», είναι μια απάτη εκείνων που αποτελούν «τη φωνή του κυρίου των», δηλαδή του Δ΄ Ράιχ. Διότι το συμφέρον μας αυτή τη στιγμή είναι η συνεργασία με χώρες εκτός ευρωζώνης. Τρέμουν αυτό το ενδεχόμενο η Μέρκελ, ο Σόιμπλε και η μαφία τους. Γι αυτό μας έχουν απαγορεύσει να δεχθούμε βοήθεια απ' αλλού.

Να μην ξεχνάμε ότι 25 δις ευρώ μας προσέφερε ο Πούτιν πριν από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Αλλά ο Γιώργος Παπανδρέου, το παιδί της Ουάσινγκτον και του Βερολίνου, απέρριψε τη σωτηρία της Ελλάδος. Ο ελληνορώσος βουλευτής Ιβάν Σαββίδης απεκάλυψε στο περιοδικό «Επίκαιρα», όλο το παρασκήνιο.

Εκείνο, που προέβλεψαν

Τα παλιά χρόνια, όταν είχαμε πραγματικούς πολιτικούς ηγέτες, πολλοί εξ αυτών στάθηκαν επιφυλακτικοί στο θέμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ άλλοι μετεβλήθησαν σε αμύντορες αυτής της ιδέας. Κανείς δεν υποψιαζόταν μετά τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου πώς θα καταντούσε η Ευρώπη.

Ο Ιωάννης Σοφιανόπουλος, παλιός υπουργός και κατόπιν αρχηγός των Δημοκρατικών Αριστερών, είχε συλλάβει και τοποθετήσει από πολύ νωρίς το ελληνικά πρόβλημα μέσα σε οικονομικά και γεωπολιτικά πλαίσια. Αν και ήταν από ιδιοσυγκρασία «δυτικός», όμως ο γεωπολιτικός όγκος της Ευρασίας και ειδικότερα της Κεντρικής και Νοτιοανατολικής Ευρώπης τον επηρέαζε και τον είλκυε, το δε ανήσυχο και ερευνητικό του πνεύμα νωρίς επεζήτησε με αλλεπάλληλα ταξίδια και μελέτες να διερευνήσει την οικονομική και κοινωνιολογική διάρθρωση της περιοχής αυτής. Ήταν από τους πρώτους που επισκέφθηκαν την τότε Σοβιετική Ένωση για να μελετήσει το νέο αυτό κοινωνικοοικονομικό πείραμα. Είδε επίσης και μελέτησε από κοντά τις βαλκανικές χώρες. Κέντρο και κίνητρο σ' όλα αυτά τα ταξίδια του, και σε όλες τις μελέτες, ήταν η Ελλάδα, που αγαπούσε και λάτρευε.

Ο Γεώργιος Καρτάλης (συναρχηγός με τον Σβώλο του Δημοκρατικού Κόμματος Εργαζομένου Λαού) παρακολουθούσε κατά την πρώτη μεταπολεμική δεκαετία την κίνηση για την Ευρωπαϊκή Ένωση και προβληματιζόταν για το πώς θα μπορούσε η Ελλάδα να ενταχθεί σε Κοινότητα Ευρωπαϊκών Χωρών. Το κλίμα στην Ευρώπη, όταν υπεγράφη η Συνθήκη των πρώτων έξι κρατών για τη σύσταση της Κοινής Αγοράς, στις 25 Μαρτίου 1957 στη Ρώμη, ήταν τελείως διαφορετικό. Ο δημοκρατικός, προοδευτικός «άνεμος», έπνεε παντού. Στη Γαλλία, η Τετάρτη Δημοκρατία είχε ξεκαθαρίσει το άγος του Βισί. Στη δημόσια ζωή του Παρισιού δέσποζαν οι αντιστασιακοί, το ίδιο και στην Ιταλία και στις χώρες της Μπενελούξ. «Ποια Ελλάδα θα παρουσιάσουμε στην Ευρώπη;», έλεγε ο Καρτάλης, καθώς οι δημοκρατικές ελευθερίες στη χώρα μας δοκιμάζονταν ακόμη.

Όσο περνούσαν τα χρόνια, ο προβληματισμός γινόταν πιο έντονος. Τον Απρίλιο του 1961 ο πρόεδρος της ΕΔΑ, Ιωάννης Πασαλίδης, κατήγγειλε τη μονογράφηση της συμφωνίας με την Κοινή Αγορά και είπε ότι εκείνη η συμφωνία σήμαινε «ξεπούλημα της χώρας στα ευρωπαϊκά τραστ, πίσω από τα οποία κρύβονται το αμερικανικό και το δυτικογερμανικό μονοπωλιακό κεφάλαιο». Τότε, πολλοί θώρησαν την προειδοποίηση του «κομμουνιστική προπαγάνδα». Ο χρόνος όμως έδειξε ότι ο σοφός εκείνος γέρων της Αριστεράς ήξερε να βλέπει πιο μακριά.

Αλλά και ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Ενώσεως, ο Ηλίας Τσιριμώκος, επεσήμαινε ότι «η Ευρώπη, ως σύνολο, κυριαρχείται από συντηρητικές και αντιδραστικές δυνάμεις, αφού αυτές εξουσιάζουν τις πιο μεγάλες χώρες της. Οι δυνάμεις αυτές είναι ικανές να δημιουργούν μερικά οικονομικά τραστ, μα δεν μπορούν να οδηγήσουν την Ευρώπη σε γρήγορη και σύμφωνη με τα συμφέροντα των λαών ένωση. Και είναι αντίθετες προς τον πραγματικό -και μοναδικό- προορισμό της Ευρώπης: Να είναι ο κύριος παράγοντας ειρήνης και η εκλεκτή γη της κοινωνικής δημοκρατίας...».

Και ο Ηλίας Τσιριμώκος τόνιζε: «Η δήθεν ελεύθερη οικονομία, δηλαδή η αχαλίνωτη κυριαρχία των τραστ, δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε καταστροφές συγκρούσεων εθνικών και συγκρούσεων κοινωνικών...... Και προσέθετε: «Μόνο με τη χαλιναγώγηση των κεφαλαιοκρατικών συμφερόντων και τον οικονομικό προγραμματισμό μπορεί να αναζητηθεί ικανοποιητική απόκριση στα ερωτήματα που έχει θέσει η σύνδεση της Ελλάδας -χώρας ευρωπαϊκής, μα καθυστερημένης- με την Κοινή Αγορά και, γενικά, με τη Δυτική Ευρώπη..».

Το αποκρουστικό σκηνικό

Με το πέρασμα των καιρών, οι μάσκες έπεσαν. Και το σημερινό ευρωπαϊκό σκηνικό ταιριάζει σε έργο φρικιαστικό. Αξίες και ιδεολογίες εξανεμίσθηκαν. Ο άκρατος καπιταλισμός και η παγκοσμιοποίηση, που θέλουν να αφανίσουν τα έθνη, έδειξαν το απαίσιο πρόσωπα τους. Δεν έχουμε Ευρώπη των Λαών, αλλά των μεγαλοτραπεζιτών και των τοκογλύφων. Ένας βαθυστόχαστος συγγραφέας, ο Τζορτζ Όργουελ, στο εφιαλτικό βιβλίο του «1984» περιέγραψε προφητικά τη σημερινή εικόνα: «Στον κόσμο μας δεν θα υπάρχουν άλλες συγκινήσεις, παρά μόνον ο φόβος, η λύσσα, ο θρίαμβος και ο αυτοεξευτελισμός. Όλα τ' άλλα θα τα καταστρέψουμε. Όλα. Ήδη, συντρίβουμε τους τρόπους του σκέπτεσθαι...».

Σ' αυτούς ακριβώς τους «τρόπους του σκέπτεσθαι.. έχουν επικεντρώσει τις προσπάθειες τους οι αυθέντες του Δ΄ Ράιχ για να μας επιβάλουν να αποδεχθούμε την εξαθλίωση της χώρας μας και του λαού μας.

Μέρκελ, Σόιμπλε, Ράιχενμπαχ και σία, καθώς και τα εγχώρια μνημονιακά τους φερέφωνα, έχουν βαλθεί να μας τρομοκρατήσουν. Προσπαθούν να μας κάνουν πλύση εγκεφάλου ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος έξω οπό την Ευρωζώνη .Ότι πρέπει να αποδεχθούμε αδιαμαρτύρητα την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας μας. Ότι, εάν δεν ψηφίσουμε τα παρανοϊκά χαράτσια και τα επαίσχυντα Μνημόνια, θα επέλθει καταστροφή. Γί’ αυτό πρέπει οπωσδήποτε να έχουμε κυβέρνηση... ΠΑΣΟΚ ή Νέας Δημοκρατίας!

Ο Γκέμπελς  βρυκολάκιασε κι ανέλαβε εκ νέου υπηρεσία στο Βερολίνο. Στην «ελληνική μετάφραση» αυτών των απειλών επιδίδονται ο Παπαδήμος και οι αρχηγοί των μνημονιακών κομμάτων. Κι ο νεόκοπος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, συνένοχος της εθνικής συμφοράς, κάνει λόγο για... «δεξιό λαϊκισμό και αριστερό τυχοδιωκτισμό»! Θυμίζει ο Ευάγγελος Βενιζέλος την κυβέρνηση του Βισί, που είχε παραδοθεί στους Γερμανούς. Όπως τότε οι Γερμανοί δεν είχαν κανένα, σκοπό να αφήσουν τη Γαλλία να χρησιμοποιήσει τις δυνάμεις της, έτσι και τώρα δεν αφήνουν την Ελλάδα να αξιοποιήσει τις δυνατότητες της, γιατί τη θέλουν υπόδουλη.

Δυστυχώς, σήμερα μας κυβερνούν διάφοροι Πετέν και Λαβάλ. Μια τέτοια Ευρώπη του άκρατου κεφαλαίου, των τοκογλύφων και του ασύδοτου καπιταλισμού δεν τη θέλουμε. Δεν είναι τυχαίο άτι και η Σοσιαλιστική Διεθνής δεν έχει σχέση καμία με εκείνη που υπήρχε τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Η εποχή του Λεόν Μπλουμ, του Πιέρ Μαντές Φρανς, του Χηλί και του Λαρόκ πέρασε και χάθηκε. Βαθμιαία έσβησε και ο αληθινός σοσιαλισμός. Η σημερινή «Σοσιαλιστική Διεθνής», είναι μια απάτη, μια μασκαράτα του καπιταλισμού. Το πότε και πώς συνετελέσθη αυτή η μετάλλαξη αποτελεί θέμα μακράς ιστορικής ερεύνης. Αλλά τι άλλη χρείαν έχομεν μαρτύρων, όταν έφθασε ο Γιώργος Παπανδρέου, το παιδί της Αμερικής, να εκπροσωπεί αυτήν τη «Διεθνή», και το ΠΑΣΟΚ να λέγεται «σοσιαλιστικό..;

Παραλλάζοντας τα λόγια του Ζορές, θα μπορούσαμε να πούμε ότι στις μέρες μας ο «σοσιαλισμός», έγινε το τελευταίο καταφύγιο των καπιταλιστών. Είχε χρησιμοποιήσει μιαν άλλη λέξη ο Ζορές, που αποφεύγω να την αναφέρω, αν και είναι επίκαιρη...

Γεννάται σε πολλούς το ερώτημα: Πώς θα γλιτώσουμε οπό την «τρόικα..; Το πρώτο που χρειαζόμαστε είναι έναν αληθινό ΗΓΕΤΗ. Ο Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ επραγματοποίησε τον Οκτώβριο του 1956 την εθνικοποίηση της Εταιρείας  της Διώρυγας, και προεκλήθη η κρίση στο Σουέζ. Αγγλία, Γαλλία και Αμερική ήταν εναντίον του. Κι όμως, ο Νάσερ έδιωξε με μια κλωτσιά αυτούς τους «μεγάλους», του κόσμου. Αναζητούμε κι εμείς τον ηγέτη που θα δώσει την κλωτσιά στην «τρόικα», διότι δεν την έχουμε ανάγκη...

Από το "ΠΑΡΟΝ"

Πώς μπλόκαραν τη χρηματοδότηση 10 δισ. από το Αμπού-Ντάμπι και χάλασαν τη συμφωνία με τη «Λαζάρ»

Και νέες αποδείξεις ότι ήταν προσχεδιασμένη η προσφυγή στο ΔΝΤ

Πώς μπλόκαραν τη χρηματοδότηση 10 δισ. από το Αμπού-Ντάμπι και χάλασαν τη συμφωνία με τη «Λαζάρ»

Δεν είναι το μυστικό ντιλ που είχε συμφωνηθεί στη μυστική σύσκεψη στο «Πεντελικόν» τον Νοέμβριο του 2009 του τότε πρωθυπουργού με την ηγεσία της Goldman Sachs, που αποκάλυψε το «ΠΑΡΟΝ», και η οποία οδηγήθηκε προγραμματισμένα –επιμένουμε να λέμε– σε ναυάγιο και το δημοσίευμά μας εκείνο προκάλεσε πανικό στον κ. Παπανδρέου, όπως πρόδιδε η σκληρή ανακοίνωση που έβγαλε και η οποία επιβεβαιώνει παρά διαψεύδει τα όσα αποκαλύψαμε, το μοναδικό σκοτεινό σημείο των όσων συνέβησαν μέχρι τον Μάιο που σύρθηκε η χώρα στις χειροπέδες του Α΄ Μνημονίου.

Προηγήθηκαν κι άλλα γεγονότα, που αν άφηνε το καταστροφικό για την Ελλάδα δίδυμο των δύο «Π» (Παπανδρέου - Παπακωνσταντίνου) να υλοποιηθούν, θα είχε εξασφαλίσει η χώρα μας τον απαραίτητο δανεισμό μέχρι το τέλος του 2010 και δεν θα γινόταν έρμαιο των αγορών και του ΤΖΟΓΟΥ με τα spread.

Το «ΠΑΡΟΝ» φέρνει σήμερα στο φως νέα ντοκουμέντα, που στηρίζονται σε προσωπικές μαρτυρίες κυβερνητικών παραγόντων που είχαν γνώση σημαντικότατων επαφών και συναντήσεων που έγιναν.

Σύμφωνα με στοιχεία που έχει στα χέρια του το «Π», η αποστολή κυβερνητικού κλιμακίου στο Άμπου Ντάμπι, στις αρχές του 2010, ήταν πολύ σημαντική. Μετείχαν ο υπουργός Επικρατείας Χάρης Παμπούκης και η υπουργός Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας Λούκα Κατσέλη. Μαζί, εκτός των υπηρεσιακών παραγόντων, ήταν και ο αδελφός του πρωθυπουργού, Νίκος Παπανδρέου.

Υπήρξε πολύωρη συνάντηση με τον πρίγκιπα του Αμπού Ντάμπι, ο οποίος ήταν πολύ φιλικός και ξεκάθαρα έδειξε ότι ήθελε πάρα πολύ να βοηθήσει. Εξέφρασε την πρόθεση να συμμετέχει το Αμπού Ντάμπι σε επενδύσεις στην Ελλάδα και να αγοράσει ελληνικά ομόλογα γύρω στα 10 δισ. ευρώ!Έβαλε όμως έναν όρο, κάθε άλλο παρά ακραίο ή που δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί. Ζήτησε να κάνει ένα ταξίδι στο Αμπού Ντάμπι ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου για να έχει μια κουβέντα μαζί του.

Οι υπουργοί επέστρεψαν στην Αθήνα και ενημέρωσαν τον πρωθυπουργό για το τι συζήτησαν και την πρόσκληση για επίσκεψη στο Αμπού Ντάμπι.Όμως, για λόγους που ακόμα και σήμερα παραμένουν άγνωστοι, ο κ. Παπανδρέου δεν πήγε στο Αμπού Ντάμπι και το αποτέλεσμα ήταν να μην υπάρξει καμία συνέχεια των όσων συζήτησαν οι δύο υπουργοί με τον πρίγκιπα. Χάθηκαν δηλαδή τα 10 δισ. ευρώ μετρητά, που θα έδινε για την αγορά ελληνικών ομολόγων και θα ήταν μια μεγάλη αναπνοή στην ελληνική οικονομία.

Γιατί δεν πήγε ο κ. Παπανδρέου στο Αμπού Ντάμπι, θα πρέπει ο ίδιος να δώσει πειστικές εξηγήσεις. Πάντως έρχεται κι αυτό να... κουμπώσει στο σενάριο, που όλο και περισσότερο επιβεβαιώνεται, ότι ο Γιώργος, είχε αναλάβει να εκτελέσει συγκεκριμένα σχέδια που οδηγούσαν στο ΔΝΤ και άνοιγαν έτσι την πόρτα της ΕΕ στο ΔΝΤ. Όπερ και εγένετο. 

Η συμφωνία με τη LAZARD

Συνέβη όμως και ένα τρίτο... επεισόδιο, που συνθέτει το παζλ, που είχε επιμελώς σχεδιαστεί για να καταλήξουμε στην αγκαλιά του ΔΝΤ και της «τρόικας» και έτσι να γίνει πράξη ο στόχος των ΗΠΑ, που ήταν να κτυπηθεί εκ των έσω το ευρώ, που έκλεβε μεγάλους πελάτες από το δολάριο. 

Τον Δεκέμβριο του 2010, όταν είχαν αρχίσει οι οίκοι αξιολόγησης να υποβαθμίζουν την ελληνική οικονομία και είχε αρχίσει ο τρελός χορός των spread, ύστερα από συσκέψεις και επαφές, έγινε αποδεκτή η πρόταση της γνωστής γαλλικής εταιρείας LAZARD (που πήρε πολλές δουλειές από την κυβέρνηση Παπανδρέου) να μεσολαβήσει ώστε οι οίκοι αξιολόγησης να «βελτιώσουν» τη βαθμολογία της ελληνικής οικονομίας.

Σύμφωνα με τις πηγές μας, η LAZARD είχε δυνατότητες παρέμβασης στους οίκους αξιολόγησης. Η γαλλική εταιρεία δεσμευόταν ότι εντός ΕΞΙ μηνών θα είχε θετικά αποτελέσματα η αποστολή που ανέλαβε... Μάλιστα είχε και... οψιόν, που έλεγε ότι μέσα σε ΟΚΤΩ μήνες (συν 2 μήνες δηλαδή) θα μπορούσε να πετύχει ακόμη καλύτερη βαθμολόγηση από τους οίκους αξιολόγησης για την ελληνική οικονομία και έτσι θα άλλαζε σημαντικά η εικόνα της χώρας μας στο εξωτερικό.

Και ξαφνικά και αυτή η συμφωνία πάγωσε! Όχι βέβαια τυχαία... Υπήρξε παρέμβαση του τότε υπουργού Οικονομικών Γιώργου Παπακωνσταντίνου, που δεν ήθελε κανέναν μέσα στα πόδια του. Και μάλιστα αν δεν ήταν απόλυτα ελεγχόμενος απ’ αυτόν...

Χάλασε και αυτή η προσπάθεια που, αν προχωρούσε, προφανέστατα η Ελλάδα θα κέρδιζε πολλά, αφού θα έπεφταν τα spread και ο δανεισμός θα ήταν ευκολότερος και συμφερότερος.
Ο κ. Παπακωνσταντίνου δεν έκρυψε μάλιστα την αγάπη του. Έβαλε στη θέση της LAZARD, τη Deutsche Bank! 

Το ίδιο κατά σύμπτωση (;) συνέβη και με το ντιλ με την Goldman Sachs που είχε αναλάβει την εξεύρεση 40 με 50 δισ. ευρώ και φρόντισε ο κ. Παπακωνσταντίνου να το διαρρεύσει, αναθέτοντας τελικά τη δουλειά στη Deutsche Bank. Το αποτέλεσμα ήταν να ναυαγήσει και αυτή η επιχείρηση, κάνοντας έτσι στα μάτια του κόσμου, αναπόφευκτη την προσφυγή στο ΔΝΤ με το επιχείρημα ότι δεν βρίσκουμε λεφτά. 

Όλα αυτά δεν χωρούν, επαναλαμβάνουμε, την παραμικρή αμφισβήτηση. Χωρούν όμως μια καίρια διαπίστωση, που κι αυτό δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Ότι ο Παπακωνσταντίνου κυβερνούσε. Αυτός έκανε ό,τι ήθελε. Καθόριζε τα πάντα. Ήταν ο ουσιαστικός πρωθυπουργός και ο Παπανδρέου απλώς αποτελούσε το φαίνεσθαι. 

Αυτά για σήμερα, θα τα ξαναπούμε...

http://www.paron.gr/v3/new.php?id=76062&colid=&catid=34&dt=2012-04-22%200:0:0

Κατερίνα Μουτσάτσου : “Είμαι Ελληνίδα και είμαι ελεύθερη!”

Μπράβο Κατερίνα που φώναξες και χαρακτήρισες τόσο απλά το πόσο θυμωμένοι είμαστε οι ΕΛΛΗΝΕΣ που μας έχουν καταπατήσει τα πάντα!

Bravo Katerina that you shouted and characterized in such a simple way how much angry we are with all these which are happening all these years as well as how angry we are against the “civilized” persons that tried to trample Hellenes

 

«Δεν είμαι ούτε ένας δημόσιος υπάλληλος της υπηρεσίας, ούτε κλέφτης.
Θα μπορούσα να ράβω πιθανώς τη σημαία της χώρας μου στο σακίδιό μου, αλλά η κληρονομιά της χώρας μας πηγαίνει πολύ πιο πέρα από τα γεωγραφικά σύνορα.
Πιστεύω ότι ο Ελληνισμός μπορεί να αλλάξει όλο τον κόσμο, με τα ιδεώδη του και την ιστορία του …
Κι αν οφείλω σε οποιονδήποτε χρήματα σήμερα, και δεν είμαι η μόνη, είναι γιατί ανακαλύφθηκε η ιδέα της ελεύθερης αγοράς!
Και αν εσύ κρίνεις εμένα σήμερα, είναι επειδή έχω εφεύρει την ιδέα της κριτικής.
Πιστεύω στην ελευθερία, έτσι ώστε, αν χρειαστεί, διαμαρτύρομαι …
Πιστεύω στη χαρά της ζωής. Έχω το δικαίωμα!
Μπορώ να κολυμπήσω σε περισσότερα από 6000 νησιά!
Η χώρα μου είναι εξαιρετικής ομορφιάς και παράδοσης. Και η οικογένειά μου είναι ένας ιερός θεσμός!
Το όνομά μου είναι Κατερίνα και είμαι Ελληνίδα!»
Το βροντοφωνάζει η Κατερίνα ότι αισθάνεται υπερήφανη που είναι Ελληνίδα! Το βίντεο κάνει το γύρο του κόσμου…

Μπράβο Κατερίνα!

Να τι συμβαίνει με λευκά, άκυρα και αποχή

Δημοσιεύθηκε: 23/04/2012 14:35

Απάντηση στο τι πραγματικά ισχύει με τα λευκά, τα άκυρα και την αποχή στις εκλογές δίνει ο συνταγματολόγος Γιώργος Κατρούγκαλος.

Συμπερασματικά των όσων αναφέρει είναι ότι λευκά, άκυρα και αποχή ευνοούν το πρώτο κόμμα.

Αναλυτικά:

1) ΔΕΝ ισχύουν τα περί διάλυσης της Βουλής αν τα λευκά ή αποχή είναι πάνω από 50%! Για παράδειγμα αν το σύνολο των λευκών ήταν 99,99% και πήγαινε μόνο ο κ. Παπανδρέου να ψηφίσει το κόμμα του, τότε θα συγκέντρωνε το 100% των έγκυρων ψήφων και το κόμμα του θα λάμβανε ΚΑΙ τις 300 έδρες της βουλής!!!

2) Τα λευκά προσμετρούνται στα άκυρα, με νόμο του 2006!!!!Σύμφωνα με τον ισχύοντα εκλογικό νόμο, η Λευκή ψήφος πλέον αθροίζεται και συν-προσμετρείται με τα Άκυρα.

3) Με το σύστημα αυτό, αν το πρώτο κόμμα πάρει μόνο το 15% από το σύνολο του εκλογικού σώματος, τότε, με αποχή στο 50%, το ποσοστό του πάει στο...30%! και αν έχουμε και 20% λευκά από αυτούς που ψήφισαν, τότε βγαίνει με αυτοδυναμία!!!

http://www.newsbomb.gr/ekloges-2012/story/130194/na-ti-symvainei-me-leyka--akyra-kai-apohi