Letter to the President of the United States of America, Barack Obama.

ancient-scholars@macedonia-evidence.org

May 18, 2009

The Honorable Barack Obama
President, United States of America
White House
1600 Pennsylvania Avenue, NW
Washington, DC 20500

Dear President Obama,

We, the undersigned scholars of Graeco-Roman antiquity, respectfully request that you intervene to clean up some of the historical debris left in southeast Europe by the previous U.S. administration.

On November 4, 2004, two days after the re-election of President George W. Bush, his administration unilaterally recognized the “Republic of Macedonia.” This action not only abrogated geographic and historic fact, but it also has unleashed a dangerous epidemic of historical revisionism, of which the most obvious symptom is the misappropriation by the government in Skopje of the most famous of Macedonians, Alexander the Great.

We believe that this silliness has gone too far, and that the U.S.A. has no business in supporting the subversion of history. Let us review facts. (The documentation for these facts [here in boldface] can be found attached and at: http://macedonia-evidence.org/documentation.html)

The land in question, with its modern capital at Skopje, was called Paionia in antiquity. Mts. Barnous and Orbelos (which form today the northern limits of Greece) provide a natural barrier that separated, and separates, Macedonia from its northern neighbor. The only real connection is along the Axios/Vardar River and even this valley “does not form a line of communication because it is divided by gorges.”

While it is true that the Paionians were subdued by Philip II, father of Alexander, in 358 B.C. they were not Macedonians and did not live in Macedonia. Likewise, for example, the Egyptians, who were subdued by Alexander, may have been ruled by Macedonians, including the famous Cleopatra, but they were never Macedonians themselves, and Egypt was never called Macedonia.

Rather, Macedonia and Macedonian Greeks have been located for at least 2,500 years just where the modern Greek province of Macedonia is. Exactly this same relationship is true for Attica and Athenian Greeks, Argos and Argive Greeks, Corinth and Corinthian Greeks, etc.

We do not understand how the modern inhabitants of ancient Paionia, who speak Slavic – a language introduced into the Balkans about a millennium after the death of Alexander – can claim him as their national hero. Alexander the Great was thoroughly and indisputably Greek. His great-great-great grandfather, Alexander I, competed in the Olympic Games where participation was limited to Greeks.

Even before Alexander I, the Macedonians traced their ancestry to Argos, and many of their kings used the head of Herakles - the quintessential Greek hero - on their coins.

Euripides – who died and was buried in Macedonia– wrote his play Archelaos in honor of the great-uncle of Alexander, and in Greek. While in Macedonia, Euripides also wrote the Bacchai, again in Greek. Presumably the Macedonian audience could understand what he wrote and what they heard.

Alexander’s father, Philip, won several equestrian victories at Olympia and Delphi, the two most Hellenic of all the sanctuaries in ancient Greece where non-Greeks were not allowed to compete. Even more significantly, Philip was appointed to conduct the Pythian Games at Delphi in 346 B.C. In other words, Alexander the Great’s father and his ancestors were thoroughly Greek. Greek was the language used by Demosthenes and his delegation from Athens when they paid visits to Philip, also in 346 B.C.

Another northern Greek, Aristotle, went off to study for nearly 20 years in the Academy of Plato. Aristotle subsequently returned to Macedonia and became the tutor of Alexander III. They used Greek in their classroom which can still be seen near Naoussa in Macedonia.

Alexander carried with him throughout his conquests Aristotle’s edition of Homer’s Iliad. Alexander also spread Greek language and culture throughout his empire, founding cities and establishing centers of learning. Hence inscriptions concerning such typical Greek institutions as the gymnasium are found as far away as Afghanistan. They are all written in Greek.

The questions follow: Why was Greek the lingua franca all over Alexander’s empire if he was a “Macedonian”? Why was the New Testament, for example, written in Greek?

The answers are clear: Alexander the Great was Greek, not Slavic, and Slavs and their language were nowhere near Alexander or his homeland until 1000 years later. This brings us back to the geographic area known in antiquity as Paionia. Why would the people who live there now call themselves Macedonians and their land Macedonia? Why would they abduct a completely Greek figure and make him their national hero?

The ancient Paionians may or may not have been Greek, but they certainly became Greekish, and they were never Slavs. They were also not Macedonians. Ancient Paionia was a part of the Macedonian Empire. So were Ionia and Syria and Palestine and Egypt and Mesopotamia and Babylonia and Bactria and many more. They may thus have become “Macedonian” temporarily, but none was ever “Macedonia”. The theft of Philip and Alexander by a land that was never Macedonia cannot be justified.

The traditions of ancient Paionia could be adopted by the current residents of that geographical area with considerable justification. But the extension of the geographic term “Macedonia” to cover southern Yugoslavia cannot. Even in the late 19th century, this misuse implied unhealthy territorial aspirations.

The same motivation is to be seen in school maps that show the pseudo-greater Macedonia, stretching from Skopje to Mt. Olympus and labeled in Slavic. The same map and its claims are in calendars, bumper stickers, bank notes, etc., that have been circulating in the new state ever since it declared its independence from Yugoslavia in 1991. Why would a poor land-locked new state attempt such historical nonsense? Why would it brazenly mock and provoke its neighbor?

However one might like to characterize such behavior, it is clearly not a force for historical accuracy, nor for stability in the Balkans. It is sad that the United States of America has abetted and encouraged such behavior.

We call upon you, Mr. President, to help - in whatever ways you deem appropriate - the government in Skopje to understand that it cannot build a national identity at the expense of historic truth. Our common international society cannot survive when history is ignored, much less when history is fabricated.

Sincerely,

NAME

TITLE

INSTITUTION

Harry C. Avery, Professor of Classics, University of Pittsburgh (USA)

Dr. Dirk Backendorf. Akademie der Wissenschaften und der Literatur Mainz (Germany)

Elizabeth C. Banks, Associate Professor of Classics (ret.), University of Kansas (USA)

Luigi Beschi, professore emerito di Archeologia Classica, Università di Firenze (Italy)

Josine H. Blok, professor of Ancient History and Classical Civilization, Utrecht University (The Netherlands)

Alan Boegehold, Emeritus Professor of Classics, Brown University (USA)

Efrosyni Boutsikas, Lecturer of Classical Archaeology, University of Kent (UK)

Keith Bradley, Eli J. and Helen Shaheen Professor of Classics, Concurrent Professor of History, University of Notre Dame (USA)

Stanley M. Burstein, Professor Emeritus, California State University, Los Angeles (USA)

Francis Cairns, Professor of Classical Languages, The Florida State University (USA)

John McK. Camp II, Agora Excavations and Professor of Archaeology, ASCSA, Athens (Greece)

Paul Cartledge, A.G. Leventis Professor of Greek Culture, University of Cambridge (UK)

Paavo Castrén, Professor of Classical Philology Emeritus, University of Helsinki (Finland)

William Cavanagh, Professor of Aegean Prehistory, University of Nottingham (UK)

Angelos Chaniotis, Professor, Senior Research Fellow, All Souls College, Oxford (UK)

Paul Christesen, Professor of Ancient Greek History, Dartmouth College (USA)

Ada Cohen, Associate Professor of Art History, Dartmouth College (USA)

Randall M. Colaizzi, Lecturer in Classical Studies, University of Massachusetts-Boston (USA)

Kathleen M. Coleman, Professor of Latin, Harvard University (USA)

Michael B. Cosmopoulos, Ph.D., Professor and Endowed Chair in Greek Archaeology, University of Missouri-St. Louis (USA)

Kevin F. Daly, Assistant Professor of Classics, Bucknell University (USA)

Wolfgang Decker, Professor emeritus of sport history, Deutsche Sporthochschule, Köln (Germany)

Luc Deitz, Ausserplanmässiger Professor of Mediaeval and Renaissance Latin, University of Trier (Germany), and Curator of manuscripts and rare books, National Library of Luxembourg (Luxembourg)

Michael Dewar, Professor of Classics, University of Toronto (Canada)

John D. Dillery, Associate Professor of Classics, University of Virginia (USA)

Sheila Dillon, Associate Professor, Depts. of Art, Art History & Visual Studies and Classical Studies, Duke University (USA)

Douglas Domingo-Forasté, Professor of Classics, California State University, Long Beach (USA)

Pierre Ducrey, professeur honoraire, Université de Lausanne (Switzerland)

Roger Dunkle, Professor of Classics Emeritus, Brooklyn College, City University of New York (USA)

Michael M. Eisman, Associate Professor Ancient History and Classical Archaeology, Department of History, Temple University (USA)

Mostafa El-Abbadi, Professor Emeritus, University of Alexandria (Egypt)

R. Malcolm Errington, Professor für Alte Geschichte (Emeritus) Philipps-Universität, Marburg (Germany)

Panagiotis Faklaris, Assistant Professor of Classical Archaeology, Aristotle University of Thessaloniki (Greece)

Denis Feeney, Giger Professor of Latin, Princeton University (USA)

Elizabeth A. Fisher, Professor of Classics and Art History, Randolph-Macon College (USA)

Nick Fisher, Professor of Ancient History, Cardiff University (UK)

R. Leon Fitts, Asbury J Clarke Professor of Classical Studies, Emeritus, FSA, Scot., Dickinson Colllege (USA)

John M. Fossey FRSC, FSA, Emeritus Professor of Art History (and Archaeology), McGill Univertsity, Montreal, and Curator of Archaeology, Montreal Museum of Fine Arts (Canada)

Robin Lane Fox, University Reader in Ancient History, New College, Oxford (UK)

Rainer Friedrich, Professor of Classics Emeritus, Dalhousie University, Halifax, N.S. (Canada)

Heide Froning, Professor of Classical Archaeology, University of Marburg (Germany)

Peter Funke, Professor of Ancient History, University of Muenster (Germany)

Traianos Gagos, Professor of Greek and Papyrology, University of Michigan (USA)

Robert Garland, Roy D. and Margaret B. Wooster Professor of the Classics, Colgate University, Hamilton NY (USA)

Douglas E. Gerber, Professor Emeritus of Classical Studies, University of Western Ontario (Canada)

Hans R. Goette, Professor of Classical Archaeology, University of Giessen (Germany); German Archaeological Institute, Berlin (Germany)

Sander M. Goldberg, Professor of Classics, UCLA (USA)

Erich S. Gruen, Gladys Rehard Wood Professor of History and Classics, Emeritus, University of California, Berkeley (USA)

Christian Habicht, Professor of Ancient History, Emeritus, Institute for Advanced Study, Princeton (USA)

Donald C. Haggis, Nicholas A. Cassas Term Professor of Greek Studies, University of North Carolina at Chapel Hill (USA)

Judith P. Hallett, Professor of Classics, University of Maryland, College Park, MD (USA)

Prof. Paul B. Harvey, Jr. Head, Department of Classics and Ancient Mediterranean Studies, The Pennsylvania State University (USA)

Eleni Hasaki, Associate Professor of Classical Archaeology, University of Arizona (USA)

Miltiades B. Hatzopoulos, Director, Research Centre for Greek and Roman Antiquity, National Research Foundation, Athens (Greece)

Wolf-Dieter Heilmeyer, Prof. Dr., Freie Universität Berlin und Antikensammlung der Staatlichen Museen zu Berlin (Germany)

Steven W. Hirsch, Associate Professor of Classics and History, Tufts University (USA)

Karl-J. Hölkeskamp, Professor of Ancient History, University of Cologne (Germany)

Frank L. Holt, Professor of Ancient History, University of Houston (USA)

Dan Hooley, Professor of Classics, University of Missouri (USA)

Meredith C. Hoppin, Gagliardi Professor of Classical Languages, Williams College, Williamstown, MA (USA)

Caroline M. Houser, Professor of Art History Emerita, Smith College (USA) and Affiliated Professor, University of Washington (USA)

Georgia Kafka, Visiting Professor of Modern Greek Language, Literature and History, University of New Brunswick (Canada)

Anthony Kaldellis, Professor of Greek and Latin, The Ohio State University (USA)

Andromache Karanika, Assistant Professor of Classics, University of California, Irvine (USA)

Robert A. Kaster, Professor of Classics and Kennedy Foundation Professor of Latin, Princeton University (USA)

Vassiliki Kekela, Adjunct Professor of Greek Studies, Classics Department, Hunter College, City University of New York (USA)

Dietmar Kienast, Professor Emeritus of Ancient History, University of Duesseldorf (Germany)

Karl Kilinski II, University Distinguished Teaching Professor, Southern Methodist University (USA)

Dr. Florian Knauss, associate director, Staatliche Antikensammlungen und Glyptothek Muenchen (Germany)

Denis Knoepfler, Professor of Greek Epigraphy and History, Collège de France (Paris)

Ortwin Knorr, Associate Professor of Classics, Willamette University (USA)

Robert B. Koehl, Professor of Archaeology, Department of Classical and Oriental Studies Hunter College, City University of New York (USA)

Georgia Kokkorou-Alevras, Professor of Classical Archaeology, University of Athens (Greece)

Ann Olga Koloski-Ostrow, Associate Professor and Chair, Department of Classical Studies, Brandeis University (USA)

Eric J. Kondratieff, Assistant Professor of Classics and Ancient History, Department of Greek & Roman Classics, Temple University

Haritini Kotsidu, Apl. Prof. Dr. für Klassische Archäologie, Goethe-Universität, Frankfurt/M. (Germany)

Lambrini Koutoussaki, Dr., Lecturer of Classical Archaeology, University of Zürich (Switzerland)

David Kovacs, Hugh H. Obear Professor of Classics, University of Virginia (USA)

Peter Krentz, W. R. Grey Professor of Classics and History, Davidson College (USA)

Friedrich Krinzinger, Professor of Classical Archaeology Emeritus, University of Vienna (Austria)

Michael Kumpf, Professor of Classics, Valparaiso University (USA)

Donald G. Kyle, Professor of History, University of Texas at Arlington (USA)

Prof. Dr. Dr. h.c. Helmut Kyrieleis, former president of the German Archaeological Institute, Berlin (Germany)

Gerald V. Lalonde, Benedict Professor of Classics, Grinnell College (USA)

Steven Lattimore, Professor Emeritus of Classics, University of California, Los Angeles (USA)

Francis M. Lazarus, President, University of Dallas (USA)

Mary R. Lefkowitz, Andrew W. Mellon Professor in the Humanities, Emerita, Wellesley College (USA)

Iphigeneia Leventi, Assistant Professor of Classical Archaeology, University of Thessaly (Greece)

Daniel B. Levine, Professor of Classical Studies, University of Arkansas (USA)

Christina Leypold, Dr. phil., Archaeological Institute, University of Zurich (Switzerland)

Vayos Liapis, Associate Professor of Greek, Centre d’Études Classiques & Département de Philosophie, Université de Montréal (Canada)

Hugh Lloyd-Jones, Professor of Greek Emeritus, University of Oxford (UK)

Yannis Lolos, Assistant Professor, History, Archaeology, and Anthropology, University of Thessaly (Greece)

Stanley Lombardo, Professor of Classics, University of Kansas, USA

Anthony Long, Professor of Classics and Irving G. Stone Professor of Literature, University of California, Berkeley (USA)

Julia Lougovaya, Assistant Professor, Department of Classics, Columbia University (USA)

A.D. Macro, Hobart Professor of Classical Languages emeritus, Trinity College (USA)

John Magee, Professor, Department of Classics, Director, Centre for Medieval Studies, University of Toronto (Canada)

Dr. Christofilis Maggidis, Associate Professor of Archaeology, Dickinson College (USA)

Jeannette Marchand, Assistant Professor of Classics, Wright State University, Dayton, Ohio (USA)

Richard P. Martin, Antony and Isabelle Raubitschek Professor in Classics, Stanford University (USA)

Maria Mavroudi, Professor of Byzantine History, University of California, Berkeley (USA)

Alexander Mazarakis Ainian, Professor of Classical Archaeology, University of Thessaly (Greece)

James R. McCredie, Sherman Fairchild Professor emeritus; Director, Excavations in Samothrace Institute of Fine Arts, New York University (USA)

James C. McKeown, Professor of Classics, University of Wisconsin-Madison (USA)

Robert A. Mechikoff, Professor and Life Member of the International Society of Olympic Historians, San Diego State University (USA)

Andreas Mehl, Professor of Ancient History, Universitaet Halle-Wittenberg (Germany)

Harald Mielsch, Professor of Classical Archeology, University of Bonn (Germany)

Stephen G. Miller, Professor of Classical Archaeology Emeritus, University of California, Berkeley (USA)

Phillip Mitsis, A.S. Onassis Professor of Classics and Philosophy, New York University (USA)

Peter Franz Mittag, Professor für Alte Geschichte, Universität zu Köln (Germany)

David Gordon Mitten, James Loeb Professor of Classical Art and Archaeology, Harvard University (USA)

Margaret S. Mook, Associate Professor of Classical Studies, Iowa State University (USA)

Anatole Mori, Associate Professor of Classical Studies, University of Missouri- Columbia (USA)

Jennifer Sheridan Moss, Associate Professor, Wayne State University (USA)

Ioannis Mylonopoulos, Assistant Professor of Greek Art History and Archaeology, Columbia University, New York (USA).

Richard Neudecker, PD of Classical Archaeology, Deutsches Archäologisches Institut Rom (Italy)

James M.L. Newhard, Associate Professor of Classics, College of Charleston (USA)

Carole E. Newlands, Professor of Classics, University of Wisconsin, Madison (USA)

John Maxwell O'Brien, Professor of History, Queens College, City University of New York (USA)

James J. O'Hara, Paddison Professor of Latin, The University of North Carolina, Chapel Hill (USA)

Martin Ostwald, Professor of Classics (ret.), Swarthmore College and Professor of Classical Studies (ret.), University of Pennsylvania (USA)

Olga Palagia, Professor of Classical Archaeology, University of Athens (Greece)

Vassiliki Panoussi, Associate Professor of Classical Studies, The College of William and Mary (USA)

Maria C. Pantelia, Professor of Classics, University of California, Irvine (USA)

Pantos A.Pantos, Adjunct Faculty, Department of History, Archaeology and Social Anthropology, University of Thessaly (Greece)

Anthony J. Papalas, Professor of Ancient History, East Carolina University (USA)

Nassos Papalexandrou, Associate Professor, The University of Texas at Austin (USA)

Polyvia Parara, Visiting Assistant Professor of Greek Language and Civilization, Department of Classics, Georgetown University (USA)

Richard W. Parker, Associate Professor of Classics, Brock University (Canada)

Robert Parker, Wykeham Professor of Ancient History, New College, Oxford (UK)

Anastasia-Erasmia Peponi, Associate Professor of Classics, Stanford University (USA)

Jacques Perreault, Professor of Greek archaeology, Université de Montréal, Québec (Canada)

Yanis Pikoulas, Associate Professor of Ancient Greek History, University of Thessaly (Greece)

John Pollini, Professor of Classical Art & Archaeology, University of Southern California (USA)

David Potter, Arthur F. Thurnau Professor of Greek and Latin. The University of Michigan (USA)

Robert L. Pounder, Professor Emeritus of Classics, Vassar College (USA)

Nikolaos Poulopoulos, Assistant Professor in History and Chair in Modern Greek Studies, McGill University (Canada)

William H. Race, George L. Paddison Professor of Classics, University of North Carolina at Chapel Hill (USA)

John T. Ramsey, Professor of Classics, University of Illinois at Chicago (USA)

Karl Reber, Professor of Classical Archaeology, University of Lausanne (Switzerland)

Rush Rehm, Professor of Classics and Drama, Stanford University (USA)

Werner Riess, Associate Professor of Classics, The University of North Carolina at Chapel Hill (USA)

Robert H. Rivkin, Ancient Studies Department, University of Maryland Baltimore County (USA)

Barbara Saylor Rodgers, Professor of Classics, The University of Vermont (USA)

Robert H. Rodgers. Lyman-Roberts Professor of Classical Languages and Literature, University of Vermont (USA)

Nathan Rosenstein, Professor of Ancient History, The Ohio State University (USA)

John C. Rouman, Professor Emeritus of Classics, University of New Hampshire, (USA)

Dr. James Roy, Reader in Greek History (retired), University of Nottingham (UK)

Steven H. Rutledge, Associate Professor of Classics, Department of Classics, University of Maryland, College Park (USA)

Christina A. Salowey, Associate Professor of Classics, Hollins University (USA)

Guy D. R. Sanders, Resident Director of Corinth Excavations, The American School of Classical Studies at Athens (Greece)

Theodore Scaltsas, Professor of Ancient Greek Philosophy, University of Edinburgh (UK)

Thomas F. Scanlon, Professor of Classics, University of California, Riverside (USA)

Bernhard Schmaltz, Prof. Dr. Archäologisches Institut der CAU, Kiel (Germany)

Rolf M. Schneider, Professor of Classical Archaeology, Ludwig-Maximilians- Universität München (Germany)

Peter Scholz, Professor of Ancient History and Culture, University of Stuttgart (Germany)

Christof Schuler, director, Commission for Ancient History and Epigraphy of the German Archaeological Institute, Munich (Germany)

Paul D. Scotton, Assoociate Professor Classical Archaeology and Classics, California State University Long Beach (USA)

Danuta Shanzer, Professor of Classics and Medieval Studies, The University of Illinois at Urbana-Champaign and Fellow of the Medieval Academy of America (USA)

James P. Sickinger, Associate Professor of Classics, Florida State University (USA)

Marilyn B. Skinner 
Professor of Classics, 
University of Arizona (USA)

Niall W. Slater, Samuel Candler Dobbs Professor of Latin and Greek, Emory University (USA)

Peter M. Smith, Associate Professor of Classics, University of North Carolina at Chapel Hill (USA)

Dr. Philip J. Smith, Research Associate in Classical Studies, McGill University (Canada)

Susan Kirkpatrick Smith Assistant Professor of Anthropology Kennesaw State University (USA)

Antony Snodgrass, Professor Emeritus of Classical Archaeology, University of Cambridge (UK)

Theodosia Stefanidou-Tiveriou, Professor of Classical Archaeology, Aristotle University of Thessaloniki (Greece).

Andrew Stewart, Nicholas C. Petris Professor of Greek Studies, University of California, Berkeley (USA)

Oliver Stoll, Univ.-Prof. Dr., Alte Geschichte/ Ancient History,Universität Passau (Germany)

Richard Stoneman, Honorary Fellow, University of Exeter (England)

Ronald Stroud, Klio Distinguished Professor of Classical Languages and Literature Emeritus, University of California, Berkeley (USA)

Sarah Culpepper Stroup, Associate Professor of Classics, University of Washington (USA)

Nancy Sultan, Professor and Director, Greek & Roman Studies, Illinois Wesleyan University (USA)

David W. Tandy, Professor of Classics, University of Tennessee (USA)

James Tatum, Aaron Lawrence Professor of Classics, Dartmouth College

Martha C. Taylor, Associate Professor of Classics, Loyola College in Maryland

Petros Themelis, Professor Emeritus of Classical Archaeology, Athens (Greece)

Eberhard Thomas, Priv.-Doz. Dr.,Archäologisches Institut der Universität zu Köln (Germany)

Michalis Tiverios, Professor of Classical Archaeology, Aristotle University of Thessaloniki (Greece)

Michael K. Toumazou, Professor of Classics, Davidson College (USA)

Stephen V. Tracy, Professor of Greek and Latin Emeritus, Ohio State University (USA)

Prof. Dr. Erich Trapp, Austrian Academy of Sciences/Vienna resp. University of Bonn (Germany)

Stephen M. Trzaskoma, Associate Professor of Classics, University of New Hampshire (USA)

Vasiliki Tsamakda, Professor of Christian Archaeology and Byzantine History of Art, University of Mainz (Germany)

Christopher Tuplin, Professor of Ancient History, University of Liverpool (UK)

Gretchen Umholtz, Lecturer, Classics and Art History, University of Massachusetts, Boston (USA)

Panos Valavanis, Professor of Classical Archaeology, University of Athens (Greece)

Athanassios Vergados, Visiting Assistant Professor of Classics, Franklin & Marshall College, Lancaster, PA

Christina Vester, Assistant Professor of Classics, University of Waterloo (Canada)

Emmanuel Voutiras, Professor of Classical Archaeology, Aristotle University of Thessaloniki (Greece)

Speros Vryonis, Jr., Alexander S. Onassis Professor (Emeritus) of Hellenic Civilization and Culture, New York University (USA)

Michael B. Walbank, Professor Emeritus of Greek, Latin & Ancient History, The University of Calgary (Canada)

Bonna D. Wescoat, Associate Professor, Art History and Ancient Mediterranean Studies, Emory University (USA)

E. Hector Williams, Professor of Classical Archaeology, University of British Columbia (Canada)

Roger J. A. Wilson, Professor of the Archaeology of the Roman Empire, and Director, Centre for the Study of Ancient Sicily, University of British Columbia, Vancouver (Canada)

Engelbert Winter, Professor for Ancient History, University of Münster (Germany)

Timothy F. Winters, Ph.D. Alumni Assn. Distinguished Professor of Classics, Austin Peay State University (USA)

Michael Zahrnt, Professor für Alte Geschichte, Universität zu Köln (Germany)

Paul Zanker, Professor Emeritus of Classical Studies, University of Munich (Germany)

200 signatures as of May 18th 2009.

For the growing list of scholars, please go to the Addenda.

---

cc: J. Biden, Vice President, USA

H. Clinton, Secretary of State USA

P. Gordon, Asst. Secretary-designate, European and Eurasian Affairs

H.L Berman, Chair, House Committee on Foreign Affairs

I. Ros-Lehtinen, Ranking Member, House Committee on Foreign Affairs

J. Kerry, Chair, Senate Committee on Foreign Relations

R.G. Lugar, Ranking Member, Senate Committee on Foreign Relations

R. Menendez, United States Senator from New Jersey.

---

Addenda

12 Scholars added on May 19th 2009:

Mariana Anagnostopoulos, Assistant Professor of Philosophy, California State University, Fresno (USA)

John P. Anton, Distinguished Professor of Greek Philosophy and Culture University of South Florida (USA)

Effie F. Athanassopoulos, Associate Professor 
Anthropology and Classics, University of Nebraska-Lincoln (USA)

Leonidas Bargeliotes, Emeritus Professor of Philosophy, University of Athens, President of the Olympic Center for Philosophy and Culture (Greece)

Joseph W. Day, Professor of Classics, Wabash College (USA)

Christos C. Evangeliou, Professor of Ancient Hellenic Philosophy, Towson University, Maryland, Honorary President of International Association for Greek Philosophy (USA)

Eleni Kalokairinou, Assistant Professor of Philosophy, Secretary of the Olympic Center of Philosophy and Culture (Cyprus)

Lilian Karali, Professor of Prehistoric and Environmental Archaeology, University of Athens (Greece)

Anna Marmodoro, Faculty of Philosophy, University of Oxford (UK)

Marion Meyer, Professor of Classical Archaeology, University of Vienna (Austria)

Jessica L. Nitschke, Assistant Professor of Classics, Georgetown University (USA)

David C.Young, Professor of Classics Emeritus, University of Florida (USA)

10 Scholars added on May 20th 2009:

Maria Ypsilanti, Assistant Professor of Ancient Greek Literature, University of Cyprus

Christos Panayides, Associate Professor of Philosophy, University of Nicosia (Cyprus)

Anagnostis P. Agelarakis, Professor of Anthropology, Adelphi University (USA)

Dr. Irma Wehgartner, Curator of the Martin von Wagner Museum der Universität Würzburg (Germany)

Dr. Ioannis Georganas, Researcher, Department of History and Archaeology, Foundation of the Hellenic World (Greece)

Maria Papaioannou, Assistant Professor in Classical Archaeology, University of New Brunswick (Canada)

Chryssa Maltezou, Professor emeritus, University of Athens, Director of the Hellenic Institute of Byzantine and Postbyzantine Studies in Venice (Italy)

Myrto Dragona-Monachou, Professor emerita of Philosophy, University of Athens (Greece)

David L. Berkey, Assistant Professor of History, California State University, Fresno (USA)

Stephan Heilen, Associate Professor of Classics, University of Illinois at Urbana-Champaign (USA)

3 Scholars added on May 21st 2009:

Rosalia Hatzilambrou, Researcher, Academy of Athens (Greece)

Athanasios Sideris, Ph.D., Head of the History and Archaeology Department, Foundation of the Hellenic World, Athens (Greece)

Rev. Dr. Demetrios J Constantelos, Charles Cooper Townsend Professor of Ancient and Byzantine history, Emeritus; Distinguished Research Scholar in Residence at the Richard Stockton College of New Jersey (USA)

3 Scholars added on May 22nd 2009:

Ioannis M. Akamatis, Professor of Classical Archaeology, University of Thessaloniki (Greece)

Lefteris Platon, Assistant Professor of Archaeology, University of Athens (Greece)

Lucia Athanassaki, Associate Professor of Classical Philology, University of Crete (Greece)

5 Scholars added on May 23rd 2009:

Georgios Anagnostopoulos, Professor of Philosophy, University of California-San Diego (USA)

Ioannes G. Leontiades, Assistant Professor of Byzantine History, Aristotle University of Thessalonike (Greece)

Ewen Bowie, Emeritus Fellow, Corpus Christi College, Oxford (UK)

Mika Kajava, Professor of Greek Language and Literature; Head of the Department of Classical Studies, University of Helsinki (Finland)

Christian R. Raschle, Assistant Professor of Roman History, Centre d’Études Classiques & Département d'Histoire, Université de Montréal (Canada)

4 Scholars added on May 25th 2009:

Selene Psoma, Senior Lecturer of Ancient History, University of Athens (Greece)

G. M. Sifakis, Professor Emeritus of Classics, Aristotle University of Thessaloniki & New York University (Greece & USA)

Kostas Buraselis, Professor of Ancient History, University of Athens (Greece)

Michael Ferejohn, Associate Professor of Ancient Philosophy, Duke University (USA)

5 Scholars added on May 26th 2009:

Ioannis Xydopoulos, Assistant Professor in Ancient History, Aristotle University of Thessaloniki (Greece)

Stella Drougou, Professor of Classical Archaeology, Aristotle University of Thessaloniki (Greece)

Heather L. Reid, Professor of Philosophy, Morningside College (USA)

Thomas A. Suits, Emeritus Professor of Classical Languages, University of Connecticut (USA)

Dr Thomas Johansen, Reader in Ancient Philosophy, University of Oxford (UK)

6 Scholars added on May 27th 2009:

Frösén Jaakko, Professor of Greek philology, University of Helsinki (Finland)

John F. Kenfield, Associate Professor, Department of Art History, Rutgers University (USA)

Dr. Aristotle Michopoulos, Professor & Chair, Greek Studies Dept., Hellenic College (Brookline, MA, USA)

Guy MacLean Rogers, Kemper Professor of Classics and History, Wellesley College (USA)

Stavros Frangoulidis, Associate Professor of Latin. Aristotelian University of Thessaloniki (Greece)

Yannis Tzifopoulos, Associate Professor of Ancient Greek and Epigraphy, Aristotle University of Thessaloniki (Greece)

1 Scholar added on May 29th 2009:

Christos Simelidis, British Academy Postdoctoral Fellow, Lincoln College, University of Oxford (UK)

3 Scholars added on June 2nd 2009:

Dr. Peter Grossmann, Member emeritus, German Archaeological Institute, Cairo (Egypt)

Eleni Papaefthymiou, Curator of the Numismatic Collection of the Foundation of the Hellenic World (Greece)

Evangeline Markou, Adjunct Lecturer in Greek History, Open University of Cyprus (Cyprus)

2 Scholars added on June 3rd 2009:

Aliki Moustaka, Professor of Classical Archaeology, Aristotelian University of Thessaloniki (Greece)

François de Callataÿ, Professor of Monetary and Financial history of the Greek world, Ecole Pratique des Hautes Etudes (Paris/Sorbonne) and Professor of Financial history of the Greco-Roman world, Université libre de Bruxelles (France and Brussels)

4 Scholars added on June 10th 2009:

Dr Eleni Kornarou, Visiting Lecturer of Ancient Greek Literature, Dept. of Classic and Philosophy, University of Cyprus (Cyprus)

Margaret L. Laird, Assistant Professor, Roman art and archaeology, University of Washington (USA)

Dr. Athena Kavoulaki, Lecturer, Department of Philology, University of Crete, Rethymnon (Greece)

Katerina Zacharia, Associate Professor and Chair, Department of Classics & Archaeology, Loyola Marymount University (USA)

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΥΡΟΕΚΛΟΓΩΝ 2009 (ΕΛΛΑΔΑ)

http://www.naftemporiki.gr/euroelection/results.asp

Το ΠΑΣΟΚ αναδείχθηκε πρώτη δύναμη στις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο που διεξήχθησαν χθες στη χώρα μας, ενώ ρεκόρ για τα ελληνικά δεδομένα σημείωσε η αποχή.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Υπουργείου Εσωτερικών, το ποσοστό αποχής στις φετινές ευρωεκλογές (στο 99,97% της Επικράτειας) είναι περίπου 48,00%, καθώς επί συνόλου εγγεγραμμένων 9.993.038 προσήλθαν στις κάλπες και ψήφισαν οι 5.259.539. Το ποσοστό αποχή στις προηγούμενες ευρωεκλογές ήταν 36,6%.

Στις 10.21 μμ, με καταμετρημένο το 99,97% της Επικράτειας, το ΠΑΣΟΚ λαμβανει 36,65%, η ΝΔ 32,29%, το ΚΚΕ 8,35%, ο ΛΑΟΣ 7,15%, ο ΣΥΡΙΖΑ 4,70%, οι Οικολόγοι Πράσινοι 3,49%, ενώ αυξημένο ήταν συνολικά και παρά τα αναμενόμενα, το ποσοστό των λοιπών κομμάτων πάνω από 7% (7,3%), εκ των οποίων το Πανελλήνιο Μακεδονικό Μέτωπο του κ. Σ. Παπαθεμελή με 1,27% και το Κόμμα Ελλήνων Κυνηγών με 1,26%.

Σύμφωνα με τα σχεδόν οριστικά αποτελέσματα φαίνεται να καταλαμβάνουν 8 έδρες το ΠΑΣΟΚ, 8 η Νέα Δημοκρατία, 2 το ΚΚΕ, 2 το ΛΑΟΣ, και από μια ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Οικολόγοι Πράσινοι.

Βάσει των ανωτέρω, εκλέγονται από τα Ελληνικά Κόμματα οι παρακάτω :

ΠΑΣΟΚ : Γιώργος Παπακωνσταντίνου, Συλβάνα Ράπτη, Σταύρος Λαμπρινίδης, Χρυσούλα Σαατσόγλου - Παλιαδέλη, Γιώργος Σταυρακάκης, Μαριλένα Κοππά, Αννυ Ποδηματά, Κρίτων Αρσένης

Νέα Δημοκρατία : Μαριέττα Γιαννάκου, Ρόδη Κράτσα, Γιώργος Παπαστάμκος, Κώστας Πουπάκης, Θόδωρος Σκυλακάκης, Γιώργος Κουμουτσάκος, Γιώργος Παπανικολάου, Γιάννης Τσουκαλάς

ΚΚΕ : Θανάσης Παφίλης και Γιώργος Τούσσας

ΛΑ.Ο.Σ. : Νίκη Τζαβέλλα και Αθανάσιος Πλεύρης

ΣΥΡΙΖΑ : Νίκος Χουντής

Οικολόγοι Πράσινοι : Μιχάλης Τρεμόπουλος.

Στις ευρωεκλογές του 2004, το ΠΑΣΟΚ είχε λάβει ποσοστό 34,03% (8 έδρες), η Νέα Δημοκρατία 43,01% (11 έδρες), το ΚΚΕ 9,48% (3 έδρες), ο ΣΥΝ 4,16% (μία έδρα), ο ΛΑΟΣ 4,12% (μία έδρα). Το ποσοστό που είχαν συγκεντρώσει οι Οικολόγοι Πράσινοι ήταν 0,67%. Τότε είχαν ψηφίσει 6.283.637 από 9.938.863 εγγεγραμμένους.

Στις βουλευτικές εκλογές του 2007, η Νέα Δημοκρατία είχε συγκεντρώσει ποσοστό 41,84%, το ΠΑΣΟΚ 38,10%, το ΚΚΕ 8,15%, ο ΣΥΡΙΖΑ 5,04% και ο ΛΑΟΣ 3,80%. Το ποσοστό συμμετοχής στις βουλευτικές εκλογές ήταν 74,15%.

ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΜΕΛΕΤΗ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ

Το διάβασα και σας το παρουσιάζω σαν ένα κείμενο μελέτης και προβληματισμού. Είμαι ειλικρινά περίεργος για το πως θα εξελιγχθούν τα πράγματα στο Κυπριακό ΚΑΙ εύχομαι να μην επιβεβαιωθούν οι φόβοι του συγγραφέα του άρθρου. Οι ομοιότητες όμως είναι πραγματικά πολλές......

To φάντασμα του Γκορμπατσόφ (και της ΕΟΚΑ) πάνω από την Κύπρο

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
konstantakopoulos.blogspot.com

Στις αρχές του χρόνου άκουσα τυχαία στο ΡIK τον Δημήτρη Χριστόφια να παρεμβαίνει στις επικείμενες τότε εκλογές νέου ΓΓ του ΑΚΕΛ και να διατυπώνει έμμεσα, πλήρως αναπόδεικτα και ανώνυμα, πλην σαφέστατα υπονοούμενα εναντίον του Νίκου Κατσουρίδη, για κάποια μορφής «διαφθορά», ακριβέστερα για τρόπο ζωής που δεν συνάδει με αριστερό ηγέτη. Ο Κατσουρίδης, φυσικός ηγέτης του κόμματος και υπεύθυνος των προεκλογικών του εκστρατειών, ήταν υποψήφιος για τη θέση του ΓΓ, εναντίον του Άντρου Κυπριανού, ανθρώπου του μηχανισμού και ευνοούμενου του κ. Χριστόφια. Η επίθεση κατά Κατσουρίδη μπορεί να θεωρηθεί ως μία από τις κλασικότερες ασκήσεις σταλινικής μεθοδολογίας σε ΚΚ.
Ακούγοντάς τους υπαινιγμούς Χριστόφια, μια ξαφνική θύμηση μου ήρθε από τα χρόνια που, δημοσιογράφος στη Μόσχα, παρακολουθούσα την πορεία της «περεστρόικα» προς τη διάλυση ΚΚΣΕ και ΕΣΣΔ.

Θυμήθηκα τις ανυπόσταστες κατηγορίες εναντίον του Γιεγκόρ Λιγκατσώφ, Νο2 στο ΚΚΣΕ, για διαφθορά και υπόθαλψη συνωμοσιών εναντίον του Γκορμπατσώφ. Οι κατηγορίες μπορεί να μην αποδείχθηκαν ποτέ και δεν υπάρχει καμμιά ένδειξη ότι ευσταθούσαν, το πολιτικό τους όμως αποτέλεσμα ήταν παραπάνω από υπαρκτό: Ο Αλεξάντρ Γιάκοβλεφ, πιθανότατα όργανο «εξωσοβιετικών» δυνάμεων, σε κάθε περίπτωση όμως φορέας μιας αντισοβιετικής ιδεολογίας και πρακτικής, κατάφερε να πάρει, σε μεγάλο βαθμό, τον έλεγχο του ΚΚΣΕ και, ιδίως, του «ιδεολογικού» μηχανισμού και των ΜΜΕ. Εκτός από τα υπονοούμενα για διαφθορά του Λιγκατσώφ, ενορχηστρώθηκε μια ολόκληρη καμπάνια τότε, για να παρουσιασθεί ο τελευταίος ως εκπρόσωπος της πιο «αντιδραστικής», «δεξιάς», «οπισθοδρομικής» πτέρυγας, που βυσσοδομούσε και συνωμοτούσε εναντίον Γκορμπατσώφ και «μεταρρύθμισης». Οι συνέπειες της νίκης, με τέτοια μέσα, του Γιάκοβλεφ επί του Λιγκατσώφ ήταν μοιραίες, «θανατηφόρες» για την ΕΣΣΔ και το ΚΚΣΕ.

Δίνω κάποια σημασία στις αναμνήσεις αυτές γιατί διατύπωσα στο βιβλίο μου «Η Κύπρος σε παγίδα» (Λιβάνης, 2008) την υπόθεση εργασίας ότι μπορεί να βρισκόμαστε στο κυπριακό σε μια διαδικασία «αυτοκατάλυσης» της Κυπριακής Δημοκρατίας (και του ΑΚΕΛ), ανάλογης με την αυτοκατάλυση της ΕΣΣΔ (και του ΚΚΣΕ) – αυτοκατάλυση «υποβοηθούμενη» ασφαλώς από υπηρεσίες και ποικίλα κέντρα των χωρών που επιδιώκουν, για δικούς τους στρατηγικούς λόγους, να ελέγχουν Κύπρο και Ελλάδα, δηλαδή της Βρετανίας, των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Οτι υφίστανται τάσεις αυτοκατάλυσης του κυπριακού κράτους δεν υπάρχει αμφιβολία. Το σχέδιο Ανάν ήταν μια πρώτη απόπειρα, αφού προέβλεπε ρητά ότι την τελική εξουσία στο νέο «κράτος» που δημιουργούσε θα την ασκούσαν τρεις μη Κύπριοι δικαστές που διόριζε ο Κόφι Ανάν και θα μπορούσαν να διαλέγουν τους διαδόχους τους, ενώ τρεις ξένοι στρατοί θα είχαν δικαίωμα επέμβασης στο νέο αυτό «κράτος». Αλλά και οι σημερινές ελληνικές προτάσεις (του κ. Χριστόφια), που δημοσιεύτηκαν στον «Κόσμο του Επενδυτή» (15.3.2009) προβλέπουν ένα εξωφρενικό και δαιδαλώδες σύστημα διακυβέρνησης, όπου πότε θα αποφασίζει Έλληνας Πρόεδρος, πότε Τούρκος και πότε ξένος δικαστής και μια πληθώρα από άλλες φόρμουλες που και δεν έχουν εφαρμοσθεί πουθενά αλλού στον κόσμο και καταλύουν εν τέλει τις αρχές της λαϊκής κυριαρχίας και της ανεξαρτησίας. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν βρισκόμαστε μπροστά σε διαδικασία αυτοκατάλυσης, αλλά από ποια στάδια θα περάσει και αν θα ολοκληρωθεί.

Αναλογίες Κύπρου και ΕΣΣΔ

Η αναλογία ανάμεσα στις διακοινοτικές συνομιλίες της Λευκωσίας και την σοβιετική περεστρόικα ίσως ξενίζει τον αναγνώστη, που δικαιολογημένα διερωτάται ποια σχέση μπορεί να έχουν Κύπρος και ΕΣΣΔ (ΑΚΕΛ και ΚΚΣΕ είναι αντίθετα αρκετά όμοιες δομές). Παρά όμως τις τεράστιες διαφορές υπάρχει στην πραγματικότητα μεγάλος αριθμός δομικών ομοιοτήτων:

Η απροθυμία του σοβιετικού τότε χώρου (ηγεσία περισσότερο, κοινωνία λιγότερο) να εξακολουθήσει να αντιστέκεται στις ποικιλόμορφες πιέσεις του διεθνούς περιβάλλοντος και ο πειρασμός να ενταχθεί σε αυτό υποχωρώντας στις απαιτήσεις του, κάτι το οποίο συμβαίνει και σήμερα με τον ελληνικό χώρο, τμήμα του οποίου είναι η ελεύθερη Κύπρος, ο οποίος δεν πολυθέλει να καταβάλει το τίμημα μιας μαχητικότερης αντίθεσης στην τουρκική απειλή.

Η ανάγκη να βρεθεί μια «ιδεολογία» που να επιτρέπει έναν τέτοιο μετασχηματισμό (στην Κύπρο η ιδεολογία αυτή εμφανίζεται ως η ανάγκη να λυθεί εδώ και τώρα το κυπριακό και να αποτραπεί η διχοτόμηση που, ειρήσθω εν παρόδω, συνέβη προ 35 ετών με την υπογραφή Κληρίδη και τη σιωπηρή συγκατάθεση πολλών άλλων!!!), με τον ίδιο τρόπο που μια γυναίκα αναζητεί ένα πρόσχημα για να υποκύψει σε προτάσεις που θεωρεί μεν απαράδεκτες, αλλά βρίσκει πολύ του γούστου της.

Η διακυβέρνηση από ένα Κομμουνιστικό Κόμμα, η ηγεσία του οποίου έχει χάσει προ πολλού όποια αίσθηση ιστορικής αποστολής είχε κάποτε και αναζητεί εναγωνίως ένα νέο ρόλο στη «νέα εποχή», σε συνδυασμό με έναν ηγέτη που αυτοεγκλωβίζεται ναρκισσιστικά (και με την ενδεχόμενη στις περιπτώσεις αυτές συνδρομή «καλοθελητών» στην υπηρεσία ξένων μυστικών υπηρεσιών) σε έναν ρόλο «μεγάλου αναμορφωτή», που, όσο διαπιστώνει ότι δεν του «βγαίνει», τόσο επιμένει στον ίδιο δρόμο, μια κλασική ανθρώπινη συμπεριφορά.

Μια κρατική και κομματική εξουσία που συγχέει τον εχθρό και τον φίλο. Στην περίπτωση της ΕΣΣΔ ο Γκορμπατσώφ νόμισε ότι η Θάτσερ και ο Ρήγκαν ήταν οι φίλοι του και οι σκεπτικιστές στο κόμμα του οι εχθροί του, που θα τον ανέτρεπαν όπως οι «σκληροπυρηνικοί» γραφειοκράτες τον Χρουστσώφ. Νόμισε ότι ο δυτικός καπιταλισμός και οι ιδέες του θα τον βοηθούσαν να μεταρρυθμίσει το σοβιετικό σύστημα. Οι δυτικές, καπιταλιστικές χώρες, άρχισαν να αναφέρονται στην ΕΣΣΔ ως οι «πολιτισμένες χώρες». Δεν του περνούσε από το μυαλό ότι συνέβαινε το ακριβώς αντίθετο, ότι δεν είχε καν αντιληφθεί ποιος ήταν ο εχθρός του και από πού προερχόταν η απειλή για την εξουσία του.

Στην περίπτωση της Κύπρου, η σημερινή της ηγεσία τείνει να αντιληφθεί τον «διεθνή παράγοντα» (Βρετανία, ΗΠΑ, Ισραήλ) και τον εκπρόσωπο της κατοχικής δύναμης Μεχμέτ Αλί Ταλάτ ως ανασκαστικούς έστω συνεταίρους στην προσπάθεια λύσης του κυπριακού. Εν ονόματι της αναγκαίας συμφιλίωσης με τους Τουρκοκύπριους, καταστρέφει την εικόνα της Τουρκίας (που συχνά τους χρησιμοποιεί ή πάντως τους επικαλείται) ως «εχθρού» των Ελληνοκύπριων. Πρέπει να τονίσουμε ότι η καταστροφή της εικόνας του εχθρού ήταν το κεντρικό σημείο της γκορμπατσωφικής πολιτικής που οδήγησε στη διάλυση της ΕΣΣΔ. Αντίθετα, το ΚΚ Κίνας διατήρησε πάντα στον πυρήνα της επικοινωνιακής του πολιτικής την εικόνα του εχθρού, ανεξάρτητα από το επίπεδο των σχέσεων με τη Δύση, τους συμβιβασμούς με αυτή ή και τη χρήση των μεθόδων της. Στον πυρήνα της κινέζικης κοσμοθεωρίας παρέμεινε ένα ισχυρότατο στοιχείο εθνικής ταυτότητας και μια αντίληψη της Δύσης ως βασικά επιβουλευόμενης και αποικιοκρατικής δύναμης.

Ένας ηγέτης που νομίζει ότι θα μπει στην ιστορία με τις πολιτικές που έχει επιλέξει και δεν είναι πρόθυμος να εξετάσει εγκαίρως εναλλακτικές πολιτικές στο μέτρο που διαπιστώσει ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την επίτευξη τώρα και με τις ακολουθούμενες μεθόδους των επιδιώξεών του.

Η Ελλάδα είναι μια μάλλον καθυστερημένη χώρα ως προς την παρακολούθηση των παγκόσμιων τάσεων, που συνήθως εμφανίζονται στις ΗΠΑ, φτάνουν με καθυστέρηση (και παραμόρφωση) στη Δυτική Ευρώπη και προσγειώνονται με ακόμα μεγαλύτερη και καθυστέρηση και παραμόρφωση στην Ελλάδα. Η Κύπρος είναι ακόμα πιο καθυστερημένη, ένα στρείδι κλεισμένο στον εαυτό του και τις νοοτροπίες του. Αυτό εξηγεί γιατί το “κύμα του 1989”, που άρχισε στο Βερολίνο πριν 20 χρόνια, κινδυνεύει νάχει ως τελευταίο του θύμα την Κυπριακή Δημοκρατία είκοσι χρόνια μετά. Κατά τρόπο ειρωνικό, αν όχι γελοίο, αν αυτό συμβεί, θα συμβεί όταν ισχυρά κύματα αντίστασης στην παγκοσμιοποίηση και την αυτοκρατορία σηκώνονται τώρα πια από διάφορα σημεία του διεθνούς ορίζοντα!

Αξίζει να θυμίσω ότι η πορεία σοβιετικής αυτοκατάλυσης μπορεί σήμερα να φαίνεται «φυσιολογική» και για ορισμένους «αναπόφευκτη», όπως το ανθρώπινο μυαλό εκλαμβάνει συνήθως το παρελθόν, όταν συνέβαιναν όμως τα γεγονότα δεν ήταν καθόλου αυτονόητη. Ακόμη και σήμερα άλλωστε είναι πολύ περισσότερα τα «αινίγματα», παρά οι βεβαιότητες για την απίθανη πορεία αυτοκαταστροφής του «σοβιετικού κομμουνισμού».

Ένα τεστ

Οι κατηγορίες κατά Κατσουρίδη, μου θύμισαν έντονα τις αντίστοιχες εναντίον του Γιεγκόρ Λιγκατσώφ, που κατέληξαν τότε στην εξουδετέρωση του υπαρχηγού του Γκορμπατσώφ και στην άνοδο του Αλεξάντρ Γιάκοβλεφ. Ο αρχηγός της ΚΑ ΓΚΕ ΜΠΕ, ο κ. Κριουτσκώφ, μου είπε αργότερα ότι υπουπτευόταν ότι είχαν στρατολογήσει τον Γιάκοβλεφ ξένες υπηρεσίες όταν σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο Columbia. Ο Michel Tatu, κορυφαίος σοβιετολόγος της γαλλικής Monde, τον «φωτογραφίζει» σε ένα του μυθιστόρημα ως μέλος μιας μυστικής οργάνωσης, που στρατολογήθηκε στη διάρκεια της μακράς του θητείας ως Πρέσβη στον Καναδά.

Δεν μπορώ να γνωρίζω τι από όλα αυτά μπορεί να είναι αλήθεια. Αλλά όποιον «Θεό» κι αν υπηρετούσε ο Γιάκοβλεφ, γεγονός είναι ότι ως μεν υπεύθυνος για την Αν. Ευρώπη έσπευσε να κατεδαφίσει το σοβιετικό μπλοκ, ως δε υπεύθυνος ιδεολογίας του ΚΚΣΕ, να απονομιμοποιήσει εκ των ένδον – και απείρως αποτελεσματικότερα – το σοβιετικό καθεστώς. Μία από τις κύριες μεθόδους που χρησιμοποίησε ήταν το τηλεοπτικό και έντυπο μπαράζ αναθεωρήσεων της σοβιετικής ιστορίας (που έγινε έκτοτε μόδα σε πολλές χώρες, φτάνοντας τελικά στην Ελλάδα και την Κύπρο), ιστορίας που ασφαλώς χρειαζόταν ξαναγράψιμο, όχι όμως την αντίστροφη διαστρέβλωση. Π.χ. την αγιοποίηση των Ρομανώφ, συμβόλου ενός από τους φρικτότερους δεσποτισμούς της ευρωπαϊκής ιστορίας.

Με πρωτοβουλία του μέγα θιασώτη του σχεδίου Ανάν, του Υπουργού Παιδείας του Χριστόφια Ανδρέα Δημητρίου, άρχισε τώρα στην Κύπρο το αντίστοιχο ξαναγράψιμο, που ελπίζω να μην οδηγήσει και σε αντίστοιχα εκτρώματα. Ελπίζω αίφνης ότι η νέα ιστορία θα αναφερθεί εκτενώς στα φοβερά εγκλήματα των Βρετανών στην Κύπρο, στο πως οι διπλωμάτες τους σχεδίασαν και ενεθάρρυναν τον διωγμό των Ρωμιών της Πόλης, στα βασανιστήρια της βρετανικής αστυνομίας και της στελεχωμένης με Τουρκοκυπρίου; Εφεδρική;, στις ευθύνες της CIA για τη δικτατορία στην Ελλάδα και την ΕΟΚΑ Β’ κ.ο.κ. Ελπίζω να μη διαβάσω πάλι ότι η Ελλάδα, που ο λαός της στέναζε υπό μία made in USA δικτατορία, επιβληθείσα ακριβώς για να «λυθεί» το κυπριακό, είναι καθ’ οιονδήποτε τρόπο υπεύθυνη για το πραξικόπημα του 1974.

Εμένα μου φαίνεται πιο χρήσιμο, αντί για ευχές συμφιλίωσης, φτηνή προπαγάνδα στην υπηρεσία της βρετανικής πολιτικής, που παρακάμπτει και διαστρεβλώνει τις υπαρκτές εθνικές διαφορές, συμβάλλοντας στη διαιώνισή τους, αντί για επιθέσεις στον εθνισμό και όχι εθνικισμό της συντριπτικής πλειοψηφίας των κατοίκων του νησιού, που μάλιστα αγωνίζεται, ή έτσι λέει η πολιτική του ηγεσία, εναντίον μιας εισβολής και κατοχής, θάταν προτιμότερο να προβάλλεται στα σχολεία της Κύπρου το καταπληκτικό φιλμ του Κεν Λόουτς για την Ιρλανδία.

Θα μου φαινόταν επίσης πολύ θετικό να πληροφορούνται οι μαθητές για τους δύο αιώνες εγκλημάτων της Βρετανικής Αυτοκρατορίας σε όλο τον πλανήτη, για τον πόλεμο του οπίου φερ’ ειπείν ή για τις μεθόδους του βρετανικού ιμπεριαλισμού. Για να δούμε, θάχουν τέτοιο θάρρος οι κομμουνιστές της Κύπρου, ή θα προτιμήσουν να επιβεβαιώσουν την κατηγορία του αγγλόπληκτου που ορισμένοι τους απευθύνουν;

Έγραψα ένα άρθρο παραλληλίζοντας την ιστορία Λιγκατσώφ-Γιάκοβλεφ και Κατσουρίδη-Κυπριανού στο περιοδικό «Μετροπόλιταν» και περίμενα να δω το αποτέλεσμα της εκλογής στο ΑΚΕΛ (1). Δεν ήξερα ποιος θα βγει, κι όταν έμαθα ότι έχασε, προσέθεσα κι αυτή την ένδειξη στον κατάλογο των ομοιοτήτων ανάμεσα στην «περεστρόικα-καταστρόικα» του Γκορμπατσώφ και τη διαδικασία Χριστόφια-Ταλάτ.

Η επιτυχία της πρόβλεψης με ώθησε να σκεφτώ τι άλλα συνέβησαν στην ΕΣΣΔ, μέχρι να υποσταλεί η Κόκκινη Σημαία από το Κρεμλίνο και να διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη η Σοβιετική Ένωση και, κατ΄ αναλογίαν τι θα μπορούσε να συμβεί στην Κύπρο, αν το μοντέλο επαληθευόταν.

Το βουβό καλοκαίρι του 1991

Η ανάμνησή μου γύρισε στον Ιούλη του 1991. Ο Γκορμπατσώφ είχε καλέσει μια ομάδα δημοσιογράφων σε μια δεξίωση, εν όψει των διακοπών. Ήταν μάλλον βαρετή, έκανε κι αυτή την υγρή, αποπνιχτική ζέστη της Μόσχας. Τραβήχτηκα σε μια άκρη με έναν αυστριακό συνάδελφο. «Λες να μη γίνει τίποτα στο τέλος?», με ρώτησε. Τώρα πια ξέρω ότι στην πολιτική, όπως και στο χρηματιστήριο, τα μεγάλα γεγονότα έρχονται όταν όλοι έχουν βαρεθεί να τα περιμένουν κι αρχίζουν να διερωτώνται μήπως δεν συμβούν ποτέ. Όλοι ξέραμε ότι κάτι θα γινόταν, η διάλυση είχε προχωρήσει πολύ και κάτι θα γεννούσε, δεν ξέραμε όμως τι θα γινόταν και πότε. Άλλωστε δεν υπήρχαν θεσμικά ραντεβού, εκλογές ή κάτι άλλο.

Καλοκαίρι ήταν κι εγώ σκεφτόμουν να πάω στη Σιβηρία και την Κεντρική Ασία. Θα γίνει στο τέλος καμιά δικτατορία και δεν θάχω προλάβει να δω τη χώρα σκέφτηκα και το αποφάσισα. Αφησα τη Μόσχα προς ανατολάς, θαύμασα τα χαλιά της Μπουχάρας στο παζάρι του Ασχαμπάντ, απέλπισα τον αξιωματικό της ΚΑ ΓΚΕ ΜΠΕ που μας έπιασε, γελώντας με το πείσμα μας, τρίτη φορά να μπαίνουμε σε απαγορευμένη για ξένους περιοχή, θέλοντας να δούμε μια από τις πόλεις του Μεγαλέξανδρου. Ο γέρος, στο κάστρο της Χιβά, απαράλλαχτο όπως όταν τα καραβάνια διέσχιζαν το δρόμο του μεταξιού, θύμωσε γιατί οι χάντρες στο κομπολόι μου δεν ήταν σωστές και μ’ έστειλε να το διορθώσω επειγόντως, ο ηλικιωμένος στο σοκάκι της Μπουχάρας θύμωσε κι αυτός που τον φωτογράφισα. Ερωτεύτηκα την πόλη του Ομάρ Καγιάμ, τη μαγική Σαμαρκάνδη και σκέφτηκα τρυφερά τον σοφό άρχοντα Ουλούγκ Μπεγκ, κυττάζοντας το τηλεσκόπιό του. Ήμουν πιο άπειρος τότε, ένοιωθα τη μελαγχολία του μεσαιωνικού βασιλιά, δεν ήθελα όμως να ερμηνεύσω την απαισιοδοξία του Τατζίκου φίλου μου, πρωτοκλασσάτου κομματικού στελέχους, ούτε τη μελαγχολία του Εβραίου διανοούμενου που οργάνωνε στο Κισινιώφ της Μολδαβίας, το πρώτο συμπόσιο για τον απαγορευμένο Φρόιντ, την ίδια ώρα που το εμπόριο άρχιζε νμα κατατρώει τα υπολείμματα της Ουτοπίας στο κράτος που ίδρυσαν ο Λένιν κι ο Τρότσκι, όπως δεν καταλάβαινα την ταχυδρομική υπάλληλο της γειτονιάς μου, πούφευγε τρομοκρατημένη από το πουρμπουάρ πούθελα μια μέρα να της δώσω.. Στην πόλη του Ταμερλάνου, την Τασκένδη, συνάντησα τον Ισλάμ Καρίμωφ, που κυβερνά και σήμερα με σιδηρά πυγμή το Ουζμπεκιστάν. «Που το πάει ακριβώς ο Γκορμπατσώφ;», ρώτησα τον α΄ Γραμματέα του Ουζμπέκικου ΚΚ και μέλος του ΠΓ του ΚΚΣΕ κι αυτός μου απάντησε «Μακάρι νάξερα. Σάμπως καταλαβαίνω κι εγώ»!

Αφήνοντας τη Μέση Ασία αντίκρισα την απεραντοσύνη της Βαϊκάλης και τη γοητεία της τάιγκα, είδα συγκινημένος τις πρώτες εκδόσεις στα γαλλικά του Βολταίρου, πούφεραν ως εδώ οι εξόριστοι Δεκεμβριστές και φιλοξενεί τώρα το Μουσείο τους στο Ιρκούτσκ, αντιμετώπισα στην Τσιτά γραφειοκράτες πούβγαιναν ολόισια από τις σελίδες του Γκόγκολ και του Τσέχωφ, αλλά και στίφη Κινέζων που όρμησαν να αρπάξουν τις βαλίτσες μας, νομίζοντας ότι περιέχουν εμπορεύματα προς ανταλλαγή. Είδα την απάθεια των γκαρσονιών που ούτε καν τρεμόπαιζε το βλέφαρό τους μπροστά στα σύννεφα από τις μύγες που περιπλανιόντουσαν από το απόγευμα πάνω στις σερβιρισμένες για το βράδυ σαλάτες. Άντεξα τη μπόχα από τις υπαίθριες τουαλέτες και τα ακόμη φοβερότερα κουνούπια του Ουλάν Ουντέ, πρωτεύουσας του σοβιετικού βουδισμού. Περπάτησα στις όμορφες λεωφόρους του Χαμπάροφσκ, πρωτεύουσας της σοβιετικής Άπω Ανατολής, εκεί που πρωτομίλησε για «επανάσταση» ο Γκορμπατσώφ. Από κει ταξίδεψα για τον τελευταίο προορισμό μου, πριν γυρίσω στη Μόσχα, το Βλαδιβοστόκ. Δίπλα μου στο αεροπλάνο, ένα υψηλόβαθμο στέλεχος του Ιαπωνικού Υπουργείου Εξωτερικού Εμπορίου, πούχε έρθει να «ανοίξει» τη σοβιετική αγορά, μου εξηγούσε πως οι Αμερικανοί έριξαν τον Τανάκα, γιατί άρχισε άνοιγμα στη Μόσχα, βγάζοντας στα άπλυτα το μεγάλο σκάνδαλο με τις μίζες της Λόκχηντ.

Η Μεγάλη Προβοκάτσια

Αντίκριζα τον Ειρηνικό, από τον τελευταίο σταθμό του ταξιδιού μου, χωρίς να υποπτεύομαι ότι, μια αλλόκοτη, σατανική σύμπτωση, είχε φέρει το τέλος της σοβιετικής γεωγραφίας να συναντάει κείνη την ημέρα το τελευταίο κεφάλαιο της σοβιετικής ιστορίας. Ανοίγοντας την τηλεόραση στο ξενοδοχείο δεν χρειάστηκε να ακούσω τη γκρίζα κυρία – ύφος και παρουσιαστικό με έπεισαν, σε κλάσματα δευτερολέπτου, ότι ήρθε η δικτατορία που τόσοι. Βγήκα αλαφιασμένος στον διάδρομο και έπεσα πάνω στον Γιαπωνέζο συνταξιδιώτη μου. «Τάμαθες;» τον ρώτησα, «τι θα γίνει τώρα, πάει η εμπορική έκθεση που ετοιμάζεις». Καθόλου αναστατωμένος μου απάντησε: «Δεν το νομίζω. ‘Ισως θα είναι και καλύτερα έτσι!»

Αναθεμάτιζα τον εαυτό μου για την ιδέα να βρεθώ στην Άπω Ανατολή, δέκα ώρες πτήση από τη Μόσχα. Ήμουνα παιδί, αλλά θυμόμουνα καλά και την 21η Απριλίου και το πραξικόπημα του Ιωαννίδη το 1973. Περίμενα τανκς στους δρόμους, κομμένα τηλέφωνα και έκανα σχέδια διαφυγής μέσω … Ιαπωνίας. Γρήγορα όμως διαπίστωσα ότι είχα να κάνω με ένα «μεταμοντέρνο» πραξικόπημα. Τα τηλέφωνα λειτουργούσαν κανονικά, όπως και τα αεροπλάνα. Φτάνοντας στη Μόσχα, διαπίστωσα ότι τα τανκς σταματούσαν στο κόκκινο και στους στρατιώτες δεν είχαν δοθεί σφαίρες, τους είχαν αφήσει να ακούνε με τις ώρες στους δρόμους παθητικά την κριτική λίγων διαδηλωτών. Ο Γέλτσιν έκανε live αντίσταση από τηλεοράσεως.

Το πραξικόπημα είχε όλα κι όλα πέντε θύματα. Ο έντιμος στρατάρχης Αχρομέγιεφ που κρεμάστηκε κι ο υπεύθυνος για τα οικονομικά του ΚΚΣΕ Πούγκο πήδηξε από το παράθυρο (όπως λέγανε τότε, άνοιξε το παράθυρο, βγήκε στο μπαλκόνι, έκλεισε απέξω τη μπαλκονόπορτα και πήδηξε στο δρόμο). Τρεις διαδηλωτές σκοτώθηκαν κατά λάθος όταν πανικόβλητο, το πλήρωμα ενός θωρακισμένου που δοκίμασαν να πυρπολήσουν σε ένα τούνελ, έκανε όπισθεν και τους πάτησε. Εκατοντάδες χιλιάδες λαού τους συνόδευσαν στην τελευταία τους κατοικία, λίγα χρόνια όμως αργότερα αυτοί που κέρδισαν την εξουσία χάρη σε αυτά τα γεγονότα, τους είχαν ξεχάσει. Ο παγκόσμιος τύπος και οι κυβερνήσεις χαιρέτιζαν στη διαπασών την ιστορικής σημασίας νίκη της δημοκρατίας, ένα «δεύτερο 1789».

Μερικοί είπαν ότι επρόκειτο για ανικανότητα της ΚΑ ΓΚΕ ΜΠΕ, που δεν είχε εμπειρία πραξικοπημάτων. Αλλά αυτή δεν “ειρήνευσε” σε δέκα μέρες την Πολωνία της Αλληλεγγύης, αυτή δεν έστειλε σε δέκα ώρες στον άλλο κόσμο την κυβέρνηση του Αφγανιστάν; Πότε έγινε ανίκανη; Αρκούσε να συλλάβει τον Γέλτσιν (άντε και τον Λαντσμπέργκις στη Λιθουανία), για να κερδίσει, άλλο ζήτημα τι θα την έκανε τη νίκη της. Κι όμως, τους άφησε άθικτους, να οργανώσουν την αντίσταση με τις τηλεοράσεις τους! Ίσως δεν θα μάθουμε ποτέ όλη την αλήθεια για αυτό το πραξικόπημα. Αυτό που εγώ ξέρω όμως, είναι ότι το σενάριο ενός τέτοιου ψευτοπραξικοπήματος το διάβασα σε δύο βιβλία που εξεδόθησαν πολύ προτού εκδηλωθεί. Το ένα ήταν του Tatu που προανέφερα και το άλλο ένα αμερικανικό μυθιστόρημα δράσης. Επρόκειτο για το σενάριο ενός πραξικοπήματος «εθνικιστών», που τους βγάζει από τη φωλιά τους και δίνει την ευκαιρία στους «φιλελεύθερους» να πάρουν την εξουσία εν ονόματι της δημοκρατίας, ενώ η Ρωσία διαλύεται σε 15 κράτη. Μόνο που τα βιβλία δεν εξεδόθησαν μετά, εξεδόθησαν πριν από τα γεγονότα…

Μπορεί το πραξικόπημα να μην ήταν σοβαρό, οι συνέπειές του υπήρξαν όμως τεράστιες. Το πολιτικό κλίμα άλλαξε άρδην εντός τριών ημερών. Κανείς δεν τολμούσε πια να κάνει την παραμικρή κριτική στον Γέλτσιν, που ταπείνωσε τον άρτι «απελευθερωθέντα» Γκορμπατσώφ, εναντίον του οποίου υποτίθεται ότι είχε στραφεί το ηττηθέν «πραξικόπημα», βάζοντάς τον με το ζόρι να υπογράψει, μπροστά στις κάμερες της τηλεόρασης, την απαγόρευση του ΚΚΣΕ και καθιστώντας τον πολιτικό πτώμα. Τέσσερις μήνες αργότερα υπέγραφε την παραίτησή του από την Προεδρία μιας χώρας που διαλυόταν στις 16 Ομόσπονδες Δημοκρατίες που την αποτελούσαν…

Η Σοβιετική Ένωση δεν διαλύθηκε μόνο εξαιτίας αυτών των γεγονότων. Η διάλυσή της υπήρξε ασφαλώς προϊόν μακρόχρονης εσωτερικής κρίσης, εξωτερικής πίεσης, διεθνούς συγκυρίας, αδυναμίας «αυτοδιόρθωσης» και απουσίας δυνάμεων με ιδέες και συμφέρον να τη μεταρρυθμίσουν. Κεντρικό ρόλο για την απορρύθμιση του συστήματος έπαιξε η καταστροφή της εικόνας του δυτικού καπιταλισμού και των ΗΠΑ ως εχθρού. Πως θα μπορούσε να μείνει στην εξουσία ένα Κομμουνιστικό Κόμμα που παρουσίαζε τον εαυτό του περίπου ως εγκληματική οργάνωση και εκθείαζε τις πολιτικές της Μάργκαρετ Θάτσερ (όπως καλή ώρα τώρα ψάχνουμε πραγματικά ή φανταστικά ελληνικά εγκλήματα για να δικαιολογήσουμε την ουσιαστική αποδοχή των αποτελεσμάτων της εισβολής και την κατοχής στην Κύπρο κι αν ήταν αυτό μόνο θάταν καλά, γιατί στην πραγματικότητα τα συζητούμενα σχέδια για το κυπριακό, δεν αναγνωρίζουν απλά τα τετελεσμένα του 1974, αλλά καταργούν ουσιαστικά την κρατική προστασία υπό την οποία ζουν οι Ελληνοκύπριοι μετά το 1960, καταργούν δηλαδή αυτό που απέμεινε από το 1974!!!).

Ωστόσο, και παρά την προϊούσα διάλυσή της, ο θάνατός της ΕΣΣΔ δεν ήταν φυσικός και, πολύ περισσότερο, το είδος του καθεστώτος και των δυνάμεων που διαδέχθηκαν το ΚΚΣΕ στην εξουσία της απέραντης στέπας, δεν ήταν προϊόν κάποιου πολιτικού ή κοινωνικού «αυτοματισμού», αλλά το προϊόν σχεδιασμού εσωτερικών και διεθνών δυνάμεων. (Ο γράφων έχει βαρεθεί να διαβάζει είτε ότι υπάρχουν πίσω από όλες τις εξελίξεις συνωμοσίες, είτε ότι δεν υπάρχουν συνωμοσίες. «Συνωμοσίες» πάντα υπάρχουν με μια έννοια, ως μη φανερή, συγκεντρωμένη βούληση πολιτικής ισχύος. Για να πετύχουν πρέπει να συντρέχουν όμως και αντικειμενικές συνθήκες. Για την αρρώστια χρειάζεται και εξασθένηση του οργανισμού και μικρόβιο).

Το καλοκαίρι του 1991, δεν υπήρχε θεσμικός ή πολιτικός τρόπος και μέσο να διαλυθεί η ΕΣΣΔ, πόσο μάλλον που είχε προηγηθεί το δημοψήφισμα της 17ης Μαρτίου, όταν οι σοβιετικοί πολίτες ψήφισαν κατά πολύ μεγάλη πλειοψηφία υπέρ της διατήρησης της Ένωσης. Δεν ξέρουμε πως θα εξελίσσονταν τα πράγματα αν δεν είχε μεσολαβήσει το «πραξικόπημα». Ξέρουμε αντίθετα τα κοσμοϊστορικά αποτελέσματά του και, νομίζω, δεν θα πέφταμε έξω, αν το χαρακτηρίζαμε τη μεγαλύτερη πολιτική προβοκάτσια όλων των εποχών και όλων των τόπων.

Back to the future και ο κίνδυνος μιας προβοκάτσιας στην Κύπρο

‘Όπως έγραψα στην αρχή αυτού του κειμένου, η αρχική μου έμπνευση προήλθε από έναν παραλληλισμό της διαδικασίας αυτοκατάλυσης της ΕΣΣΔ και του ΚΚΣΕ και της διαδικασίας αυτοδιάλυσης του ελληνικού χώρου γενικά, του κυπριακού κράτους, που είναι η αχίλλειος πτέρνα του, ειδικά. Ομολογώ ότι είναι μια τολμηρή, παρακινδυνευμένη υπόθεση εργασίας, σημείωσα όμως ήδη μερικούς «δομικούς λόγους» που μου επιτρέπουν να συγκρίνω αυτές τις διαδικασίες. Έως τώρα, δεν βλέπω τίποτα στις εξελίξεις που να διαψεύδουν αυτό το σενάριο, φυσικά όμως παραμένει μια παρακινδυνευμένη υπόθεση εργασίας και φυσικά εύχομαι και ελπίζω να διαψευσθεί. Ευτυχώς άλλωστε, η ιστορία, αν και επαναλαμβάνεται, γιατί οι ίδιοι παράγοντες τείνουν να δράσουν ανάλογα, δεν είναι όπως η φυσική, γιατί τα υποκείμενα τη θυμούνται.

Για να προχωρήσω την αναλογία. Ήδη, αν κρίνουμε από τις ελληνικές προτάσεις στο θέμα της διακυβέρνησης, το εκκολαπτόμενο σχέδιο Χριστόφια-Ταλάτ μοιάζει ακόμα πιο παράλογο από το απορριφθέν σχέδιο Ανάν, δεν θα έχει μεγάλες πιθανότητες να περάσει σε δημοψήφισμα. Εκτός αν, ένα μεγάλο πολιτικό γεγονός αλλάξει δραματικά την ατζέντα και το πολιτικό κλίμα. Για παράδειγμα, μια μεγάλη προβοκάτσια που θα αποδοθεί σε «Έλληνες εθνικιστές-σωβινιστές».

Αυτό προκύπτει από το σοβιετικό παράδειγμα, αν το χρησιμοποιήσουμε ως αναλυτικό υπόδειγμα. Δυστυχώς όμως προκύπτει και από την ιστορία μας. Αυτή η μέθοδος χρησιμοποιήθηκε το 1974 με τον Ιωαννίδη (και πιο πρόσφατα από τους Ισραηλινούς με τον Σαακασβίλι στη Γεωργία). Μια αρχική «ελληνική εθνικιστική» προβοκάτσια, επέτρεψε το 1974 να ξεδιπλωθεί το τελικό σχέδιο για την κατάλυση της Δημοκρατίας. Και φυσικά, μια προβοκάτσια δεν πέφτει από τον ουρανό. Χρειάζεται τη δημιουργία των κατάλληλων πολιτικών συνθηκών.

Στην Κύπρο το 1972 δημιουργήθηκαν από την ΕΟΚΑ Β’, που παρέσυρε αρκετούς ειλικρινείς ανθρώπους, που νόμιζαν ότι εργάζονταν για την Ένωση με την Ελλάδα, στην πραγματικότητα όμως προετοίμαζαν, υπό την καθοδήγηση βρετανικών και αμερικανικών υπηρεσιών, την εισβολή της Τουρκίας και την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας! Υπάρχουν και αρκετά άλλα παραδείγματα που θα μπορούσαμε να αναφέρουμε από την ελληνική, κυπριακή και παγκόσμια ιστορία.

Είναι σύνηθες στην ελληνική ιστορία, υπό ισχυρή εξωτερική πίεση, η «ελίτ» να προσανατολίζεται από τις εξωτερικές δυνάμεις που πιέζουν τον χώρο, αλλά και να διασπάται από αυτές (βλ. π.χ. τον ανταγωνισμό Παπανδρέου-Καραμανλή για τη αμερικανική εύνοια που οδήγησε στις συνθήκες Ζυρίχης-Λονδίνου). Ελίτ και κοινωνία αντιπαρατίθενται (όπως συνέβη το 2004, όταν 76% των Ελληνοκυπρίων απέρριψαν το σχέδιο που είχε διαπραγματευθεί η ελληνοκυπριακή και ελληνική ηγεσία).

Μια εμφύλια σύγκρουση προηγείται συνήθως μεγάλων καταστροφών (1823-24, διχασμός, ελληνικός εμφύλιος, κυπριακός εμφύλιος). Πολυδιασπασμένος, κατακερματισμένος και αλληλομισούμενος, χωρίς να μπορεί να παράγει επαρκή πολιτική ηγεσία, ο ελληνικός χώρος οδηγείται σε ήττα. Ειρήσθω εν παρόδω, αυτό ακριβώς συνέβη και στην ΕΣΣΔ, όπου διαμορφώθηκαν στο τέλος της «περεστρόικα», δύο εξίσου αδιέξοδα, σε επίπεδο στρατηγικής, πολιτικά στρατόπεδα: οι οπαδοί μιας υπερφιλελεύθερης πολιτικής, δεξιότερα της Θάτσερ, που κατέστρεψε τη Ρωσία σε λίγα χρόνια και οι οπαδοί μιας επιστροφής στον Ιβάν τον Τρομερό.

Αν η ίδια η Τουρκία δεν τορπιλίσει τις διαπραγματεύσεις στην Κύπρο, ζητώντας στο τέλος και την Πάφο, κάτι που πάντως δεν έκανε το 2004, υπάρχει η σοβαρή πιθανότητα να εμφανισθεί ένα καταστροφικό σχέδιο Ανάν Β’, που δεν θα μπορεί να περάσει σε δημοψήφισμα, παρά την μεγάλη υποστήριξη του κυπριακού και ελλαδικού πολιτικού κατεστημένου και τις πιέσεις του ατλαντικού παράγοντα. ‘Ένα σχέδιο που δεν θα αντέχει σε στοιχειώδη λογική αντίκρουση και σοβαρά επιχειρήματα, όπως δεν άντεξε άλλωστε και το, «παράφρον», κατά την εκτίμηση του Δημήτρη Τσάτσου το 2004, αρχικό σχέδιο Ανάν. Και που ακόμα κι αν περάσει οριακά, με πολλές απειλές και εκβιασμούς, δεν θα γίνει αποδεκτό, θα θεωρηθεί αντίθετα προϊόν εθνικής προδοσίας από μια σημαντική μειοψηφία του πληθυσμού. Με δυο λόγια θα κλονισθεί το ανομολόγητο, πλην υπαρκτό συλλογικό σχέδιο που επέτρεψε, σε Κύπρο και Ελλάδα, να έχουμε ειρηνικές και δημοκρατικές εξελίξεις τα τελευταία 35 χρόνια.

Αλλά βέβαια οι ΗΠΑ, η Βρετανία, το Ισραήλ, οι Ατλαντιστές της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης κάποια στιγμή θα σκεφθούν, και μάλλον το έχουν ήδη σκεφθεί, ότι δεν γίνεται ο «κόκκος» της Κύπρου να σταματάει ολόκληρη τη μεγάλη πολιτική τους στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. Εκεί, και σε συνδυασμό με τη βαθιά εσωτερική κρίση στην Ελλάδα αρχίζει να αυξάνεται η πιθανότητα μεγάλης κλίμακας προκλήσεων, που θα κινδυνεύσουν να διαρρήξουν το σημερινό επίπεδο ειρηνικών, ομαλών και δημοκρατικών εξελίξεων στην Κύπρο και την Ελλάδα. Πιθανότητα που αυξάνεται από τον τρόπο χειρισμού του κυπριακού από τις ιθύνουσες δυνάμεις των δύο χωρών (είναι π.χ. εξωφρενικό να συντάσσεται κατ’ ουσίαν σύνταγμα εν κρυπτώ και εν παραβύστω από τους πολίτες που θα κληθούν, υπό εκβιαστικές πολιτικές συνθήκες, να αποφασίσουν με δημοψήφισμα για το πολίτευμά τους). Αυξάνεται επίσης από έναν πολιτικό λόγο που έχει χάσει προ πολλού το νόημά του (80% των ακροατών σε μια έρευνα του ΡΙΚ απαντούν ότι δεν γνωρίζουν τι είναι η διζωνική-δικοινοτική ομοσπονδία, δηλαδή ο επίσημος στόχος των κυβερνήσεων Αθήνας και Λευκωσίας!).

Είναι χαρακτηριστικό ότι η κυπριακή και η ελληνική κυβέρνηση όχι μόνο άφησαν την Τουρκία να εξευτελίσει τις ίδιες (και την ΕΕ) αρχίζοντας διαπραγματεύσεις ένταξης με κατειλημμένη τη μισή Κύπρο και κάζους μπέλι εναντίον της Ελλάδας, αλλά δεν ζήτησαν ούτε καν την τόσο αυτονόητη και πολιτικά καταληπτή και από τον τελευταίο Ευρωπαίο αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Έθεσαν όρο (και πρακτικά δεν επέμειναν) το άνοιγμα των λιμανιών και των αεροδρομίων της Τουρκίας στα κυπριακά, ένα τεχνικό κατ’ ουσίαν ζήτημα που, κατά τη γνώμη τους, θα συνεπαγόταν την αναγνώριση από το παράθυρο. Πως μπορεί όμως να διατηρηθεί ένα κράτος στην Κύπρο του οποίου η πολιτική ηγεσία ντρέπεται και φοβάται να διεκδικήσει ακόμα και την ύπαρξή του;

Περί διζωνικής δικοινοτικής, πολιτικής ισότητας και επιβίωσης των Ελληνοκυπρίων

Η διζωνική-δικοινοτική από μόνη της δεν σημαίνει τίποτα. Για τους μισούς Ελληνοκυπρίους, αποτελούσε έναν τρόπο να κάνουν το καλό παιδί στους Αγγλοαμερικανούς, παγιδεύοντας την Τουρκία. Για τους άλλους μισούς έναν τρόπο να παραδεχτούν, χωρίς να το πουν ότι στο νέο κράτος δεν θα εφαρμοσθεί ο κανόνας της πλειοψηφίας, ούτε θα υπάρχουν τα υπόλοιπα βασικά χαρακτηριστικά των κρατών παγκοσμίως, θα λέγεται, αλλά δεν θα είναι Κυπριακή Δημοκρατία. Με εξαίρεση τον Ανάν, που ανέθετε σε τρεις ξένους αξιωματούχους και τους στρατούς τους την διακυβέρνηση της νήσου, ουδείς ποτέ προσδιόρισε ποιος θα κάνει κουμάντο σε αυτό το εύρημα. Αυτά έγιναν λόγω του έμφυτου ραγιαδισμού της ελλαδικής και κυπριακής πολιτικής ελίτ, λόγω του τραύματος που επέφερε στους Ελληνοκύπριους η στάση των περισσότερων ελληνικών κυβερνήσεων, λόγω των απίστευτων αποθεμάτων φραγκολεβαντίνικης και ανατολίτικης κληρονομιάς στην Κύπρο, λόγω της καθυστερημένης πολιτικής, δημοκρατικής κουλτούρας και κοινωνικής διαφοροποίησης του νησιού. Μόνο που οι Κύπριοι (και η Ελλάδα) μπορεί να νομίζουν ότι κοροϊδεύουν επιτυχώς, αλλά μόνο τον εαυτό τους κοροϊδεύουν στο τέλος.

Υπό την ισχυρή και μεθοδευμένη πίεση του διεθνούς παράγοντα, θα πρέπει να περιμένει λοιπόν κανείς, όταν έρθει η ώρα της αλήθειας, που πλησιάζει τώρα, λόγω του ότι το κυπριακό και τα ελληνοτουρκικά μπλοκάρουν την ένταξη της Άγκυρας στην ΕΕ, να διασπαστεί η ελίτ, να συγκρουσθεί ελίτ και κοινωνία, όπως ξανάγινε το 2004. Από εκεί απορρέει επίσης ένας κίνδυνος καταστροφής.

Ενόψει του κολοσσσιαίου διακυβεύματος για την Κύπρο και την Ελλάδα της μορφής της λύσης του κυπριακού, διακύβευμα που μπορεί να είναι δυνάμει σημαντικότερο από αυτό των εξελίξεων στη Μικρασία, πριν από έναν αιώνα, γιατί θα αφήσει εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες, στο έλεος της καλής διάθεσης Άγκυρας, Λονδίνου και Ουάσιγκτον, δύο πράγματα μοιάζουν τελείως απαραίτητα, αλλά και τα δύο μοιάζουν περισσότερο απομακρυσμένα από ποτέ. Πρώτον, μια ουσιαστική συμφωνία των πολιτικών δυνάμεων Ελλάδας και Κύπρου γύρω από τα ελάχιστα όρια ασφαλούς λύσης στο κυπριακό, που είναι η διατήρηση υπό κανονική κρατική εξουσία τουλάχιστον των περιοχών που ζουν οι Ελληνοκύπριοι. Δεύτερον, ένα Κίνημα για την Υπεράσπιση της Κυπριακής Δημοκρατίας που θα πείσει τους πολίτες, ανεξαρτήτως άλλων πεποιθήσεων και διαφορών, στα πλαίσια μιας σε βάθος, δημοκρατικής συζήτησης, σε συνθήκες νηφαλιότητας και χωρίς όλην αυτή την «αργκό-παγίδα» περί του κυπριακού που δεν καταλαβαίνει κανείς και δεν ενδιαφέρει κανένα, για το είδος του κράτους στο οποίο θα ζήσουν και τις συνέπειες που θα έχει.

Οι Κύπριοι πολίτες και πολιτικοί (και η Ελλάδα) θα πρέπει τώρα να μάθουν πολύ γρήγορα, επί ποινή καταστροφής τους, τη γλώσσα της αλήθειας, που αποφεύγουν καιροσκοπικά πολλές δεκαετίες και να διεκδικήσουν το κανονικό κράτος που δικαιούνται, ένα κράτος με τα μέσα να ασκήσει την κυριαρχία του και να αμυνθεί, όπου η πλειοψηφία θα αποφασίζει και η μειοψηφία θα γίνεται περισσότερο από σεβαστή. Για τον Περικλή, κράτος είναι ο Δήμος. Μόνο οι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας μπορούν και μόνο αυτοί είναι αρμόδιοι να υπερασπιστούν το κράτος τους, δηλαδή τον εαυτό τους και μαζί την Ελλάδα. Και μόνο έτσι θα αξίζουν τον χαρακτηρισμό πολίτες.

(1) To πρότεινα και στην εφημερίδα “Εποχή” που, εδώ και δύο δεκαετίες, υποτίθεται ότι έχει σηκώσει τη σημαία της ελευθερίας της έκφρασης και των ιδεών στον τόσο ταλαιπωρημένο από τον σταλινισμό χώρο της αριστεράς και στην οποία έχω κατά καιρούς δημοσιεύσει άρθρα από το 1988. Μου αντιτάχθηκε ότι η εφημερίδα δεν μπορεί να δημοσιεύσει κριτικές της πολιτικής του ΑΚΕΛ, γιατί θέλει να διατηρήσει ένα ”επίπεδο σχέσεων μαζί του”. Την ίδια εφημερίδα, ειρήσθω εν παρόδω, δεν την ενοχλεί να δημοσιεύει και να προβάλλει πρωτοσέλιδα απόψεις υπέρ της άρσης του «εμπάργκο» της «Tουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου» και της πλήρους υιοθέτησης, εν μέσω ενός ωκεανού ανακριβειών, της τουρκικής και αγγλοαμερικανικής πολιτικής στην Κύπρο και το Αιγαίο. Ξέρουμε σήμερα τι συνέπειες είχε το γεγονός ότι τη δεκαετία του 1930 αρνιόντουσαν τόσοι κομμουνιστές να κάνουν κριτική στην ΕΣΣΔ, αλλά βρε αδερφέ, τότε τουλάχιστον πίστευαν ότι εκεί οικοδομείται, λίγα χρόνια μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, ο σοσιαλισμός. Βρίσκω όμως πηγή απέραντης θλίψης και μεγάλης απογοήτευσης, επιβεβαίωση των μεγαλύτερων φόβων μου για έναν καθολικό εκφυλισμό της αριστεράς, το γεγονός ότι εν έτει 2009 απαγορεύεται ουσιαστικά η κριτική στο ΑΚΕΛ, από έναν χώρο που ιστορικά θα έπρεπε να διακρίνεται από μεγάλες διαφορές με ένα κόμμα που ουδέποτε έχει διαχωρίσει τις θέσεις του από τον σταλινισμό και τον μπρεζνιεφισμό! Τέλος πάντων, ελπίζω οι φίλοι της Εποχής θα συνειδητοποιήσουν κάποια στιγμή ότι επιβάλλεται να οργανώσουν μια συζήτηση για το κυπριακό από τις στήλες της εφημερίδας τους. Δεν είναι όλοι οι αριστεροί, μακράν, οπαδοί λύσεων τύπου Ανάν. Και φυσικά, τυχόν υιοθέτηση, με ευθύνη της Αριστεράς, μιας λύσης τύπου Ζυρίχης ή Λονδίνου στην Κύπρο, θα έχει, για την παράταξη αυτή, τις ίδιες καταστροφικές συνέπειες που είχε για την ελληνική δεξιά η πολιτική της στο κυπριακό.

HELLENIC NEXUS

Αναδημοσίευση από:

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2009/06/to.html

Η ΛΕΣΧΗ ΜΠΙΛΝΤΕΝΜΠΕΡΓΚ

Ελαβα σήμερα ένα ενδιαφέρον e-mail και σας μεταφέρω το περιεχόμενό του λόγω της σοβαρότητός του.

Η ΛΕΣΧΗ ΜΠΙΛΝΤΕΝΜΠΕΡΓΚ

EΛΗΞΕ στον ΑΣΤΕΡΑ Βουλιαγμένης η ΜΥΣΤΙΚΗ συνεδρίαση της ΛΕΣΧΗΣ ΜΠΙΛΝΤΕΝΜΠΕΡΓΚ και είναι η πρώτη φορά που κανένας δημοσιογράφος δεν πήρε καμία πληροφορία από όσα συζητήθηκαν η αποφασίστηκαν.

ΑΡΑΓΕ θα μας ενημερώσουν οι παρούσες στο ΜΥΣΤΙΚΟΣΥΜ-ΒΟΥΛΙΟ και μη εξαιρετέες του ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΥ κυρίες Μπακογιάννη και Διαμαντοπούλου για το τι ΚΑΚΟ (για ΚΑΛΟ βέβαια αποκλείεται) σχεδιάστηκε πάλι κατά της πατρίδος μας, ώστε να τις ευχαριστήσουμε και να το προλάβουμε, αλλά και για να τις . . . ΞΑΝΑΨΗΦΙΣΟΥΜΕ;

ΚΑΤΙ θα πρέπει να μας πούνε αφού παρακολούθησαν ολόκληρη την ημερήσια διάταξη του Συμβουλίου από 14-17/5/09 που ήταν περίπου η ακόλουθη:

1/ Προώθηση της παγκόσμιας δικτατορίας ως ώριμης ιδέας.
2/ Συνομολόγηση της αναγκαιότητας ενός νέου παγκόσμιου νομίσματος (του AMERO)
3/ Κατάργηση του ελέγχου των συνόρων και τον μειονοτικό κατακερματισμό των εθνών κρατών με την εισβολή των μεταναστευτικών ρευμάτων.
4/ Παγκόσμια κατανομή των τροφίμων με όρους φτώχειας και μείωσης των πληθυσμών του Τρίτου Kόσμου (πόλεμοι, ασθένειες)
5/ Κατευθυνόμενη μετανάστευση μουσουλμανικών πληθυσμών στην Ευρώπη (η χώρα μας είναι κεντρικός στόχος),
6/ Ασφάλεια του κράτους του Ισραήλ,
7/ Εφαρμογή της προληπτικής διπλωματίας (κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα αντί πολέμους έλεγχος μέσω της τρομοκρατίας κλπ ),
8/ Γεωγραφική κατάτμηση των ισχυρών κρατών σε αυτόνομες και αυτονομημένες περιφέρειες (Λιβανοποίηση ).
9/ Επιβολή του βαβυλωνιακού κοινωνικού προτύπου της πολιτικής και κοινωνικής διάλυσης και ασυνεννοησίας ετερόκλητων πολιτών- ιδιωτών κάτω από την προπαγάνδα του απόλυτου ατομικού προσδιορισμού και της διαλύσεως της λογικής σκέψης (έξη δισεκατομμύρια άνθρωποι ο καθένας μοναδικός ),
10/ Προετοιμασία του ελέγχου των χωρών μέσω της χρηματοδότησης των νέων τεχνολογιών με την αφαίμαξη με πρόστιμα των περιφερειακών χωρών
11/ Έλεγχο κάθε οικονομικής δραστηριότητας και την καθοδηγημένη πτώχευση, όσων έχουν ειδικές πολιτισμικές αντιστάσεις( Μακεδονικό, Αιγαίο, Κύπρο) για να υποταχθούν στην Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο,
12/ Πολιτική ομογενοποίηση της ανθρωπότητας και μετατροπή της σε μαζοπολτό με βάση το αμερικανικό ή το σοβιετικό μοντέλο.

Σε ευχαριστώ Νίκο