Τετάρτη, 2 Ιουνίου 2010

Εκάς οι βέβηλοι, οι «Φαμίλιες» και οι «Μηδενιστές»...

CΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ

Γράφει ο ΔΑΜΩΝΙΔΗΣ.


Εκάς οι βέβηλοι, οι «Φαμίλιες» και οι «Μηδενιστές»...


Aγνοια νόμου δεν συγχωρείται»... Το παγκοσμίως αποδεκτό αυτό νο­μικό αξίωμα -βασικό χαρακτηρι­στικό κάθε ευνομούμενης Πολιτείας - εφωράθη, καθ' ομολογίαν του, ν' «αγνοεί» την Τρίτη, 25 Μαΐ­ου, ο υπουργός Εργασίας και καθηγητής του Συνταγματικού Δικαί­ου κ. Ανδρέας Λοβέρδος, στη διάρκεια της παρουσίασης του νο­μοσχεδίου για το Ασφαλιστικό!


Ο υπουργός Εργασίας και ο παρακαθήμενος υφυπουργός του, κ. Γ. Κουτρουμάνης, παρουσίασαν ένα σχέδιο νόμου -ο Τύπος το χα­ρακτήρισε «μπλόφα»- το οποίο απέκρυπτε επιμελώς όσα δυσμενή για τον έλληνα εργαζόμενο περι­λαμβάνονται στο «Μνημόνιο» Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου - Ευ­ρωπαϊκής Ένωσης - Ελλάδας, το ο­ποίο η πλειοψηφία της Βουλής (ΠΑΣΟΚ - ΛΑΟΣ - Ντόρα Μπακογιάννη) κατέστησε νόμο του κράτους με ιδιαίτερα δεσμευτικό, μέ­χρι του σημείου της υποτέλειας, της κατοχής του ελληνικού κράτους από ξένες δυνάμεις, για τη χώρα χαρακτήρα!


Δυοίν θάτερον στη συγκεκριμέ­νη περίπτωση συμβαίνει: Ή ο κ. Λοβέρδος, ο καθηγητής του Συ­νταγματικού Δικαίου, είναι άμοιρος και των στοιχειωδέστερων νομικών γνώσεων επιπέδου πρωτοετούς φοιτητή της Νομικής, γεγονός το οποίο a priori αποκλείεται, ή ο υπουργός Εργασίας και ο υ­φυπουργέ του ενσυνειδήτως εψεύδοντο urbi et orbi με στόχο την παραπλάνηση του ελληνικού λαού!

Υπάρχει βεβαίως και η ελαφρό­τερα των περιπτώσεων, ο κ. Λο­βέρδος, κατά την κατάρτιση του σχετικού νομοσχεδίου, να διατε­λούσε εν πλήρει συγχύσει -έχει παρατηρηθεί ότι συγκαταλέγεται στην περίπτωση των «πανικόβλη­των» διαχειριστών της εξουσίας - οπότε καθίσταται επικινδύνως ε­πιβλαβής η παραμονή του στο συγκεκριμένο κυβερνητικό αξίωμα.


Υπεράνω, όμως, αυτών των εκ­δοχών προβάλλει το τεράστιο ηθι­κό θέμα: Πώς είναι δυνατόν, στις κρίσιμες αυτές στιγμές που διέρχε­ται ο τόπος, κυβερνητικοί αξιωμα­τούχοι να μετέρχονται τακτικές ενσυνείδητης παραπλάνησης του ελληνικού λαού για προσπόριση βραχυπρόθεσμου κομματικού οφέλους;


Εκτός και αν η περίπτωση του κ. Λοβέρδου ανάγεται στην ψυχοπαθογένεια εκείνη του «Ελληνικού Μηδενισμού», που ανατέμνει στο τελευταίο σύγγραμμα του «Το α­διανόητο τίποτα», ο φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος, στο οποίο προε­ξοφλεί το τέλος της Γ Ελληνικής Δημοκρατίας...


Οι άνθρωποι του πνεύματος και της επιστήμης, στη μακρά πορεία του ανθρώπου προς το σύγχρονο πολιτισμό, το κράτος αλληλεγγύης και κοινωνικής πρόνοιας και δη τις κοινωνίες της ισηγορίας και ισονομίας, δεν απεμπόλησαν επ' ουδενί την προσήλωση τους στην αρ­χή: «Γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει η(υ)μάς...».


Ο κ. Λοβέρδος, άνθρωπος του πνεύματος, φαίνεται να αφίσταται των ενοραματικών λόγων του Ποιητή,


«...Μη φοβηθείς το δέντρο που "ρριξε

τις ρίζες του βαθιά στο χώμα.

Μη φοβηθείς τον άνθρωπο που στήριξε

την πίστη πάνω στην ελπίδα.

Τον είδα στη ζωή να μάχεται, μα πάντα ανίκητο τον είδα...».


Ανήκει μάλλον στην κατηγορία, όχι των ταγών, αλλά εκείνων στους οποίους προσιδιάζει η από­συρση από τα εγκόσμια (πολιτική) και η μόνωση στο σπουδαστήριο...


Η πολιτική, από την εποχή του Θουκυδίδη, απαιτεί εκ μέρους του πολιτικού: Ειλικρίνεια, Τόλμη και Πρόβλεψη. Και αναμφιβόλως ουχί «παίγνια εν ου παικτοίς»!


Ο έτερος της ηγεσίας του υ­πουργείου Εργασίας, ο κ. Γ. Κουτρουμάνης, είναι γνωστόν ότι ανή­κει στην κατηγορία των «επαγγελ­ματιών συνδικαλιστών».


Στο αγροτόπαιδο από τα Λαπατοχώρια των Καλαβρύτων, συμπατριώτες του και μη, στήριξαν πολλές ελπίδες στην παρουσία του στην πολιτική. Όμως η πράξη τούς απογοητεύει... Τι και αν κάποιο κοινωνικοί nova, Παναγιώτης Σοφιανόπουλος, Αριστείδης Οικονό­μου, Δ. Ρηγόπουλοw, Αρνέλλος και πλειάδα άλλων κοινωνικών αγωνι­στών, δεικνύουν το καθήκον στους Καλαβρυτινούς επιγόνους τους, εν οίς και στον κ. Κουτρουμάνη...


Η ελληνική κοινωνία, εκτός των άλλων, προσγράφει στους τελευταίους τη βαθμιαία αποβιομηχάνι­ση της χώρας, την αναποτελεσμα­τικότητα της δημόσιας διοίκησης, την κυριαρχία της αναξιοκρατίας στον δημόσιο τομέα - θεωρούνται από τους βασικούς πυλώνες της σημερινής οικονομικής κατάστασης της χώρας. Και τέλος τους κα­ταμαρτυρείται ότι μετέτρεψαν το τιμητικό αξίωμα του συνδικαλιστή σε επαγγελματικό εργαλείο άκο­που πλουσιοπάροχου βιοπορι­σμού.


Είναι τοίς πάσι γνωστόν ότι οι «συνδικαλιστές» του ευρύτερου δημόσιου τομέα, με βάση σχετικό νόμο, αμείβονται χωρίς να εργάζο­νται. Και δη οι «συνδικαλιστές» αυτής της κατηγορίας συμποσούνται σε περίπου 50.000 άτομα!


Και βεβαίως η μεταπήδηση τους στην πολιτική συνοδεύεται α­πό την ίδια κλίμακα «αξιών»...

Πιστοί κομματάνθρωποι. Η πρόσδεση τους στις «Φαμίλιες» άρρηκτος. Η σπουδαρχία το χαρα­κτηριστικό τους γνώρισμα. Η δε α­συμφωνία λόγων και πράξεων η συνήθης τακτική τους...


0 υγιής και ανιδιοτελής συνδικαλισμός αποτελεί αγωγό προό­δου των κοινωνιών και προώθησης των συμφερόντων των εργα­ζομένων.


Ο συνδικαλιστής αναλώνεται· μαχόμενος υπέρ του κοινού συμφέροντος. Ενίοτε δε θυσιάζει και τη ζωή του υπέρ αυτών των ιδανι­κών. Η ιστορία του παγκόσμιου συνδικαλιστικού κινήματος αψευδής μάρτυρας...


Εκάς, λοιπόν, οι βέβηλοι

Εφημερίδα "ΤΟ ΠΑΡΟΝ"
Κυριακή 30.5.2010

Δεν υπάρχουν σχόλια: