Σάββατο, 4 Ιουνίου 2011

Η Ελλάδα θυσιάζει τα παιδιά της ... ΓΙΑΤΙ ;;;;;;



Πίστευα και πιστεύω ότι παρόλα τα στραβά του ο κοινοβουλευτισμός ή αν θέλετε καλύτερα το κοινοβουλευτικό πολίτευμα είναι η βάση της Δημοκρατίας και της προάσπισης των συμφερόντων του Λαού. Γι αυτό και πιστεύω ότι μέσα από το Κοινοβούλιο θα πρέπει να αναδειχθεί  ένα μέρος της επόμενης ηγεσίας  του τόπου.
Μέσα σε ένα Κοινοβούλιο 300 ατόμων δεν μπορεί να μην υπάρχει έστω ένα μικρό ποσοστό προσωπικοτήτων που θα μπορούσε να σηκώσει το ανάστημά του, να εξεγερθεί, να καταψηφίσει κυβέρνηση και πολιτικό σύστημα και να κατέβει στην Πλατεία Συντάγματος και να ενωθεί με τον απλό κόσμο που διαμαρτύρεται γιατί υποφέρει.
Αυτό όμως θέλει άτομα ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ που ΝΑ υψώσουν το ανάστημά τους πάνω και πέραν των σημερινών κοινοβουλευτικών σχηματισμών, που ΑΠΕΤΥΧΑΝ ΟΙΚΤΡΑ στο να εγκαθιδρύσουν ένα καθεστώς ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΙΣΟΠΟΛΙΤΕΙΑΣ, να σπάσουν τα κομματικά δεσμά τους και να λειτουργήσουν ως ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ όπως προβλέπει το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ.
ΕΙΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙΡΟΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΟΥΛΗ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΟΥΝ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΜΕΣΑ ΕΚΕΙ ΑΝΔΡΕΣ ΜΕ ΚΕΦΑΛΑΙΟ «Α» ΚΑΙ ΨΥΧΩΜΕΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ  ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ΜΑΣ ΣΥΣΤΗΜΑ  ΝΑ ΕΝΩΘΟΥΝ ΜΕ ΤΟΝ ΑΠΛΟ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΝΤΡΙΨΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΟΥΣ ΕΝΑ ΣΑΠΙΣΜΕΝΟ ΥΠΟ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΚΑΘΕΣΤΩΣ.
Αν παρόλα αυτά αποδειχθεί ότι ο κομματικός φόβος αντί το καλό του Λαού κυβερνά την καρδιά τους τότε είναι άξιοι της μοίρας που διαμόρφωσαν οι ίδιοι.!!!

Κων/νος Γραικιώτης





Η Ελλάδα θυσιάζει τα παιδιά της


Είναι διάχυτη η αίσθηση ότι η χώρα βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση. Βουλιάζει. Και η αδράνεια έχει καταλάβει τα πάντα, μουδιάζει τα μέλη, μουδιάζει τα μυαλά: είναι φανερή λ. χ. στη δημόσια διοίκηση, όπου οι υπηρεσίες μένουν παγωμένες και αδρανείς, είτε επειδή λείπουν οι οδηγίες από την πολιτική ηγεσία είτε επειδή λείπουν οι στοιχειώδεις πόροι είτε επειδή ο φόβος του ελέγχου αναστέλλει στοιχειώδεις λειτουργίες. Η αδράνεια είναι φανερή και στην κυβέρνηση: η αρχική ορμή για την εφαρμογή των προβλέψεων του Μνημονίου ξεθύμανε πολύ σύντομα, ακόμη και για την εφαρμογή του δοτού μάνιουαλ απαιτούνται μια ενεργητικότητα και μια στοχοπροσήλωση, κυρίως μια πίστη. Κι αυτά τα στοιχεία λείπουν.

Το πολιτικό προσωπικό παραπαίει εν πανικώ διότι, συνηθισμένο χρόνια τώρα στην παρασιτική αυτοαναπαραγωγή του, δεν μπορεί να αντιδράσει, να επιχειρήσει τη φυγή προς τα εμπρός. Βλέπει μπροστά την καταστροφή του: στις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις θα σαρωθεί. Και παρότι διαισθάνονται πια τον αφανισμό τους, ουδείς αποτολμά μια στοιχειώδη υπέρβαση. Γιατί; Διότι πρωτίστως δεν μπορούν, δεν γνωρίζουν το πώς. Και δεν έχουν τη βούληση να ρισκάρουν το παραμικρό. Είναι τελειωμένοι. Είναι αυτοί που οδήγησαν τη χώρα σε αυτό το αδιέξοδο. Πώς είναι δυνατόν να τη σώσουν; Είναι οι άεργοι και ανεπάγγελτοι, οι πλουτίσαντες, οι νεποτιστές και διαπλεκόμενοι, μια αργόσχολη τάξη που επιβίωνε ανταλλάσσοντας εξαχρείωση με τους πολίτες-πελάτες. Πώς να αλλάξουν; Δεν αλλάζουν. Βρίσκονται ωστόσο στο τιμόνι του παραπαίοντος σκάφους, παγωμένοι και σαστισμένοι, και προσπαθούν ακόμη και τούτη την ύστατη ώρα να το κυβερνήσουν σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα και τις δικές τους χαμηλές δυνατότητες, εντελώς αυτονομημένοι από την κοινωνία, αποσπασμένοι από την πραγματικότητα. Δηλαδή, εκτός Ιστορίας, άμοιροι της ιστορικής ευθύνης. Μοιραίοι.

Ζούμε δεινή κρίση ηγεμονίας, αλλά και δεινή κρίση ταυτότητας. Οι έως τώρα ηγεμονεύουσες ελίτ δεν θα υπάρχουν τα αμέσως επόμενα χρόνια, υπό την παρούσα μορφή. Πολλά μέλη τους θα εξαφανιστούν από το προσκήνιο, λίγα θα επιπλεύσουν, άλλα πρόσωπα, άλλοι σχηματισμοί θα εμφανιστούν για να εκφράσουν την κοινωνία όπως θα διαμορφώνεται μέσα από τις ωδίνες του νέου.

Η αγωνία της συλλογικής έκφρασης εμφανίζεται ήδη διάχυτη, με ποικίλα φανερώματα: κινήσεις πολιτών, ομάδες εθελοντών, περιοδικά, συλλογικά μπλογκ, στέκια. Οι νεότερες γενιές ιδίως, με ταπεινωμένο βίαια τον ορίζοντα προσδοκιών, κινούνται αργά μα σταθερά από το ατομοκεντρικό σύμπαν του ’90 και του ’00, το σύμπαν που τους διαμόρφωσε πνευματικά αλλά και τους φενάκισε, προς έναν κόσμο πιο συλλογικό.

Στις ηλικίες 20-40 βρίσκονται πολύτιμα κοιτάσματα ανθρώπινου δυναμικού, δυστυχώς λανθάνοντα και υπνώττοντα. Η ισχύουσα τάξις πραγμάτων απέκλειε συστηματικά τις νέες δυνάμεις από τα κέντρα σκέψεως και αποφάσεων, παρεκτός και αν ανήκαν σε πατριές και οικογένειες. Μετά την κορύφωση της κοινωνικής κινητικότητας, που παρατηρήθηκε τη δεκαετία του ’80 και σε μέρος του ’90, οι διαταξικές μετακινήσεις περιορίστηκαν δραστικά. Αυτή η κοινωνική δυσκινησία επηρέασε αρνητικά την πολιτική σκηνή και τη δημόσια διοίκηση, όπου επικράτησαν φαμίλιες και ανεπαρκείς πελάτες, αλλά επηρέασε αρνητικά ακόμη και την επιχειρηματική τάξη: η ρηχή εγχώρια αγορά κατελήφθη από εισαγόμενες νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες, χωρίς μελέτη των εν τω βάθει ελληνικών και μεσογειακών χαρακτήρων της οικονομίας (μικροϊδιοκτησία, πολυσθένεια, μικρές επιχειρήσεις). Το αποτέλεσμα το βλέπουμε: καρτέλ, κλεπτοκρατία, κρατικοδίαιτοι ιδιώτες, καταστροφή των μικρομεσαίων στρωμάτων.

Μεγάλο μέρος των νεότερων γενεών, που εισέρχονται τώρα στον παραγωγικό βίο με ζοφερές προοπτικές, διαθέτουν υψηλή τυπική μόρφωση και κυρίως ένα κοσμοπολίτικο πνεύμα που δεν διέθεταν οι προηγούμενες γενιές. Είναι οι γενιές της παγκοσμιοποίησης και του Δικτύου. Και είναι ό, τι πολυτιμότερο διαθέτει τούτη η υπογεννητική, δημογραφικά γερασμένη χώρα, με το ανύπαρκτο ηθικό και τη σαρωτική απαισιοδοξία. Αλλά είναι αποκλεισμένοι, υποτιμημένοι, συμπιεσμένοι. Το σύστημα δεν τους υπολογίζει για μια εθνική αναγέννηση, ακριβώς διότι το σύστημα δεν ενδιαφέρεται για καμιά αναγέννηση, πλην της επιβίωσής του. Και δεν τους απευθύνεται, τους αγνοεί, τους θυσιάζει. Οι μεσαίας τάξης γονείς, αφού δαπάνησαν αισθήματα και χρήμα για τα βλαστάρια τους, βλέπουν τώρα, ανίσχυροι, έντρομοι, να μην μπορούν να υπερασπιστούν ούτε τα παιδιά τους ούτε τους εαυτούς τους ούτε, πολύ περισσότερο, τη μισερή κοινωνία που έφτιαξαν ή ανέχθηκαν. Βρισκόμαστε ενώπιον ενός δραματικού παράδοξου: η ίδια η Ελλάδα θυσιάζει τα παιδιά της για τις αμαρτίες μιας άχρηστης και ανιστόρητης ελίτ.

Πώς θα κινητοποιηθούν αυτοί οι νέοι, και οι ωριμότεροι, με τις δυνάμεις τους και τις εμπειρίες τους; Εδώ εντοπίζεται η τραγική έλλειψη ηγεσίας, που θα ενέπνεε και θα συνήγειρε, αλλά και η έλλειψη ενός πεδίου αυτοαναγνώρισης, ενός ελαχίστου αισθήματος συνανήκειν. Οι ελλείψεις αυτές αλληλοτροφοδοτούνται, σχηματίζουν έναν βρόχο, μια λούπα. Αυτή η λούπα θα διαρραγεί το επόμενο διάστημα, αναπόφευκτα. Μέσα από τον πόνο της ρήξης, τον κουρνιαχτό των ερειπίων, θα αναδυθεί μια νέα Ελλάδα, με αυτογνωσία, κοινωνική κινητικότητα, πίστη και στόχο. Εναν στόχο κυρίως, τον δυσκολότερο: να επιβιώσει ελεύθερη.

Tου Νικου Γ. Ξυδακη
(Απόσπασμα από ομότιτλο άρθρο του)


Όπως βλέπουμε η αντιστροφή ΞΕΚΙΝΗΣΕ στο χέρι μας είναι να υπάρξει ένα ελπιδοφόρο αύριο. ΚΓ

Δεν υπάρχουν σχόλια: