Κυριακή, 23 Ιανουαρίου 2011

«Ποιοι ήταν στο Πολυτεχνείο και ποιοι το αντάλλαξαν με αξιώματα...».







Σας παρουσιάζω σήμερα σε ένα pdf αρχείο με τίτλο polytexneio_73.pdf  το  «Ποιοι ήταν στο Πολυτεχνείο και ποιοι το αντάλλαξαν με αξιώματα...».

Πρόκειται για μια έρευνα της εφημερίδας «ΠΑΡΟΝ» που  δημοσιεύθηκε  σε πέντε συνέχειες στα  παρακάτω φύλλα της:

  • Της Κυριακής  5  Δεκεμβρίου 2010 στη σελ. 24
  • Της Κυριακής  12  Δεκεμβρίου 2010 στη σελ.31
  • Της Κυριακής  19  Δεκεμβρίου 2010 στη σελ. 23
  • Της Κυριακής  2 Ιανουαρίου 2011 στη σελ.15
  • Της Κυριακής  9 Ιανουαρίου 2011 στη σελ.25

Και οι πέντε συνέχειες συγκεντρώθηκαν και παρουσιάζονται στο αναφερόμενο αρχείο pdf που μπορείτε να το κατεβάσετε αντιγράφοντας στον  σελιδοδείκτη σας (browser) έναν από τους παρακάτω συνδέσμους (link) ή απλά κάνοντας ένα κλικ πάνω σε κάποιον από αυτους.





Θα επαναλάβουμε τώρα αυτό που έγραψε 
και η εφημερίδα το «ΠΑΡΟΝ» :

Καλούμε τους αναγνώστες μας να διαβάσουν και να εκτιμήσουν οι ίδιοι τον τελικό θετικό ή αρ­νητικό αντίκτυπο της δημόσιας παρουσίας καθενός. Αν οι αναγνώστες μας ή όσοι αναφέρονται στο αφιέρωμα μας έχουν να προσθέσουν κάτι ή να μας διορθώ­σουν, οι σελίδες της εφημερίδας μας είναι ανοιχτές όπως φυσικά και το παρόν μπλόγκ.

Θα ήταν παράλειψη να μην ευχαριστήσουμε την εφημερίδα  «ΤΟ ΠΑΡΟΝ»και τους συνεργάτες της για την προσφορά τους αυτή σε όλους μας και προ πάντων στην νεολαία μας την «γενιά του μνημονίου» όπως αναφέρεται στο τελευταίο της φύλλο.

Ευχαριστούμε πολύ.


Διαβάστε τώρα τι έγραψε η εφημερίδα «ΤΟ ΠΑΡΟΝ» για την σχετική έρευνα στο φύλλο της 9ης Ιανουαρίου 2011.





ΜΙΑ ΠΛΗΡΗ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΕΚΕΙΝΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ «ΠΑΡΟΝ»

Ποιοι ήταν στο Πολυτεχνείο
και ποιοι το αντάλλαξαν  
με αξιώματα...


Με αφορμή την επέτειο του Πολυτεχνείου (37 χρόνια μετά), η στήλη ΝΕΟΣ  ΠΟ­ΛΙΤΗΣ και το «ΠΑΡΟΝ της Κυριακής» κάναμε επί πέντε εβδομάδες μια προσπά­θεια να καταγράψουμε, ει δυνατόν συγκεντρωτικά και κατά το δυνατόν εξαντλη­τικά, τα βασικά πρόσωπα της αποκαλούμενης «γενιάς του Πολυτεχνείου».

Ξεκινήσαμε με τη Συντονιστική Επιτροπή του Πολυτεχνείου το 1973 και τα άλλα χαρακτηριστικά πρόσωπα της κατάληψης. Συνεχίσαμε με δεκάδες συμμετέχοντες στην εξέγερση. Και για πρώτη φορά σε εφημερίδα προχωρήσαμε στην καταγρα­φή της λεγόμενης «μεταπολιτευτικής γενιάς του Πολυτεχνείου».

Σε όλες τις περιπτώσεις αναφέραμε τη δράση του καθενός και τη δημόσια πα­ρουσία του, από τότε μέχρι και σήμερα. Πρέπει ωστόσο ρητά να αναφέρουμε ότι στην καταγραφή μας δεν παρουσιάζονται όλοι οι αγωνιστές της γενιάς του Πολυ­τεχνείου. Αναφέρουμε μόνον όσους ακολούθησαν δημόσια (πολιτική, συνδικαλι­στική, επιχειρηματική, ακαδημαϊκή κ.λπ.) πορεία. Γι’ αυτούς ακούγεται συνήθως η βάσιμη στις περισσότερες περιπτώσεις «κατηγορία» ότι εξαργύρωσαν τους α­γώνες τους.

Δεν περιλαμβάνονται οι χιλιάδες ανώνυμοι εξεγερμένοι της κατάλη­ψης του Πολυτεχνείου το 1973 (αλλά και της Νομικής νωρίτερα, του ΑΠΘ, της Πάτρας κ.λπ.), οι οποίοι, με την ελπίδα της ελευθερίας και της δημοκρατίας και τη θέληση για αγώνα, βρέθηκαν μαζί με τους, αργότερα, προβεβλημένους.

Μια τέτοιου εύρους καταγραφή, όπως αυτή που επιχειρούμε, είναι φυσικό να περιέ­χει και κάποια λάθη ή παραλείψεις, μικρής όμως έκτασης. Δεδομένων των συζη­τήσεων που γίνονται τον τελευταίο χρόνο για τα επιτεύγματα αλλά και τις παρα­λείψεις (ή τα εγκλήματα για άλλους) της γενιάς του Πολυτεχνείου, καλούμε τους αναγνώστες μας να διαβάσουν και να εκτιμήσουν οι ίδιοι τον τελικό θετικό ή αρ­νητικό αντίκτυπο της δημόσιας παρουσίας καθενός. Αν οι αναγνώστες μας ή όσοι αναφέρονται στο αφιέρωμα μας έχουν να προσθέσουν κάτι ή να μας διορθώ­σουν, οι σελίδες της εφημερίδας μας είναι ανοιχτές.

Ποιους ξεχάσαμε ή δεν συμπεριλάβαμε:

Στην καταγραφή που κάναμε δεν συμπεριλάβαμε αρκετούς γνωστούς αντιστασιακούς με σχέσεις στο φοιτητικό κίνημα όπως ο Περικλής Κοροβέσης ή ο Ανδρέας Λεντάκης, φοιτητές της προδικτατορικής περιόδου με αντιστασιακές περγαμηνές όπως ο Νίκος Κιάος και ο Παναγιώτης Κανελ λάκης, στελέχη από το φοιτητικό και νεολαιίστικο χώρο με πολιτική καριέρα όπως  ο Άγγελος  Μοσχονάς  και ο Γιάννης  Παρασκευάς.
Παρότι πολλοί είχαν έ­ντονη παρουσία, δεν ανήκουν στη γενιά του Πολυτεχνείου, με το σκεπτικό ότι ηλικιακά δεν εντάσσονται σε αυτήν αλλά ούτε επηρεάστηκαν από τις φοιτητικές διεργασίες της μεταπολίτευσης.

Ιδιαίτερες περιπτώσεις

Στον χώρο της αντιδικτατορι­κά δράσης των νέων και των φοιτητών η Ελληνοευρωπαϊκή Κίνηση Νέων (ΕΚΙΝ) αποτελεί ιδιαίτερο κεφάλαιο. Χωρίς να είναι πολιτική - κομματική οργάνωση, αλλά κοινωνική - πο­λιτιστική, αποτέλεσε τον προ­πομπό της φοιτητικής αντιδι­κτατορικά δράσης και το θερ­μοκήπιο επώασης των ζυμώ­σεων στο φοιτητικό κίνημα. Πολλοί νέοι της εποχής επιμέ­νουν ότι χωρίς την ΕΚΙΝ πιθα­νόν να αργούσε ακόμη περισ­σότερο να εκδηλωθεί το φοι­τητικό κίνημα, καθώς οι πολιτικές οργανώσει είχαν παρα­λύσει από το κυνηγητό της Ασφάλειας και οι σχολές είχαν γίνει νεκροταφείο σκέψης και διαλόγου.

 Αρχικοί εμπνευστές του εγχειρήματος ήταν οι Γιώργος Βερνίκος, Παναγιώ­της Κανελλάκης, Νίκος Ρηγινός, Δημήτρης Μαραγκόπουλος και Νίκος Βασιλάτος. Στο εξωτερικό η Κατερίνα Καλογεροπούλου, η Μαρία Μπέκετ. Για μικρό διάστημα ο Συνέφης Δρακόπουλος.

Στην πορεία η ιδέα έγινε νόμιμη οργάνωση και διευρύνθηκε με νόμιμα μέ­λη: Ξενοφών Γιαταγάνας, Σο­φία Αναοτασιάδου, Νίκος Αλιβιζάτος, Γιώργος Παπαπέτρος, Μάκης Παρασκευόπουλος, Τέλης Σαμαντάς, Κλαίρη Μιτσοτάκη, Αντώνης  Φραντζεσκάκης, Χρήστος Λάζος, Νίκος Γουλανδρής, Ελένη Πλαπούτα, Νικήτας Λιοναράκης, Νίκος Μεγγρέλης, Τίτος Μυλωνόπουλος, Μυρσίνη Ζορμπά, Νάσος Λέζος, Ολγα και Χριστί­να Τρέμη, Γιώτα Δάνου, Κώστας Αρζόγλου, Ανδρέας Γιαννακόπουλος, Γιάννης Διαμαντίδης, Χάρης Καλπούζος, Αλέξης Καπόπουλος, Γιώργος Κοτανίδης, Δημήτρης Κούρκουλος, Αλέξανδρος Ξύδης, Κάλια Στασινόπουλου, Γιώργος Σαμπάνης, Δημήτρης  Σαπρανίδης,'Ιγκε Δάνου και Μάκης Τρανταλίδης.

Πρώτος πρόεδρος ήταν ο Παναγιώτης Κανελλάκης και πρώτος γενικός γραμματέας ο Γιώργος Βερνίκος, που εξαιτίας ακριβώς της δράσης τους κυνηγή­θηκαν και φυλακίστηκαν, όταν η χούντα αναγνώρισε στην ΕΚΙΝ έναν επικίνδυνο δυνητι­κά αντίπαλο.

Πέρα από την ΕΚΙΝ που εί­χε χαρακτήρα,  σημαντικός ή­ταν και ο ρόλος άλλων φοιτη­τικών συλλόγων και κυρίως των συλλόγων καταγωγής. Τέ­τοιοι ήταν, μεταξύ άλλων, η Φοιτητική Ένωση Κρητών, ο Σύλλογος Αιτωλοακαρνάνων Φοιτητών, ο Σύλλογος Στερεοελλαδιτών Φοιτητών, ο Σύλλογος Υδραίων Φοιτητών, ο Σύλλογος Μεσσήνιων Φοιτη­τών και άλλοι. Αυτοί έδιναν τη δυνατότητα, χωρίς να κινούν την υποψία της χούντας, σε πολλούς νέους και φοιτητές να βρίσκονται με συναδέλ­φου τους, να συζητούν και να οργανώνονται.
Νέες προκλήσεις

Είναι βέβαιο ότι ιδιαίτερα σε όσους βασανίστηκαν, φυλακίστηκαν, έζησαν στην παρανομία κ.λπ. οφεί­λουμε όλοι ένα μεγάλο ευχαριστώ. Ωστόσο, με την άνεση που δίνει η ιστορική απόσταση, έχει ξε­κινήσει ήδη μια κριτική αποτίμηση του ευρύτερου πολιτικού ρόλου που έπαιξε η γενιά του Πολυτε­χνείου στiς ακολουθούμενες πολιτικές στην Ελλά­δα από το 1974 εώς σήμερα. Ιδιαίτερα η νεολαία σήμερα, που θεωρεί αυτονόητη τη δημοκρατική ομαλότητα, έχει άλλα ζητούμενα. Πολλοί κατηγο­ρούν ήδη συλλήβδην τη γενιά του Πολυτεχνείου ότι με την πολιτική, κοινωνική και οικονομική της παρουσία, αλλά κυρίως με τη δύναμη των (κρατικιστικών εν πολλοίς) ιδεών, έριξε τη χώρα στα βράχια. Οι κατηγορίες προέρχονται από μια γενιά που αποτελεί, κατά κανόνα, τα βιολογικά παιδιά της γενιάς του Πολυτεχνείου, όμως και από κόσμο της ίδιας ηλικίας ή και λίγο μεγαλύτερο.
Ούτως ή άλλως η κοινωνία και η χώρα, ιδίως οι νεώτεροι, βρίσκονται τώρα μπροστά σε μια τελείως διαφορε­τική πρόκληση, που αλλάζει πολλές από τις σταθερές που ξέραμε. Όλοι, νεώτεροι και μεγαλύτεροι, αθώοι ή ένοχοι για τη μέχρι σήμερα πορεία, θα κριθούμε αύριο από όσα καταφέρουμε σήμερα, μπροστά στην κρίση. Όπως ήδη συζητείται, δη­μιουργείται «η γενιά του Μνημονίου».

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΤΟ ΠΑΡΟΝ" 9.1.2011



Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των ώρισαν και φυλαγουν Θερμοπύλες. 
Ποτέ από το χρέος μη κινούντες δίκαιοι κ’ ίσιοι σ’ όλες των τες πράξεις…
Κωνσταντίνου Καβάφη, “Θερμοπύλες”.





Πέρασα από το Πολυτεχνείο σήμερα και σφίχτηκε η καρδιά μου…
Για όλα τα σημερινά… Ανάμεικτα συναισθήματα…
Θύμωσα, ένιωσα αηδία, μου βγήκε το παράπονο, νοστάλγησα τα δικά μου φοιητητικά χρόνια, και τελικά εμεινα με την προσμονή…
Αλλά προσμονή για τί; Για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία;
Τόσες φορές στο δρόμο, τόσα και τα νομοσχέδια που πέρασαν νύχτα στις πλάτες των φοιτητών, τόσες και οι χαμένες ευκαιρίες 
για καλύτερη Παιδεία, για καλύτερη Δημοκρατία, για καλύτερη ζώη…
Από ότι φαίνεται, μάλλον κάτι κάνουμε λάθος…

Δεν υπάρχουν σχόλια: