Δευτέρα, 14 Ιουνίου 2010

ΠΕΡΙ ΔΝΤ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΑΣ


Συνταγή χρεοκοπίας α λα Ουγγαρία και για την Ελλάδα;


Μάλλον



Οι πολίτες, όταν εμπιστεύονται μια κυ­βέρνηση, θεωρούν δεδομένο πως αυτή η κυβέρνηση θα έχει υπό τον έλεγχο της την οικονομία της χώρας και πως δεν θα την εκχωρήσει στο ΔΝΤ, όπως η κυ­βέρνηση Παπανδρέου και οι λοιπές τριτοκοσμικές... Αλλά δεν πρόκειται απλώς περί αυτού. Η συνταγή του ΔΝΤ: μαζικές απολύσεις, περικοπές στους μισθούς και στις συντάξεις, ξεπούλημα της εθνικής περιουσίας, δεν οδηγεί παρά μό­νο στο χάος. Μη σας εξαπατούν με το παράδειγμα της Τουρκίας, κοιτάξτε την κατάντια της Ουγγαρίας.

Το «ευτυχές παράδειγμα» της συνταγής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου προς την Ουγγαρία δείχνει τον δρόμο και για την Ελλάδα.


Το φθινό­πωρο του 2008, η Ουγγαρία ήταν η πρώ­τη χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης που κατέφυγε στον διεθνή οργανισμό για να αποφύγει τη χρεοκοπία. Όμως, το δάνειο του ΔΝΤ, που συνδυάστηκε με σημαντική βοήθεια από την Ευρω­παϊκή Ένωση, εξαρτήθηκε από την πρό­οδο της δημοσιονομικής προσαρμογής και των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσε­ων σε τομείς όπως το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, αλλά και η ίδια η βιω­σιμότητα της ανάπτυξης. Αλλά, μόλις προχθές, ο εκπρόσωπος του πρωθυ­πουργού της Ουγγαρίας δήλωσε ότι «η οικονομία της χώρας είναι νεκρή και έ­χει αγγίξει τα όρια του default». Σημαντική λεπτομέρεια: το πακέτο βοήθειας που προσέφερε το ΔΝΤ προς την Ουγγαρία ήταν δεκαπλάσιο από τη συ­νεισφορά της χώρας στο Ταμείο.


Και το ελληνικό κράτος έχει αγγίξει στο παγόβουνο της πτώχευσης. Προφανώς διολισθαίνει με μαθηματική α­κρίβεια σε στάση πληρωμών, το τεχνικό default ή, σε απλά ελληνικά, σε πτώ­χευση, ακλουθώντας τον δρόμο της Ουγγαρίας. Οι Έλληνες, οι Πορτογάλοι και οι Ισπανοί πρέπει να απαιτήσουν δυ­ναμικά να γίνουν πράξη όλα όσα τους είχαν υποσχεθεί προεκλογικά οι σοσιαλιστές ηγέτες τους, τα οποία ήταν εντελώς αντίθετα με όσα υποδεικνύει η Ε. Ε. και το ΔΝΤ. Και είναι ειρωνεία της Ιστορίας που αυτές οι τρείς χώρες, η Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Ισπανία, είχαν δει την ένταξη τους στην Ευρω­παϊκή Ένωση σαν ένα μέσον για να στα­θεροποιήσουν τη δημοκρατία, ύστερα από δικτατορίες στις οποίες μη αιρετοί αξιωματούχοι και ξένοι ηγέτες υπαγό­ρευαν την οικονομική πολιτική. Το πρό­βλημα φυσικά δεν περιορίζεται μόνο σε αυτές τις τρεις χώρες, αλλά είναι γενι­κότερο. Και αναδεικνύει την υποταγή της εθνικής πολιτικής στην παγκοσμιοποιημένη οικονομική εξουσία.


«Το ΔΝΤ έχει μεταβληθεί σε επιτελείο των πλουσιότερων χωρών του κόσμου», έχει επισημάνει σκωπτικά η Wall Street Journal. «Και οι ηγέτες αυτών των χωρών, που λειτουργούν σαν να είναι το διοικητικό συμβούλιο της παγκόσμιας οικονομίας, χρειάζονται τη βοήθεια του ΔΝΤ για να επιβάλλουν τις πολιτικές τους». Σε οργανισμούς όπως το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, τα δημοκρατικά ελλείμματα είναι ανεκτά, μόνο τα δη­μοσιονομικά είναι κατακριτέα και τιμωρούνται οι «άσωτοι» λαοί των χρε­ωμένων χωρών.


Ακούω συνεχώς από πολλές πλευρές δύο πράγματα. Πρώτον, ότι εμείς οι ίδιοι φέρουμε την ευθύνη αυτών που μας συμβαίνουν - πολύ σωστό. Δεύτερον, ότι δεν πρέπει να δαιμονοποιούμε το ΔΝΤ. Ομολογώ ότι αυτή η εκστρατεία ωραιοποίησης του ΔΝΤ με έχει εκπλή­ξει. Όχι επειδή δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα - αυτό θα το δούμε και θα το κρίνουμε στην πράξη. Αλλά επειδή δημιουργεί μια πολύ βασική απορία: αν το ΔΝΤ είναι αυτός ο φιλεύσπλαχνος και ακριβοδίκαιος οργανισμός, που μας περιγράφουν τόσοι έγκριτοι δημοσιο­γράφοι και αναλυτές, γιατί δεν τρέχουν όλες οι χώρες να προσφύγουν στο ΔΝΤ και το αντιμετωπίζουν ως λύση έσχατης ανάγκης; Διότι εγώ δεν έχω καμία αντίρρηση να δεχτώ τη δυσκολία της κατάστασης και την απουσία ουσιαστικής εναλλακτικής λύσης. Αλλά όχι και να καλωσορίζουμε το ΔΝΤ με πα­νηγύρια και ξεφωνητά ενθουσιασμού. Ούτε να κοροϊδεύουμε τον κόσμο ότι «ε­ντάξει μωρέ, δεν τρέχει και τίποτα!». Ο αμοραλισμός και ο κυνισμός της άποψης αυτής δεν με αγγίζει...


Όντως, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο εμφανί­ζεται σήμερα ως αναντικατάστατος θεσμός στην κρίση χρέους των χωρών. Έπαιξε τον ρόλο του καλού στην Ελλά­δα, πείθοντας την Ευρωπαϊκή Ένωση να εγκρίνει μεγαλύτερο ποσό, δίνοντας στη χρεοκοπημένη χώρα μας περισ­σότερο χρόνο και βοηθώντας στην ε­ξασφάλιση πακέτου σωτηρίας σχεδόν 1 τρισ. δολαρίων για την Ευρώπη. Ο Ντομινίκ Στροδ-Καν ελπίζει πως το πα­ράδειγμα της Ελλάδας, με την επαχθή συνταγή, θα πείσει χώρες όπως η Ισπανία και η Πορτογαλία να προχω­ρήσουν σε σκληρές αλλαγές. Στην Ελλάδα, π. χ., ο κ. Στροδ-Καν αρνήθη­κε να συζητήσει την επιλογή αναδιάρθρωσης του χρέους, κάτι που θα με­τατόπιζε εν μέρει το βάρος από τους πολίτες στις τράπεζες. Είναι σοβαρή η κα­τηγορία αυτή...

·

Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΓΟΡΑ. ΑΝΑΛΥΣΗ από τη ΖΕΖΑ ΖΗΚΟΥ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 6.6.2010


Δεν υπάρχουν σχόλια: