Δευτέρα, 14 Ιουνίου 2010

Με εθνικό στόχο την απεξάρτηση...

Εν μέσω δεινής οικονομικοκοινωνικής κρίσεως ζούμε μια κατάσταση πολιτικού παραλόγου. Ετσι αντιλαμβάνεται τα συμβαίνοντα στον δημόσιο βίο η πλειονότητα του ελληνικού λαού, όπως προκύπτει από τις δημοσκοπικές -και όχι μόνον- αντιδράσεις του. Τα πολιτικά μας κόμματα περί άλλα τυρβάζουν. Η πολιτική τους αντιπαράθεση έχει επικεντρωθεί στις εξεταστικές επιτροπές και στην προσπάθεια απόσεισης ή μετριασμού της δικής τους ενοχής για τα σκάνδαλα. Ετσι «καλούμεθα» να προβληματισθούμε αν το cabinet man σημαίνει άνθρωπος της κυβέρνησης ή ντουλαπάς, αν ο Σαμαράς ενοχοποιείται από ένα «συστατικό» σημείωμα για τον μπατζανάκη του, υπάλληλο της Ζήμενς, που έστειλε προ 14ετίας, αν ο κ. Γ. Παπακωνσταντίνου είναι ο μόνος στον οποίο (κατά τη Ν.Δ.) πρέπει να αποδοθούν ποινικές ευθύνες για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου(!), κλπ. Για τον λόγο αυτόν τα δύο μεγάλα κόμματα, ως συνυπεύθυνα για τα αίτια της κρίσεως και συνυπόλογα για τη διαφθορά, παρουσιάζουν εκλογική καθίζηση, ενώ τα τρία μικρότερα, ως ανίκανα να προτείνουν ή να συνδράμουν σε λύση, παραμένουν στάσιμα.

Η πολιτική αντιπαράθεση των κομμάτων διεξάγεται με προδιαγραφές της 10ετίας του ’70 και του ’80. Οταν στην Ελλάδα, όπως και διεθνώς, υπήρχαν δύο ή περισσότερες ιδεολογικοπολιτικές επιλογές. Στο πεδίο αυτό συγκρούσθηκαν κατά την πρώτη 20ετία της μεταπολίτευσης η Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ και η Αριστερά. Η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, η παγκοσμιοποίηση και η πορεία για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ακύρωσε τις προδιαγραφές αυτές. Ο διπολισμός στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες προσαρμόσθηκε στον ανταγωνισμό για την πολιτική διαχείριση μιας περίπου ίδιας επιλογής, χωρίς ιδεολογικές προκαταλήψεις και πολιτικές καινοτομίες. Η προσαρμογή αυτή στη χώρα μας άρχισε καθυστερημένα, με την πρώτη πρωθυπουργία Σημίτη αλλά την νόθευσε ο ίδιος, κατά τη δεύτερη θητεία του. Εκτοτε το περιεχόμενο της πολιτικής αντιπαραθέσεως στη χώρα μας παραμένει συγκεχυμένο και ευμετάβολο. Ενώ η πλειονότητα των ψηφοφόρων έχει αντιληφθεί ότι επιλέγει διαχειριστή μιας εν πολλοίς συγκεκριμένης πολιτικής, τα κόμματά μας πολιτεύονται, προσφέροντας δήθεν εναλλακτικές λύσεις, με σοσιαλιστικό, φιλελεύθερο ή «ελληνολαϊκό» περιεχόμενο.

Αν μέχρι σήμερα η τακτική αυτή ιδίως των μεγάλων κομμάτων συνιστούσε προσπάθεια παραμυθίας και εξαπατήσεως των ψηφοφόρων, σήμερα ταυτίζεται με πολιτική παράνοια. Διότι η χώρα μας οδηγήθηκε στην έσχατη κατάντια να εκχωρήσει εκουσίως τη διακυβέρνησή της στην τρόικα των δανειστών της. Αυτή η λεόντεια συμφωνία δεν επιδέχεται αμφισβητήσεις, ενστάσεις και βελτιώσεις. Μπορεί να είναι ταυτόσημη με το ληστρικό δίλημμα τα λεφτά ή τη ζωή σου. Ομως εμείς προσφύγαμε στον «ληστή», τον οποίο σχεδόν εκλιπαρήσαμε προκειμένου να μας σώσει από τη χρεοκοπία. Συνεπώς ποία θα ’πρεπε να είναι σήμερα η στάση των κομμάτων που προκάλεσαν και δέχθηκαν τη συμφωνία αυτή; Φυσικά μια σύντονη και ομαδική προσπάθεια, ώστε η εξάρτηση της χώρας μας να περιορισθεί στην τριετία του «ληστρικού συμβολαίου». Δηλαδή μέχρι το τέλος του 2012 να ορθοποδήσουμε, να ανακτήσουμε την ανεξαρτησία μας και να ξεκινήσουμε από μια νέα αφετηρία να ελέγχουμε τα του οίκου μας.

Παραδόξως κανένα κόμμα δεν προτάσσει αυτόν τον εθνικό στόχο. Οι πολιτικοί μας ταγοί δεν δεσμεύονται καν για την προθεσμιακή απεξάρτηση της χώρας, ώστε να δώσουν μια προοπτική στις βαρύτατες θυσίες που επιβάλλουν στους «υπηκόους» τους. Και τούτο συνιστά πραγματική χρεοκοπία της Πολιτικής.


του Στάμου Ζούλα

Πηγή:
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_06/06/2010_403547

Δεν υπάρχουν σχόλια: