Δευτέρα, 24 Μαΐου 2010

Η τρομερή βοή...


ΡΩΓΜΕΣ



Το πολιτικό μας σύστημα βαυ­καλίζεται με την ιδέα πως εί­ναι άτρωτο. Νομίζει πως είναι περαστική η μπόρα των αντιδράσε­ων και λιγοστές οι κραυγές του πλήθους εναντίον των «κλε­φτών»... Δεν καταλαβαίνει ότι αυτά είναι τα προεόρτια. Ότι μετά τους καπνούς του ηφαιστείου ακολουθεί η πυρακτωμένη λάβα...


Συνοφρυωμένες οι οθόνες της καθεστωτικής τηλεόρασης προσπαθούσαν προχθές να πουν ότι η κραυγή που ακούστηκε στα τελευ­ταία δύο συλλαλητήρια («Κλέφτες, κλέφτες») ήταν το σύνθημα μιας δράκας ατόμων και δεν απηχεί τα συναισθήματα της πλειονότητος. Α­πό κοντά και η «Αυγή» της Παρασκευής, η οποία απέδωσε το ιοβόλο σύνθημα σε ολιγομελείς ομάδες «φουσκωτών Ελληναράδων». Άδικος κόπος. Ακόμη κι αν ακούγεται και από τις συγκεκριμένες ομάδες, ο βαρύτατος χαρακτηρισμός εναντί­ον των πολιτικών εκφράζει απολύτως την άποψη της κοινωνίας. Το δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, αλλά και η στοιχειώδης επαφή με τον κό­σμο... Η καταδικαστική κραυγή θα μπορούσε να θεωρηθεί οριακή έκ­φραση αγανάκτησης και οργής, εκτονωτικού χαρακτήρα, αλλά δεν παύει να αποτυπώνει μια πύρινη πραγματικότητα. Μονάχα όσοι υ­περασπίζονται εθελουσίως ή ασυνείδητα ένα φθαρμένο πολιτικό σύ­στημακατ΄ ουσίαν τις πολιτικές δυνάμεις που κυβερνούν τη χώρα σε μόνιμη βάση- κάνουν πως δεν κατα­λαβαίνουν ότι η μυριόστομη κραυγή δεν αφορά σε πρόσωπα αλλά στον χαρακτήρα και στη συμπεριφορά του πολιτικού συστήματος. Τα πρό­σωπα, ακόμη και εκείνα που δεν βα­ρύνονται με λαμογιές, συναποτελούν ένα ολέθριο όλον, που έφερε τη χώρα στο σημερινό της κατάντη­μα. Ακόμη και οι αθώοι του αίματος, εκείνοι δηλαδή που δεν πλούτισαν από την πολιτική, τη διαπλοκή και τις μίζες, ανέχθηκαν και ουσιαστικά στήριξαν τις βλαπτικές για τη χώρα επιλογές... Με την ανοχή ή την αμβλυωπία τους αλωνίζει η διαπλοκή, λαδώνει η Siemens, χορεύουν οι μίζες από τα εξοπλιστικά, γλεντοκοπά­νε οι «κουμπάροι», χαχανίζει το C41, οργιάζουν οι ημέτεροι και τα ρου­σφέτια, τρίβουν τα χέρια τους οι φοροκλέφτες και αναπέμπει ύμνους στην εξουσία το Βατοπέδιο...


Η δηλητηριώδης κραυγή «κλέφτες» δεν συνιστά ηθικολογικό ξέσπασμα. Και δεν συμπυκνώνει στα ε­φτά γράμματα της μονάχα την απαί­τηση για καταδίκη των ενεχομένων στα πολυάριθμα σκάνδαλα. Σέρνει μαζί της και ένα δριμύ «κατηγορώ» εναντίον των ανίκανων που κυβερ­νούν επί δεκαετίες τη χώρα. Εναντί­ον εκείνων που αδυνατούν να μοι­ράσουν δυο γαϊδουριών άχυρο, αλ­λά ποζάρουν μονίμως σπουδαίοι και γνώστες, σοβαροί και ειδήμονες... Είναι οι άνθρωποι που διαχειρίστη­καν τις τύχες της χώρας με νοοτρο­πία -και δυνατότητες- θαμπού λογι­στή, καταδικάζοντας την Ελλάδα σταδιακά σε καχεξία και σήμερα στην εξαθλίωση. Είναι οι πολιτικοί που ρήμαξαν την επαρχία και τη γε­ωργία, παραμέλησαν τις υποδομές και άφησαν τον τουρισμό να βουλιά­ξει στα χέρια άσχετων, χωρίς κανένα σχέδιο, χωρίς στοιχειώδη μέριμνα για την προοπτική του... Είναι εκείνοι οι εγκληματίες που άφησαν ανεκμε­τάλλευτα τα πολύτιμα στοιχεία που διαθέτει εν αφθονία η χώρα, και τα οποία θα μπορούσαν να την έχουν καταστήσει προ πολλού πρωτοπόρο και πλούσια. Τα στοιχεία αυτά είναι ο ήλιος, ο αέρας, η θάλασσα, οι ανείπωτες ομορφιές της Ελλάδος και οι αρχαιολογικοί της χώροι. Αυτά μετα­φράζονται σε μια διαρκή δυναμική ενεργειακής αυτάρκειας και σε ένα πλουτοφόρο αειθαλές της τουριστικής ανάπτυξης. Αντ' αυτών, κυριαρ­χούσαν τα ψέματα και οι αλχημείες με τις οποίες μπήκε η χώρα στην ΟΝΕ παριστάνοντας τη σπουδαία και την ισχυρή...


Αντιμέτωποι με την προϊούσα απαξίωση τους, οι δύο «μεγάλοι» της πολιτικής σκηνής είτε ερίζουν επιρρίπτοντας τις ευθύνες ο ένας στον άλλον είτε παραδίδουν οψίμως μαθήματα χρηστής και στιβαρής διακυβέρνησης. Κλασικό παράδειγ­μα εκείνος ο ανεκδιήγητος Σημίτης, ο οποίος έχει το θράσος να αρθρο­γραφεί εσχάτως, να στηλιτεύει τα παθογενή (π.χ. πελατειακή λογική) και να προλέγει τα οδυνηρά μέλλοντα. Ποιος; Ο άνθρωπος που γέμισε τον τόπο ψέματα (έτσι μπήκε η χώ­ρα στην ΟΝΕ) και κοκορεύεται μαζί με τους προπαγανδιστές του ότι επί πρωθυπουργίας του επισυνέβη η κοσμογονία των «μεγάλων έργων». Τι τερατώδες ψέμα κι αυτό! Τα έργα -λίγα, ελάχιστα σε σχέση με τις ανάγκες και τις δυνατότητες που υπήρ­χαν- ήσαν ΟΛΑ έργα του δημιουρ­γικού εκβιασμού που ασκήθηκε α­πό την ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων, τους οποίους άλλωστε δεν ήθελε ο Σημίτης, διότι... παρε­μπόδιζαν την εισδοχή στην ΟΝΕ!Αλλά πέραν της ανυπαρξίας οιου­δήποτε έργου, σημαντικού για την ανάπτυξη της χώρας, καθώς και πέ­ραν άλλων εγκλημάτων (διατήρηση των αρχαϊκών δομών του κράτους, Χρηματιστήριο κ.ά.), η διακυβέρνηση Σημίτη βαρύνεται και μ' ένα έ­γκλημα διαρκείας: την εκτίναξη των τιμών μετά την είσοδο στην Ευρωζώνη και τη μόνιμη επέλαση της ακρίβειας, η οποία αφενός καταρρά­κωσε τα ελληνικά νοικοκυριά και α­φετέρου κατέστησε την Ελλάδα μια από τις ακριβότερες χώρες του πλανήτη. Ακριβώς εκείνο το έγκλη­μα πληρώνει σήμερα η χώρα, η ο­ποία έχει το θλιβερό προνόμιο να βλέπει την ύφεση να βαδίζει αγκαζέ με τον πληθωρισμό!


Το πρόβλημα όμως δεν εντοπίζεται στους ξεχασμένους της Ιστορίας, ούτε στους τραγικούς σιωπηλούς τύπου Καραμανλή. Το θέμα εί­ναι ότι το πολιτικό δυναμικό δείχνει σαστισμένο και ανίκανο να διαχειρι­στεί τις τύχες της χώρας. Η κυβέρ­νηση, μ' ένα κόμμα σε αναβρασμό και την κοινωνία ν' ακονίζει τα μα­χαίρια της, αρέσκεται σε φωτοβολίδες και ευχολόγια. Όπως και η ΝΔ που ομφαλοσκοπεί, αδυνατώντας να μεταφράσει σε επιδοκιμασία των επιλογών της τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Αμφότερα τα καθεστωτικά κόμματα αδυνατούν να επεξεργαστούν και να προτείνουν ακόμη και σε αυτήν την ύστατη στιγμή, ένα πειστικό πρό­γραμμα οικονομικής ανάταξης. Λι­μνάζουν στα ρηχά νερά των «Εξετα­στικών Επιτροπών» και στα αβαθή της μικροηολιτικής αντιμαχίας... Το ίδιο, βέβαια, και ο ΣΥΡΙΖΑ, που σπα­ράσσεται στο εσωτερικό του και δί­νει αφειδώς δείγματα πολιτικού αυ­τοχειριασμού. Η υπόθεση Κουβέλη (αποκλείστηκε από το συνέδριο) εί­ναι χαρακτηριστική... Όσο για το ΚΚΕ, δεν φαίνεται να καταλαβαίνει ότι δεν αρκεί η επίδειξη δύναμης και συνδικαλιστικής εγρήγορσης, αλλά απαιτείται νέα ευφάνταστη γλώσσα σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς της σύγχυσης...


Αναπόσπαστο μέλος του συστήματος τα ΜΜΕ, αρνούνται να εννοήσουν -ή καμώνονται πως α­γνοούν- τη δυναμική της πάνδημης οργής που στρέφεται και εναντίον τους. Αμέριμνα συνεχίζουν να αναπαράγουν τη λογική του εκβιαστικού μονόδρομου και παράλληλα ασχο­λούνται με μικροπολιτικές πτυχές των εξελίξεων. Δεν είναι τυχαίο το ό­τι η μεγάλης σημασίας επίσκεψη του επικεφαλής της COSCO χάθηκε στις εσωτερικές σελίδες των περισσότε­ρων εφημερίδων ή πέρασε ως τε­λευταία είδηση στα βραδινά δελτία...


Φθαρμένο, διεφθαρμένο και α­νίκανο το πολιτικό μας σύστημα νο­μίζει ότι πάλι θα επιπλεύσει. Δεν α­κούει την τρομερή βοή των «πλησιαζόντων γεγονότων»...

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΤΡΙΑΝΤΗ

23.5.2010

ΠΗΓΗ:

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΤΟ ΠΑΡΟΝ"


Δεν υπάρχουν σχόλια: