Τετάρτη, 26 Μαΐου 2010

Πρώην υπουργός παραδέχθηκε ότι τα πήρε από τη Siemens


* Ποιος ΔΕΝ τα έχει αρπάξει είναι το θέμα, και όχι ποιος τα άρπαξε. Γιατί αν αρχίσουμε να ψάχνουμε ποιος και πόσα έχει πάρει... ξημερώσαμε!!

«Ομολογία-βόμβα» έκανε στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής για τη Siemens ο πρώην υπουργός Μεταφορών των κυβερνήσεων του Κώστα Σημίτη, Τάσος Μαντέλης, ο οποίος με ιδιαίτερα κυνικό τρόπο παραδέχθηκε ότι «τα πήρε» από τη γερμανική εταιρία.

Ο Τάσος Μαντέλης παραδέχθηκε ότι τα 200.000 μάρκα που κατατέθηκαν από τη Siemens σε λογαριασμό με τον κωδικό «Α.Ρόκος» προορίζονταν για τον ίδιο και είπε, ούτε λίγο ούτε πολύ ότι επρόκειτο για «ευγενική χορηγία» και «επιβράβευση» για τη στάση του στις προγραμματικές συμφωνίες του 1997.

Το ποσό αυτό, είπε ο κύριος Μαντέλης, δεν ήταν μίζα, όπως θα μπορούσαν να είναι τα δέκα εκατομμύρια μάρκα, για τα οποία υπέδειξε ότι θα πρέπει να ερευνηθεί ποιος το διέρρευσε. Άφησε μάλιστα να εννοηθεί ότι αυτό το ποσό κάπου πήγε, αφού δεν κατέληξε στα ταμεία του ΠΑΣΟΚ.

Προκλητικός χαρακτηρίστηκε όμως από πολλούς και ο ισχυρισμός του κ. Μαντέλη ότι δεν γνωρίζει ποιος κατέθεσε για δεύτερη φορά 250.000 μάρκα στο λογαριασμό του και ότι αυτόν θα πρέπει να τον αναζητήσει ο ανακριτής.

Η κατάθεση του πρώην υπουργού πάντως αφήνει αναπάντητα πολλά ερωτήματα, όπως...
το πού πήγαν τα 10 εκατομμύρια ευρώ, αλλά και πως κάποιος άγνωστος καταθέτει 250.000 μάρκα στο λογαριασμό ενός υπουργού, χωρίς αυτός να αναρωτηθεί για την προέλευσή τους.


Τις «ομολογίες» του κ. Μαντέλη πάντως εξώθησε με την κατάθεσή του ο ίδιος ο φίλος και κουμπάρος του, Γιώργος Τζουγκράνης, ο οποίος κατέθεσε ότι υπήρξε κατάθεση ποσού 200.000 μάρκων από την Siemens σε λογαριασμό του, στις 2/11/1998, σε υποκατάστημα της Canadian Imperial Βαnk στη Γενεύη, το οποίο προοριζόταν για «χορηγία» - όπως την χαρακτήρισε- της Siemens προς τον Τ.Μαντέλη! Τον χαρακτηρισμό «χορηγία» δήλωσε ότι είχε χρησιμοποιήσει και ο ίδιος ο πρώην υπουργός προς τον ίδιο, επικαλούμενος τα εκλογικά έξοδα, προκειμένου να δικαιολογήσει έτσι την κατάθεση του ποσού και την «διευκόλυνση» που ζήτησε από τον Γ. Τσουγκράνη να χρησιμοποιήσει τον λογαριασμό του.

Μάλιστα ο κουμπάρος του κ. Μαντέλη άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενονα προέρχεται από τη Siemens μια δεύτερη «χορηγία» 250.000 μάρκων με ημερομηνία κατάθεσης στις 8/2/2000, λέγοντας ότι είναι της «ίδιας φύσης».

Παρά πάντως τον ισχυρισμό περί εκλογικών δαπανών (που επί της ουσίας βέβαια δεν αλλάζει τίποτα) η κίνηση του συγκεκριμένου λογαριασμού δείχνει ότι οι μοναδικές εκροές έγιναν προς τα παιδιά του Τ. Μαντέλη, ύψους 60000 ευρώ, από τον Οκτώβριο του 2001 μέχρι τον Απρίλιο του 2002.

Ο κ. Τσουγκράνης αναφέρθηκε και στον κωδικό «ΑΡόκος» που χρησιμοποιήθηκε για το άνοιγμα του λογαριασμού, λέγοντας απλώς ότι τους… άρεσε, αλλά διέψευσε ότι ο λογαριασμός στην Dresdner Bank με τον κωδικό Ρόκος έχει τον ίδιο ως δικαιούχο. Ερωτηματικά υπάρχουν και για άλλες κινήσεις του επίμαχου λογαριασμού σχετικά με την προέλευσή τους.

Το αξιοπερίεργο είναι ότι ο κ. Τσουγκράνης, παρά τα όσα κατέθεσε στην εξεταστική, φέρεται να μην έχει κληθεί καν να καταθέσει στη Δικαιοσύνη για την υπόθεση της Siemens!

Πηγή:
http://24gr.blogspot.com/2010/05/siemens_26.html

Τρίτη, 25 Μαΐου 2010

Οι φαμίλιες «δούλωσαν» τη χώρα στο Δ.Ν.Τ.


Ιδεολογική προπαρασκευή εν ώρα πολυεπίπεδης κρίσης να κατεδαφισθεί κάθε έννοια κρατικής παρέμβασης στη διαδικασία ανάπτυξης της χώρας και στη θεμελίωση Κράτους Κοινωνικής Πρόνοιας έχει αναλάβει η «σοσιαλιστική» κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου του Νεώτερου, σε συγχορδία με τα κυριαρχούμενα από το μεταπρατικό κεφάλαιο, Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.


Eξορκίζεται η «σοσιαλμανία», όπως την αποκαλούν, της κρατικής παρέμβασης να αξιοποιηθούν τα οικονομικά πλεονεκτήματα του τόπου και να διευρυνθούν οι βάσεις της οικονομικής ανάπτυξης, όχι με βάση την εισαγωγή πρώτων υλών αλλά με την αξιοποίηση των εγχώριων πλουτοπαραγωγικών πηγών.


Το μεταπρατικό κεφάλαιο, στη συνέχεια της τακτικής των «Χρυσοκανθάρων» του 19ου αιώνα και των πρώτων δεκαετιών του 20ού, διοχετεύει τη δραστηριότητα του στη μεταμόρφωση του τόπου σε χώρα παροχής υπηρεσιών και μηδενικής πρωτογενούς παραγωγής.


Είναι η τακτική του άμεσου προσπορισμού τεράστιων κερδών και ληστρικής εκμετάλλευσης των κλιματολογικών συνθηκών της Ελλάδας σε συνδυασμό με τις επενδύσεις ελαχίστων κεφαλαίων.


Τα απομεινάρια της Εθνικής Αστικής Τάξης, όσα επέζησαν της Κατοχής 1941-1944 και του Μαυραγοριτισμού, της «ιδεολογίας της αρπαχτής», που κυριάρχησε τις δεκαετίες που επηκολούθησαν μέχρι σήμερα, καθώς και της αντίστοιχης της αποβιομηχάνισης της χώρας τη δεκαετία του 1980, ενταφιάστηκαν το 1979 μαζί με τον ιδεολόγο των επενδύσεων Μποδοσάκη.


Οι «ιδεολόγοι της αρπαχτής», αντιπρόσωποι ληστρικών πολυεθνικών ομίλων, λυσσαλέως καταπολεμούν τη «σοσιαλμανία» του κράτους και επιζητούν, τώρα μάλιστα με την καθοδήγηση του Διε­θνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρώπης των ασύδοτων αγορών, να συκοφαντήσουν το Κρά­τος Κοινωνικής Πρόνοιας, καθώς και κάθε κρατική παρέμβαση με στόχο την ισόρροπη οικονομική ανάπτυξη της χώρας.


Οι «Δεξαμενές Σκέψης» (Γ. Παπακωνσταντίνου,Έλενα Παναρίτη, Άννα Διαμαντοπούλου, Χ. Παμπούκης και οι συν αυτοίς) που κυριαρχούν στη σημερινή Εξουσία, κατ' αρχάς, και το κυριότερο, διακρίνονται για άγνοια των ιστορικών και οικονομικών συνθηκών της χώρας, σε συνδυασμό με την πεισματική εφαρμογή προτύπων τα οποία δεν ανταποκρίνονται στην ιδιομορφία και στις ανάγκες της χώρας.


Οι «ιδεολόγοι» αυτοί, πλαισιούμενοι από τους «πανικόβλητους» (Ανδρέας Λοβέρδος, Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου κ.ά.), τους «Στρατιώτες Παντός Καιρού» (θ. Πάγκαλος), τους «Επήλυδες Βασιλο-Σοσιαλιστές» (Π. Γερουλάνος), τους «Πιστούς στις Φαμίλιες» (Γ. Ραγκούσης, Ν. Σηφουνάκης, Τ. Μπιρμπίλη, Φ. Πετσάλνικος κ.ά.), τους «Εραστές της Εξουσίας», με οία ωφελήματα αυτή συνεπάγεται (Δ. Ρέππας, Χ. Καστανίδης κ.ά.), συγκροτούν τη «Νέα Λέσχη Εξου­σίας», εν ονόματι της οποίαν «γαία πυρί μειχθήτω»...


Η αμνήμων των ιστορικών δεδομένων σημερινή «Νέα Λέσχη Εξουσίας» όφειλε να γνωρίζει ότι το πλαίσιο οικονομικής ανάπτυξης της Ελλάδας τα τελευταία 180 χρόνια στηρίχθηκε στην Κρατική Πα­ρέμβαση και Καθοδήγηση:


Το σύνολο, σχεδόν, των υπο­δομών της χώρας οφείλεται στην κρατική παρέμβαση: οδικό και σιδηροδρομικό δίκτυο, ακτοπλοϊκό δίκτυο (λιμάνια κ.λπ.), αεροπορικό δίκτυο (αεροδρόμια, ελικοδρόμια κ.λπ.), ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, τουρισμός (ΕΟΤ, «Ξενία» κ.λπ.), κοινωνικές ασφαλίσεις, Κράτος Κοινωνικής Πρόνοιας, αγροτική πίστη (ΑΤΕ κ.λπ.), Παιδεία, αξιοποίηση ορυκτού πλούτου, έργα εγγειοβελτιώσεων.


Οι «Χρυσόκάνθαροι» και οι ση­μερινοί απόγονοί τους (νέοι επιχειρηματίες κ.λπ.), πλην ελαχίστων τιμητικών εξαιρέσεων, επιδόθηκαν στην απομύζηση του δημόσιου ταμείου. Εξέθρεψαν τη διαφθορά της δημοσιοϋπαλληλίας, καθώς και της πολιτικής και κομματικής Εξουσίας, ενώ επιμελώς απέφυγαν επενδύσει σε καίριους τομείς της οικονομίας, οι οποίες όμως δεν απέφεραν άμεσο κέρδος, αλλά μετά παρέλευση σημαντικού χρονι­κού διαστήματος.


Οι «Φαμίλιες» ανέκοψαν με συστηματική υπονόμευση την είσοδο στην Πολιτική, την Οικονομία, την Παιδεία, την Επιστήμη των Ζωντανών Δυνάμεων του 'Εθνους, σε ση­μείο ώστε να διαμορφωθεί ένα συντεχνιακό πλέγμα Εξουσίας, το οποίο καλλιέργησε την υποταγή σε εξωχώρια κέντρα και την προσαρμογή της χώρας στις επιταγές αυτών των κέντρων.


Οι «Φαμίλιες», παράλληλα, εκθεμελίωσαν και τα τελευταία ίχνη αξιοκρατίας αλλά και δημοκρατικών διαδικασιών στο σύνολο του Κοινωνικού Πλέγματος. Υποκατέστησαν την αξιοκρατία χθες μεν με τη «θεωρία του Κηπουρού» (= ο μονάρχης μπορεί να τοποθετήσει στο πρωθυπουργικό αξίωμα ακόμη και τον κηπουρό του!), σή­μερα δε με τη «θεωρία του θυ­ρωρού» (= αν έλειπε ο εκπρόσωπος της «Φαμίλιας», δεν θα μας γνώριζε ακόμη και ο θυρωρός της πολυκατοικίας μας!).


Η χώρα εξαιτίας της δράσης του «Συστήματος των Οικογενειών» οδηγήθηκε στην οικονομική υποτέλεια, ενώ ορατοί είναι οι κίνδυνοι και για την εθνική της ακεραιότητα, καθώς κινδυνεύει να καταστεί στοιχείο-δορυφορικό της 'Αγκυρας, την οποία η Ουάσινγκτον προορίζει για τον ρόλο του «Χωροφύλακα» της περιοχής.


Οι «Φαμίλιες» λάκτισαν κάθε έννοια ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής, ακόμη και κάποια δειλά βή­ματα του πρόσφατου παρελθόντος για μια πολυκεντρική εξωτερική πολιτική, μέσω της «διπλωματίας των αγωγών».


Η ενσυνείδητη περιαγωγή της χώρας στην οικονομική υποτέλεια του ΔΝΤ αποτελεί τον προάγγελο μιας εισέτι εθνικής συρρίκνωσης;


CΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ

Γράφει ο ΔΑΜΩΝΙΔΗΣ...
Εφημερίδα 'ΤΟ ΠΑΡΟΝ"
23.5.2010