Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2009

ΤΕΛΙΚΑ Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΕΙΠΕ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΑ ΤΗΝ ΩΜΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

Από το 9 της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ


ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ (1)... «Αν και είναι πολύ νωρίς για προβλέψεις είναι ορατό διά γυμνού οφθαλμού ότι το θετικό κλίμα των πρώτων ημερών αρχίζει να γυρίζει. Δεν πρόλαβε καλά καλά να βγει στην ανοικτή θάλασσα και το κυβερνητικό σκάφος εμφανίζει προβλήματα»...

Ο Σταύρος Λυγερός στην «Καθημερινή»:

— «Η ειδοποιός διαφορά με το παρελθόν είναι ότι δεν υπάρχουν πια περιθώρια. Το ποτήρι έχει ξεχειλίσει και δεν μαζεύεται με τις γνωστές μεγαλόστομες ρητορείες. Απαιτείται επεξεργασμένο και ρεαλιστικό σχέδιο και ισχυρός καθημερινός συντονισμός του κυβερνητικού σχήματος. Η κυβέρνηση δεν φαίνεται να διαθέτει ούτε σχέδιο ούτε αποτελεσματικό συντονιστή. Αλλιώς, πώς να εξηγήσουμε τα διαδοχικά κρούσματα αντιφατικών υπουργικών δηλώσεων και υπαναχωρήσεων;».

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ (2)... «Πριν από τις εκλογές το ΠΑΣΟΚ και ο κ. Παπανδρέου είχαν καλλιεργήσει πλήθος προσδοκιών σε περίπτωση κατά την οποία θα έρχονταν στην εξουσία. Οτι τα χρήματα υπήρχαν και ότι θα τα έβρισκαν, ότι οι βεβαιωμένοι και ανείσπρακτοι φόροι θα λειτουργούσαν αμέσως ως κινητήριος μοχλός, ότι υπήρχαν σχέδια για όλα τα μείζονα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας»...

Ο Νίκος Μπακουνάκης στο «Βήμα»:

— «Είχαν εκφραστεί τότε οι φόβοι πώς το ΠΑΣΟΚ και ο κ. Παπανδρέου θα μπορέσουν να διαχειρισθούν τις τεράστιες προσδοκίες που δημιούργησαν. Περίπου δύο μήνες μετά τις εκλογές, με τη δαμόκλειο σπάθη της χρεοκοπίας πάνω από τα κεφάλια μας, με τη δημόσια διοίκηση να υπολειτουργεί (ούτε οι μισές γραμματείες δεν έχουν διοριστεί ακόμη) ο φόβος αυτός έχει εγκαθιδρυθεί. Η ρητορεία και το στιλ είναι πλέον επικίνδυνα».


Από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της 28ης.11.2009

Το τριάρι στην Αλεξάνδρας βρήκατε;



Η κυβέρνηση είχε διακηρύξει ότι θα φορολογήσει την μεγάλη ακίνητη περιουσία. Και ολόκληρος ο προοδευτικός κόσμος περίμενε ότι θα φορολογήσει τον σωρευμένο πλούτο, φορολόγηση που είναι στοιχείο της ιδεολογίας ενός προοδευτικού κόμματος, όπως θέλει να ονομάζεται το ΠΑΣΟΚ.

Είπαμε, όμως, για τον πλούτο, όχι για το κεραμίδι και όχι για το αφτιασίδωτο, πονεμένο και λιτό νεοελληνικό όνειρο μιας μικρής κατοικίας (π.χ. ενός διαμερίσματος στη λεωφόρο Αλεξάνδρας 80-100 τ.μ.) και ενός μικρού εξοχικού στην παραλιακή αυθαιρετούπολη της Αττικής.

Μπροστά στην «πρεμούρα» για αύξηση των εσόδων και στον πανικό που του προκάλεσαν ο κ. Αλμούνια και οι συν αυτώ, το οικονομικό επιτελείο έκανε μία ακόμη σπασμωδική κίνηση. Μείωσε από 600.000 ευρώ αρχικά σε 400.000 ευρώ το όριο πάνω από το οποίο θα φορολογείται η ακίνητη περιουσία με την έκτακτη εισφορά. Για να γίνει κατανοητό και για να απλουστεύσουμε τα πράγματα, οι μεσαίοι ιδιοκτήτες γης, κατοικιών και επαγγελματικών χώρων (περίπου 70.000, κατά την κυβέρνηση) εξομοιώνοναι με τις 300-400 μεγαλύτερες επιχειρήσεις και τράπεζες της χώρας, που και αυτές καλούνται να καταβάλουν έκτακτη εισφορά, στο πλαίσιο μιας λιτοδίαιτης αναδιανεμητικής πολιτικής, που παίρνει από «τους έχοντες και κατέχοντες» και δίνει στους φτωχότερους το γλίσχρο επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης.

Σωστή ως ενέργεια και ως ιδεολογικό στοιχείο η αναδιανομή, όχι, όμως, να θέλεις να αφαιρέσεις και την τελευταία ικμάδα διαθέσιμου εισοδήματος από τους «μεσαίους». Πολύ περισσότερο γιατί η έκτακτη εισφορά στην ακίνητη περιουσία επιβάλλεται στα φυσικά πρόσωπα. Αρα όλες οι offshore της Μυκόνου και του Κολωνακίου κάτω από τις οποίες κρύβονται οι πραγματικοί ιδιοκτήτες των δύο κοσμικών περιοχών, μένουν εκτός έκτακτης φορολογίας.

Οπως ο Γ. Παπακωνσταντίνου το «ξανασκέφτηκε» και από τις 600.000, στις οποίες είχε προσδιορίσει αρχικά το αφορολόγητο, το μείωσε στις 400.000, έτσι θα πρέπει να ξανασκεφτεί την επαναφορά του στο οπωσδήποτε δίκαιο αρχικό όριο. Ασφαλώς οι ιδιοκτήτες ακίνητης περιουσίας με αντικειμενική αξία άνω των 400.000 ευρώ βρίσκονται σε καλύτερη μοίρα από τους προλετάριους της Δραπετσώνας, του Ζεφυριού, των κατοίκων της υπαίθρου.

Η καλύτερη μοίρα των «ανθρώπων με τις 400.000» έγκειται στο ότι μπορούν να καταναλώνουν και έτσι να μειώνουν -άγνωστο πόσο- τον ρυθμό κατάρρευσης των λιανικών πωλήσεων (-15% σήμερα). Αν το περιθώριο αυτό αφαιρεθεί, η αγορά θα δει και αυτή τη διαφορά πολύ σύντομα.

Φτάνει, όμως, η συνηγορία στους έχοντες ακίνητη περιουσία άνω των 400.000 ευρώ. Εχουμε έκτακτες περιστάσεις και έκτακτες εισφορές. Αν είναι μόνο για φέτος, μπορεί να υποστηριχθεί ότι «δεν χάλασε ο κόσμος». Είναι η «άνετη» συμπεριφορά με την οποία αντιμετωπίζουν συνήθως οι Νεοέλληνες ακόμη και τις δραστικότερες οικονομικές μεταβολές, αλλά διαμαρτύρονται έντονα όταν τις νιώθουν στο πετσί τους.

Κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί αν το όριο των 400.000 ευρώ της έκτακτης εισφοράς αποτελέσει «πρόκριμα» για τη μεταφορά και εν συνεχεία την ισχύ του στον νέο Φόρο Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας. Ο φόρος αυτός, σύμφωνα με το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, θα αντικαταστήσει το ΕΤΑΚ που επέβαλε η κυβέρνηση της Ν.Δ. σ' όλους τους ιδιοκτήτες, μικρούς και μεγάλους αδιακρίτως, ελαφρύνοντας αντικειμενικά το βάρος των μεγαλοϊδιοκτητών, με το πρόσχημα ότι ο προ του 2004 ΦΜΑΠ του ΠΑΣΟΚ «είχε μικρή απόδοση». Υπάρχουν και άλλες εκδοχές. Μία απ' αυτές θέλει αφορολόγητο 300.000 ευρώ για τον καθένα των συζύγων. Αυτό θα είναι χειρότερο, εκτός αν αθροίζονται στο τέλος τα αφορολόγητα και ορίζεται οικογενειακό αφορολόγητο 600.000 ευρώ.

Εν τέλει, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ πρέπει να μιλήσει χωρίς προσχήματα και χωρίς περιστροφές.

Ή θα θεσπίσει χαμηλό αφορολόγητο οπότε θα «πιάσει» όσους έχουν και μικρή και μεσαία ακίνητη περιουσία, εγκαταλείποντας την επιβολή ενός δίκαιου φόρου στους μεγαλοϊδιοκτήτες. Η επιλογή αυτή βρίσκεται πολύ κοντά -αν δεν ταυτίζεται- με το ΕΤΑΚ της Ν.Δ. Οι «καθαρές κουβέντες» θα φέρουν και «καθαρό» πολιτικό κόστος.

'Ηη κυβέρνηση θα θεσπίσει έναν πραγματικό, προοδευτικό Φόρο Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας, που θα φορολογεί τον σωρευμένο πλούτο, που εν πολλοίς φοροδιαφεύγει και προκλητικά, είτε με offshore είτε με ανυπακοές ακόμη και στην υποβολή δήλωσης. (μονές και εκκλησιαστικά ακίνητα). Ο φόρος αυτός πρέπει να είναι υψηλός, έστω και αν χρειάζεται να πουληθούν ακίνητα για να καταβληθεί. Αυτή άλλωστε είναι και μια βαθύτερη πτυχή της αναδιανεμητικής λειτουργίας του φορολογικού συστήματος. Από μια τέτοια επιλογή θα υπάρξει πολιτικό όφελος.

Τρεις για τον Αρχιεπίσκοπο

Όταν, στα μέσα τns προηγούμενα εβδομάδας, η Αννα Διαμαντοπούλου πέρασε την είσοδο τns Αρχιεπισκοπής Αθηνών για εθιμοτυπική επίσκεψη, βρέθηκε αντι­μέτωπη με έναν Αρχιεπίσκοπο τουλάχιστον προβληματισμέ­νο. Ο Ιερώνυμος παραπονέθηκε στην υπουργό για την τακτι­κή που ακολουθεί η κυβέρνηση. Και τns περιέγραψε, σύμφω­να με πληροφορίες ότι ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπαν­δρέου, στη συνάντηση που είχαν στις 2 Νοεμβρίου, δεν του ανέφερε τίποτα απ' όσα ανακοινώθηκαν την επόμενη ημέρα για την αύξηση του ΕΤΑΚ και την «υποβάθμιση» τns Εκκλησίας από Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου σε φιλανθρω­πικό ίδρυμα.

Την επομένη ο Αρχιεπίσκοπος δέχτηκε τηλεφώ­νημα του πρωθυπουργού, ο onoioς -όπως λένε εκκλησιαστι­κές πηγές- του είπε ότι για τα θέματα της Εκκλησιάς τρεις είναι οι άνθρωποι με τους οποίους θα πρέπει να επικοινωνεί: ο υπουργός Επικρατείας Χάρης Παμπούκης, ο υπουργός Οικο­νομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου και ο υφυπουργός Παι­δείας Γιάvvns Πανάρετος. Την ερχόμενη Τρίτη, πάντως, συ­γκαλείται σε έκτακτη συνεδρίαση η Διαρκής Ιερά Σύνοδος. Και αφού λάβουν αποφάσεις αναμένεται να τις θέσουν υπόψη των τριών υπουργών. Θ.ΤΣ.


Πηγή:

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
28.11.2009

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2009

Να μην αφήσουμε τους τραμπούκους να μας αφαιρέσουν ό,τι κατακτήσαμε

Ένα ενδιαφέρον άρθρο δημοσίευσε στο facebook η δημοσιογράφος κα Άννα Δαμιανίδου το οποίο αναδημοσιεύθηκε στην εφημερίδα το ΒΗΜΑ το Σάββατο 28.11.2009 . Το άρθρο μπορείτε να το βρείτε ολόκληρο στην ιστοσελίδα

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artId=301973&dt=28/11/2009

Το απόσπασμα που αναρτώ αναφέρεται στα γεγονότα των Πολυτεχνείων Αθηνών - Θεσσαλονίκης το 1973 καθώς και στις σκέψεις της κας Δαμιανίδου για το σήμερα της ελληνικής νεολαίας

Ερχονταν στο μυαλό μου εικόνες από τις γιορτές Πολεμικής Αρετής των Ελλήνων. Τέτοια θεάματα επέβαλλε η δικτατορία. Μαθαίναμε για κινήματα στην Ευρώπη, την αμφισβήτηση των πάντων, τραγούδια, ιδέες καινούργιες, ανατρεπτικές, συγκλονιστικές, κι είχαμε τον Παττακό. Πώς να πείσουμε τα σημερινά παιδιά να μη νοσταλγούν τις εξεγέρσεις μας; Οι γονείς μας τα κατάφεραν καλύτερα. Τον πόλεμο που έζησαν κανείς δεν τον ζήλεψε, ας είχε ηρωισμούς. Πώς να εξηγήσουμε ότι χάσαμε πράγματα που δεν αναπληρώθηκαν με το Πολυτεχνείο;

Ας ήμουν τώρα νέα! Να κάνω χορό, να διαβάζω, να ακούω ό,τι θέλω, να ντύνομαι όπως θέλω, να πηγαίνω σε μεικτό σχολείο, να ξέρω ανθρώπους από Αφρική και Ασία. Να ταξιδεύω, να πηγαίνω Εράσμους, να μαθαίνω ξένες γλώσσες, να ψάχνομαι, να γνωρίζω παρέες από το Ιντερνετ, να μη φοβάμαι μήπως πέσω σε χαφιέδες που θα με προδώσουν, να με καλέσει ο ασφαλίτης για ξύλο. Να μην ασχολούμαι με την πολιτική από απελπισία. Απελπισία είχαμε, όχι ελπίδα, δεν τα είπες όλα, κύριε Δαφέρμο.

Ισως εσύ έλπιζες περισσότερο, δεν ξέρω. Ησουν στέλεχος, στην Επιτροπή κατάληψης, μπορεί να ένιωθες πολλές ελπίδες. Κι εγώ εκείνη τη μέρα είχα ελπίδες, αλλά την επόμενη, για θυμήσου: Δεν είχες ενοχές ποτέ; Δεν σκέφτηκες ποτέ τους επόμενους μήνες ότι είχαμε κάνει λάθος με το Πολυτεχνείο; Εγώ το σκεφτόμουνα συνέχεια...

Μπορεί στη Θεσσαλονίκη να ήμασταν λιγότερο ηρωικοί και περήφανοι. Το πρωί της Παρασκευής, τρέχοντας για την κατάληψη, νιώσαμε έξαρση, δεν λέω. Υστερα περιφερόμουν στις συνελεύσεις και συχνά δεν καταλάβαινα την υπερβολικά επαναστατική γλώσσα. Δεν συμφωνούσα με τα σπασίματα. Κυκλοφορούσαν όλοι με ένα κομμάτι ξύλο από πόδια τραπεζιών. Εσύ γιατί δεν έχεις; με ρώτησαν. Δεν μπορώ να παίξω ξύλο, είπα. Με στεναχωρούσε αυτή η καταστροφή. Σκέφτομαι συχνά, δεν κατάφερα να πείσω κανέναν εκείνη τη νύχτα ότι δεν χρειαζόταν να σπάμε καρέκλες.

Είχαμε πει να πάμε στην Οδοντιατρική που ήταν κεντρικά, τελικά προτιμήθηκε η μίμηση. Είχε ήδη επικοινωνιακή σημασία, είχε μύθο το Πολυτεχνείο.

Ωστόσο έκαναν κάτι πολύ σωστό, η επιτροπή που είχαμε εκλέξει. Οταν έμαθαν τι είχε γίνει στο Πολυτεχνείο της Αθήνας, αποφάσισαν να παραδοθούμε. Να μη χυθεί αίμα. Δεν γίναμε ήρωες. Ας είναι καλά τα παιδιά. Το λέω και το ξαναλέω, αν και έτσι όπως συνταχθήκαμε να βγούμε ήταν πολύ ταπεινωτικό. Στριμωγμένοι, στη σειρά, έλεγα μέσα μου, ηττηθήκαμε, ας έχω τουλάχιστον ψηλά το κεφάλι.

Μπροστά το τανκς, αναμμένοι προβολείς, στρατιώτες με όπλο προτεταμένο. Μόλις βγαίναμε μας σκόρπιζαν αστυνομικοί με σπρωξιές. Με πολλή δυσκολία έμεινε ψηλά το κεφάλι όταν βγήκαμε κρατημένες σφιχτά με την Κατερίνα. Προχωρούσαμε σαν αυτόματα, αποφεύγοντας όσο μπορούσαμε τους αστυνομικούς. Ενας είχε πιάσει έναν νεαρό που μας έφτασε, γαντζώθηκε πάνω μου, τον κρατούσε ο μπάτσος και πήγαμε λίγο έτσι, τραβώντας ο ένας τον άλλον, αλλά δεν άπλωσα χέρι να βοηθήσω, να σπρώξω τον μπάτσο, να κρατήσω το αγόρι κοντά μου, που εκλιπαρούσε με κλαψιάρικη φωνή, καθόλου ηρωικό κι αυτό, συνέχισα να προχωράω σαν μηχανή με κύριο στόχο να ξεφύγω.

Αυτή ήταν η ηρωική έξοδος... Είμαι δειλή, ήθελα να ζήσω, και μάλιστα αρτιμελής, ας είχαμε κινδυνεύσει επί ώρες. Κατουριόμασταν από τον φόβο μας, ουρλιάζαμε όταν μας χτυπούσαν, τρέχαμε να γλιτώσουμε. Δεν θα σας άρεσε, πιστέψτε με. Νιώθεις πολύ άσχημα, ο φόβος αποβλακώνει, φτωχαίνει τη ζωή, μαραίνει τα νιάτα. Δεν θέλω να χρειάζεται ηρωισμό τίποτα. Θέλω να ζω ασφαλής σε ελεύθερη χώρα, όπως τώρα. Σύμφωνα με τους νόμους. Οι νόμοι είναι για να προστατεύουν κυρίως ανθρώπους σαν εμένα, αδύναμους, δειλούς, αγύμναστους, που δεν θέλουν να παίζουν ξύλο, παιδιά, γριές και γέρους. Θέλουμε νόμους, σύνταγμα, δημοκρατία, ισότητα, τέτοια πράγματα για να συνεννοηθούμε. Οχι επαναστάσεις, όχι πολυτεχνεία. Οχι άλλα πολυτεχνεία. Δεν υπάρχει λόγος για τόση απελπισία.

Τα γράφω αυτά όλα μετά από τόσα χρόνια, γιατί διαρκώς καταλαβαίνω ότι έχει γίνει παρεξήγηση. Ακούστε πάλι τη φωνή του σταθμού. Ακούστε την αγωνία των εκφωνητών. Δεν ήθελαν να πεθάνουν, να γίνουν ήρωες. Δεν ζούσαμε σε εποχές μαύρες, δεν θέλαμε να θυσιαστούμε. Θέλαμε να ζήσουμε, να χαρούμε τα νιάτα μας, τις ευρωπαϊκές κατακτήσεις. Να ζούμε όπως εσείς οι νέοι τώρα. Να βρίσκουμε τον εαυτό μας, όχι να ασχολούμαστε με τους καραβανάδες. Τρελαίνομαι όταν ακούω νέους να λένε πως είχαμε το προνόμιο της εξέγερσης: Είχαμε κάθε μέρα να κάνουμε με κατακάθια της κοινωνίας, και τα κατακάθια της δικής μας ψυχής, τον φόβο, τη φρίκη. Είχαμε πλήξη, απόγνωση, αδιέξοδα! Τώρα έχετε το προνόμιο της εξέγερσης. Πρέπει να είναι με καδρόνια; Υπάρχουν εθελοντικές οργανώσεις, γιατροί χωρίς σύνορα, ομάδες για μετανάστες, δενδροφυτεύσεις, πράγματα που δεν τα φανταζόμασταν... Πηγαίνετε στην Ουρουγουάη, στο Γκάζι, στη Σιέρα Λεόνε, στο Κυριακάτικο Σχολείο, εξασφαλισμένες εξάρσεις και μεγαλύτερος πλούτος συναισθημάτων. Σας περιμένει ο κόσμος να τον αλλάξετε. Το μυαλό σας μπορεί να δουλέψει ελεύθερα. Να ακούει, να διατυπώνει, να ζει τη συγκλονιστική εμπειρία της ελεύθερης σκέψης. Είναι η πιο συνταρακτική συγκίνηση.

Αυτό το προνόμιο έχουμε τώρα. Εκτός αν επιτρέψουμε στους τραμπούκους να μας το αφαιρέσουν.

Η κυρία Αννα Δαμιανίδη είναι δημοσιογράφος. Το κείμενο δημοσιεύθηκε αρχικά στη σελίδα της στο Facebook

Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2009

ΜΕΡΕΣ ΝΟΕΜΒΡΗ 1973

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΥΕΑ





Ο Νοέμβρης του 1973 στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Πυροβολικού είχε καταντήσει εφιάλτης. Οι επιφυλακές διαδεχόντουσαν η μία την άλλη και την Αθήνα, όσοι είχαμε τις οικογένειές μας εκεί, την βλέπαμε με το σταγονόμετρο.

Από φίλους, πρώην συμφοιτητές μας, μαθαίναμε για τα γεγονότα που διαδραματίζονταν πρώτα στη Νομική και μετά στο Πολυτεχνείο και όσα ακούγαμε, ζώντας και την εσωσχολική προπαγάνδα του καθεστώτος, μας φαίνονταν να έχουν πολύ μικρότερη διάσταση από αυτή που μας μετέφεραν οι φίλοι από τον έξω κόσμο. Ήταν όμως γεγονός ότι από μια στιγμή και μετά είχαμε αρχίσει να μην είμαστε τόσο « πιστοί» όσο θα μας ήθελε το καθεστώς. Το γεγονός ότι υπήρχε μια μεγάλη μερίδα ΥΕΑ που ήταν απόφοιτοι Ανώτατων και Ανώτερων Σχολών συντελούσε στο να μας βλέπουν, οι προσκείμενοι στο καθεστώς αξιωματικοί ,με εύλογη καχυποψία.

Μέρες πολυτεχνείου

Έτσι μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και την κήρυξη εκ νέου του Στρατιωτικού Νόμου τα πράγματα στη Σχολή Εφέδρων ΠΒ είχαν γίνει ακόμα δυσκολότερα για τους ΥΕΑ.

Κλεισμένος στο στρατόπεδο, σχεδόν ένα μήνα χωρίς έξοδο, βρήκα κάποια ευκαιρία να πεταχτώ στο σπίτι μου στην Αθήνα για λίγη ώρα στις 24 Νοεμβρίου το απόγευμα. Όταν γύρισα στο στρατόπεδο, γύρω στα μεσάνυχτα, μαζί με ένα άλλο φίλο μου ΥΕΑ (Υποψήφιο Έφεδρο Αξιωματικό) από την Ρόδο, μπήκα στο θάλαμο και κατευθύνθηκα στο κρεβάτι μου που βρισκόταν δίπλα στο παράθυρο, στην άκρη του θαλάμου. Μόλις είχα προλάβει να ξεντυθώ όταν ξαφνικά όρμησε ένας αξιωματικός σε έξαλλη κατάσταση και άρχισε να ταρακουνά τα κρεβάτια των ΥΕΑ φωνάζοντας. «Σηκωθείτε παλληκάρια μου να σώσουμε την Ελλάδα από τους εχθρούς της».

Όλοι σηκωθήκαμε αλαφιασμένοι, φορέσαμε βιαστικά τις φόρμες μας και σε κατάσταση πανικού ψάχναμε να βρούμε τις αρβύλες μας κουβαλώντας ένα σωρό ερωτηματικά. «Να σώσουμε την Ελλάδα από ποίον ; Έγινε καμιά εξέγερση στην Αθήνα, στα Μέγαρα; Μα μόλις πριν λίγες μέρες είχαν καταστείλει την εξέγερση στο Πολυτεχνείο, είχε επιβληθεί ο στρατιωτικός νόμος και η κατάσταση από ότι μας έλεγαν ήταν υπό έλεγχο. Τότε λοιπόν τι;”

Συγκεντρωμένοι κατά πυροβολαρχίες μπροστά στο κτίριο της Μοίρας ΥΕΑ, βρισκόμασταν σε μια κατάσταση εγρήγορσης και έκδηλης ανησυχίας όταν εμφανίστηκε μπροστά μας ένας αξιωματικός που μας κάλεσε στο όνομα της 21ης του Απρίλη να σώσουμε την 21η Απρίλη από αυτούς που την επιβουλεύονταν. Τρέχα γύρευε δηλαδή. Το μόνο που καταλάβαμε ήταν ότι έπρεπε να πάρουμε τον οπλισμό μας σε κλάσματα δευτερολέπτου και να ανασυνταχτούμε έξω από το κτίριο της Μοίρας

Τέλος πάντων εκείνες τις στιγμές η κατάσταση αν δεν ήταν τόσο δραματική ήταν ωστόσο τραγελαφική. Κανείς από τους ΥΕΑ δεν κατάλαβε, αυτοί οι απίθανοι τύποι που μας χώριζαν σε ομάδες και μας επιβίβαζαν στα τζιπ ή έδιναν εντολές για αυξημένα μέτρα ασφαλείας με περιπολίες μέσα και έξω από το στρατόπεδο, τι πραγματικά επεδίωκαν. Και φυσικά δεν ξέραμε ποιός ήταν ο εχθρός που καλούμεθα να αντιμετωπίσουμε.

Με το που βγήκα από τον θάλαμο εκτός από τον οπλισμό πήρα μαζί μου και το απαραίτητο ραδιοφωνάκι. Κρυμμένο μέσα στην φόρμα, με περασμένο το ακουστικό μέσα από το τζάκετ και την κουκούλα ανεβασμένη έψαχνα να μάθω τα νέα από τους διάφορους ραδιοσταθμούς, αφού οι επικεφαλείς δεν μας έδωσαν να καταλάβουμε τι ακριβώς συνέβαινε.

Σε λίγο μαζί με άλλους στρατιώτες βρεθήκαμε στην παλιά εθνική οδό να κόβουμε την κίνηση και να γυρίζουμε τα αυτοκίνητα πίσω από εκεί που ερχόντουσαν. Το τρανζιστοράκι, που ήταν ανοιχτό όλη την ώρα, μετέδιδε το συνηθισμένο πρόγραμμα.


Οι δύο αντίπαλοι δικτάτορες


Κάπου, γύρω στα ξημερώματα, οι ραδιοσταθμοί σίγησαν και μετά από κάποια ώρα άκουσα εμβατήρια και δημοτικά τραγούδια οπότε συνειδητοποίησα ότι όλα όσα μας έλεγαν ήταν ανοησίες και αυτό που υποπτευόμουνα για κάποια στρατιωτική κίνηση ήταν γεγονός.

Ξαφνικά μου γεννήθηκαν άλλα ερωτηματικά. «Καλά αν έγινε κίνημα εμείς ποιανού εντολές εκτελούμε; Μήπως αφυπνίστηκε το δημοκρατικό αίσθημα κάποιων αξιωματικών για να ανατρέψουν το δικτατορικό καθεστώς και μας καλούν εμάς να στηρίξουμε το καθεστώς του Παπαδόπουλου; Και είναι τόσο σίγουροι ότι θα το στηρίξουμε;”

Με ετούτα και με εκείνα η ώρα πέρναγε οπότε ήλθαν άλλοι να μας αντικαταστήσουν. Τους ρωτήσαμε αν έμαθαν τίποτα και μας ψιθύρισαν ότι έγινε κίνημα αλλά δεν ξέρουν με ποιους είμαστε.

Σε λίγο επιστρέψαμε στο στρατόπεδο και τρέξαμε να πάρουμε πρωινό επί τροχάδην στην τραπεζαρία. Εκεί πληροφορηθήκαμε από ψιθύρους ότι κάτι είχε ξεκινήσει από την 8η Μεραρχία στα Γιάννενα και ότι αρχηγός ήταν ο στρατηγός Φαίδωνας Γκιζίκης. Άλλα πάλι ερωτηματικά.

«Εμείς τι κάνουμε; Είμαστε με τον Γκιζίκη ή τον Παπαδόπουλο; Και ο αδελφός μου που υπηρετεί στα Γιάννενα είναι στο ίδιο στρατόπεδο με εμένα ή στο αντίπαλο;”

Σε λίγο τα ερωτήματα θα έπαιρναν απάντηση.

Τα πυροβόλα είχαν στραφεί με στόχο το στρατόπεδο των ΛΟΚ που βρισκόταν απέναντι από το εκκλησάκι της Αγίας Βαρβάρας, στην Νέα Πέραμο, ενώ μας δόθηκε εντολή να πάμε με τον οπλισμό μας να σταθούμε πίσω από τον μαντρότοιχο του στρατοπέδου μας που έβλεπε το στρατόπεδο των ΛΟΚ. Εκεί θα περιμέναμε να μας δοθούν πρόσθετες διαταγές.

Οι Λοκατζήδες , από απέναντι, μας έκαναν πλάκα και τρέχοντας, μέχρι την άκρη της μάνδρας του δικού τους στρατοπέδου, με κρουστικό τροχαδάκι ούρλιαζαν. «Του Παπαδόπουλου η ψυχή είναι πάντα Ελληνική ζήτω η Προεδρική». «Παπαδόπουλος- Παπαδόπουλος». «ΑΕΡΑ» και άλλα συνθήματα. Εκεί πλέον συνειδητοποιήσαμε ότι ήμασταν μονάδα που επαναστάτησε το βράδυ και ότι στρεφόμασταν ενάντια στο καθεστώς του Παπαδόπουλου. Αυτή η ιστορία κράτησε για κάποιες ώρες μέχρι που τα πράγματα ηρέμησαν μετά από κάποιους πυροβολισμούς που ακούσαμε στο στρατόπεδο των ΛΟΚ. Τότε μας δόθηκε εντολή να επιστρέψουμε στους θαλάμους μας.

Δεν σας κρύβω ότι αισθανθήκαμε ανακούφιση γιατί πιστεύαμε αφελώς ότι οι αξιωματικοί από τα Γιάννενα είχαν ξεσηκωθεί -και εμείς φυσικά μαζί τους - για να αποκαταστήσουν την Δημοκρατία. Όμως τα πράγματα κάθε άλλο παρά έτσι ήταν όπως απέδειξαν οι ραγδαίες εξελίξεις.

Κάποιες μέρες αργότερα μάθαμε ότι ο αρχηγός της ΕΣΑ ταξίαρχος Ιωαννίδης, «πιστός» φίλος του Παπαδόπουλου ήταν τελικά ο αρχηγός του κινήματος και όχι ο στρατηγός Φαίδωνας Γκιζίκης.

Το επόμενο διάστημα το καθεστώς Ιωαννίδη επρόκειτο να εξελιχθεί σε ένα επικίνδυνο καθεστώς, χειρότερο από αυτό του Παπαδόπουλου, που τελικά, μήνες αργότερα, θα οδηγούσε την χώρα σε περιπέτειες και την Κύπρο σε μια συνταρακτική τραγωδία τις συνέπειες της οποίας τις αντιμετωπίζουμε μέχρι σήμερα.









Αφίσα της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο



Το Κίνημα Ιωαννίδη

Η Κυβέρνηση Μαρκεζίνη

Πιεσμένο από τη διεθνή απομόνωση το δικτατορικό καθεστώς επιχείρησε στις αρχές του 1973 ένα πείραμα “φιλελευθεροποίησης” σε μια προσπάθεια να προσφέρει μια επίφαση κοινοβουλευτισμού και ταυτόχρονα να διατηρήσει ο στρατός τον έλεγχο της εξουσίας. Έτσι ο Παπαδόπουλος πρότεινε, και ο λαός ενέκρινε σε δημοψήφισμα που διεξήχθη υπό το καθεστώς του στρατιωτικού νόμου, ένα “Σύνταγμα”, που καταργούσε το βασιλικό θεσμό, θέσπιζε θέση Προέδρου “Δημοκρατίας” με ευρύτατες εξουσίες και Συνταγματικό Δικαστήριο. Ο Παπαδόπουλος μεταπήδησε στην προεδρία της “Δημοκρατίας” και τη θέση του πρωθυπουργού κατέλαβε ο Σπύρος Μαρκεζίνης, ο οποίος παρέμεινε στο αξίωμα αυτό μέχρι τις 25 Νοεμβρίου 1973, όταν ο Παπαδόπουλος ανατράπηκε από τον Ιωαννίδη.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου προκάλεσε μια σειρά γεγονότων, που έβαλαν ένα απότομο τέλος στις προσπάθειες του Παπαδόπουλου για τη «φιλελευθεροποίηση» του Καθεστώτος. Ο Ταξίαρχος Δημήτριος Ιωαννίδης, ένας δυσαρεστημένος αδιάλλακτος χουντικός, χρησιμοποίησε την εξέγερση ως πρόφαση για να αποκαταστήσει τη δημόσια τάξη, και οργάνωσε ένα Κίνημα για την ανατροπή του Γ. Παπαδόπουλου και του Σ. Μαρκεζίνη στις 25 Νοεμβρίου 1973.

Επιβλήθηκε ο στρατιωτικός νόμος, και η νέα χούντα διόρισε το στρατηγό Φαίδωνα Γκιζίκη Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον οικονομολόγο Α. Ανδρουτσόπουλο ως Πρωθυπουργό, αν και Ιωαννίδης παρέμεινε ο ισχυρός άνδρας στο παρασκήνιο. Η βαριά και καιροσκοπική επέμβαση του Ιωαννίδη είχε αποτέλεσμα την καταστροφή τ
ου μύθου ότι η χούντα ήταν ιδεαλιστική ομάδα ανώτερων στελεχών του στρατού.

Το νέο Καθεστώς κατηγόρησε τη προηγούμενη φατρία για παρέκκλιση από τις αρχές της «Επανάστασης της 21ης Απριλίου» και διακήρυξε ότι
έσωσε την Επανάσταση από τη φατρία Παπαδόπουλου.

Την ημέρα του Κινήματος αναπτύχθηκαν τεθωρακισμένα σε κεντρικά σημεία των πόλεων ενώ μέσω ραδιοφώνου, με μουσική υπόκρουση τα κλασικά στρατιωτικά εμβατήρια, γινόντουσαν ανακοινώσεις απαγόρευσης της κυκλοφορίας, και ότι ο στρατός έπαιρνε πίσω τα ηνία της εξουσίας προκειμένου να σωθούν οι αρχές της επανάστασης.

Ο Ιωαννίδης προτιμούσε να εργάζεται παρασκηνιακά και δεν κράτησε ποτέ οποιοδήποτε επίσημη θέση στη χούντα ενώ προσπαθούσε πάντα να αποφύγει την περιττή δημοσιότητα. Ήταν ο de facto ηγέτης ενός καθεστώτος μαριονετών. Η νέα χούντα, παρά τη μάλλον ατυχή προέλευσή της, ακολούθησε μια επιθετική εσωτερική καταστολή και μια επεκτατική εξωτερική πολιτική και οδήγησε τη Χώρα στη τραγωδία της Κύπρου τον Ιούλιο του 1974.

Η δικτατορία κατέρρευσε στις 23 Ιουλίου του 1974 αφού είχε ήδη προηγηθεί η τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Ο αντιστράτηγος Γκιζίκης, πρόεδρος της μέχρι τότε κυβέρνησης και ο αντιστράτηγος Ντάβος, διοικητής του Γ’ Σώματος Στρατού, κάλεσαν τον Κωνσταντίνο Καραμανλή να επιστρέψει στην Ελλάδα για να επαναφέρει τη δημοκρατική διακυβέρνηση.

Οι πρωταίτιοι του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου δικάστηκαν το καλοκαίρι του 1975 από το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών. Κρίθηκαν ένοχοι “εσχάτης προδοσίας” και καταδικάστηκαν σε θάνατο. Η ποινή τους μετατράπηκε σε ισόβια δεσμά.







Το Προεδρικό Μέγαρο της Κύπρου μετά το πραξικόπημα
κατά του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας
Αρχιεπισκόπου Μακαρίου





Δημήτριος Ιωαννίδης

(13 Μαρτίου 1923 - )



Στρατιωτικός και δικτάτορας. Υπήρξε στενός συνεργάτης του Γ. Παπαδόπουλου γεγονός όμως που δεν τον εμπόδισε να τον ανατρέψει στις 25 Νοεμβρίου 1973 και να εγκαταστήσει ένα ακόμη σκληρότερο δικτατορικό καθεστώς.

Γεννήθηκε στην Αθήνα και καταγόταν από εύπορη οικογένεια.

Αποφοίτησε από τη Σχολή Ευελπίδων το 1943 και συμμετείχε στην συνωμοτική οργάνωση ΕΕNA (Εθνική Ένωση Νέων Αξιωματικών).

Το 1952 αποφοίτησε από τη σχολή πεζικού, δύο χρόνια αργότερα από την σχολή ατομικού-βιολογικού και χημικού πολέμου και το 1956 από την σχολή πολέμου. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Δυτική Γερμανία το 1961, όπου παρακολούθησε εκπαιδευτικά προγράμματα για μονάδες πεζικού.

Έλαβε μέρος στον Εμφύλιο και υπηρέτησε στο ειδικό τάγμα της Μακρονήσου, ενώ συμμετείχε και στο αποτυχημένο πραξικόπημα του 1951, το οποίο είχε οργανωθεί από τον ΙΔΕΑ και του οποίου υπήρξε μέλος από το 1945. Το 1963 υπηρέτησε στην Κύπρο. Το 1964 προάχθηκε σε αντισυνταγματάρχη. Το δε 1966 διορίστηκε αρχηγός του τάγματος της Σχολής Ευελπίδων.

Από το 1957 οργάνωνε μαζί με άλλους αξιωματικούς του στρατού την ανατροπή της δημοκρατίας και την εγκαθίδρυση δικτατορίας, γνωστής και ως Χούντας των συνταγματαρχών.

Στο πραξικόπημα διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο αφού βρισκόταν στην καίρια θέση του αρχηγού της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων. Μετά την επιτυχημένη ανατροπή της κυβέρνησης διορίστηκε αρχηγός της ΕΣΑ. Τον Αύγουστο του 1969 έγινε διευθυντής του υπουργείου εθνικής άμυνας. Το 1970 προάχθηκε στον βαθμό του συνταγματάρχη.

Κατά τη διάρκεια της Επταετίας ανέλαβε διάφορες επιτελικές θέσεις κυρίως σε τομείς ασφαλείας, χωρίς ποτέ να αναλάβει κυβερνητικό πόστο. Ωστόσο διατηρούσε πάντα δικό του μηχανισμό στον στρατό .

Ο Δημήτριος Ιωαννίδης ήταν εκφραστής της αδιάλλακτης πτέρυγας των πραξικοπηματιών και ήταν αντίθετος σε κάθε επικείμενη φιλελευθεροποίηση του καθεστώτος. Για τον λόγο αυτό ο ίδιος δραστηριοποίησε τον μηχανισμό που είχε στον στρατό αμέσως μετά το πείραμα του Παπαδόπουλου για την φιλελευθεροποίηση του στρατιωτικού καθεστώτος, με την τοποθέτηση του Μαρκεζίνη ως πρωθυπουργού πολιτικής κυβέρνησης και την απομάκρυνση των στρατιωτικών. Ο Ιωαννίδης άρχισε τότε να προετοιμάζεται για μια επικείμενη σύγκρουση.

Τον Αύγουστο του 1973 απομακρύνθηκε από την διοίκηση της ΕΣΑ αλλά ύστερα από πιέσεις επανήλθε στην θέση του. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου σε συνδυασμό με την επικρατούσα κατάσταση αποτέλεσε το έναυσμα για την ανατροπή Παπαδόπουλου.

Ο Ιωαννίδης, επικεφαλής πολλών χουντικών αξιωματικών και εκμεταλλευόμενος τη βαθιά πολιτική κρίση που ακολούθησε την αρνητική διεθνή συγκυρία και τα γεγονότα του Πολυτεχνείου ανέτρεψε τον Γεώργιο Παπαδόπουλο και την κυβέρνηση Μαρκεζίνη στις 25 Νοεμβρίου 1973, με σκοπό τη ματαίωση των εκλογών που σχεδίαζε ο Παπαδόπουλος.

Με διακηρυγμένο στόχο του τον απόλυτο έλεγχο της πολιτικής ζωής από το στρατό για άλλα 5 χρόνια ανέβαλε τις εκλογές για το 1978 και τοποθέτησε στην θέση του Πρωθυπουργού τον Ανδρουτσόπουλο και στην θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας τον στρατηγό Γκιζίκη. Ουσιαστικά όμως αρχηγός του νέου καθεστώτος ήταν ο ίδιος, ο οποίος προτιμούσε να εργάζεται σε παρασκηνιακό επίπεδο.

Βασικός στόχος του Ιωαννίδη ήταν η ανατροπή του Μακαρίου, την οποία πέτυχε με το πραξικόπημα του Ιουλίου 1974 γεγονός που οδήγησε στην τουρκική εισβολή και την πτώση της χούντας στις 23 Ιουλίου του ίδιου έτους.

Καταδικάστηκε στην δίκη των πρωταιτίων του πραξικοπήματος στην ποινή του θανάτου που όμως αργότερα μετατράπηκε σε ισόβια δεσμά.








Πηγή:
http://boraeinai.blogspot.com/2009/11/blog-post_25.html