Τετάρτη, 5 Αυγούστου 2009

Η αντικειμενική αξία της πλούσιας συζύγου


ΓΡΑΦΕΙ Ο

ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΣΑΛΑΡΗΣ

Ch.Passalaris@hotmail.com


ΕΓΡΑΦΑ την περασμένη Κυριακή για το σινάφι των πολιτικών που έ­χουν βυθιστεί στον ευδαιμονισμό. Το άρθρο συνέπεσε με όσα είπε ο Κάρολος Παπούλιας στη λιτή δεξίω­ση του Προεδρικού Μεγάρου. Και δικαιώθηκε από τα «πόθεν έσχες» των «πατέρων του έθνους» που γί­νονται κάθε χρόνο και πιο «παχουλά». θα πουν, όμως, με το δίκιο τους όσοι με διάβασαν: «Αμ, το δι­κό σας το σινάφι είναι καλύτερο;». Να κρατάςτη μύτη σου είναι και το δικό μας. Γι' αυτό και θα αναφερθώ σήμερα σε μερικούς που το τίμησαν -να τους ξέρουν οι νεότεροι-, όπως αναφέρθηκα και στους πρωθυπουρ­γούς που πέθαναν στην ψάθα!


Σαν σήμερα, λοιπόν, τον Αύγου­στο του 1821, ο γενναίος ρασοφό­ρος θεόκλητος Φαρμακίδης έβγα­ζε στην Καλαμάτα την πρώτη ελλη­νική εφημερίδα με τον τίτλο «Σάλπιγξ Ελληνική». Η μεγαλύτερη του επιτυχία ήταν ότι πρώτος αυτός δημοσίευσε τον Εθνικό μας Υμνο του Σολωμού! Τα έβαλε με την τό­τε λογοκρισία, φυλακίστηκε, πέθα­νε στην ψάθα, αφού μοίρασε όλα του τα υπάρχοντα στους άπορους σπουδαστές. Είναι η πιο ηρωική πέ­να του «'21». θέλετε και τα κατορ­θώματα του Τύπου;


ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ σπουδαιότερες δημο­κρατικές επαναστάσεις και οι τρεις σπουδαιότεροι εθνικοί αγώνες ξε­κίνησαν από τα γραφεία των αθη­ναϊκών εφημερίδων: Η επανάστα­ση του 1843 που επέβαλε το πρώ­το Σύνταγμα. Η επανάσταση του 1862 που έδιωξε τον Οθωνα. Η επανάσταση του 1909 που έφερε τον Βενιζέλο. Η επανάσταση του 1922 που τιμώρησε τους υπεύθυ­νους της μικρασιατικής καταστροφής. Ο μακεδόνικος αγώνας με τον Παύλο Μελά και τον Ιωνα Δραγού­μη ξεκίνησε από τα γραφεία του «Εμπρός» υπό τον Καλαποθάκη. Ο κυπριακός αγώνας πυροδοτήθηκε απότην«Εστία» του Κύρου. Ο πόλε­μος της Αλβανίας και η εθνική αντί­σταση του 1941-44δεν θα ε&αν κερδηθεί χωρίς την ενθουσιώδη συμβο­λή του Τύπου. Πάνω από 600 παράνομεςεφημερίδες κυκλοφορούσαν από χέρι σε χέρι στα «μαύρα» χρό­νια της κατοχής. Κάπου 60 δημοσι­ογράφοι στήθηκαν στο απόσπασμα (ανάμεσα τους και ο γραφών που γλίτωσε από θαύμα).


Εκείνα τα χρόνια σχεδόν όλοι οι πολιτικοί ηγέτες(και όχι οι επιχειρη­ματίες) θήτευσαν στη δημοσιογρα­φία. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, όταν αποκαρδιώθηκε από την πολιτική, είπε: «θα επιστρέψω στη δημοσι­ογραφία, από όπου ξεκίνησα». Ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο «γέρος της Δημοκρατίας», υπήρξε μαχητι­κός εκδότης. Ο Κώστας Μητσοτά­κης επίσης. Προτού κηρύξει τη δι­κτατορία της 4ης Αυγούστου, ο Ιω­άννης Μεταξάς ήταν δραστήριος δημοσιογράφος και μάλιστα... λίαν μαχητικός υπέρ της ελευθερο­τυπίας. Αρκετοί αγωνιστές δημο­σιογράφοι δολοφονήθηκαν ή εξο­ντώθηκαν, όπως ο Ανδρέας Καβαφάκης του «Ελευθέρου Τύπου», ο Κώστας Καραγιώργης και ο Κώ­στας Βιδάλης του «Ριζοσπάστη», ο Τζώρτζης Αθανασιάδης της«Βραδυνής», ο Νίκος Μομφεράτος της «Απογευματινής» και τελευταίος ο Παύλος Μπακογιάννης.


Κάπου εδώ, στη δεκαετία του '80, τελειώνει το μαρτυρολόγιο του αγω­νιστικού Τύπου. Κάπου εδώ εξορ­μούν οι... επώνυμοι και ανώνυμοι σκώληκες της διαφθοράς. Κάπου εδώ ο Τύπος εμφανίζεται σαν ένας απαίσιος μπαμπούλας με τη δεξιά του να κρατά πινάκιο ζητιανιάς με την αριστερά του να σφίγγει εγχει­ρίδιο και με το στόμα του να τραυλίζει: «Τι μου δίνεις για να γράψω;». Ή το ακόμη χειρότερο: «Τι μου δί­νεις για να μη γράψω;»!..


ΑΥΤΑ τα ολίγα σήμερα, ως αφιέρω­μα στους νέους εκδότες και δημο­σιογράφους που καλούνται να ξεκι­νήσουν τη μάχη εξυγίανσης... αφού αυτό επιτάσσει η Ιστορία του!..

Από την Realnews 2.8.2009

Δεν υπάρχουν σχόλια: