Τετάρτη, 22 Απριλίου 2009

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Από τη μια μεριά, υπάρχει μια κατάσταση που μέσα στην πολυπλοκότητά της τον συνθλίβει.
Του πιέζει τη σκέψη και τη ζωή.
Του αδειάζει την τσέπη και ξέρει πως αυτό και άδικο είναι, αλλά και μονόδρομο δεν αποτελεί.
Του αφυδατώνει από ιδανικά την καθημερινότητά του και το ξέρει, και υπάρχουν στιγμές που οργίζεται.
Του ποτίζουν καθημερινά το τέρας της αβεβαιότητας κι αυτό θεριεύει, κι αυτός το ξέρει.
Ξέρει ακόμα πως κάποιοι φρόντισαν προκαταβολικά να νομιμοποιήσουν τους ληστές του ιδρώτα του και να τους απαλλάξουν με καλοστημένα νομικίστικα τερτίπια από την ευθύνη των εγκλημάτων τους.
Βλέπει στα πρόσωπα των παιδιών του τη γνώση στα σχολειά να στερεύει και δε την χωράει ο νους του αυτή την κατάντια.
Βλέπει τα χρώματα της γειτονιάς του να ξεθωριάζουν, το ίδιο βλέπει να ξεθωριάζει και η πατρίδα του κι αισθάνεται πως δεν ανέχεται άλλο αυτό τον ξεπεσμό.
Βλέπει αξίες να εγκαταλείπονται, να εξαφανίζονται ακόμα και ως λέξεις στις καθημερινές του συναναστροφές…
Βλέπει τις πόλεις να αποκτηνώνονται παραδομένες στις πολυπολιτισμικές και μη συμμορίες…
Βλέπει σύνορα να παραβιάζονται λες και μπαινοβγαίνουν οι γείτονες στο πασχαλιάτικο τραπέζι…
Βλέπει πιλότους – παιδιά δικά του – να αδικοχάνονται.
Κανείς δεν έφταιξε γι αυτό…
Κανένα σχολειό δεν έκλεισε για να καταλάβουν τα παιδιά μας τι θα πει να είσαι ήρωας…
Καμιά σημαία δεν κυμάτισε στη μέση του ιστού της…

Τα βλέπει όλα…
Τα ξέρει όλα…
Αγανακτεί, οργίζεται, έχει και γνώμη για όλα….

Αλλά ποιος νοιάστηκε να την ακούσει αυτή τη γνώμη όπως πλανιέται στα πεζοδρόμια και μέσα στη φασαρία των καφενείων?

Τον αποκαλούν υπερκαταναλωτικό αυτό το λαό… και ίσως να είναι.
Φροντίζουν να είναι υπερδανεισμένος… και σίγουρα είναι.
Του πετάνε και κανένα δόλωμα κάνοντας ευκολότερη την πρόσβαση σε κάποιο από τα όνειρα του (σπίτι, αυτοκίνητο η κάτι διαφορετικό)…
Κι έτσι, κλέβουν την ώρα της κάλπης την ψήφο του στο πιο ανέντιμο και πρόστυχο παζάρι.

Οι μισοί με το ένα χέρι του μοστράρουν όνειρα και με το άλλο χέρι την ίδια στιγμή τα ξεπουλάνε…
Οι άλλοι μισοί επενδύουν στη δικαιολογημένη αγανάκτησή του, αλλά το δρόμο της διεξόδου και κυρίως του ρεαλισμού δε του τον φώτισαν, γι αυτό και δεν κατάφερε να τον ακολουθήσει…

Κι όταν αυτός ο λαός βλέπει τους ανατολικούς του γείτονες, να σχεδιάζουν συστηματικά την «εκ των έσω» εξόντωσή του…

Όταν βλέπει τα βόρεια γειτονόπουλα του, να φτιάχνουν απ το μηδέν την ιστορία τους καπηλευόμενοι τη δική του…
Όταν τους βλέπει να οργώνουν την υφήλιο για να κερδίσουν και τον τελευταίο πόντο σ αυτό το ιδιότυπο διπλωματικό παιχνίδι…
Όταν βλέπει ακόμα και το Ισραήλ να τολμά να επιβάλει την αποχώρηση χωρών από τη διάσκεψη για το ρατσισμό κι ας είναι η τελευταία χώρα σ αυτό τον πλανήτη που δικαιούται να το κάνει…

Τότε αυτός ο λαός λέει μέσα του, αλλά συχνά συχνότατα το λέει και φωναχτά:

ΣΑΣ ΨΗΦΙΖΩ ΧΑΛΒΑΔΕΣ… αλλά είστε άνοστοι και ανίκανοι να σας φάνε ακόμα και τα σκυλιά.

ΣΑΣ ΨΗΦΙΖΩ ΧΑΡΑΜΟΦΑΗΔΕΣ… αλλά δεν περιμένω να μου υπαγορεύετε το δίκιο και το άδικο μονάχα. Τα ξέρω και τα δυό καλύτερα από σας, γιατί τα βιώνω στην καθημερινότητά μου.

ΣΑΣ ΨΗΦΙΖΩ ΤΕΝΕΚΕΔΕΣ ΞΕΓΑΝΩΤΟΙ… αλλά δεν είστε ικανοί να σηκώσετε ψηλά τη σημαία και την αξιοπρέπεια αυτής της χώρας. Ακόμη και με τα προβλήματά της, ακόμα και με τη φτώχεια της, ακόμα και με την ανισότητά της.

ΣΗΚΩΣΤΕ ΤΗΝ ΨΗΛΑ ΑΧΡΗΣΤΟΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ.

Πείτε ότι θέλετε γι αυτό το λαό…
Κρεμάστε του ότι ταμπέλα σας περισσεύει…

ΝΑΙ και ψηφίζουμε ανίκανους…
ΝΑΙ και αφήνουμε τον καταναλωτισμό να μας καταπίνει…
ΝΑΙ και υποθηκεύσαμε ακόμα και τη ζωή μας για ένα λιγότερο λιγδιάρικο αυτοκίνητο…
ΝΑΙ και καθήσαμε στον καναπέ μας…
ΝΑΙ και εξαντλήσαμε την αγανάκτησή μας στον καφενόβιο ίσως καυγά…
ΝΑΙ κάναμε και τα λάθη μας και ήταν όλα δικά μας και είμαστε περήφανοι ακόμα και γι αυτά…

Για ένα πράγμα μόνο ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΙ ΣΑΝ ΛΑΟΣ.
Για τη ρουφιάνα τη μοίρα που μας καταδίκασε ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ηγέτες που να φοράνε παντελόνια.

ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΑΓΟΥΣ…
ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΗΓΕΤΕΣ…
ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙ ΤΑ «ΘΕΛΩ» ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ.
ΔΕ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΥΤΟΚΛΗΤΑ ΑΠΟΚΟΥΜΠΙΑ ΣΤΗ ΔΥΣΚΟΛΗ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ.
ΜΠΡΟΣΤΑΡΗΔΕΣ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ ΘΕΛΟΥΜΕ…
ΚΑΠΟΙΟΝ ΝΑ ΜΑΣ ΕΜΠΝΕΥΣΕΙ, ΝΑ ΜΑΣ ΣΗΚΩΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ, ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΚΛΑΨΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΛΑΘΗ ΜΑΣ, ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΔΩΣΕΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ, ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΧΕΡΙ, ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ…
ΑΥΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ.

ΑΘΛΙΟΙ ΑΥΤΟΚΛΗΤΟΙ ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΛΑΘΗΤΟΥ.

ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΤΟ ΦΙΛΟΤΙΜΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΗΡΑΤΕ ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΙΣΩ…

ΠΗΓΗ:
http://ellinikoforum.blogspot.com/2009/04/blog-post_1113.html
http://kostasxan.blogspot.com/2009/04/blog-post_1563.html

1 σχόλιο:

Emm είπε...

ΤΟΛΜΑΣ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΟΣΑ ΜΟΥΡΜΟΥΡΙΖΩ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΦΙΓΜΕΝΑ ΔΟΝΤΙΑ ΜΟΥ .ΣΗΜΕΡΑ ΝΟΙΩΘΩ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΜΟΝΟΣ.almact