Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2008

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

Παρακολουθούμε εμβρόντητοι τα όσα συμβαίνουν εδώ και μερικές μέρες στην Ινδία όπου η τρομοκρατία καλά κρατεί και οι υποκινητές της κάνουν καλά την δουλειά τους σπέρνοντας τον φόβο και την ανασφάλεια προς κάθε κατεύθυνση. Αυτό όμως που με απασχολεί ιδιαίτερα και με συγκλονίζει είναι ότι χάνονται ανθρώπινες ζωές άδικα στο όνομα των όποιων νόμιμων, παράλογων ή τρελλών απαιτήσεων κάποιων ανεγκέφαλων ή απελπισμένων. Ο κόσμος όμως, όπως και αν έχει η αλήθεια, έγινε ανασφαλής και το ζητούμενο είναι πως θα επιστρέψουμε σε ένα κόσμο όπου η διακίνηση ανθρώπων, ιδεών και αγαθών θα γίνεται μέσα σε ένα πλαίσιο νομιμότητας και ειρήνης και ευημερίας.

Σήμερα συγκλονιζόμαστε από τα όσα συμβαίνουν στην Ινδία όμως τα αίτια του πώς φθάσαμε εδώ θα πρέπει να αναζητηθούν τουλάχιστον σε βάθος 60ετίας. Τότε δηλαδή που ο κόσμος μοιράσθηκε σε ζώνες επιρροής μεταξύ των τότε μεγάλων δυνάμεων και νικητών του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Εκεί θα πρέπει να αναζητήσουμε τα αίτια. Μέσα δηλαδή στο παιγνίδι των μεγάλων δυνάμεων για επικράτηση στην διάρκεια του ψυχρού πολέμου καθώς και στις ανισότητες και αδικίες που δημιουργήθηκαν στην πάροδο των ετών στο όνομα της κυριαρχίας των μεγάλων εις βάρος των μικρών και των δυνατών εις βάρος των αδυνάτων. Ιδού λοιπόν κάποια διαχρονικά αλλά και μικρής χρονικής διάρκειας παραδείγματα.

Ο ξεριζωμός των παλαιστινίων από τα πατρώα εδάφη. Η μεγάλη αδικία εις βάρος της Κύπρου. Οι ένοπλες επεμβάσεις των Δυτικών Δυνάμεων στο Σουέζ, στο Βιετνάμ και αλλού. Το παιγνίδι των μεγάλων δυνάμεων στην Ελλάδα, στην Κορέα, στο Σαλβαδόρ, στον Παναμά, στο Αφγανιστάν, το Ιράκ στην Γιουγκοσλαβία που οδήγησε μάλιστα στην διάλυσή της. Η επιβολή με καταναγκασμό φίλια προσκείμενων καθεστώτων (ανάλογα με τις συγκυρίες των καιρών) είτε προς όφελος των Σοβιετικών, είτε των Δυτικών και κυρίως των ΗΠΑ. Οι επεμβάσεις των Σοβιετικών στην Ουγγαρία, στην Τσεχοσλοβακία, στο Αφγανιστάν και αλλού. Η αναμέτρηση των μεγάλων δυνάμεων με την χρησιμοποίηση φίλια προσκείμενων ομάδων στην Αφρική ή στην Κεντρική και Νότια Αμερική. Η έλλειψη κατανόησης των ιδιαιτεροτήτων και των θρησκευτικών πεποιθήσεων των λαών κοκ.

Όλα αυτά δημιούργησαν ΑΔΙΚΙΕΣ και καλλιέργησαν και έθρεψαν την ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ. Όμως τους τρομοκράτες και την τρομοκρατία, όπως αποκαλύπτεται τον τελευταίο καιρό, κάποια στιγμή καλλιέργησαν, ανέθρεψαν και χρησιμοποίησαν οι μεγάλες δυνάμεις σαν όργανό τους για την διευκόλυνση των γεωπολιτικών τους επιδιώξεων. Και η τρομοκρατία κάποια στιγμή γύρισε μπούμερανγκ όχι απλά εις βάρος τους αλλά εις βάρος ολόκληρου του κόσμου.

Ο απλός και άδολος κόσμος σήμερα θρηνεί τα θύματα της τρομοκρατίας, όπως θρήνησε τα θύματα της 11ης Σεπτεμβρίου, τα θύματα στην Ισπανία, στην Αγγλία στην Παλαιστίνη, στην Κύπρο στην Γιουγκοσλαβία και αλλού. Ο θρήνος όμως αυτός θα συνεχίζεται μέχρι την στιγμή που οι ηγεσίες των λαών θα αντιληφθούν ότι η παγκοσμιοποίηση όπως στην πραγματικότητα την βλέπουν, σαν δηλαδή ένα μέσω επικράτησης των πλουσίων έναντι των φτωχών, των δυνατών έναντι των αδυνάτων, είναι μια χίμαιρα. Μόνο αν τα κράτη και οι κοινωνίες στραφούν πάλι προς τον άνθρωπο την δικαιοσύνη και τις πανανθρώπινες αξίες που επικράτησαν στο παρελθόν με αγώνες και θυσίες , μόνο τότε είναι δυνατό να ξεριζωθεί η τρομοκρατία και να επανέλθουμε στην ηρεμία και την ευημερία του κόσμου.

Όταν οι πολίτες του κόσμου σταματήσουν να φοβούνται την φανερή ή κρυφή τρομοκρατία μόνο τότε θα είναι πραγματικά ελεύθεροι και οι κοινωνίες θα ευημερήσουν . Όμως αυτό δεν εξαρτάται άμεσα τόσο από τους λαούς όσο από την ηγεσία τους.

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Νομίζω ότι είναι λάθος να φανταζόμαστε ότι 300 χαρακτήρες επαρκούν γιά να "...να βγάλουμε προς τα έξω αυτά που συζητούμε μεταξύ μας και βλέπουμε να συμβαίνουν γύρω μας ...". Το μικρό μου σχόλιο στα περί τρομοκρατίας έχει ως εξής:
[Το πρόβλημα της τρομοκρατίας αξίζει μια αντιμετώπιση λιγότερο επιδερμική και με λιγότερα κλισέ. Δυσκολεύομαι, παραδείγματος χάριν, να βλέπω τους «απελπισμένους» και τους «ανεγκέφαλους» στην ίδια φράση. Διότι ο «ανεγκέφαλος» δεν είναι υποχρεωτικά απελπισμένος έστω και αν ο «απελπισμένος» φθάνει στο τέλος να γίνει ανεγκέφαλος. Δυστυχώς η (όπως την αποκαλείτε:) τρομοκρατία, είναι η μόνη γλώσσα που μένει στους απελπισμένους για να εκφραστούν. Όλες οι άλλες γλώσσες μονοπωλούνται από τα ΜΜΕ (Μιλάω Μόνο Εγώ ή και Μην Μιλάς Εσύ) και την κρατική προπαγάνδα.

Αλλά τι σας κάνει να πιστεύετε ότι οι πολίτες του κόσμου φοβούνται την φανερή τρομοκρατία. Εσείς αισθανθήκατε ποτέ απειλημένος; Την φανερή τρομοκρατία την φοβούνται μόνο οι εξουσίες και οι κρατούντες είτε για το Βατοπέδι πρόκειται είτε για την Ρηγίλλης. Προσέξατε ότι ο Εφραίμ κυκλοφορεί με σωματοφύλακες; Οι πολίτες του κόσμου φοβούνται μόνο την κεκαλυμμένη, την κρυφή όπως λέτε τρομοκρατία, αυτήν που ασκείται από τις δομές της εξουσίας και η οποία καταστρέφει πολυπερισσότερες ανθρώπινες ζωές από την φανερή τρομοκρατία.]
Ο λόγος που δεν έχω δικό μου Blog είναι ότι παίρνω ιδιαίτερα στα σοβαρά την ευθύνη που συνεπάγεται από κάτι τέτοιο.

kgrek είπε...

Σχετικά με το παραπάνω σχόλιο θα παρατηρήσω τα ακόλουθα:

Είναι γεγονός ότι τόσο τα ΜΜΕ όσο και η εκάστοτε κρατική προπαγάνδα εξυπηρετούν σκοπιμότητες.
Διαφωνώ όμως ως προς το ότι ο απλός πολίτης δεν φοβάται ΚΑΙ την φανερή τρομοκρατία που χτυπά στα τυφλά επιδιώκοντας ανθρώπινα θύματα.

Όσον αφορά την κίνησή μου για το blog μπορώ να διαβεβαιώσω κάθε καλοπροαίρετο ότι προβληματίστηκα πολύ για τους ίδιους λόγους που αναφέρονται στο παραπάνω σχόλιο. Το ότι τόλμησα να προχωρήσω είναι διότι πιστεύω ότι αν δεν μιλάμε, όσοι μπορούμε να μιλήσουμε, παίζουμαι το παιγνίδι αυτών που θέλουν να σιωπούμε. Και, επειδή οι καιροί είναι κρίσιμοι, η οποιαδήποτε φωνή όσο αδύνατη να είναι και όσο να απέχει από τις γνώσεις του επαΐοντος είναι προτιμότερο να ακούγεται παρά να θάβεται μέσα στο φόβο του κινδύνου της "λανθασμένης" διατύπωσης. Αλλωστε η φωνή αυτή ειναι ΚΑΛΟΠΡΟΑΙΡΕΤΗ και ΜΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΜΕΝΗ και όπως θα διαπιστώσετε το blog είναι ανοικτό στην διατύπωση και των απόψεων αυτών, των καλοπροαίρετων, που τυχόν έχουν βαθύτερη αντίληψη του θέματος που θετουμε για συζήτηση, έστω και αν διαφωνούν με τις θέσεις μας, ώστε όλοι να επωφελούμεθα των γνώσεών των.

Kavo Papas είπε...

Kgrek η απάντηση στο σχόλιό μου με χαροποιεί, αν μη τι άλλο, και επειδή φαντάζομαι ότι έχω να κάνω με σοβαρό blog κάποιου που αντιλαμβάνεται την ευθύνη του εγχειρήματος. Την παίρνω στα σοβαρά και με προβληματίζει. Αναρωτιέμαι αν όντως τα 195 (ή όσα είναι) θύματα της Βομβάης ήταν απλοί πολίτες, που βρέθηκαν σε λάθος σημείο την λάθος στιγμή, ή ήταν άνθρωποι συνυπεύθυνοι για την μιζέρια των ισλαμιστών «τρομοκρατών» (και σε τι ποσοστό). Ανεξάρτητα με το σωστά αποφθεγματικό ότι «Σε κάθε πόλεμο υπάρχουν αθώα θύματα» ανοίγει το κουτί της Πανδώρας σχετικά με το πότε ο πόλεμος μετατρέπεται σε τρομοκρατία και τανάπαλιν. Δεν νομίζω ότι είναι και τόσο ξεκάθαρο και κατ επέκταση δεν είναι τόσο ξεκάθαρο αν ο απλός πολίτης έχει λόγους να φοβάται την τρομοκρατία.

Ανώνυμος είπε...

Σε συγχαίρω για το κουράγιο σου. Θα σε ακολουθήσω μια και εμένα μου λείπει το κουράγιο να αναλάβω τέτοια ευθύνη.
Ομολογώ ότι οι θέσεις μου είναι ακραίες και …πρωτότυπες (ή ιδιαίτερες τέλος πάντων). Ωστόσο, κάποιος που συμφωνεί, δεν έχει λόγο να διατυμπανίζει την άποψή του σε ένα μπλόγκ.
Δεν είμαι απόλυτα πεπεισμένος για το τι συνέβη, ας πούμε, στην Βομβάη και ούτε ποίοι ήταν οι δράστες και ποια τα κίνητρά τους. Εκείνο που είναι βέβαιο είναι ότι, νέοι άνθρωποι, έβαλαν την ζωή τους στον ντορβά για κάποιο λόγο που ΕΜΑΣ μας διαφεύγει. Τα ΜΜΕ κανένα λόγο έχουν να μας πουν την αλήθεια. Αν λοιπόν ο λόγος μας διαφεύγει, δεν μπορούμε να τους κατατάξουμε ούτε στους ανεγκέφαλους ούτε στους κατατρεγμένους. Αυτό θέτει ΚΑΙ τα θύματα σε αμφίβολη θέση σχετικά με το αν ήταν απλοί πολίτες ή μέλη μια δομής καταπιεστικής εξουσίας.
Όπως όμως και να έχει το θέμα, από μια φιλοσοφική άποψη, το να βρεθούν την λάθος στιγμή στην λάθος θέση, ήταν κατά πολλές τάξεις μεγέθους πιο απίθανο από το να πεθάνουν εντός του 2008 από καρκίνο, καρδιά ή αυτοκινητιστικό. Είναι ο λόγος που στην φιλοσοφική μου θεώρηση της τρομοκρατίας, τα ανθρώπινα θύματα είναι ο τελευταίος παράγοντας που λαμβάνω υπ' όψιν μου.
Ρίξε μια ματιά, όποτε έχεις καιρό στο site της Μαρίας Παπαγιαννίδου: www.hivwave.gr . Πρόκειται για ένα τεράστιο σκάνδαλο που είναι σχεδόν αδύνατο να το πιστέψεις αν δεν έχεις ασχοληθεί με το θέμα.